Jesień kojarzyła się jej z dalekimi wyjazdami. Zazwyczaj opuszczała Londyn i znikała w dalekich puszczach, polowała na bardziej egzotyczne stworzenia. Był to czas kiedy wracała tu na chwilę i ponownie wyjeżdżała. Pogoda w Wielkiej Brytanii nie zachęcała do polowań w okolicznych lasach. Idealny moment na realizację bardziej wyszukanych zamówień, które też się zdarzały. Mogła poznawać nowe miejsca, obce kultury, naprawdę to lubiła.

Mieszkanie przy Horyzontalnej dostała od ojca, kiedy załatwił jej staż w Ministerstwie. Co prawda nie zagrzała tam zbyt długo miejsca, bardzo szybko dotarło do niej, że nie jest to ścieżka którą chciała podążać, ale mieszkanie zostało. Nie musiała wracać do rodzinnej Walii, kiedy miała przerwy między swoimi wyprawami. Lepiej dla niej. Tutaj nie dosięgał jej sceptyczny wzrok matki, która nadal nie przestała jej sugerować, że to czym się zajmuje nie jest dla niej. Ciągle sugerowała jej, że powinna się ustatkować, znaleźć sobie męża i posiadać dziecko. To było straszne, dlatego też raczej unikała rodzinnego domu, aby nie musieć tego słuchać. Tutaj miała święty spokój, informowała tylko i wyłącznie ojca o tym, kiedy wracała do siebie. Było to naprawdę wygodne.

Wyszła właśnie z okolicznego pubu, w którym spędziła niemalże cały wieczór. Nie spotkała w środku nikogo znajomego, pogawędziła więc jedynie z barmanem i wypiła kilka szklanek whisky, zbyt mało, żeby poczuć się lekko. W domu miała zamiar się nieco doprawić, nie ma się co oszukiwać, panna Yaxley lubiła alkohol.

Naciągnęła na głowę kaptur swojego skórzanego płaszcza, nie chciała zwracać na siebie uwagi, jeszcze nikogo nie poinformowała o swoim powrocie. Postanowiła się przejść, jej mieszkanie bowiem znajdowało się niedaleko. Powietrze nie było jeszcze bardzo chłodne, więc spacer na pewno dobrze jej zrobi. Zwyczajowo wsadziła sobie w usta papierosa i ruszyła w drogę. Nie spieszyła się specjalnie, bo przecież nikt na nią w domu nie czekał.

Ulice były puste, mieniły się jedynie latarnie, oraz kilka gwiazd oświetlało niebo. W mieście trudno było docenić jego urok, zdecydowanie przyjemniej było się w nie wpatrywać w lasach, z dala od zgiełku. Szła przed siebie, bardzo powolnym tempem, kiedy dostrzegła na środku drogi sylwetkę. Dlaczego ktoś zatrzymał się w tym miejscu? Nie miała pojęcia. Zacisnęła lewą dłoń na sztylecie, który miała przy pasku od spodni, jednak jeszcze go nie wyciągnęła. Nigdy nie wiesz kogo spotkasz o tej porze, nawet jeśli był to Londyn. Musiała mieć pewność, że będzie w stanie szybko zareagować, gdyby ktoś chciał wyrządzić jej krzywdę.

Gdy po cichu zaczęła się zbliżać do tej osoby, uświadomiła sobie, że najwyraźniej jest to mężczyzna. Całkiem wysoki, musiał być podobnego wzrostu do niej, co wcale nie zdarzało się zbyt często. Przystanęła za nim, nie do końca wiedziała, co powinna zrobić, nie było to do końca normalne, aby ktoś tak sobie stał i czekał nie wiadomo na co, w środku nocy. Trochę się chwiał, albo się jej wydawało. Może się upił? Nawet mu trochę zazdrościła, bo sama jeszcze była raczej trzeźwa. - Czy wszystko w porządku? - Zapytała lekko, zza jego pleców. Wolała się upewnić, że nic mu nie jest. Sama pewnie byłaby wdzięczna, gdyby ktoś się zainteresował jej losem, jeśli znalazłaby się w podobnym stanie.

Czekała na reakcję mężczyzny. Była gotowa do ewentualnej obrony, nie miała pojęcia w końcu jak zareaguje na jej zainteresowanie. Może powinna przejść obok, zignorować go? Tak pewnie byłoby prościej, jednak już taki miała charakter, że interesowała się wszystkim tym, co działo się wokół niej. Lubiła wsadzać nos w nieswoje sprawy, bez większego celu, nie zawsze przynosiło to korzyści, bo zdarzali się i tacy, którzy nie przepadali za tym, gdy obcy interesowali się tym co robili, jednak wcale jej to nie przeszkadzało. Potrafiła się obronić, magią, sztyletem, czy własnymi rękoma, walczyła z gorszymi bestiami od ludzi, chociaż czy właściwie ludzie nie byli najgorsi? Była to dosyć mocno filozoficzna myśl, która teraz ją nawiedziła. Nie był to jednak odpowiedni czas na takie rozważania. Czekała, nie wiedziała, czy się odwróci, postanowi ją strzelić w nos, czy zupełnie zignoruje jej pytanie.

Nie czekała długo, odwrócił się w jej kierunku. Wydawało jej się, że faktycznie jest pijany, co zdarzało się nawet najlepszym, jej zresztą też dosyć często. Może to i dobrze, że zwróciła na niego uwagę, jeszcze rano przeczytałaby w najświeższej gazecie, że znaleźli kogoś na ulicy poturbowanego przez magiczną karocę, nie wybaczyłaby sobie takiej opieszałości.

Czuła, że mierzy ją wzrokiem. Sama zresztą zrobiła to samo. W przeciwieństwie do mężczyzny, ona jednak skupiła się na twarzy, którą oświetlało światło padające z okolicznej latarni.

Nie trwało to długo, nim dotarło do niej, że go zna. Pamiętała te oczy, wpatrywały się w nią nieraz, chociaż szczególnie zapamiętała tamten dzień, kiedy wydawało mu się, że wywinie jej najbardziej spektakularny numer. Udało jej się ominąć to upokorzenie. Nadal twierdziła, że miał plan ją wtedy wyśmiać. Pamiętała, że potraktowała go wtedy dosyć stanowczo i była bardzo niesympatyczna, chociaż nadal - wydawało jej się, że zasłużył. Gdyby tylko wiedziała, że zrobiła mu taką krzywdę na pewno by się zastanowiła nad swoim zachowaniem. Jakoś łatwo jej było uznawać, że ma rację, chociaż nie skupiła się w pełni na odkryciu całej prawdy. Tak naprawdę to przyjęła swoje założenia, jako jedyne słuszne.

Miała wrażenie, że zmężniał przez te lata, kiedy go nie widziała. Trudno jej jednak było ocenić jak bardzo się zmienił przez ten półmrok w jakim się znajdowali. Może i doszły nawet do niej słuchy o jego sukcesach, jakoś nigdy jednak się na tym nie skupiała, pamiętała go jako tego, który w szkole robił jej na złość.

- Zgubiłeś się. - Powtórzyła po nim. To by się zgadzało. Wyglądał jak ktoś kto się zgubił. Tylko jak do tego doszło? Był pijany, może za dużo wypił i nie wiedział dokąd ma iść. To nie brzmiało nawet jako coś niespotykanego, takie sytuacje się zdarzały.

- Pomogę ci się odnaleźć. - Nie miała pojęcia, czy ją pamięta, czy potrafił połączyć tę twarz z dziewczyną z Hogwartu, którą kiedyś była. Nie było to jednak w tej chwili istotne. Ważne było to, że zainteresowała się jego losem i nie zamierzała go tutaj zostawić, samego. - Wiesz gdzie mieszkasz? - CO za głupie pytanie, gdyby wiedział, to przecież sam by tam trafił. - To znaczy, czy pamiętasz adres? - Wyciągnęła niedopałek z ust, bo niewiele brakowało, aby po raz kolejny przypaliła się filtrem w usta i rzuciła go na ziemię, przydeptała swoim ciężkim butem, żeby przypadkowo niczego nie przypalić.

Wsadzanie nosa w nieswoje sprawy powodowało, że można się było dowiedzieć wielu ciekawych rzeczy. W przypadku polowań, pomagało to dowiedzieć się o wyjątkowych stworzeniach, które można było spotkać w różnych, ciekawych miejscach. Dziennikarze jednak często przekraczali granice, miała tego świadomość, bo zdarzało jej się samej być obiektem plotek, czy innych sztuczek. Może nie była specjalnie popularna, znało ją szerokie grono czarodziejów, ale nie była to prawdziwa sława, jednak niektórzy z jej znajomych byli naprawdę wpływowi, jakby chociażby Giovanni, u którego boku często się pokazywała. Zaprzyjaźnili się dawno temu i często bywała w jego towarzystwie na różnych bankietach, co również powodowało zainteresowanie szarą, nic nie znaczącą łowczynią.

Yaxley była w głębi duszy całkiem dobrym człowiekiem, który przejmował się losem innych osób, szczególnie kiedy jak ten stojący przed nią mężczyzna wydawały się być zupełnie nieszkodliwe. Być może było to całkiem śmiałe założenie, ale jednak nie sprawiał wrażenia kogoś, kto mógłby jej zrobić krzywdę, szczególnie, że ledwo trzymał się na nogach, alkohol bywał zdradliwą suką, ale to wiedziała już od dawna.

Nie zapomniała o tym, że nie był dla niej specjalnie miły, jednak żywiła do niego urazy. Dzieciaki były różne, wcześniejsze zachowanie nie musiało warunkować tego, jakim człowiekiem był teraz. Było sporo osób za którymi dawniej nie przepadała, a z czasem stali się jej bliscy. Każdy zasługiwał na drugą szansę. Zresztą przecież oferowała mu jedynie pomoc w dotarciu do domu, nic zobowiązującego.

- Gdybym chciała cię wykorzystać, to już dawno bym to zrobiła. - Dodała z uśmiechem. Widać było, że z wiekiem nabrała jeszcze więcej pewności siebie, nadal nie brakowało jej charakteru.

- Zostanę twoim rycerzem, księżniczko, nie musisz się o nic martwić. - Brakowało jej tylko konia i zbroi, ale miała nadzieję, że jej to wybaczy, w końcu nie spodziewała się tego, że będzie dzisiaj w nocy odprowadzać kogoś do domu. Gdyby o tym wiedziała zapewne by się przygotowała, zorganizowała to tak, żeby było bardziej efektowne.

- Ponawiam pytanie, pamiętasz adres? - Jeśli nie to zaciągnie go do siebie, żeby nie mieć mężczyzny na sumieniu, jej mieszkanie było całkiem spore, bez problemu znajdzie w nim dla niego miejsce.

Geraldine dopuszczała do siebie ludzi dopiero wtedy, kiedy faktycznie poznała ich zamiary, z początku bywała ostrożna, zdystansowana, mrukliwa, z czasem jednak naprawdę zaczynała ufać. Kiedy to się działo, to bywała nieostrożna i trochę naiwna, myślała, że wszyscy podchodzą do takich znajomości, jak ona. Nigdy w życiu nie skrzywdziłaby swoich przyjaciół, w żaden sposób, stawiała ich na piedestale, ich szczęście było dla niej istotniejsze od jej szczęścia. Taki już to był typ człowieka. Nie miała ich jednak wielu, bo pozwalała się do siebie zbliżyć raczej niewielkiej ilości osób. To jej wystarczało.

- Ja tego nie powiedziałam. - Rzuciła jeszcze krótko, żeby nie dopowiadał sobie tego, co nie padło z jej ust. - Nie mam jakichś szczególnych upodobań. - Dodała jeszcze, nie wiedzieć czemu nie chciała, żeby uważał, że ma go za nieatrakcyjnego. Nie o to chodziło, tak naprawdę, czy w ogóle istniał ktoś, kto mógłby się oprzeć tym błękitnym oczom? Pewnie nie. Jednak zamierzała trzymać się od niego z daleka, był pijany, to skreślało jakiekolwiek rozważania na ten temat, przynajmniej dopóki nie wytrzeźwieje.

Usłyszała jego entuzjazm w głosie. Jak widać bajki o księżniczkach zawsze pomagały, nawet jeśli to mężczyzna miał być jedną z nich, a ona jego rycerzem. Najwyraźniej dobrze wyczuła sytuację. - Dobrze, ty się o to postarasz, a ja tego dopilnuję. - Powiedziała z uśmiechem. Nie wiedzieć czemu czuła, że uda jej się go jakoś doprowadzić do domu, bez żadnych strat, chciał współpracować, a to już było całkiem sporo.

- Znam, znam tę bajkę. - Geraldine dosyć często bywała w mugolskim świecie, spotykała na swojej drodze wiele różnych osób i wysłuchiwała historii. Kojarzyła również niektóre z książek dla dzieci.

- Gdzie są twoje wredne siostry? - Zapytała jeszcze, może istniał jakiś powód dla którego wybrał właśnie tę historię, właściwie to ją to nawet zaciekawiło.

- Tak, napiszemy takie zakończenie, w którym książę wie, gdzie mieszka księżniczka, nie będzie musiał szukać jej po pantofelku, no i nie będzie w niej pewnie żadnych pocałunków. - Powiedziała jeszcze spokojnym tonem, żeby wiedział, na co powinien się szykować. Panna Yaxley nie była osobą, która wierzyła w szczęśliwe zakończenia, życie dosyć mocno ją weryfikowało.

Obserwowała go, kiedy zastanawiał się nad adresem. Miała wrażenie, że nie będzie w stanie sobie przypomnieć, może nie mieszkał tu zbyt długo, albo po prostu był taki pijany. Różne mogły być powody, w końcu jednak to z siebie wydusił.

- Dobrze więc, wiem gdzie to jest. - Podeszła do niego o krok bliżej. Wyciągnęła lewą rękę w kierunku jego dłoni. - Zaprowadzę cię tam. - Wydawało jej się, że to będzie najprostsze rozwiązanie, nie zapytała go o to, czy może go złapać za dłoń po prostu to zrobiła. Teraz na pewno go nie zgubi, ani jej się nie przewróci.

To ich różniło. Geraldine raczej nigdy nie czuła się jako ktoś wyjątkowy, nie w tym względzie. Nie była ładna, nie podążały za nią oczy mężczyzn, raczej zwracali na nią uwagę i wytykali palcami ze względu na nietypowy wzrost. Jej zainteresowania były niezwykłe, jej praca, mało bowiem można było znaleźć kobiet, które wykonywały ten sam zawód, jednak jeśli chodzi o inne sprawy, to czuła się raczej zwyczajna. Może i była oczkiem w głowie swojego ojca, ale w zupełnie inny sposób jej to okazywał niż matka Luno. Bardzo wiele od niej wymagał, kazał jej ciągle dążyć do doskonałości, co wcale nie było takie proste.

- Nie, z Francuzką nie, nie lubię kobiet. - Czy faktycznie myślał, że mogłaby pójść z jakąś inną laską na randkę? Może była dosyć męska jak na kobietę, może stąd się wziął ten komentarz?

Nie miała pojęcia dokąd wędrowały jego myśli, zdawała sobie sprawę, że umysł pijanego, mógł doprowadzić go naprawdę w dziwne miejsca, sama nie raz znajdowała się w podobnej sytuacji i na drugi dzień zastanawiała, jak właściwie było to możliwe, że robiła naprawdę bardzo głupie rzeczy.

- A to dlatego, że nie wypada, żeby książę z bajki wykorzystywał niedyspozycję księżniczki. - Tak, nadal szła w to, że to ona w tej chwili była jego rycerzem na białym koniu i musiała dbać o bezpieczeństwo Luno. Wczuła się w rolę, wcale nie było to takie trudne. Często eskortowała różne osoby, jako ta silniejsza fizycznie, dbała o to, aby trafiali na miejsca w jednym kawałku.

Nie udało się jej go złapać za dłoń. Niefart. Pomysł wzięcia jej pod ramię nie był wcale taki głupi, będzie mógł oprzeć na niej ciężar swojego ciała, to by pomogło, kiedy dojdzie do jakichś niedogodności podczas tego krótkiego spaceru. Wsunęła więc swoją rękę pod jego łokieć. Mogli wyruszyć w drogę. Nie znajdowali się wcale daleko od jego mieszkania, wydawało jej się, że uda im się dotrzeć do celu całkiem szybko. Będzie miała czyste sumienie. Nie zostawiła go w końcu na pastwę losu, lubiła czasem dowartościować się w ten sposób.

- Czy ja wiem, czy jestem damą, raczej nie do końca. - Postanowiła jeszcze skomentować jego słowa, wydawało jej się, że ma o niej zbyt wysokie mniemanie. Nigdy nie czuła się jak dama.