—maj 1959—
szkolne błonia
Luno Skeeter & Geraldine Yaxley

Wiosna rozkwitła w całej okazałości. Drzewa był pełne kolorowych kwiatów, zachodzące słońce przyjemnie muskało twarze uczniów przechadzających się po szkolnych błoniach. Większość z nich już raczej zamierzała w kierunku zamku. Geraldine czekała na ten moment, żeby móc w samotności napawać się zachodem słońca. Nie mogła doczekać się wakacji, jeszcze dwa miesiące, a będzie mogła znowu biegać po lasach w towarzystwie ojca i brata. Szkolne mury ogromnie ograniczały jej wolną duszę. Trochę się tutaj dusiła, nie do końca potrafiła się dostosować do panujących zasad. Niby z czasem zaczęła spełniać oczekiwania, jednak nie zgasiło to do końca jej ognistego temperamentu. Nie wpadła dzisiaj jednak na żadnego Ślizgona, który nadepnąłby jej na odcisk, więc dzień był wcale taki nie najgorszy. Zaliczyła też całkiem niezły trening quidditcha, dzięki czemu nieco wyładowała swoje emocje. Potrzebowała ruchu, inaczej zaczynało ją nosić, szukała zaczepki i wpadała na bardzo głupie pomysły.

Słońce powoli chowało się za horyzontem. Wokół niej nie było już żywej duszy, a przynajmniej tak się jej wydawało. Całkiem dobra wiadomość - nie będzie musiała iść chować się niedaleko zakazanego lasu, żeby zapalić papierosa. Po świętach przywiozła z domu całkiem spory zapas, udało jej się namówić brata, żeby jej go zorganizował.

Wiedziała, że nie jest to może najzdrowsze, ale nauczyła się palić na wakacjach, kiedy była w głuszy z kołem łowieckim Artemis. Polubiła to, była to jej chwila dla siebie, krótka przyjemność, do której nie potrzebowała żadnego towarzystwa.

Wyciągnęła więc mugolską zapalniczkę i zapaliła fajkę, którą wsadziła sobie w usta. Z minuty na minutę robiło się coraz ciemniej, ale powietrze było całkiem przyjemne, ciepłe. Jak na majowe dni wyjątkowo ciepłe. Zaciągnęła się dymem, głęboko i przymknęła oczy. Zamierzała posiedzieć tutaj chwilę, zapewne dłuższą. Bardzo często można było ją spotkać pod tym jednym z wielu drzew, siedziała oparta i czekała na nie wiadomo co. Przyjemność po prostu sprawiało jej rozmyślanie na świeżym powietrzu.

Wpatrywała się właściwie w eter. Myślami była już gdzieś w puszczy, może w Rumunii? Czy była to Norwegia, nie pamiętała dokładnie, jednak była w tych miejscach w zeszłoroczne wakacje. Nie miała pojęcia, gdzie Gerard postanowi ją zabrać w tym roku, na jakie bestie będzie polowała. Bardzo to lubiła, brakowało jej wiatru we włosach, adrenaliny, zapachu lasu. Upewniła się w tym, że będzie podążała swoją rodzinną ścieżką. Nie było nic piękniejszego od polowania, mimo, że ludzie, większość z nich uważali to za coś okropnego. Tak, tak. Tacy jak ona przecież krzywdzili niewinne stworzonka, słodkie, małe zwierzaczki. Nie miała pojęcia dlaczego to właśnie o nich myśleli najpierw. Dlaczego nikt nie widział ile żyć uratował jej ojciec? To wydawało się zupełnie nie być istotne dla tych obrońców potworów.

Była tak bardzo zamyślona, że nie usłyszała, że ktoś się do niej zbliża. Jej zmysły ją zawiodły, nie ostrzegły przed ewentualnym niebezpieczeństwem. Dowiedziała się o tym, że ktoś do niej podszedł dopiero w chwili, w której się odezwał. Kurwa. Miało być bezpiecznie, wszyscy mieli już dawno być w zamku. Nikt nie miał jej tutaj przyłapać na paleniu. Zaliczyła już zbyt wiele szlabanów, wolała ich unikać, ojciec na pewno się wkurzy, jak po raz kolejny doniosą mu o tym, że jara. Mówił, że może to robić, ale tak, żeby nikt nie widział, matka się na niego złościła, że Gerry przez niego jest taka. Dziwna, nieokrzesana, niezbyt dziewczęca. No nic, jakoś sobie z tym poradzić, musiała pogodzić się z ewentualnymi konsekwencjami.

Drgnęła więc, gdy usłyszała głos, bo nie wiedziała kto ją przyłapał. Zapach dymu się nad nią unosił. Nie wyprze się tego, że nie robiła nic złego, dosłownie została złapana na gorącym uczynku. Z fajką w dłoni. Nie brakowało jej odwagi, więc nie wyrzuciła tego papierosa kiedy się odwróciła, żeby zobaczyć któż to zamierzał przeszkadzać jej w tej krótkiej przyjemności.

Miała szczęście, znaczy szczęście w nieszczęściu. Nie był to żaden nauczyciel, chociaż prefekci potrafili się rządzić jeszcze bardziej od profesorów. Bardzo szczycili się swoją władzą.

Znała tę twarz bardzo dobrze. Westchnęła ciężko, gdy zobaczyła z kim ma do czynienia. Trafił się jej ciężki kaliber. Pamiętała, jak jej dokuczał, pamiętała te wszystkie razy, kiedy ciągnął ją za włosy, o robakach również nie zapomniała. Jego czarujący uśmiech wcale nie powodował, że mu to wybaczyła. Nadal nie kojarzył jej się zbyt przyjemnie, mimo, że od jakiegoś czasu nie było w nim tej złośliwości, ale takich rzeczy się nie zapomina, wręcz przeciwnie. Rozmyślała o tym nieraz, kiedy budziła się w środku nocy z koszmarów, dlaczego padło na nią, dlaczego to jej chciał uprzykrzyć życie?

- Nie spłonie. - Powiedziała bardzo pewnym tonem głosu. Kto, jak kto, ale akurat ona wiedziała, jak należy się zachować w tym miejscu. Na pewno nie zostawiłaby niedopałka, który mógłby spowodować pożar.

Postanowił koło niej usiąść, jego ramię nawet otarło się o jej, co było dziwne, dlaczego znalazł się tak blisko niej? Czyli nici z jej wieczornego rytuału, odwróciła głowę w jego stronę. Nie miała pojęcia dlaczego sobie stąd nie poszedł. [a] - No i co? - Jakby w ogóle miało to komuś przeszkadzać. Mógł dostrzec w jej oczach blask, była gotowa do konfrontacji - zawsze.

Tego, co wydarzyło się później nie spodziewała się zupełnie. Mrugnęła, nie wiedzieć czemu, czy się przesłyszała? Czy to był kolejny durny wybryk na który się pokusił? Na pewno się z kimś założył, że zaprosi ją na randkę, a później wystawi. Nie była głupia, na pewno nie pozwoli mu na to, aby zrobić z siebie pośmiewisko już i tak przecież wytykali ją palcami. - Zwariowałeś, prawda? - Nie odsunęła się jednak, tylko nadal w niego wpatrywała.

Nigdy w życiu nie domyśliłaby się, że faktycznie może wydawać się atrakcyjna dla kogoś jego pokroju. Nie była dziewczyną, na którą patrzono w ten sposób. Wyróżniała się, niekoniecznie tak, jak powinna. Nie miała problemów z konfrontacjami, jej reputacja nie była przez to najlepsza. Kumplowała się z większością swoich równolatków, ale nikt nigdy nie uważał jej za materiał na dziewczynę. Zresztą ona sama nie szukała takiego zainteresowania, była młoda, po szkole miała podróżować i zwiedzać świat. Ceniła sobie swoją niezależność, była dla niej ważna, mimo, że miała dopiero piętnaście lat. Większość dziewcząt w jej wieku marzyła o księciu z bajki, pewnie o kimś takim jak Luno.

Nie można było mu odmówić atrakcyjności, widać było też po tym, jak się obnosi, że zna swoją wartość. Był od niej starszy, to też często pociągało dziewczęta. Jednak nie ją, ona była inna, jej marzenia nie dotyczyły zakładania rodziny, ani byciem częścią czyjegoś życia. Na pewno nie wtedy. Miała raczej pstro w głowie i dziwne marzenia, które miały się spełnić, chociaż jeszcze wtedy o tym nie wiedziała. Nie miała pojęcia, że kiedyś może się to zmienić, że kiedyś będzie żałowała swojego podejścia. Jak wiadomo, zazwyczaj człowiek uczy się na błędach, tak miało być i tym razem.

Prychnęła, kiedy usłyszała jego argument. Przy okazji poparzyła się w usta filtrem od papierosa, którego przeciągnęła, odsunęła go raptownie od ust powstrzymując się od syknięcia z bólu.

- Czy ja ci wyglądam na każdą inną? - Zapytała jeszcze. Najwyraźniej nie tylko on uważał siebie za wyjątkowego. Gerry miała świadomość, że wyróżnia się trochę swoim nieokrzesaniem na tle reszty. Miała też inne zainteresowania, ukierunkowane w konkretną stronę. Już wtedy wiedziała, co zamierza zrobić ze swoim życiem, jednym z najważniejszych punktów na jej małej liście marzeń było to, aby nigdy nie dać się nikomu zniewolić, nie przywiązać się do kogoś za bardzo. To było dla niej ważne. Robiła więc wszystko, aby zniechęcić do siebie ludzi. Miała kilkoro przyjaciół, ale było to dla niej wystarczające. Niedługo skończą szkołę i ich drogi się rozejdą, a na pewno ona zniknie z ich żyć. Po co więc usilnie szukać i trzymać się kolejnych znajomości.

- Przyznaj się, ktoś czai się w krzakach i czeka, aż się zgodzę? Wtedy będziecie mogli się ze mnie pośmiać? - Odwróciła się nawet na krótką chwilę, by zobaczyć, czy nie ma racji. Nie zauważyła jednak żadnego ruchu.

Nie była w stanie pojąć, że mówił poważnie. Na pewno sobie z niej żartował, na pewno nie chciał jej nigdzie zaprosić. To musiały być kolejne docinki z jego strony, tylko ubrane w inne słowa. Na pewno, gdyby się zgodziła na spotkanie, wybuchnąłby śmiechem i rzucił jakimś durnym tekstem, że zwariowała, że wzięła to wszystko na poważnie.

Wolała budować wokół siebie mur, nie dać się zranić, nikogo nie dopuszczać. Tak było bezpieczniej, nie wystawiać się na ataki, tylko podchodzić do wszystkiego z dystansem. Szczególnie, jeśli chodziło o chłopców. Wiedziała, jak bawią się innymi dziewczętami, łamią im serca, nie chciała stać się celem. Nie nadawała się do tego. Była przygotowana na różne formy ataków i właśnie przeszła do obrony.

Nigdy nie uważała się za ładną, więc nie do końca potrafiła wyłapać to, że dla kogoś może być jak inna z dziewczyn. Była wysoka, bardzo wysoka, wytykali ją palcami, naśmiewali się z niej. Jej ciało, mimo, że dosyć młode już zdobiły blizny, których nabawiła się podczas letnich polowań. Ojciec przyuczał ją do zawodu niemalże od zawsze. Czy naprawdę myślał, że jest taka sama jak inne? Musiała wiele razy udowadniać to, że nie jest kruchą dziewczyną, że stać ją na więcej, zawsze traktowano ją lekceważąco, nie znosiła tego podejścia. Czyżby i on nie zdawał sobie sprawy z kim przyszło mu się mierzyć? Dobrze, już ona mu utrze nosa za to, że chciał sobie z niej robić żarty w ten sposób.

- Myślisz, że nas wszystkie można wrzucić do jednego wora? - Och, na pewno znalazłoby się wiele kobiet, które zabolałyby te słowa, to spłycenie, bo gdzie w tym wszystkim osobowość. Czy naprawdę liczyło się tylko to, że były inną płcią? Nigdy by się z tym nie zgodziła.

- Co zrobiłeś? - Zaplanował randkę, chyba go pogrzało. Dlaczego w ogóle zakładał, że zgodzi się na tę szopkę. Niedoczekanie. Na pewno do tego nie dojdzie.

- Nie, nigdzie z tobą nie pójdę. - Ton jej głosu był oschły, zdecydowanie była z nim szczera, nie zamierzała nigdzie z nim pójść. Na pewno miał zamiar zrobić coś głupiego, żeby znowu się z niej pośmiać.

- Gdzie masz kolegów? Komu chciałeś zaimponować tym, że znowu zrobisz mi na złość? - Najwyraźniej nadal uważała, że zamierza się nią zabawić. Szła w to, mimo, że gdyby uwierzyła w to, że ktoś jak on może się nią zainteresować, to pewnie zatonęłaby w jego oczach, gdyby chociaż raz pozwoliła sobie na te zupełnie inne marzenia.

Gdyby tylko wiedziała, że jest z nią szczery, że mówi prawdę. Nie wiedzieć czemu takiej opcji w ogóle nie brała pod uwagę. Wynikało to pewnie z jej kompleksów, z którymi borykała się od jakiegoś czasu. Nawet ona nie była w stanie nie przeżywać komentarzy innych dzieciaków, nawet ją to dotykało, chociaż z pozoru mogła się wydawać zupełnie odporna na te docinki. Sprawiała wrażenie, jakby miała wylane na to, co o niej mówią, jakby wszystko po niej spływało jak po kaczce, ale były to tylko pozory. Ona również miała uczucia, chociaż mogło się wydawać zupełnie inaczej.

Prychnęła, po raz kolejny podczas tej rozmowy. Takie komplementy nie były czymś, co doceniała. Uważała każdego człowieka za wyjątkowego, ludzie nie byli tacy sami, bez względu na to, jakiej byli płci. Te słowa ją rozjuszały, oczy błyszczały jej coraz bardziej, a na ustach pojawił się grymas. W lewej dłoni nadal trzymała niedopałek, nie wyrzuciła go przed siebie, bo w końcu powiedziała mu, że nie spali lasu, a słowa dotrzymywała.

- Co jest w nas cudownego? Chodzi o wygląd? Nic więcej, prawda? - Nie znosiła takiego powierzchownego myślenia. Nie znał jej przecież prawie wcale, nie wiedział jaka jest. No, może coś tam o niej słyszał, może wiedział, że gra w quidditcha, bo przecież drużyny nie były anonimowe, jednak nadal - nie docierało do niej to, że chciał się z nią umówić bez żadnego powodu. Tylko, dziwne, pierwszy raz ktoś nazwał ją cudowną, może nie konkretnie ją, ale jednak też była kobietą. Bardzo szybko odrzuciła od siebie te myśli, nie mogła na to patrzeć w ten sposób. Musiała dalej walczyć o swoje miejsce w tym świecie, udowodnić mu, że ten sposób myślenia jest nieodpowiedni.

Czyli miała rację? Na pewno byli w to zamieszani jacyś koledzy, to nie mogło być prawdą, że ktoś taki jak on się nią zainteresował. Zresztą przewrócił oczami, odebrała aluzję. Wiedziała, że dobrze go oceniła, to wszystko, co o nim myślała to musiała być prawda. Nie spodziewała się niczego więcej, chociaż może przez moment, gdzieś w środku tliła się w niej nadzieja, że się myli. Bardzo szybko ją zgasiła.

Nie był jedyną osobą, która poczuła złość. Irytacja rosła w niej również, była zła, że próbował ją wyrolować, że chciał się zabawić się jej kosztem, że to wszystko, to wszystko, co mówił było kłamstwem. Przyszło rozczarowanie, ogromne, mimo, że przecież się tego spodziewała. - Wiesz co, pierdol się Skeeter. - Nie obchodziło jej to, że jest prefektem, że może jej jeszcze przez te dwa miesiące napsuć krwi, musiała to z siebie wykrzyczeć.