Ach, więc tu chodziło o utożsamianie się... nie z artystami, a ze sztuką. A co, gdybym pokazał ci sztukę bez artysty? Gdybyś musiał zgadnąć, czyja jest od kogoś, kto nie przeżył męki niemalże bezdomności, a kto wręcz przeciwnie? Czy to było widać w tych obrazach, albo w tym tańcu? Czy było słychać w głosie? Nagle sztuka traciła w jego oczach, kiedy ktoś zdobywał pieniądze. Dobrze, ale przecież wiele dzieł zaczynało zbierać setki galeonów po śmierci artysty - kiedy ten żył w biedzie i niedostatku to w nim tworzył, za swojego istnienia nie zdążył się dorobić. Czasem ludzi przyciągały naprawdę historie tych, którzy tworzyli. Przyciągały też Flynna. Cholera, miał rację. Przecież Laurent też nie potrafiłby zrozumieć sztuki ludzi z tego... dna. Nie potrafiłby zachwycić się pozszywanymi szmatami. Faktura materiału, każde jego zagięcie, najmniejsze nawet szycie - to wszystko musiało być perfekcyjne do boleści. Im wyżej - tym lepiej. Czy więc podobały mu się ubrania Flynna? Tak, ale sam by ich nie założył.

- Nikt i tak nie stworzy już piękniejszego dzieła sztuki z tej krwi, kurzu i potu niż to, na które patrzę. - A patrzył właśnie na Flynna, kiedy przechodzili przez ulice miasta rozmawiając o... sztuce. Tym razem długo nie miał tego spojrzenia - bo chociaż Londyn nie był mu obcy, to poruszanie się po dzielnicy, na którą wkroczyli, już tak. Tym bardziej obce mu były stragany, między które wkroczyli.

Gdyby miał na plecach foczą skórze to właśnie trzepotałby płetwami z zachwytu. Czysta reakcja na świecidełka, które zaczęły ich otaczać, całkowicie nowe, niepojęte dla niego. Nie tylko świecidełka. Ubrania, zabawki, jakieś... o zgrozo, jakieś dziwne urządzenia mugolskie. Tylko zdrowy rozsądek nie pozwolił mu chodzić od jednego do drugiego i pytać jak jakiś dzikus "a co to?", "a po co to?", "a do czego to służ?". Matka mi jedna świadkiem, że korciło go niesamowicie. Obracał głową w jedną to drugą stronę - ale przy futrach już nie wytrzymał. Bo smutny, bo zabito zwierzątka? Oj nie. Laurent uwielbiał futra. Ich miękkość, ich fakturę, możliwość wtulania się w nie. W życiu jednak nie kupiłby tych konkretnych - i to nie dlatego, że były brzydkie. Były piękne. Temat kłusownictwa był mu znany aż za dobrze i nie kupiłby żadnej skóry ani futra nie mając pewności, że nie był to odłów kontrolowany. Częstokroć zwyczajnie potrzebny dla zachowania prawidłowości ekosystemu. Zresztą... jego związek ze skórami i futrami był bardziej personalny niż... przeciętnego czarodzieja. Zatrzymał się przy jednym stoisku z fantazyjną biżuterią, jakiej w życiu nie widział, ze sprzedawczynią, która wyglądała prawie jak Pocahontas - tylko kolor skóry się nie zgadzał. Ale nic, co nie posiadało w sobie prawdziwych kamieni szlachetnych, koniec końców, nie interesowało go wcale. Tutaj się doskonale objawiało to dziecięce niemal zainteresowanie rzeczami nowymi, zachwyt tymi barwami, nawet przyglądał się ciekawsko mijanym ludziom, których wygląd ubioru tak skrajnie się różnił od czarodziei. Tutaj... Flynn tutaj pasował. Nawet w tej czerni. Jakoś dotąd nie patrzył na to, że przecież temu człowiekowi o wiele bliżej mugolom niż czarodziejom. Co dopiero tym czystej krwi. Tutaj za to nie pasował on. Jedyne, co mu się nie podobało, to tutejsze zapachy. Co rusz marszczył nos, albo przysuwał do niego rękaw.

Odpowiedź nie pojawiła się od razu. Przechylił głowę na bok, patrząc z fascynacją na części samochodowe porozkładane na drewnianym, chwiejącym się stole, o który właśnie opierał się klient i wykrzykiwał, że ten silnik nie ma tylu koni. Sprzedawca nie wydawał się przekonany co do tego, że jego klient lepiej zna się na tym, co sam sprzedaje. Wszyscy tu mówili, krzyczeli, śmiali się. Pary i groupies, bff i starsza pani z laseczką, która poprawiała okulary i właśnie przyglądała się nożykom do obierania warzyw. Szeroki przekrój społeczny, który przecież aż tak dziwny nie był - nie było gorzej na Pokątnej. Tylko że na Pokątnej było inaczej. O wiele inaczej.

- Taak. - Odparł, spoglądając na jego uśmiech. - Co czyni mnie też artystom. - A ten uśmiech na twarzy Laurenta był pewny tego, co mówi. Pewny tego, co ma w głowie. Gdyby tak nie myślał - nie mógłby o Flynna walczyć. Nie mógłby iść z nim na te zakupy, pozwolić, by Camdem zagłuszyło nerwowe bzyczenie pozostawione przez opowieści o Alexandrze i Razielu. Gdybanie nie miało sensu - z jakiegoś powodu nie był z Razielem, a gdyby nawet chciał być... cóż. Na razie nie chciał. - Każda reguła potrzebuje wyjątków. Moja sztuka przypadła ci w końcu do gustu. - Jesteśmy zaledwie na jej początku. Pytanie o tatuaże? Na razie odsuniemy je dalej. Dawkowanie informacji, dawkowanie pytań... blondyn miał swoją granicę tego, co mógł objąć umysłem. Musiał organizować swoją przestrzeń, porządkować ją. Trochę szokujących informacji i trochę tych dobrych! Jak właśnie to miejsce, gdzie byli. Jak...

- Czemu? - Podłapał to zagadnienie, bo sam by je w końcu zadał. W przerwie od odbierania natłoku wszystkich bodźców. Pozwolił się pociągnąć w bok, automatycznie szukając przestrzeni tego sklepu, do której Flynn chciał trafić - ale nigdzie go tu nie widział. Za dużo czasu na oglądanie się nie miał. Ledwo sekunda na zdziwienie się, brak czasu na interpretację słów, które do niego dotarły w odpowiedzi. Pierwsza reakcja? Strach. Ścisnął mu boleśnie serce i blondyn cały się spiął, otwierając szeroko oczy, nogi mu nieco zmiękły. Większa część ciężaru jego ciała przeszła na ścianę za plecami. Smak papierosów na końcu warg i język w nich, kiedy je rozchylił. Flynn. To nie żaden niechciany atak - to tylko Flynn i gwizdy za jego plecami. Kogoś, z jakiegoś powodu. Gwizdy. Aplauz dla czegoś zakazanego. Nikt tu nie daje o nic jebania. Odprężył się i uśmiechnął między uśmiechami.

- Tak? - Pocałunek. - Przymierz mnie do siebie. - Wyciągnął ramiona i oplótł je wokół Flynna, stapiając jeszcze raz ich usta ze sobą.

Przylegając do niego, ocierając się o niego, trzymając teraz dłonie na jego barkach, spojrzał na ludzi przechodzących obok. Niewiele było widać z tej perspektywy. Ktoś na nich spojrzał, ktoś się uśmiechnął, ktoś pokazał kciuk w górę. Ktoś z uniesionymi brwiami pokręcił głową i poszedł w swoją stronę. Trzymać się pod ramię to jedno. Wykazywać publicznie taką... takim czym? Odwagą? Wulgarnością? Załaskotało - zaśmiał się i automatycznie nieco uniósł ramiona w górę, czując jego język na jego skórze i ciepły oddech rozbijający się o ciało. Zerknął kątem oka na te czarne loki, które przysłaniały cały widok na twarz oscylującą przy jego uchu. Och tak, jakże intymne wyznania szeptane na uszko. Szeptane.

Umknęła mu w tym jakaś bystra pyskówka, prowokacja - rozbiła się na krańcach jego głowy i umknęła, ale to dobrze. Westchnął - przyjemność tego aktu mieszała się gdzieś z rosnącym dyskomfortem, kiedy docierało do niego coraz bardziej, że są na ulicy, że ludzie patrzą, że wypadał tu jak jakiś niespełniony nastolatek szukający tanich uniesień. Nie był mu niczego winien, ale w tonie tego, co Flynn robił, co mówił i gdzie byli, kiedy oczy Laurenta ciągle studiowały otoczenie, skupienie było podzielone. Znów nie pojawiła się od razu odpowiedź. Sypialnia. Biuro. Miał te obrazy przed oczami. Na piasku? W ostatnich promieniach gasnącego słońca? W klubie.

- Tak. - Przymknął oczy, czując przyjemny dreszcz, palce na swojej koszuli... ale to był moment, w którym cofnął własną rękę i zatrzymał jego dłoń. - Masz szczęście, że zaręczyny, kwiaty i pierwszą randkę mamy za sobą, bo musiałbym protestować. - Uśmiechnął się figlarnie i przesunął palcem po jego policzku. - O tak, lepiej popraw każdy kosmyk. Inaczej spędzę następną godzinę przed lustrem. - Może nie aż godzinę, aale... no w sumie to prawie godzinę. Nawet kiedy Laurent układał fryzurę tak, że wydawała się ledwo zaczesaniem włosów, to wcale tak nie było. I tak - ledwo Flynn skończył zaczesywać te włosy, to zaraz Laurent sam przesunął po nich kilka razy dłonią. Nie tylko zresztą włosy. Kołnierzyk, ułożenie koszuli, otrzepał marynarkę, jakby było z czego, poprawił rękawy - niekoniecznie potrzebnie. Wcale nie było tu wiele do poprawiania. Jedyne, co było do ukrycia, to rumieńce na twarzy i te malinki, i tak schowane, pozostawione przez Flynna na jego skórze. Wyszedł trochę bardziej napięty, trochę bardziej niepewny - ale nie zewnętrznie. Zewnętrznie poszło to w stronę przeciwną, bo był naprostowany jak struna, jakby zaraz ktoś miał go oceniać. Jakby miał się zaraz przed czymś bronić. Siebie i Flynna. Atak nie następował. Nic się nie działo. Nawet wcale daleko nie musieli iść, a ta rozproszona uwaga Laurenta mogła się zfokusować na miejscu docelowym.

Dzięki Mace, że to było tak cholernie charakterystyczne, bo znowu zafundowało blondynowi obrót mózgu o pełne koło.

- Wow. - Ten całkowicie nieinteligentny komentarz opuścił jego wargi nieświadomie. A kiedy sobie to uświadomił to drgnął i zerknął na Flynna, żeby się upewnić, że nie popełnił żadnej zbrodni. Tak na chwilkę - zanim znów wrócił do tego stoiska. Pytanie: "to.. tutaj?" nie wypłynęło z jego ust, chociaż się tam czaiło. Nie zrobiło tego, bo było głupie - no jasne, że tu. - To jest... - poszukał odpowiedniego słowa - ... specyficzne. - Lepszego nie znalazł. Wybałuszał oczy na to stoisko cieszące się ewidentnie niemałym zainteresowaniem. - Ładne. - Ponieważ Flynn nie mógł wiedzieć, o czym mówił, to pokazał mu kurtkę z obszyciem z cherubinami. - Ale to tak... kupujesz rzeczy niedopasowane do siebie..? - Trochę zwątpił. - I to jest wygodne? - To też mu się teraz nagle w głowie nie mieściło. No oni mieli tutaj gotowe ciuchy, ludzie je kupowali... i co? Nikt im nie brał miary? Nie przeszywał na ich figurę, wzrost?

Pierścionek leżał na lewej dłoni, ale nie na palcu serdecznym, na którym przyjęto noszenie tych zaręczynowych. Zajmował miejsce palca wskazującego. Blisko kciuka - i nie było to przypadkowe. Laurent nałogowo bawił się tymi pierścionkami właśnie kciukiem - ten od Flynna był więc skazany na ciągłe miętoszenie go.

- Mogę być nawet twoją żoną. - Uniósł lekko kąciki ust ku górze. - Znam takiego jednego uduchowionego, który chyba by nam ślubu udzielił pod gołym niebem... - Pomyślał o Jimie, owszem. Ale Laurent nie marzył o ślubie, o sukniach ślubnych, nie myślał o tym, że było mu to potrzebne do szczęśliwego życia. Przynajmniej jeszcze o tym nie myślał.

- Czy tobie nie jest w tym gorąco? - Przyjął kurtkę od Flynna, ważąc ją trochę w swojej ręce. Była cięższa, niż się spodziewał. Spojrzał na nią ciekawsko, ale powstrzymał się przed przeglądaniem jej. Jej samej - nie jej zawartości. Był już świadkiem, jakie cuda się z jednej kieszeni wysypywały. Kiedy indziej ją sobie obejrzy - tutaj nie było nawet na to za dużo miejsca. Tego dyskomfortu doświadczył już na Lammas, kiedy ludzie się o ciebie ocierają, jest tak tłoczno, tak... nieprzyjemnie. Zwątpienie wstąpiło na jego twarz, nawet trochę zmarszczył brwi, kiedy Flynn powiedział, że po prostu przymierzasz, aż będzie pasować. Tak po prostu. - Jeśli coś ci się spodoba, a nie będzie pasować, pamiętaj, że można to przeszyć. Chyba że wtedy straci to swoją wartość w twojej opinii. - Tą... artystyczną, do której się odwoływał. Nie byłoby to coś, co mógłby w pełni zrozumieć, ale zaakceptować i przyjąć, że Flynn tak ma - jak najbardziej. - Aria? Jedna z tych niewiast? - Obie wyglądały jakby były po przejściach, a ta jedna już... szczególnie. Blondyn nie wgapiał się w nią, chociaż miał ochotę. Nie to, że była atrakcyjna fizycznie, ale atrakcyjność nie zawsze oznaczała (w jego mniemaniu) doskonałości rysów twarzy, idealnej cery i tak dalej... no, przynajmniej nie u innych. Bo Laurent piętnował każdą swoją niedoskonałość. Dlatego zaczął walkę z bliznami, żeby się ich pozbyć. Te, które przez moment dawały mu ukojenie, bo udowodniały mu, że ta imperfekcja niczego nie zmieniała. Że może sobie na to pozwolić. Ten stan jego umysłu długo się nie utrzymał. - Po prostu mi się spodobało. Ten kontrast motywu i delikatnego szycia do wyrazistości i charakteru skóry. To nie była sugestia. - Nawet chyba... nie podobałby mu się w tym Flynn do końca. Chyba bardziej by mu się podobał w kurtce z tamtymi psami.

Specyficzny smród (w mniemaniu Laurenta to był smród) skóry uderzył go w nozdrza, kiedy weszli w ten stragan. Laurent szedł za Flynnem w odległości jakichś dwóch kroków, kroku, żeby zostawić mu przestrzeń do wybierania rzeczy. I tylko spoglądał, co wybiera, ciekaw tego procesu. Czasem oglądał się po sklepie - teraz to nie Flynn był kuriozum, na które ludzie się gapili. Miał takie niespokojne wrażenie, że jeden chłopak z drugiego końca tego sklepu spoglądał na niego tak, jakby w głowie otworzyła mu się kasa fiskalna. Wrócił wzrokiem na spodnie i przesunął palcami po jednym z modeli, chcąc sprawdzić fakturę tej skóry.

- W życiu bym nie pomyślał, że tak mogą wyglądać zakupy... - Puścił nogawkę, niekoniecznie zadowolony ze swoich oględzin, ale najważniejsze było dla niego to, żeby Flynnowi było w tym wygodnie. Nie przepadasz za tłumami, ale wolisz przyjść tu na zakupy. Bo tutaj tworzą sztukę z duszą, którą nie stworzy krawiec. Nawet gdyby odwzorował wszystko... I Laurent uważał, że zrobiłby to lepiej. Co za kuriozum. Flynn był istnym kuriozum. - Może być tak, że będę cię musiał na sekundę zostawić. - Uprzedził z wyprzedzeniem, bo nie był pewien, ile czasu tu wytrzyma, w tym zaduchu intensywnego zapachu skóry. - Żeby odetchnąć powietrzem. - Dodał po sekundzie, żeby Flynn nie musiał pytać ani głowić się, czy coś złego się nie stało.

Nie było mu gorąco. Dopowiedział sobie sam: pewnie manipulował czarami, żeby tak było. Prawdopodobnie jednak Flynn stanie się ofiarą (bo mu to groziło) innej wersji starej baby, która będzie za nim chodziła z "ale ubierz sweeteerek". Ani stara, ani baba (chociaż znał jedną osobę, która by temu zaprzeczyła).

Ach, siostra! Zaraz, czy to imię nie padło już? Naprawdę musiał zacząć to wszystko notować i się uczyć. Flynn nazywał rodziną cały cyrk, a wydawało mu się, że wspominał coś o kostiumach, ale czy tym padło jej imię? Sam Edge nie wydawał się przejęty, jeśli nawet musiał się powtórzyć. Temat więc mógł być zakopany z ulgą. Zaraz, co?

Ktoś na nią rzucił klątwę i stała się niemową? Nie powtórzył tego na głos, ale w myślach już tak. Wtedy go tknęło - ale powstrzymał oglądanie się wokół. Zazwyczaj takie odruchy interesowały bardziej niż rzucone zdanie, na które może nikt nie zwrócić uwagi. Czy w jego rodzinie był ktoś, kto... nie cierpiał katuszy w swoim życiu? Nie był ofiarom wybojów?

- Ponieważ Alexander już dwa razy próbował złamać mi nos to jakoś nie śpieszy mi się z naruszaniem jego przestrzeni. Szkoda. Chętnie bym poznał Arię. - I resztę jego rodziny. Wszystkich. Nawet jeśli część miałaby go nie polubić. - Możesz ją kiedyś zaprosić. Tylko uprzedź? Przygotujemy coś, co lubi, żeby czuła się lepiej... - Jego ton wskazywał na to, że właśnie w tym momencie wyobrażał sobie to spotkanie - a biorąc pod uwagę spaloną stajnie to chyba lepiej byłoby nie przeprowadzać ją przez ten widok. Z góry założył, że to była delikatniejsza kobieta. A może wcale nie była. Widział tę poskramiaczkę bestii - jej daleko było do delikatności. Odebrał od niego kurtkę i przyłożył do siebie, wyciągając lekko jeden rękaw, by też nałożył się na rękę. Pytające spojrzenie - ładnie? Nie pokusił się o jej założenie - musiałby ściągać marynarkę, oddać tę kurtkę, której pilnował, Flynnowi. Zamiast tego oddał mu tą, która mu się spodobała. - Prawda? Zupełnie jak nie ja... - A przecież ten "on" został wykreowany, bo widział, że niewinność na ludzi działała. Łatwiej było ich przekonać i sprawić, żeby cię polubili, kiedy wyglądałeś jak aniołek, którym cię nazywali. - Za bardzo się przyzwyczaiłem do lżejszych materiałów. - W zupełnym przeciwieństwu do Flynna, którego musiało wszystko opinać.

Jakie to było proste - i jaką ta prostota ulgę przynosiła. Zamknął oczy i odetchnął głębiej z ulgą. Nie wyobrażał sobie mieszkania w mieście. To po prostu... nie było żadną opcją.

- Dziękuję. - Rozchylił powieki. - Już mi lepiej. - Zapewnił go, ujmując jego dłoń, by ucałować knykcie. - To nic takiego, tylko natłok intensywnych zapachów. - Było to zbiciem problemu, bo przecież kiedyś tak nie miał, a przynajmniej nie aż tak. Problematyka zaczęła się, odkąd zaczął mieć napady paniki i problemy z oddychaniem. Ale faktycznie nic takiego - bo nic złego się nie działo. To chciał przekazać. - Czy tobie przeszkadza powietrze w New Forest? - Jak tak o tym pomyślał w drugą stronę... co prawda zazwyczaj właśnie tym, co mieszkali w mieście, to odpowiadało. Zachwycali się tym jodem, tą rześkością, wrażeniem, że w końcu mogą oddychać. - Och... zgrozo... byłbym zapomniał... - Naprawdę prawie o tym zapomniał. - Umówiłem cię na jutro rano z medykiem, więc potrzebuję cię w domu. Tak, przyjdzie do nas. - Był bardzo całkiem ciekaw reakcji.