Droga z kuchni do sypialni Yaxleyówny nie była daleka. Na szczęście. Chciała się w niej znaleźć jak najszybciej. Szczególnie, że tym razem poczuła nadzieję na to, że to nie jest chwilowa zmiana. W końcu powiedział jej, że chce tego samego, może nie dosłownie... Ale mogła sobie chyba co nieco do tego dopisać, czyż nie. Nie mieli być już przyjaciółmi, po raz kolejny mieli to za sobą. Udało im się znowu wyjść z tych norm, które sobie narzucili. Tym razem jednak trwało to zdecydowanie mniej czasu. Bardzo dobrze, pamiętała jak ostatnio się męczyła w tej relacji. Nigdy nie chciała być tylko i wyłącznie jego przyjaciółką, czy jeszcze gorzej zupełnie neutralną sojuszniczką. Nie mogła mieć pewności, że nie wrócą do rozmów na temat tego, dlaczego nie mieli tego znowu robić, liczyła gdzieś w głębi na to, że w końcu ustalili wspólną wersję. Tak, nie mogło być inaczej.

Nim wyszli z kuchni splotła swoje palce z jego, jakby bała się, że mógłby się rozmyślić, chociaż przecież nie miała ku temu żadnych podstaw. Jasno się określił, w końcu. Niby mogła zwalić to na zmęczenie, podważać klarowność jego decyzji, ale nie chciała tego robić, nie kiedy w końcu zamierzał odpuścić. Czekała na to.

Nie przejmowała się tym, że nie są w mieszkaniu sami. Astaroth i tak najpewniej zażył kolejną dawkę eliksirów nasennych i nie podniesie się z łóżka przez kolejne kilka godzin, zresztą oni też mieli zamiar odpocząć. Wszystko w swoim czasie.

Roise dawno nie był u niej w sypialni, kiedyś tutaj mieszkał, teraz trochę czuła się jak na samym początku ich znajomości, kiedy teleportowali się tutaj z plaży, aby sięgnąć po to, o czym marzyli. Zabawne, bo przecież nie brakowało im ostatnio tych momentów bliskości, tyle, że teraz nie czuła, że to ich koniec, bardziej zakładała nowy początek? Może nieco na wyrost, nie sądziła jednak, że się rozczaruje, wydawało jej się bowiem, że w końcu doszli do jakiegoś konsensusu. Kosztowało ich to sporo rozdrapanych ran, żalu, gniewu, złości, ale wreszcie im się udało - to było dla niej najbardziej istotne.

Gdy znaleźli się przed drzwiami do sypialni Yaxleyówny musiała wypuścić jego dłoń, aby uruchomić przekładnię, która znajdowała się na drzwiach, prezent, który zrobiła jej Florence, dzięki temu nie musiała się martwić, że ktoś postanowi wleźć do jedynego pomieszczenia w tym mieszkaniu, które należało tylko i wyłącznie do niej.

W końcu otworzyła drzwi, weszła do środka i czekała, aż Roise zrobi to samo. Mogli zamknąć się teraz z dala od całego świata, nie musieli się martwić, że ktoś im przeszkodzi.

Pomieszczenie nie zmieniło się specjalnie przez te półtora roku, wyjątkowo było tutaj naprawdę czysto, jakby nikt nie bywał w tej sypialni przez ostatni czas. W sumie pewnie dlatego, że dokładnie tak było - Yaxleyówna wróciła do mieszkania dopiero wczoraj. Niewielka warstwa kurzu znajdowała się na wszystkich meblach, ale również na kartonie chujoświeczek, które stały w kartonie przy ścianie. Powinna była coś z tym zrobić, ale tak naprawdę nie miała czasu jakoś szczególnie się tym zainteresować. Gdy znaleźli się w środku ponownie splotła swoje palce z palcami Ambroisa, przez chwilę wpatrywała się w ich dłonie, a na jej twarzy pojawił się uśmiech. Tak, w końcu to osiągnęli.

Zupełnie bez słowa, pociągnęła go  w stronę łóżka, przecież po to się tutaj znaleźli. Mieli odpocząć, czyż nie, zamierzała trzymać się tego planu, który ustalili będąc na zewnątrz, a jakże by inaczej.

Niby robili to po raz kolejny, ale zupełnie inaczej. Towarzyszyły im odmienne emocje, chociaż, czy aż tak bardzo? Znowu przekraczali pewne granice, znowu wychodzili z tej dziwnej, strefy przyjaźni którą sami sobie wyznaczyli, tyle, że teraz wyglądało to zdecydowanie spokojniej. Przeżyli razem sporo, zdystansowali się mimo tego, że tego nie chcieli. Było to nieco odemienne od tego pierwszego razu, wtedy reagowali bardzo spontanicznie, szybko, bo przecież trzymali się tego, co powinni przez długi czas.

Tym razem było trochę inaczej. To nie tak, że nie wiedzieli, co na nich czeka, przeżyli już to wszystko, mieli świadomość, jak to jest być razem. Chodziło o coś zupełnie innego. Postanowienie, że ponownie chcą iść przez ten świat razem, mimo tego, że tak szumnie wspominali o tym, że to nie jest możliwe, mimo tego, że nie mili problemu z tym, aby przyznać przed sobą nawzajem tego, że nadal się kochali. W końcu mieli postąpić właściwie, pozbyć się tych dziwnych, zupełnie niepotrzebnie narzuconych sobie norm. To było całkiem budujące. chociaż wiedziała, że nic już nie jest takie samo, może poza siłą uczucia, która ich łączyła.

Byli innymi ludźmi niż te kilka lat temu, przeżyli sporo, brakowało w nich już tej dziecięcej naiwności, czy beztroski, ale przecież ona również nie była im do niczego potrzebna. Mogli razem iść przez życie mając świadomość, że nie zawsze jest ono kolorowe. Dobrze, że wreszcie się na to zdecydowali. Znowu czuła, że wszystko wraca na właściwy tor.

Z początku miała pewne obawy, czy faktycznie tym razem coś się zmieni, bo przecież cały ten tydzień był bardzo dziwny. Zachowywali się w stosunku do siebie różnie, ale chyba jeszcze nie stwierdzili jednomyślnie, że to nie może tak wyglądać, ale ma wyglądać jakoś, że faktycznie powinni pozostać przy sobie. Wybrać jedyną, słuszną opcję.

To nie tak, że potrzebowała potwierdzenia, wydawało jej się, że czuje, że w końcu doszli do wspólnej wersji, ale podbudowało ją to, co do niej powiedział. To nie miało się skończyć tu i teraz, to miał być ich nowy początek. Zresztą czy nie trwał już prawie tydzień? Byli w tym zagubieni, próbowali jakoś do siebie dotrzeć, odsuwać się od siebie, postępować właściwie, ale to nie zadziałało, w końcu zdecydowali się sięgnąć po to co faktycznie było im pisane.

- Tego nie wie nikt, nie obchodzi mnie to. - To nie było dla niej istotne, nigdy nie było. Najważniejsze było to, że w końcu znowu będą razem, że była przed nimi wspólna przyszłość, że w końcu znowu jej życie zacznie wyglądać odpowiednio. Zniknął ciężar z serca, który powodowała niepewność. Mieszali sobie w głowach, a teraz to przepadło, czuła dziwną lekkość, mimo tego, że nie mogli przewidzieć, co właściwie ich czeka. Była gotowa na wszystko, ważne, że mieli to przeżywać wspólnie.

- Nie tak łatwo mnie wystraszyć. - Co z tego, że nie miało być łatwo? Nie wszystko przychodziło lekko i przyjemnie, szczególnie w takich trudnych czasach, w jakich przyszło im żyć, miała tego świadomość i była gotowa na poświęcenia. Zresztą nie od dzisiaj, wpatrywała się w te jego zielone oczy, a na jej twarzy gościł uśmiech. Naprawdę była szczęśliwa, wreszcie pojawił się spokój i pewność, że to nie minie, że znowu będzie miała go przy sobie. Brakowało jej tego okropnie.

Naprawdę była zadowolona z tego, że w końcu przestał się przed tym bronić, że pozwolił sobie sięgnąć po to, czego chciał. Przecież dostrzegała to, że on również się miotał, dla niego to też było trudne. Nie chciała go krzywdzić samą swoją obecnością, a podejrzewała, że reagował na nią równie tak mocno jak ona. Ciężko im było się kontrolować przy sobie, mogli odpuścić, nareszcie.

- Cieszy mnie to, że chcemy tego samego, to chyba dobry początek. - Ustalenie tego, czego naprawdę chcą, co zamierzają robić, szczerze, bez mydlenia sobie oczu, dawania sobie złudnych nadziei, ranienia siebie. Reagowania w jakikolwiek sposób. To było zupełnie nowe, chociaż już kiedyś przecież to mieli. Jasne sporo się zmieniło, mieli sobie wiele do wyjaśnienia, ale na to również przyjdzie pora, może nie teraz, teraz nie był to odpowiedni moment, bo przed chwilą zakończyli kolejną, męczącą kłótnię, ale na pewno ich to nie ominie. Nie po tym, jak nie było ich przy sobie przez półtora roku. Nie sądziła jednak, że to coś zmieni, nie mogło, bo przecież bez względu na wszystko i tak miała go kochać, zawsze.

Brakowało im stałości. Nie ma się co dziwić, skoro balansowali ciągle między tymi wszystkimi, najróżniejszymi uczuciami. Niby zdawali sobie sprawę z tego, że istnieje dla nich tylko i wyłącznie jedna droga, ale jakoś nie do końca byli gotowi się na nią zdecydować. Zamiast tego sięgali po te nie do końca przyjemne emocje, właściwie to ciągle się między nimi miotali. Było dobrze, za chwilę źle, znowu dobrze i tak w kółko. Wystarczyło jedno nieodpowiednie dobrane słowo, a byli gotowi się zacząć kłócić. To nie było zdrowe, wręcz przeciwnie, krzywdzili się tym okropnie, miała świadomość, że zdawali sobie z tego sprawę.

Dobrze było więc w końcu się określić. Wybrać jedyną, słuszną drogę, podążać za tymi faktycznymi uczuciami. Nie wyrzygiwać sobie po raz kolejny tego całego gówna, które w nich siedziało. Kumulowało się ono w nich od lat, nie ma się, co dziwić, że musiało im się ulać, jednak nie do końca wydawało jej się to właściwe. Nie chciała go ranić, nigdy jej o to nie chodziło, za bardzo jej na nim zależało, tyle, że to był raczej odruch ochronny. Gdy coś nie szło po jej myśli panikowała, mówiła, co jej ślina na język przyniesie, a Roise jej wtórował. Wyjątkowo tym razem nie potrafili się hamować, przekroczyli wszystkie możliwe granice, chyba na każdym możliwym stopniu.

Kiedyś również zdarzały im się bardzo drastyczne wymiany zdań, ale nigdy nie kończyły się one w ten sposób, co ostatnio. Potrafili przystopować, zamknąć się w odpowiednim momencie, przyciągnąć się do siebie i po prostu być, trwać, zamiast kontynuować tę walkę. Ten tydzień był od tego zupełnie inny. Padło między nimi naprawdę wiele gówna, o którym wolałaby zapomnieć. Nie chciała się jednak na tym skupiać, to nie był odpowiedni moment, wiedziała też, że to nie było celowe. Byli zmęczeni tym, co się między nimi działo, nie mieli nad tym żadnej kontroli, stąd te nieznane im dotąd odruchy.

Nie zasługiwali na to, aby być dla siebie obojętni. Nie, gdy w końcu wyjaśnili sobie sporo spraw. Otworzyła oczy, kiedy usłyszała to, co przez ten tydzień powiedział jej Ambroise, mimo wszystko nie umiała zrozumieć dlaczego tak bardzo nie chciał sięgać po to na co miał ochotę. Nigdy nie był taki zachowawczy, tłumaczył to jej dobrem, szczęściem, nie miała pojęcia, czym jeszcze i nie umiał zrozumieć, że była w stanie tego zaznać tylko i wyłącznie przy nim. Udało mu się jednak w końcu to zrozumieć, a może nie miał po prostu siły już się powstrzymywać? Nie zdziwiłoby jej to, to naprawdę mogło być męczące na dłuższą metę, szczególnie, że ciągle znajdowali się tak blisko siebie.

- Tylko ostatnio? - Mrugnęła niepocieszona tymi słowami. To nie było dla niej nic nietypowego, przecież zawsze zachowywała się w ten sposób, trudno w niej było szukać zdrowego rozsądku, chociaż faktycznie kiedy byli razem starała się zastanawiać chociaż nad częścią swoich decyzji. Kiedy ich drogi się rozeszły, to wróciła do swoich starych nawyków. Nie musiała się niczym przejmować, nie musiała się nikim przejmować, mogła ryzykować, miała wrażenie bowiem, że nikogo nie obejdą ewentualne konsekwencje podejmowanych przez nią decyzji. To pewnie szybko się nie zmieni, będzie musiała się ponownie nauczyć, jak to jest żyć z kimś, chociaż może wcale to nie będzie takie trudne, przecież kiedyś zaczęło jej to przychodzić całkiem naturalnie. Wiedziała jednak, że nie będą mogli całkowicie wrócić do tego co mieli, tym razem miała zamiar stać się jeszcze bardziej integralną częścią jego życia, nie chciała pozwalać na kolejne tajemnice, czy przemilczane sprawy. To powinno zostać za nimi, skoro postanowili wejść w to znowu, tym razem wypadałoby to zrobić jeszcze bardziej szczerze, bo nie chciała doprowadzić do podobnej sytuacji do tej, która miała miejsce jakieś półtora roku temu.

- Czyli mam jakąś władzę? Dobrze, że mnie o tym poinformowałeś. - Teraz przecież nie będzie mogła sobie odpuścić tego, aby z niej nie skorzystać, chociaż czy właściwie musiała to robić? Raczej wydawało jej się to zupełnie zbędne, szczególnie teraz, kiedy sięgnęła po to na czym jej najbardziej zależało. Gdy miała pewność, że tym razem to nie miało być chwilowe, tylko w końcu, faktycznie się określili. Tylko tego chciała, niczego więcej i właśnie to dostała.

Oczywiście, że nie było w ogóle możliwości, aby ich relacja nie wyglądała jak dotychczas. Nigdy nie brakowało w niej zaczepek, czy dogadywania sobie. Tacy już byli. Zresztą nie raz rozmawiali o tym, że najprawdopodobniej nikt inny nie byłby w stanie z nimi wytrzymać, zresztą też ustalili, że nie chcieli nikogo innego. Ich więź, była specyficzna, sięgała chyba wszystkich możliwych płaszczyzn. Byli sobie przeznaczeni, na szczęście znowu to do nich dotarło, głupio byłoby zmarnować najpiękniejsze lata swojego życia trzymając się na dystans, i tak sporo czasu stracili, chociaż właściwie, czym było to półtora roku przy całej reszcie życia?

- To prawda, masz przesrane, cieszę się, że w tym też się zgadzamy. - Uśmiechnęła się złowieszczo, bo cieszyło ją to, że zdawał sobie z tego sprawę. Teraz już się nie wywinie, czy coś. Oczywiście nie zamierzała nadużywać tej mocy sprawczej, którą dostała, ale nie byłaby sobą, gdyby chociaż odrobinę tego nie wykorzystała, kto wiedział jak długo to potrwa i kiedy pojawi się znowu taka okazja.

Dobrze było mieć świadomość, że w końcu do tego wrócili, że znowu bez mniejszego oporu jego dłonie mogły znaleźć się na jej ciele, że wreszcie nie czuł z tego powodu do siebie wyrzutów sumienia. To było całkiem oczyszczające. Narzuciła mu ręce na szyję, aby jeszcze bardziej się do niego zbliżyć. Mogli sobie pozwolić na wszystko nie przejmując się tym, że coś przez to popsują. Nie musieli się zastanawiać nad konsekwencjami, myśleć o tym, że to może być ich ostatnie takie podejście. To już było za nimi.

Ich usta nie miały najmniejszego problemu z tym, aby się odnaleźć i złączyć w końcu w odpowiednio żarliwym pocałunku. Nie musieli się dłużej hamować, mogli przekroczyć wszelkie granice bez nawet chwili zawahania, bo sporo sobie wyjaśnili, określili się. Nie zastanawiała się nad tym, co będzie później, nie musiała, bo przecież wiedziała, że zdecydował o tym, że tutaj zostanie. To, czego bała się najbardziej zniknęło, mogła pozwolić na to, żeby dać się ponieść temu, czego jej tak brakowało. Bez niepotrzebnego miarkowania, nie, żeby nie mieli takich momentów, chociaż wcześniej wcale nie czuła takiej pewności, że to nie było tylko chwilowe. To się zmieniło. Wiedziała, że to ich nowy początek.

Nie zamierzała jednak tak stać, kiedy łóżko znajdowało się tak blisko nich. Popchnęła go więc delikatnie w jego stronę, tak aby mogli się w końcu w nim znaleźć, pośród miękkiej pościeli, w której mogli się zaszyć, bo przecież tego w tej chwili potrzebowali. Należało im się to, po tym wszystkim co ostatnio przeszli.

- Najwidoczniej jeszcze potrafię Cię zaskoczyć. - Chyba wolałaby nie dyskutować na temat swoich standardów, albo ich braku, chociaż z tą drugą wersją pewnie by dyskutowała. Miała pewne założenia, dosyć mocno wpojone, potrafiła ocenić co jej służyło i zdecydowanie wiedziała, co powinna zrobić, aby dostać to na czym faktycznie jej zależało. Jak się na coś uparła, to nie było zmiłuj. Na szczęście tym razem nie odpuściła tak łatwo, chociaż przez ten tydzień który razem spędzili miała ku temu wiele okazji, może nawet zbyt wiele. Najwyraźniej jej samozaparcie jeśli o to chodzi było jeszcze bardziej silne niż zazwyczaj. Była zadowolona, poczuła jakby osiągnęła małe zwycięstwo. To nie była tylko jej zasługa, chociaż trochę, ona starała się w końcu przez ten tydzień udowodnić mu, że tak właśnie powinno być, że właśnie w tym kierunku wypadało zmierzać, że tylko wtedy będą w stanie osiągnąć szczęście. Jasne, na pewno nie będzie to łatwe zważając na to, co działo się wokół nich, ale czy powinni się tym przejmować? Osobno też musieli żyć w tym świecie, dużo łatwiej było obrać wspólną drogę, bez względu na to, co wydarzy się jutro.

Czy ten rok, półtora roku coś zmieniał? Na pewno. Szczególnie, że żyła wtedy w swojej dziwnej bańce, w której wydawało jej się, że tylko ona cierpi. Na szczęście dzięki wizycie w jaskini demona dostali kolejną szansę, zabawne, że coś co z początku miało wyłącznie tylko spierdolić jej życie okazało się dać jej nowy początek. W końcu nie miała pewności, że uda im się wydostać z tej groty, że faktycznie to przeżyją, a dzięki temu trafili razem do Piaskownicy. Przypomnieli sobie o tym, co faktycznie ich łączyło, chociaż czy właściwie kiedykolwiek o tym zapomnieli. Nie wydawało jej się, o czymś takim nie dało się zapomnieć, zniknął dystans między nimi i wróciło to, co przychodziło im całkiem naturalnie. Nie było to niczym dziwnym, nie przy tej więzi, która ich łączyła. Dostali czas na wyjaśnienia, na odnalezienie się jakoś w tej sytuacji, może jeszcze nie wyjaśnili sobie wszystkiego, jednak był to całkiem spory krok, aby stworzyć nową rzeczywistość, ponownie mieli się w niej odnaleźć razem.

- Tym razem zgodni, w ten dobry sposób. - W przeciągu ostatnich dni byli ze sobą przecież zgodni bardzo wiele razy, nawet w najbardziej absurdalnych sytuacjach, w których nie miało to żadnego sensu. Było to chyba jedno z ich ulubionych słów, którym potrafili doprowadzać siebie nawzajem do szału. Miała świadomość, jak ono na nich działało, tym razem wzbudzało jednak tylko i wyłącznie te odpowiednie uczucia. W końcu dotarli do konsensusu, w końcu wybrali właściwą drogę. Trochę to trwało, kosztowało ich sporo, ale chyba było warto krążyć wokół siebie przez ten czas. Zwłaszcza, że udało jej się osiągnąć założony cel.

Nie miała pojęcia, jak będzie wyglądało to, co aktualnie próbowali stworzyć, jednak to nie był czas na zastanawianie się, na pewno miała zamiar trochę zmienić swoje podejście. Przez ten czas gdy byli razem pozwalała na to, żeby trzymał ją z daleka od tych najbardziej niebezpiecznych spraw, tym razem nie miała zamiaru na to pozwolić. Nie, kiedy wiedziała, że to właśnie przez nie mogliby ponownie stracić to, co mieli. Nie, gdy znała powód. Nie uważała się też za słabą, wręcz przeciwnie, wydawało jej się, że będzie mogła pomóc Ambroisowi jakoś powoli odsunąć się od tych nie do końca wygodnych interesów. Oczywiście nie zamierzała naciskać, praca, jak praca, samej zdarzało jej się angażować w raczej wątpliwe moralnie sprawy, rozumiała to, że czasem tak trzeba. Miała zamiar jednak to zrobić w momencie, w którym miałoby to ponownie wpłynąć na to, co ich łączyło, tutaj nie zamierzała brać jeńców, bo już raz wszystko przez to straciła. Nie chciała przeżywać tego ponownie. Będą musieli porozmawiać o zaufaniu i szczerości, ale nie teraz, to powinno zdarzyć się kiedy będą mniej wymęczeni.

Nie potrafili trzymać się z dala od siebie. Jasne, udawało im się to przez te półtora roku, gorzej kiedy ponownie na stałe pojawili się w swoim życiu. Wszystko wróciło, nie miało być inaczej. Szczególnie, gdy okazało się, że to, co zakładała było zupełnie błędne. Jej narracja była całkiem wygodna do tego, aby trzymać się z daleka. Musiała jakoś to sobie tłumaczyć, kiedy jednak dowiedziała się jak to wyglądało naprawdę? Nie mogła pozwolić na to, aby to dalej sobie robili. To nie powinno mieć miejsca, od samego początku. Nie powinien brać na siebie tej całej odpowiedzialności. Rozumiała, że chciał dobrze, że próbował ją chronić, ale wcale tego nie potrzebowała. Zresztą i bez niego potrafiła ściągać na siebie kłopoty, więc tak naprawdę, czy miało to jakieś znaczenie. Było tylko gorzej, bo nie umiała zapanować nad swoimi nie do końca racjonalnymi decyzjami. Była jeszcze gorszą wersją siebie.

Nie miała więc żadnego problemu z tym, aby określić, czego chciała. Brakowało jej życia, które razem mieli. Nie chciała dłużej udawać, że podobało jej się to, co się z nią stało w przeciągu tego półtora roku. Powrót do tego kim była wcześniej, zwłaszcza, że wiedziała o tym, że może być dużo lepiej.

Wiedziała, że ta walka miała sens. Szczególnie, kiedy dowiedziała się o tym, że jego uczucia wcale się nie zmieniły, że nadal była dla niego ważna. Prędzej, czy później musiało jej się udać osiągnąć cel, w tym przypadku potrafiła być cierpliwa mimo tego, że padło między nimi wiele gorzkich słów, których żałowała, chociaż czy między nimi właśnie one nie doprowadziły ich do tego momentu? Może to było im potrzebne do tego, żeby ponownie wejść w tę relację. Nie było to istotne, ważne, że w końcu dotarło do nich, co było właściwe.

Skoro już ustalili wspólną wersję, wspólną perspektywę, to mogli pozwolić sobie na to czego unikali. Przynajmniej ostatniego dnia, poranka, gdy starali się trzymać na dystans, przynajmniej ten fizyczny, co też nie było dla nich zupełnie naturalne. Nie działo się to bez powodu, wiedziała, że wystarczyłby jeden gest, dotyk, aby znowu zaczęli się miotać, teraz jednak nie musieli się tym przejmować, bo w końcu doszli do tego, że nic innego im nie służyło, że to była dla nich jedyna droga.

Dawno ich tutaj nie było, w ten sposób. Półtora roku, może i dwa? W końcu ostatnie wspólne chwile spędzili w Piaskownicy, nie w mieszkaniu przy Horyzontalnej. To jednak też był jego dom, zawsze miał być, nie bez powodu nadal trzymała te wszystkie jego pierdoły, w głębi duszy wierzyła, że kiedyś do niej wróci.

Nie było się co dziwić, że brakowało im teraz cierpliwości o czym świadczyły te żarliwe pocałunki, czy jej dość stanowcze obranie drogi ku łóżku. Trzymali się na dystans wystarczająco długo. Wreszcie padli na pościel, nie przestawała go całować, mimo zmęczenia, którego nie dało się odczuć. Na pewno znajdą jeszcze czas na odpoczynek, przecież nigdzie się nie spieszyli.

Ubrania, które na sobie mieli zaczęły jej przeszkadzać, wypadałoby się ich pozbyć, aby znowu mogli stać się jednością, przypieczętować to, co padło między nimi. Yaxleyówna znajdowała się nad Roisem, czuła jego dłonie pod swoją koszulą, przesuwające się powoli po jej plecach, oderwała w końcu swoje usta od jego, aby spojrzeć mu w oczy, była ciekawa, co w nich dostrzeże.

Nie zamierzała jednak dłużej zwlekać, zamiast tego jej dłonie znalazły się na jego klatce piersiowej, palce całkiem szybko radziły sobie z guzikami jego koszuli, każdy po kolei od góry do dołu, aż w końcu rozpięła ostatni, by mogli się jej z niego pozbyć. Nie była w tym szczególnie cierpliwa, ale robiła to całkiem zgrabnie.

W końcu mogła poczuć pod opuszkami palców, ciepło jego skóry, i to było w tej chwili najbardziej istotne.

- Już wiem. - Sam się jej podkładał, oczywiście, że robił to w tej chwili celowo. Gdyby nie chciał się z nią tym dzielić, to na pewno tak łatwo nie wyciągnęłaby z niego tych informacji, oczywiście, że zamierzała z nich skorzystać, nie byłaby sobą, gdyby tego nie zrobiła.

Cieszyło ją to, że wcale nie tak łatwo mógł ją rozgryźć, chociaż, czy faktycznie? Miała wrażenie, że rozumie ją jak nikt inny, zna jej wszystkie mechanizmy obronne, czy metody działania. Mimo wszystko, może miała jeszcze coś takiego, co faktycznie nie do końca było przewidywalne. Szczególnie ostatnio, to półtora roku nieco ją zmieniło. Sama nie do końca się poznawała, przeżyła sporo gówna, które miało wpływ na to jakim była człowiekiem. Sama zauważyła to, że nieco się zmieniła, chociaż, czy na lepsze? Nie wydawało jej się.

Nie do końca była sobą, zresztą nie ułatwiał tego fakt, że to co się między nimi działo było okropnie mylące. Nie reagowali jak zazwyczaj z racji na ten dystans, który próbowali sobie narzucić. W ostatnim czasie dawali sobie sprzeczna sygnały, nie zachowywali się jak wcześniej. Powodowało to spore zagubienie. Mimo wszystko nadal umiała odczytać niektóre z odruchów, czy gestów. Wiedziała, jakie słowa w niego uderzą, co go najbardziej zaboli. Szkoda, że korzystała ostatnio ze znajomości Ambroisa głównie w ten niewłaściwy sposób, miała o to trochę do siebie żal, ale co się stało, to się nie odstanie. Nie mogli nie zauważyć, że spora część tego tygodnia to było rzucanie w siebie średnio wyszukanymi inwektywami.

Nie była z tego powodu zadowolona, nie chciała nigdy traktować go w ten sposób, ale jakoś tak wyszło, że właśnie tak się to potoczyło. Nie była z tego powodu szczególnie dumna, wręcz przeciwnie. Na pewno będzie musiała przeprosić go, że to wszystko tak wyglądało. Na szczęście to też już mieli za sobą, bo w końcu się określili. Nie będzie musiała korzystać z tych metod, nie będzie musiała się bronić, bo wreszcie zamierzali wybrać tę samą drogę. Przyniosło jej to wyczekiwany spokój, naprawdę męczyła Yaxleyównę ta napięta sytuacja między nimi, szczególnie, że wiedziała, jak powinno wyglądać to we właściwy sposób. Obawiała się, że tym razem jej się nie uda, że nie będzie w stanie przekonać Roisa do zmiany zdania, wydawał się być bowiem naprawdę bardzo zdeterminowany, nie reagował na jej próby, nie chciał podążać inną drogą, a raczej nie mógł. W końcu powiedział jej o tym, czego chciał. To co robił nie prowadziło go ku temu. Musiał walczyć ze sobą, z nią, to na pewno nie było dla niego łatwe, nie zamierzała jednak udawać, że nie cieszyło jej to, że w końcu uległ, że zmienił zdanie.

Nie było w tym niczego dziwnego. Powinni przecież od samego początku wiedzieć o tym, że to nie mogło się skończyć inaczej. Nie między nimi, nie po tym, co kiedyś mieli. Nie było dla nich innej drogi. Kochali się, więc bez sensu było z tym walczyć, po co? Życie było zbyt krótkie, aby trzymać się od siebie z daleka, być nieszczęśliwymi. Zwłaszcza, że mieli szansę zauważyć to, że kiedy trzymali się od siebie wcale nie było lepiej. Wręcz przeciwnie. Geraldine miała tendencje do zatracania się w nieodpowiednich rzeczach, właściwie do utraty kontroli nad tym, co działo się wokół niej. Sama się niszczyła. Nikt nie robił jej tyle złego, co ona sama samej sobie. To było bardzo przykrą prawdą, ale miała świadomość, że miała tendencje do autodestrukcji, potrzebowała kotwicy, potrzebowała Roisa do tego, aby jakoś utrzymywał ją na powierzchni, kiedy sama była gotowa zatonąć.

Wydawało jej się, że w końcu to dostrzegł. Zauważył, że nigdy nie miała być szczęśliwa, nie kiedy nie było go przy niej. Mówił, że chodziło mu o jej szczęście, bezpieczeństwo, tyle, że gdy znajdował się z dala, było tylko gorzej. Zresztą miał szansę ostatnio to zobaczyć, na pewno mu nie umknęło to w którym kierunku zmierzała, kiedy nie przejmowała się nikim poza sobą, właściwie to sobą również nie. Podejmowała irracjonalne decyzje, ryzykowała, chociaż nigdzie jej to nie prowadziło. Tak już miała, że wchodziła w ogień, żeby sprawdzić, czy faktycznie ją zrani.

Potrzebowała głosu rozsądku, który zareaguje w odpowiednim momencie, kogoś kto będzie jej w stanie wytłumaczyć, że to co robi nie było do końca przemyślane, musiała mieć dla kogo żyć. Ostatnio zdecydowanie brakowało takiej osoby w jej życiu, zresztą ta rola miała zawsze należeć tylko do niego. Przez Roisa zmieniła swoje nawyki, dla niego starała się rozważać różne opcje, a nie podążać za pierwszą myślą, która jej się nasunęła. Nie chciała być źródłem jego cierpienia, dlatego gdy z nim była jakoś bardziej starała się aby przeżyć, nie chciała go zawieść. Kiedy zabrakło go w jej życiu, wtedy zupełnie przestała o tym myśleć. Nie przejmowała się ewentualnymi konsekwencjami podejmowanych przez siebie decyzji, nie myślała przyszłościowo, bo po co by miała. I tak nikogo nie obchodziło to, co się z nią stanie.

Należała im się ta chwila bliskości. Szczególnie, że w tej chwili nie była ona wykradziona rzeczywistości, w końcu bowiem doszli do tego, że znowu zamierzali iść przez życie razem, co było całkiem miłą odmianą po tym, co robili sobie ostatnio. Tym razem mieli pewność, że to zbliżenie nie było ostatnim, wręcz przeciwnie, to miał być ich nowy początek.

Przez ostatni tydzień byli bardzo cierpliwi. Potrafili trzymać się od siebie z daleka, unikać kontaktu fizycznego, chociaż wcale nie było to takie łatwe i przypominało ten czas, kiedy dopiero zaczynali rozumieć, jaka więź faktycznie powinna ich łączyć. Teraz było trudniej, bo wiedzieli, co mogli mieć, ile dla siebie znaczyli.

Cierpliwość popłacała, czyż nie? Właśnie dlatego próbowała nadal zachować jej resztki, może też trochę się z nim droczyła, nie, żeby jej to sprawiało przyjemność, chociaż może trochę? Na pewno czuł to samo co ona. Ten żar, pragnienie, które się w nich pojawiło i musiało zostać jak najszybciej nasycone.

Mimo tego uczucia gorąca, które zaczęło wypełniać jej ciało, bardzo powoli rozpinała jego koszulę, wiedziała, że ten spokój był tylko chwilowy i za moment minie. Nie mogło być inaczej, nie, kiedy tak bardzo pragnęli tej bliskości, póki jednak miała nad tym jakąkolwiek kontrolę, to postanowiła z niej korzystać. Guzik za guzikiem... Ostrożnie, jeden za drugim, jakby bała się, że może uszkodzić jego koszulę.

- Może trochę. - Na pewno to wiedział, na pewno wyczuł, że robiła to trochę na przekór, bo dlaczego by nie. Nie musiała się już dłużej martwić tym, że może zmienić zdanie, że postanowi postawić granicę, to było za nimi. Mogła się więc nad nim nieco poznęcać, ale tylko odrobinę, bo przecież i ją ogarnęło to pragnienie.

W końcu pozbyli się jego koszuli, zajęło to chwilę, bo przecież nigdzie się im nie spieszyło, mieli się nacieszyć swoją bliskością. Tak, jasne...

Pomogła Roisowi ściągnąć z niej część ubrania, starała się z nim współpracować, w końcu razem zmierzali ku temu samemu. Mieli się w sobie zatracić, tak jak wiele razy wcześniej, w końcu właściwie, bez niepotrzebnych obaw.

Kiedy to zrobili zbliżyła się ponownie do niego, by złączyć ich usta w krótkim pocałunku, przeniosła je po chwili na jego szczękę, a później szyję, nad którą wyjątkowo lubiła się znęcać wbijając w to miejsce swoje zęby. Nie powinno go to dziwić, wiele razy naznaczała go w ten sposób. Lubiła pozostawiać po sobie ślady na jego skórze. Wtedy jeszcze bardziej czuła, że jest jej, tylko i wyłącznie jej, nikogo innego.