Wstał dzisiaj jeszcze wcześniej niż zazwyczaj. Wcześniej, by móc załatwić to, co miał do załatwienia o poranku, żeby móc się tutaj pojawić, kiedy przyjdzie Basilius. Po pierwsze - to był jego kuzyn. I to kuzyn bliski, na którym mu zależało i który bywał jego jedynym ratunkiem, kiedy zdarzyło się coś, o czym nie chciał nikomu mówić. Albo przynajmniej nie chciał mówić za dużej ilości osób. Tutaj wchodziła druga rzecz - cenił jego czas. Oczywiście za ten czas mu płacił, ale to... to było coś więcej. Blondyn miał szczerą nadzieję, że Flynn w ogóle się stawi, a nie okaże się, że się gdzieś zmył. Jeszcze gorsza wersja - że postanowi zmyć się, jak tylko zobaczy samego Basiliusa. I teraz wchodziła taka prosta kwestia: ale Laurencie, ty mu nie ufasz? Ano tak się składało, że już wiedział, że nie wszystkim może na tego człowieka liczyć. To nic, nie szkodzi, najważniejsze, by ten brak liczenia nie przekładał się potem na własne... nieszczęście. W tym wypadku nie byłaby to aż taka tragedia. Laurent i tak chciał, żeby go Basilius sprawdził. Jego samego, oprócz Flynna. Te coraz bardziej dokuczliwe kłopoty z oddychaniem były bardzo uciążliwe.

Wstał więc wcześniej i był jeszcze bardzo zmęczony dniem wczorajszym. Był zmęczony w ogóle tymi dniami, chociaż w o wiele bardziej pozytywny sposób (o dziwo) niż to, co działo się wczoraj. Bo emocjonalne zmęczenie pokonywało wszystko inne, nie dało się tego rozchodzić, zająć pracą, zapomnieć. To ciągle gdzieś w tobie siedziało. Ciągle coś przeszkadzało. Przynajmniej nie mógł powiedzieć, że wczorajszy dzień skończył się tak źle. Był po prostu... wykańczający. Potrzebował naprawdę solidnej filiżanki kawy. Albo i całego kubka od razu. Ostatnio lekarz mu odradzał - ale był tak uzależniony od tej kofeiny, że bez wypicia jej stawał się jeszcze bardziej ospały. Z dwojga złego lepiej to niż... palenie.

Temat palenia zaś miał być tutaj tematem na tapecie. Oto jak usidlić Flynna - wystarczy, że poczuje się na tyle źle, żeby już z chęci zadośćuczynienia zgodzić się na niemal wszystko.

- Dzień dobry, Basiliusie. - Przywitał mężczyznę, otwierając przed nim drzwi. Zapraszając do środka. W kuchni już działał Migotek - robił kawę i gotowy był zrobić dla Basiliusa herbatę. Albo świeży sok dla Flynna. - Cieszę się, że przyszedłeś. Bardziej się ucieszę, kiedy mój uparty przypadek pacjenta się pojawi. - Uśmiechnął się ulotnie do mężczyzny, gestem prosząc, by usiadł. Przy stole zapewne w jadalni, bo tam było jednak najwięcej przestrzeni i miejsca do robienia czegokolwiek. Chociażby zaczynając od pulsu. - Od razu uprzedzam - mamy do czynienia z palaczem, który nie rzuci palenia... więc proszę, uniknij wspominania o tym. Ma wybuchowy temperament. - W sumie pewnie mógłby sporządzić całą listę rzeczy pod tytułem "nie mówmy o tym", ale to było chyba najistotniejsze. Bardzo dobrze wbiła mu się do głowy jego odzywka na ten temat, kiedy byli w camdem. - Napijesz się czegoś? Migotek ci przygotuje, właśnie robi kawę. - Obejrzał się na kuchnię - wgląd na pracę Migotka był jawny. W końcu w tym domu kuchnia, jadalnia i salon były połączonymi ze sobą pomieszczeniami. Już chciał mówić, że zaraz wróci - i pójść obudzić Flynna. Ale ten wyszedł z sypialni i złapał na siebie czujny wzrok blondyna. Szczególnie, że w całkowitej ciszy i ignorancji powędrował do łazienki. - Tak... twój pacjent. - Wskazał dłonią na rozczochranego czarnowłosego, którego kaszel był słyszalny aż tutaj. Duma wyszedł z sypialni zaraz za nim. Podszedł do stołu i oparł łeb o nogę Laurenta, który wstał, żeby do nakarmić. Prawie cały zwierzyniec. Najpierw pies Edge, potem jarczuk - tylko Divy, kotki, brakowało, bo została oddana Victorii. Pies wielkością bardziej podobny do kuca niż psa. - Byłbym też zobowiązany, gdybyś potem zerknął na mnie... wiem, wiem, muszę zacząć normalnie jeść... naprawdę pracuję nad tym. - Mówił, jakby nie było nic nienormalnego i nowego w tym, że z jego sypialni ktoś wychodził - ktoś, kto ewidentnie dopiero wstał. A zdecydowanie nie wypełniało to żadnej normy. Bo sam Laurent wyglądał nienagannie - ubrany w jasnobłękitną koszulę z lejącego materiału i kołnierzem spływającym kilkoma pasmami z welurowym obszyciem kwiatowym i ciemne, granatowe spodnie.

Kompletny idiota byłby niemal perfekcyjnie przewidziany, gdyby nie to, że tendencja była trochę niepewna. Niepewne zaś było to, że Flynn w ogóle wstanie wcześnie (bo, no właśnie - zwykle tego nie robił), że się pofatyguje, że przyjdzie i że nie ucieknie. Bo zakładał nawet taki scenariusz, że wyjdzie im przed nosem tylko po to, żeby pokazać, że nikt mu życia układał nie będzie, a potem zniknie. I Laurentowi pozostanie tylko zgrzyt zębów i... akceptacja. Bo co miałby innego zrobić? Ponoć nie jest najgorszy ten moment, w którym trwają kłótnie. Najgorszy jest ten moment, w którym ludzie nie mają sobie już nawet nic do powiedzenia.

Dzięki więc bogom, że Laurent potrafił być całkowicie wygadany.

- Wyjątkowo dobrze... jak na to, że New Forest znowu przeżywa swoją katastrofę. - Pożar. Tymczasem przyszłość miała przynieść jakieś koszmary kotwiczące się w ogniu, gdy jesień opuści kolorowe liście z drzew. Być może z Florence poruszał już ten temat, a może nie? Chwilowo jednak temat był odsunięty. Bardzo mu zależało na tym, żeby ten Kompletny Idiota jednak miał szansę na poprawienie swojego już i tak skróconego życia. Na pewno skróconego. Bo palił, bo żył tak, jak żył, bo jego organizm był eksploatowany. - Nie, nie, błagam... proszę, Basiliusie... - Udręczenie było wręcz odmalowane na twarzy Laurenta, kiedy zostało wspomniane, że "znalazł chyba rozwiązanie". Piękny cynizm - i doceniłby sztukę kuzyna, który zawsze potrafił się popisać pod tym kątem jako sztuką konwersacji, ale w tym wypadku reakcja była zgoła inna. Złożył dłonie przed sobą i opuścił głowę w dół z bezradności. I w tej bardzo prawdziwej modlitwie do Basiliusa, żeby ten nie narażał ich na głupie pyskówki Flynna, który już i tak wszem i wobec pokazywał, że jemu się to wszystko nie podoba i w ogóle to... nawet ciągle nie wiedział, czy naprawdę wróci do tego stołu. Czy może faktycznie wyjdzie - może frontalnymi drzwiami. A może celowo przejdzie się przed ich nosem tarasowymi. Albo w ogóle zacznie ich ignorować. Co za porażka... - Uuch, znamy..? Ach, tak... trochę czasu. Poznaliśmy się dawno temu, ale trafiliśmy na siebie z powrotem w cyrku Bellów. Pewnie kojarzysz zresztą tego pana... The Edge. Występował na Lammas. - O, dobry temat! Dobry... dopóki się nie chciało dowiedzieć, że poznali się z paskudnej strony, potem Laurent zgodził się dla spokoju Flynna na złożenie mu przysięgi... a gdyby zapytać Flynna to ten pewnie by powiedział, że go do tego zmusił. Cóż. Relacja, za którą pewnie wszyscy byli go gotowi potępić. I nic go to nie obchodziło - ten człowiek był jego lekiem. I był też wspaniałym powodem wielu stresów i zmartwień. Ale miło było o tym zapominać.

Lecz Flynn wrócił do tego stołu. Zachowując się tak, że nawet Duma patrzył na niego z przechylonym łbem, dobrze wyczuwając tą napiętą atmosferę. Laurent spojrzał trochę bezradnie na Basiliusa i bezgłośnie powiedział nie wiem, kiedy
zobaczył to pytające spojrzenie. Bo nie wiedział. Za to wiedział, że już z tym pytaniem zapowiadała się tragedia i lekarz tutaj niczego nie zmieni. A jak coś źle pójdzie to jeszcze Basilius będzie musiał samemu sobie nastawiać nos. Chociaż miał prawdziwą nadzieję, gdy ta myśl strzeliła mu do łba, że do tego nie dojdzie. Schował twarz w dłoni, modląc się do Matki Wody o siłę.

Wspaniałość tego pomysłu, żeby próbować pomóc Edgowi, przytłaczała go coraz bardziej. Już kurczył się w samym sobie i czuł tę specyficzną słabość, która sprawiała, że miał ochotę się położyć. Zamiast położenia się podtrzymywał głowę na dłoni, przymknął oczy i modlił się do nienazwanych bogów o niewiadomym pochodzeniu, aby skapnęła na niego cząstka oświecenia. Aby odpowiedzieli na pytanie, co on mógł w ogóle tutaj zrobić i jak sprawić, żeby poszło to spotkanie lepiej. W tej błogosławionej, natchnionej na modlitwy chwili nie wiedział jeszcze, że ta gazeta w dłoni Flynna stanie się prawdziwą bronią.

- Nie wiem, Basiliusie, to ty tu jesteś lekarzem. - Odpowiedział, siląc się na spokojny ton głosu. I wyszedł on zadziwiająco dobrze. Zerknął na kuzyna. - Jakieś eliksiry, żeby chociaż złagodzić te objawy, jeśli nie da się z nimi walczyć. - Bo z tym, żeby nie palił... nie łudził się, że walka miała sens. Nawet pomijając, jak uparty Flynn był, to walka z uzależnieniami nigdy nie była prosta. Mieli tutaj naprawdę wiele problemów - ociupinkę za dużo, żeby się jeszcze decydować na takie skoki. - To mój partner. Proszę, nie mów tej nowiny nikomu, chciałbym sam się posunąć do tego kroku. - Niewypowiedziane: kiedy będę miał siłę znosić spojrzenia pełne zwątpienia (i gorsze) - takie jak twoje - zawisnęło w powietrzu. Basilius jednak błyskawicznie przeszedł nad tym do porządku dziennego, ale to też jakoś szczególnie go nie dziwiło. W końcu widział już niejedno, widział samego Laurenta w niejednym stanie i pewnie swoich pacjentów w jeszcze dziwniejszych. Tym nie mniej... istniała szansa, że nikt z jego rodziny nie był gotów, że Laurent postanowił się związać nie dość, że z mugolakiem, to jeszcze z mężczyzną. Kolejność wymienienia tych dwóch aspektów - przypadkowa.

Nie miał już siły, kiedy zaczęła się ta rozmowa. I w żadnym wypadku nie był gotów na to, że Flynn zrobi coś gorszego niż zgrywanie obrażonego dziecka. Skonfundowanie sprawiło, że Laurent nawet nieco uniósł głowę, oderwał ją od dłoni i automatycznie skierował wzrok na rzuconą gazetę. Pobladnięcie jednak w jego wykonaniu nadal było całkiem możliwe, a na pewno widać było zgrozę na twarzy blondyna, kiedy sięgnął po gazetę i przysunął ją odrobinę do siebie. Fenomenalny nagłówek i słowa Flynna to nie było jednak wszystko, o nie! Akrobata postanowił ich zaszczycić ciągiem dalszym opowieści. A Laurent poczuł, że robi mu się niedobrze. Że żołądek mu się ściska, że go mdli i że zrobiło mu się naprawdę słabo.

- Przepraszam na chwilę... - Wymruczał niewyraźnie i podniósł się na niepewnych nogach, żeby skierować się do łazienki. I tam zamknąć za sobą drzwi.

Prawie zamknął drzwi przed nosem Dumy, który zerwał się i poszedł krok w krok za nim - ale wpuścił go do środka. Pozwolił jarczukowi przejść, zanim sam sięgnął drżącymi dłońmi do umywalki. Odkręcił kran. Głównie po to, żeby w razie czego zagłuszyć swój głęboki wdech. Zaraz po tym nie był już TYLKO po to. Ochlapał sobie twarz i pozwolił sobie na to, by zsunąć się na kafelki przy tej szumiącej wodzie. Duma zapiszczał, trącił go nosem - uniósł więc dłoń kolejny raz i znów przesunął palcami po krótkiej sierści stworzenia.

Delikatność należało bronić, a skoro chciano trącać ją nożem to przewartościowanie tej sytuacji było więcej niż naturalne. Powinno być nauczką dla Flynna. Albo potrzebował większej? Takiej, żeby na pewno zapamiętał, by nigdy więcej czegoś takiego nie robić? Och tak, wcale nie zamierzał tak tego zostawić bez echa. Ale o tym Flynn dowie się dopiero po tym, jak Basilius opuści ten dom.

Siedział na zimnej podłodze, chociaż na początku nie było mu zimno. Było mu wręcz za ciepło od mulenia w brzuchu. Kolejne obrazy, których widzieć się nie chce, ale człowiek się w końcu uodparniał. Obraz za obrazem, tragedia za tragedią. Krew za krwią. Nie da się ochronić delikatności, kiedy nie ma żadnych jej obrońców. Och, byli - tylko nie tutaj. I jak pech chciał - nigdy nie byli w stanie ustrzec przed wszystkich Laurenta, który miał zwyczajnego pecha w życiu, a niektórym z tych nieszczęść dopomagali osoby, których kuło w oczy układanie sobie życia jakkolwiek lepiej. Może kiedyś zostanie tylko notatka w tym dzienniku, który nosił, że już się stało. Że poszło mu znacznie łatwiej, niż lekko.

Szybko zaczął odtajać i dreszcze przebiegły po jego ciele. Szybko zaczęło mu się robić zimno. Szybko wyschła woda na jego twarzy. Duma trzymał łeb na jego nogach i szybko też poczuł jego ciężar. Odetchnął, podrapał go za uchem i zaczął się podnosić. Chyba lepiej, że nie skręciło go tak, żeby zwymiotować. Albo... chyba gorzej. Odliczał każdą kolejną rysę na szkle, która zamazywała pogląd na piękno. Kiedy widzisz wystarczająco wiele brudu, przestajesz się nim tak przejmować.

Przemył twarz jeszcze raz, zakręcił kran. Nastała cisza, a on zawisnął nad umywalką, starając się wsłuchać w rozmowę w salonie. Niczego nie słyszał. Żadnych podniesionych głosów. Żadnego rabanu, który zwiastowałby najgorszą z klęsk. Otarł skórę ręcznikiem, przesunął grzebieniem po włosach, nieszczególnie się śpiesząc i powoli wyszedł na korytarz. Nie zamierzał panom przerywać, kiedy wolnym krokiem, z Dumą przy boku, powoli wrócił do stołu.