Fernah przystanęła nieopodal witryny sklepowej, z której to przed momentem wyszła. Promienie słońca mile połaskotały jej twarz, więc nie powstrzymując się, przymknęła oczy i odchyliła nieco głowę. Wiosna, wiosna, ach to ty!

Pewnie i delektowałaby się dłużej tą pogodą, ale na ziemię sprowadziła ją bardzo prosta rzecz. Mianowicie jej brzuch zaburczał tak głośno i żałośnie, że aż przechodzący obok czarodziej spojrzał na nią badawczo, czy nie zmienia się w jakiegoś stwora.

Nie miała zamiaru się tłumaczyć, że nocny dyżur wyssał z niej jakiekolwiek siły oraz apetyt. Z tym, że to drugie powróciło akurat, kiedy zaczerpnęła „świeżego” londyńskiego powietrza. Wsunęła dłonie do kieszeni, a nos schowała za brązowym szalikiem, bo jednak nadal było chłodno. Tak uzbrojona pomaszerowała w stronę Dziurawego Kotła, gdzie najczęściej spożywała posiłki, o ile jej organizm odpowiednio głośno i dobitnie się o nie upomniał.

Dziurawy Kocioł przywitał ją miłym ciepłem, bijącym od wielkiego kominka oraz na wpół wypełnioną salą. Skierowała swe kroki od razu do kontuaru, w trakcie rozbierają się z szalika i charakterystycznej kurki pilotki. Z lekkim, typowym dla siebie uśmiechem podeszła do lady i przywitała się z nurkującym za nią czarodziejem.

Po Fernie widać było, że miała za sobą naprawdę ciężką i na pewno nieprzespaną noc. Lekko opuchnięte i podkrążone oczy, trochę mętny wzrok i rozczochrane włosy, które w warkoczu trzymały się głównie na słowo honoru.

— Miałeś w tym więcej wdzięku niż szukająca. — zażartowała i wzruszyła ramionami. — Wiesz, że wezmę wszystko, co zaproponujesz. I u mnie dobrze, multum pracy, dopiero co skończyłam dyżur i znając moje szczęście, zaraz wsadzą mnie na kolejny. Mam wrażenie, że z dnia na dzień przybywa osób, które eksperymentują z zaklęciami.

W lekkie zakłopotanie wprawił ją ów uśmiech, który nieporadnie odwdzięczyła i zaraz uciekła spojrzeniem na bok. Nadal nie przyzwyczaiła się do tego, jak blizna zniekształcała jej twarz i przez to czuła się mało pewnie w różnych mimicznych fikołkach, które stosowali inni.

— Skoro o Harpiach mowa, to zakładam, że o wczorajszym meczu wiesz już wszystko. Kto miał najlepsze zagranie? I jeszcze ważniejsze pytanie, komu kibicowałeś?

Przy którejś ich rozmowie wyszło, że podzielają wspólne zainteresowanie quidditchem. Może Fernah nie obserwowała każdego meczu, ale lubiła być na bieżąco z tym, co działo się w podniebnych rozgrywkach. Niestety skutecznie utrudniała to praca w Mungu, bo rzadko kiedy miała czas i siłę, żeby usiąść z gazetą i zajrzeć do kolumny poświęconej aktualnym rozgrywką. Całe szczęście był barman z Kotła, który dawał jej znać o nowinkach ze świata quidditcha.

Wzruszyła ramionami, bo myśl, że za polecenia wcale nie takich złych dań, Creswell i inni pracownicy barów, pubów i restauracji mogli dostawać dodatkowe pieniądze, było dla Ferny raczej pozytywna. Nie mogła wiedzieć, że za kilka(naście?dziesiąt?) lat zostanie to wykorzystane w raczej mało pozytywny sposób dla pracowników.

— Pech? Silas, gdybyś widział, jak niektórzy są dumni z tego, że wjeżdżają na oddział, w połowie przemieni w garnek albo komodę. Albo z dziobem tego takiego ptaka z dżungli, albo z króliczymi uszami!

Fernah aż się zapowietrzyła, bo wymieniła tylko kilka z przypadków, które widziała w przeciągu ostatnich kilku dni. I w sumie  nie odwoływała się do wypadków o wiele tragiczniejszych, kiedy czarodzieje próbowali nakładać mniej lub bardziej paskudne klątwy na różne przedmioty lub padali ofiarami takich.

Podziękowała Silasowi za przyniesione jedzenie i nie tracąc czasu, wbiła widelec w ciasto z warzywami. Dopiero czując smak kruszonki i warzyw dotarło do niej, jak bardzo jest głodna.

— Nadal wiesz o wiele więcej niż ja. — powiedziała między kęsami. — Szukająca z Harpii? W sumie nic dziwnego Dziurawy Kocioł to miejsce, które zna chyba każdy czarodziej na wyspie. Pewnie już poprosiłeś ją o autograf, a jak nie, to polecam. Niektórzy kolekcjonują podpisy jak karty z czekoladowych żab. Czekaj, to nie chodziłeś do Hogwartu?

Zamarła z widelcem uniesionym w połowie drogi do ust i spojrzała zdziwiona na Silasa. Nie mieli okazji, by wcześniej rozmawiać o edukacji, czasach szkolnych czy w ogóle dzieciństwie. Raczej trzymali się tematów luźniejszych, dotyczących aktualnej pracy, jakichś tam plotek, quidditcha i tym podobnych.