10 września 1972r.
Niemagiczny Londyn / Opuszczony dom

Ta noc okazała się być koszmarem. Koszmarem, który przeżyli. Znacznie więcej szczęścia miał Tristan. Czy może, było to szczęście w nieszczęściu? Mugolak, który dla śmierciożerców i konserwatywnych czarodziei czystej krwi, powinien zginąć. Byłoby tak, gdyby pozostał kolejne doby pod gruzami. Bez dostępu do wody. Bez pożywienia. Bez możliwości wołania o pomoc. Powiadają, że miłość przetrwa wszystko. I to ona go uratowała. Ona była jego życiem. Dzięki niej, żyje. A jej imię, brzmi Olivia.

Gdy tylko udało się uwolnić z pod gruzów, oboje teleportowali się do Szpitala św. Munga. Niestety, na kolej swoją musieli poczekać. A dokładniej Tristan, gdyż jego noga, wymagała pilnego opatrzenia. Dla Tristana, widok tylu poszkodowanych czarodziei i mugolaków, był szokujący. Jeszcze nigdy w życiu nie doświadczył takiego zdarzenia. Przez moment nawet zawahał się, czy powinien tutaj być. Tylko dzięki upartości swojej ukochanej, pozostał i poczekał kilka godzin, aż jeden z uzdrowicieli zainteresował się ich obecnością i mógł udzielić odpowiedniej pomocy. Leczeni byli osobno, ale słowami i tłumaczem Tristana pozostawała Olivia. Gdy nie mógł inaczej, jak tylko pisemnie, gestami czy językiem migowym, porozumieć z uzdrowicielem.

Ward i Quirke pozostali w Mungu na obserwacji. W przypadku Tristana, z powodu poważnego uszkodzenia nogi, aby mieć pewność, że nie wdała się infekcja. Rana była wewnętrzna, złamane kości wymagały "naprawy". Dzięki magicznym ziołom, eliksirom i magii, uszkodzenia powinni zregenerować się szybciej niż w przypadku zwyczajnych mugolskich praktyk leczniczych. Mimo to, były auror miał zalecenie, aby nie przeciążać nogi. Nałożony został opatrunek i dostał drewnianą kulę ortopedyczną, aby wspomóc sobie chodzenie. Pomniejsze rany, udało się wyleczyć z pomocą podstawowych zaklęć i eliksirów. Na zagojenie się nogi, dostał odpowiednią maść i eliksir.

Nie chcąc zajmować miejsce w szpitalu magicznym, Tristan z Olivią opuścili go rankiem 10 września, aby znaleźć nowe miejsce do całkowitego zregenerowania sił i tymczasowego zamieszkania. Jej mieszkanie, jak i jego, nie nadawały się do przebywania i nocowania. Na mieście panowała dziwna cisza, jak i poszukiwania zaginionych. Czyszczenie zniszczonych terenów. Niektóre miejsca wciąż trawił ogień, albo dogasał. Czy może wybuchł gdzieś nowy. Pogoda także nie sprzyjała, jakby wtapiała się w klimat zniszczeń i rozpaczy.

Po niedługich poszukiwaniach, zważając na stan nogi Tristana, zatrzymali się w opuszczonym domu, przez jakąś rodzinę. Trudno było stwierdzić, na pierwszy rzut oka, do kogo należał. Mugolaków? Mugoli? Czy innych czarodziei? Nie wyglądał też od razu na dotknięty klątwą. Choć panował w nim bałagan, Tristan spoczął na pokrytej kurzem od pyłu kanapie, aby dać odpocząć swojemu organizmowi.

Skąd więc ten pył, kurz, skoro domu nie strawił ogień? Musiała runąć jakaś ściana. Być może tylna, albo boczna. I jedno z pomieszczeń, mogło jej nie posiadać. Wciąż było czuć przewiew powietrza. Nie mieli też jak doprowadzić się do porządku. Ubrania zabrudzone. Gdzieś może było rozdarcie materiału. Na włosach popiół i kurz. Choć w Mungu dostali pożywienie i wodę. Tak teraz, musieli radzić sobie sami. Jakby, zaczynali wszystko od nowa. Lecz nie tak Tristan wyobrażał sobie ich wspólny początek.
Nie, kiedy za nim ciągnęła się trauma ognia...

Ward wiedział, jak bardzo źle jego ukochana znosiła teleportację. Gdyby mógł mówić jak kiedyś, zapewne sprzeczałby się z nią, aby tego nie robiła. Aby oszczędzała siebie i swoją resztkę energii. Wiedział, że była uparta. Ale też w dobrej wierze. Nie miał jak jej od tego odwieźć, pozwalając jej jednak działać. I choć sama nie potrzebowała pilnej pomocy uzdrowiciela, to nalegałby, ale i ją przebadali dla pewności. Dla jego spokoju. Choć to on, bardziej tej pomocy potrzebował.

Wszystko go bolało. Spożywanie zalecanego eliksiru, Szkielewzro, miało pomóc mu odbudować zmiażdżone i uszkodzone kości. Momentami Tristan miał wrażenie, że mu bardziej szkodzi niż pomaga. Z pomocą eliksirów uśmierzających ból, mógł zasnąć. Ale nie chciał. Jakby bał się, że znów coś się wydarzy i Olivii nie zobaczy. Z drugiej strony nie chciał też, aby się przemęczała czuwając przy nim i żeby też odpoczęła. Ale czy go spełniła jego prośby? Tego nie wiedział.

Najważniejsze, że mogli opuścić szpital, kiedy większość ran i kości miał wyleczone. Jedynie noga wymagała odrobinę dłuższego leczenia. Nic jednak nie stało na przeszkodzie, aby mogli zwolnić miejsce, dla innych poszkodowanych.
Tylko właśnie. Gdzie mieli się udać?

Znalezienie miejsca na odpoczynek, dach nad głową zajęło trochę czasu, widząc na około skalę zniszczeń. A kiedy znaleźli ów miejsce, Olivia chciała ich chyba pocieszyć dwoma słowami. Czy naprawdę będzie dobrze? Czy mógł, czy chciał w to wierzyć, po tym, czego doświadczyli?

Siedząc na kanapie, Tristan obserwował jej ruchy. Jak macha różdżką, aby pozbyć się warstw kurzu. Jak pojawiają się świece a ich knot zajął się ogniem. Ogniem, który widzieli w tym mieście na każdym kroku. Ogniem, który pozbawił życia wiele ludzkich istnień, a także majątku. Im dłużej patrzył w zapaloną świecę, tym bardziej serce mu waliło. Starach? Lęk? Zerknął w stronę okna, choć zasłonięte, miał obawy, że ktoś ich znajdzie. Że ktoś po nich idzie. Jak poparzony, zerwał się z kanapy, upuszczając kule do chodzenia, które upadły na podłogę wydając charakterystyczny dźwięk uderzenia. Kuśtykając podszedł do najbliższej świecy stojącej na stole, czy komodzie. Jedną ręką machnął aby ją przewrócić. Drugą dotknął płomienia, aby ją zgasić, co sprawiło, że skrzywił się z bólu, jaki poczuł na wewnętrznej stronie lewej dłoni. Poparzył się woskiem, jaki zdążył się pojawić. Choć świecę zgasił, pozostał ból na dłoniach. Jakby był zahipnotyzowany, dotarł do kolejnej i uczynił to samo. Przy trzeciej nie dał już rady i upadł kolanami na posadzkę, siadając na własnych nogach. Kontuzja nogi uniemożliwiała mu sprawne poruszanie się i mógł nawet potknąć się o wystającą deskę czy zwinięty dywan. Nie patrzył pod nogi. Siedząc, w oczach miał strach, dłoni nie zamknął czując pieczenie, lecz wpatrywał się w nie. Być może tym zachowaniem wystraszył ukochaną, na co nie zwrócił w tej chwili uwagi.

Tristan, nie mógł w tej chwili patrzeć na jakikolwiek ogień. Nie mógł też nic "powiedzieć", ani w języku migowym, pokazać. Czuł się jakby jakaś siła uniemożliwiała mu wykonanie prostych czynności. Czy lęk, strach może mieć taką moc? W takim momencie zapomniał o swojej różdżce, jaką pozostawił na kanapie. Może to i dobrze?

Rany były świeże. Te fizyczne, jak i psychiczne. Ostatnie, potrafiły trzymać się bardzo długo. A traumy ognia, doświadczył pierwszy raz w swoim życiu. Nie wiedział, skąd to się wzięło. Kolejna klątwa go dosięgła? Kolejny raz został przeklęty? Czy ugodziło go jedno z zaklęć śmierciożerców, że tak zareagował na ogień? Żywioł, który nie tylko niszczył, ale i dawał światło. Ono zaś zdradza lokalizaję. Czy to dlatego się tak zerwał, z obawy, że ich znajdą? Czy strach przed tym żywiołem niósł obawę powtórki z ostatniej nocy?

Słyszał swoje imię. Ale nie przestawał robić tego, co zaczął. Dopiero gdy upadł, przez moment wpatrując się w swoje dłonie, poczuł jak obejmują go ręce. Kobiece. Uspokajał się powoli. Nie potrafił jednak odpowiedzieć na zadane pytanie. Bo przecież, nie miał głosu. Wosk na dłoniach, trochę poranił ich wnętrze. Jak miał jej odpowiedzieć? Wzrokiem wodził po posadzce. Zakurzonej. Pokrytej sadzą, pyłem. Widział cienie. Ale to były przecież ich, cienie.

Jej słowa, tak mocno przepełnione miłością, jak uścisk ramion na jego ciele. Przymknął oczy, pozwalając na tę chwilę bliskości, która była dla niego ukojeniem. Ochroną. Bezpiecznym miejscem.

To on powinien ją chronić.
Nie odwrotnie.

Gdy tylko uspokoił się jego oddech. Gdy usłyszał jej przysięgę. Otworzył oczy, czując jak dłonie szczypią go trochę oraz zasychający wosk, trochę je usztywnił. Nie przejął tym za bardzo. Palcem na zakurzonej podłodze, na której siedzieli wtuleni, napisał jej odpowiedź na zadane wcześniej pytane:

"Ogień. Poczułem, strach. Jakby, mieli wrócić"
Obiecali sobie szczerość, nie zamierzał kłamać. Bo też sam nie wiedział, czy podobna sytuacja się powtórzy. Wolał, aby była tego zagrożenia świadoma. Będąc z nim, ona sama nie będzie bezpieczna.
Poniżej, po krótkiej chwili, dopisał:
"To chyba, klątwa"
To w końcu był drugi raz, jak cudem przeżył spotkanie ze śmierciożercami.
"Ostatnio mówili że wrócą… Że dokończą."
Dopisał kolejne zdanie. Nie zapomniał ich słów. Tej obietnicy. Nie wiedział nawet, czy to byli ci sami. Czy to byli inni. Tristan nie pomyślał, nie wziął za nic pod uwagę przeklęty ogień trawiący Londyn, że to może być nawet wina nawdychanego się dymu. Kaszlnął, choć nie było tego słychać, wtulając się znów w Olivię. Jakby była jego Aniołem Stróżem, który swymi anielskimi skrzydłami, otoczy go tarczą ochronną. On, kiedyś auror. Teraz, dosłownie ofiara.

Nigdy jeszcze nie widział jej aż tak zdeterminowanej. Pragnącej śmierci nieprzyjaciela. Jej zachowanie znacząco różniło się od tego które znał. To nie była ta Olivia, która tylko wylewa szklankę wody na kolana jakiejś rinpiryndzie, czy wyrywa włosy w babskiej walce o sprawiedliwość. To była inna Olivia, która pragnęła prawdziwego wymierzenia sprawiedliwości, nawet za cenę życia i śmierci. Słysząc ją, zaniepokoił się trochę jej podejściem. Czy ta noc, nie zmieniła ich oboje zbyt mocno? Jego trawił lęk przed ogniem. Ją trawiła zemsta za krzywdy.

Pozwolił się pocałować, z chęcią oddając pocałunek, dotykając obolałą dłonią jej ramienia. Jej obecność bardzo mu pomagała. Swoją obecnością i że nie był z tym wszystkim sam. Miał w niej wsparcie. W jej rodzinie.

Skinął głową na zrozumienie jej słów, że ognia więcej nie rozpali. Ale z drugiej strony, potrzebowali tego oświetlenia w pomieszczeniu. Świece, były im potrzebne. Rzucił zaraz spojrzeniem na bałagan, jaki wywołał swoim strachem. Niby wewnętrznie uspokoił się, ale gdzieś z tyłu głowy pozostawała obawa. Co, jeśli to prawda? Oni tutaj wrócą?

Na prośbę Olivii, pozwolił sobie pomóc wstać, podpierając się dodatkowo najbliższego mebla, aby nie przenosić cały swój ciężar ciała na jej drobne ciało. Był wysoki, to pewnie i dla niej cięższy. Nie przejmował na razie obolałymi dłoniami, siadając z powrotem na kanapie. Gdyby nie rany, pomógłby ukochanej w czymkolwiek.

Chwila ciszy została przerwana przez pukanie, które sprawiło, że Tristan na kanapie aż ze strachu lekko podskoczył. Z automatu zaczął szukać swojej różdżki, mając w głowie ten przeraźliwy koszmar "Znaleźli ich? Wrócili?". Jakby klątwa, obawa miała się ziścić. A to przecież była tylko niczemu winna – sowa.

Głęboko odetchnął ulgą. Z takimi ranami mógłby nie dać rady w walce ze śmierciożercami, gdyby to faktycznie byli oni. Tutaj z kolei sowa przyniosła im list. Ward szanował te stworzenia, że potrafiły znaleźć konkretnego adresata, nie zależnie od jego miejsca zamieszkania. Przy czym, przypomniał sobie o swojej sowie. Nie zamykał jej klatki, więc pewnie zdążyła uciec z jego byłego mieszkania.

Słysząc, że list przyszedł od znajomej Olivii, która oferuje pomoc, lepiej być chyba nie mogło. Widząc po chwili, że Olivia szuka czegoś, na czym mogłaby odpisać, po krótkiej chwili Tristan sprawdził swoje kieszenie spodni. Wyciągnął trochę podniszczony notes, ale mający nadal kilka czystych kartek, z ołówkiem i chciał podać Olivii. Ale że była zajęta szukaniem, musiał znaleźć sposób, aby zwrócić na siebie uwagę. Nie mógł podejść, gdyż kontuzjowana noga mu to uniemożliwiała za bardzo. Jak znów upadnie, to dziewczyna zawału dostanie. Wyrwał z notesu jedną z zapełnionych swoimi tekstami kartkę, zgniótł w kulkę, lekko krzywiąc się na szczypanie dłoni od zrobionych sobie ran. Czekał na moment, kiedy Olivia będzie bliżej, wtedy rzucił w nią kulką papierową. Jeżeli zareagowała, pokazał jej swój notes z ołówkiem. Mugolskie, ale bardzo pomocne, nawet w kryzysowej sytuacji.