[06/09/1972] Płatność przy odbiorze? || elias & ambroise

Elias miał skomplikowaną relację ze szpitalami, zwłaszcza z Kliniką magicznych chorób i urazów w Londynie. Powinien być wdzięczny za ich istnienie, za darmowe leczenie i pomoc wykwalifikowanego personelu w nagłych wypadków, ale placówki medyczne nigdy nie kojarzyły mu się pozytywnie. I po części winą za to obarczał swoich rodziców.

Każda wizyta w szpitalu przypominała mu, że na korytarzu mógł wpaść na ojca, który, jak to ojciec, z pewnością wysłałby go na jakieś badania kontrolne, do apteki po zaległe recepty i mikstury witaminowe, które miał cudownie naprawić wszystkie problemy. Bletchley westchnął przeciągle, ściskając pakunek zawinięty w grube warstwy zabezpieczającego papieru. Nie chodziło tylko o jego rodziców. To była też sprawa jego samego.

Choć cieszył się z obecnej pracy, czasami dręczyły go wątpliwości. Czy nie zawiódł krewnych swoim brakiem wysokich ambicji? Ojciec uzdrowiciel, matka aptekarka, siostra - medyczka-antropolożka, czy jak tam się teraz nazywała jej profesja po zmianie miejsca pracy. A Elias? Zamiast podążyć ich śladem, wybrał całkiem inną drogę. Czy gdyby w Hogwarcie porzucił swoje artystyczne hobby, dziś przechadzałby się po szpitalu w tych dziwacznych szatach?

— Ekhm — chrząknął znacząco, ponownie podchodząc do kobiety siedzącej za biurkiem przy głównym punkcie informacyjnym. — Bardzo przepraszam, ale ile jeszcze mam tutaj tak czekać? Mówiłem, że to pilna sprawa.

Nie jestem waszym kurierem, do jasnej cholery, dokończył w myślach, żałując, że po prostu nie wmaszerował na oddział, zamiast bawić się w oficjalne przekazanie tej przeklętej paczki. Z tego, co powiedział mu szef, w środku znajdowały się jakieś rzadkie soczewki, które zostały sprowadzone z zagranicy przez ''Szklaną Alchemię'' na dość dramatyczną prośbę jednego z uzdrowicieli Szpitala św. Munga. Element jakiegoś narzędzia z laboratorium? Przyrządu pomiarowego? Cholera wie.

Szkoda tylko, że nikt nie raczył zjawić się po swoje zamówienie pomimo kilku upomnień. A teraz Bletchley musiał bawić się w kuriera, żeby zakład został pozytywnie zapamiętany przez personel szpitala. Zlecenia z Ministerstwa Magii i Szpitala św. Munga nie były regułą, a raczej wyjątkiem, więc wywiązanie się z takiej umowy mogło zaowocować dużym kontraktem w przyszłości. Na przykład wymianą okien w całym skrzydle. Albo modernizacją zwierciadeł przy najbliższym remoncie.

— Czy nie może pani wezwać jakiegoś... Ordynatora? Zarządcy? Kogoś, kto łaskawie to ode mnie zabierze, żebyśmy wszyscy mogli wrócić do swoich klasycznych obowiązków i zapomnieli, że kiedykolwiek byliśmy na siebie skazani i...

Rozejrzał się na prawo i lewo, gdy nagle na drugim końcu korytarza dostrzegł znajomą twarz przy jakiejś... Tablicy informacyjnej? A może tablicy z rozpiską zabiegów na tym piętrze? Och, to mogło się nawet udać. Elias otworzył usta, jakby chciał oficjalnie pożegnać się z pracownicą izby przyjęć, ale w ostatniej chwili się rozmyślił i po prostu prychnął na nią i odmaszerował chwiejnym krokiem w stronę swojego wybawcy.

— Ambroży — powitał przyjaciela cichym głosem, przystając tuż obok niego. Stanął na tyle blisko, że dosłownie stykali się łokciami i wbił wzrok w tablicę. — Pomóż mi, Ambroży. Jesteś moją jedyną nadzieją.

Co prawda to prawda, spotkanie Eliasa w Szpitalu św. Munga graniczyło z cudem. Zwłaszcza, jeśli zjawiał się w jego murach z własnej nieprzymuszonej woli. Nigdy nie przepadał za ośrodkami medycznymi i nawet w czasach szkolnych unikał Skrzydła Szpitalnego jak ognia. Wprawdzie unikanie wizyt u lekarza w momencie, gdy zarówno ojciec i matka zajmują się medycyną nie było najłatwiejszym zadaniem pod słońcem, ale Bletchleyowi szło to całkiem nieźle. A teraz wkroczył do paszczy lwa jak gdyby nigdy nic. Z miłości (i obowiązku) wobec swojego miejsca pracy. Ech, cóż to było za poświęcenie.

— Co? — Zamrugał, garbiąc się speszony, jakby Ambroży co najmniej zaprosił go na jakieś badanie do pobliskiego gabinetu. — Nie, nie. Żadnej ścieżki przeznaczenia. Żadnej ostatniej drogi. Nie dam się zamknąć w tej umieralni.

Ostre słowa jak na tak wczesną porę, pomyślał przelotnie, żałując nieco, że nie ugryzł się w język. Już dawno zdążył się pogodzić z tym, że zarówno Ambroise jak i Romulus zdecydowali się na obranie nauk medycznych jako swojego głównego zawodu, jednak... Czasem zapominał, że podobne komentarze mogłyby sprawić im przykrość. Zwłaszcza biorąc pod uwagę te wszystkie nieprzespane noce podczas niekończących się stażów. I poświęceń jakie wymagała ta praca przy obecnej sytuacji w kraju. Elias uciekł spojrzeniem w bok, wzdychając przeciągle.

— Zresztą... nieważne — burknął pod nosem, poprawiając paczkę w rękach. — Też jestem tutaj tylko na chwilę. — Dzięki niech będą Merlinowi. Postukał palcem w opakowanie. — ''Szklana'' pośredniczyła w zamówieniu dla was jakichś rzadkich soczewek spoza Wysp Brytyjskich. Niezłe cacka, chociaż... Szczerze mówiąc nie jestem pewny do czego mogłyby wam się tutaj przydać. Otwieracie nowe laboratorium, że potrzebujecie przyrządów pomiarowych tak wysokiej jakości?

Może kiedy nikt nie patrzył, to Dorinda Lestrange postanowiła przechrzcić Szpital św. Munga na laboratorium bojowe Ministerstwa Magii i chciała testować tu jakąś broń chemiczną? Skąd tobie wpadają do głowy takie pomysły?, skomentował bezgłośnie Elias, krzywiąc się na tę myśl. Ojciec opowiadał czasem o przełożonej szpitala, ale z jego historii wnikało, że była to w miarę... rozsądna kobieta. Wiekowa, ale rozsądna.

— Wiesz może... Kto mógł to zamówić? Albo gdzie mam to dostarczyć? — zapytał, zerkając na przyjaciela z nadzieją. — Najchętniej zostawiłbym tą paczkę pod pierwszym lepszym gabinetem, ale wolę potem nie słuchać jaki to jestem nieodpowiedzialny. — Wbił w niego wyczekujące spojrzenie. — Chyba, że po prostu... Przekażę je tobie i ucieknę jak najszybciej, zanim zorientujesz się, że to teraz twoje zmartwienie?

Wyciągnął paczkę do przodu, jakby faktycznie zamierzał rzucić się w bieg w stronę głównego wyjścia.