Początek września był bardzo zaskakujący, a Hjalmarowi nie śniło się w najskrytszych snach, że dożyje czegoś takiego i będzie musiał poważnie zastanowić się nad swoją przyszłością w tym kraju. Dagur zdążył już powrócić na Islandię, zostawiając cały majątek w Anglii w rękach swojego syna, a młodszy z Nordgersimów robił wszystko, co mógł, aby nie przynieść hańby swojemu rodowi.

Ogień, o ile nie był niczym nowym dla Islandczyka, tak tym razem wyrządził szkody w ich domostwie i warsztacie, wybijając wiele okien, które zostały prowizorycznie pozabijane, aby ciepło nie uciekało - wszak jesień nie należała do najcieplejszych pór roku.

Hjalmar snuł się po kuźni i przygotowywał sobie wszelkie potrzebne komponenty, aby móc niedługo przystąpić do dalszej pracy. Mimo poniesionych strat nie poddawał się i walczył ze wszystkimi przeciwnościami losu.

Na całe szczęście ludzie byli serdeczni i rozumieli sytuację, w jakiej wszyscy się znaleźli. Nikt nie miał większych problemów z tym, że zamówienia mogły się trochę opóźnić, wszak wiele z nich zostało zniszczonych podczas tej pamiętnej nocy. To było jedynym plusem w całym tym nieszczęściu.

Kiedy wyszedł akurat na dwór, aby odetchnąć świeżym powietrzem, dostrzegł znajomą twarz.

Nie czekając na potwierdzenie, miał już zamiar zagotować wodę na jakiś ciepły napitek. Wieczór był chłodny, a dobra herbata nikomu nie zaszkodziła - a już na pewno żadnemu Anglikowi.

Brenna brzmiała na trochę zaskoczoną? Jakby nie spodziewała się tego, że Hjalmar wyjdzie i ją przywita, zaprosi do środka? Może była przemęczona? Albo cierpiała na tą samą przypadłość co Pandra, która mówiła jasno - niemożność usiedzenia na jednym miejscu. Obydwie kobiety pasowały do tej definicji, bo zarówno Prewettówna i Longbottom musiały biegać, skakać, świat ratować.

- Pączki to nie wszystko - odparł - Chociaż niektórzy zapewne zamknęliby mnie w jakiejś szafie za takie słowa - daleko szukać nie musiał, wszak jego ojciec był wielkim łakomczuchem.

- Tylko Tobie Brenno nic nie grozi za ugryzienie innego człowieka, a w moim przypadku to co innego - zaśmiał się jeszcze pod nosem. Kiedyś nie potrafił podchodzić do swojej przypadłości z uśmiechem, chociaż Pandora pomogła mu zrozumieć siebie i zaakceptować fakt, że likantropia wcale nie czyniła z niego gorszego człowieka. Był taki sam jak oni i nie miał zamiaru powodować cierpienia innym osobom. Tego się po prostu nie akceptowało.

W domu jednak było cieplej i o ile Brenna mogła odmawiać jakiegoś posiłku tak czegoś ciepłego do picia już nie. Hjalmar tego po prostu nie akceptował i nawet nie miał zamiaru słuchać żadnych wymówek, więc dobrze, że Longbottom poddała się temu założeniu - faktowi spożycia ciepłej herbaty.

- Tak, okna. Tylko okna. Mieliśmy dużo... - podrapał się po głowie, szukając odpowiedniego słowa - Szczęścia? Nie wiem czy można to nazywać szczęściem patrząc na ilość zła, które zostało wyrządzone sąsiadom i reszcie mieszkańców doliny. Już bym chyba wolał aby to mnie spotkało takie nieszczęście, aniżeli innych. Czym oni sobie zasłużyli na takie traktowanie? - pokręcił głową z niedowierzaniem. Niby minęło już parę tygodni, ale dalej tliła się to niewyjaśnione pytanie - dlaczego. Nordgersim nie znał na to odpowiedzi i nie potrafił podać żadnego argumentu, który miałby przemawiać za tak wielką przemocą, nienawiścią i pożogą, która została skierowana na Dolinę Godryka.

Hjalmar podążył za jej wzrokiem, spoglądając w kierunku okien. Zamyślił się na krótką chwilę, odcinając od rzeczywistości. Nie trwało to jednak zbyt długo, ponieważ Brenna wypowiedziała zaraz słowo klucz.

- Runy? Ruchome ślady? - zapytał, powracając pełnią uwagi w kierunku swojego dzisiejszego gościa - Możesz powiedzieć coś więcej o tym? - kontynuował, rzucając okiem w kierunku czajnika, który jasno komunikował, że nadeszła pora zrobienia herbaty.

Nordgersim czym prędzej ruszył aby przygotować im napitki, chociaż dalej słuchał jej słów i odpowiadał na jej pytania.

- W zasadzie to nic się nie dzieje. W sensie nic co mogłoby zwrócić moją uwagę. Żadnych run nie widziałem, dziwnych zjawisk też - tłumaczył, krzątając się po pomieszczeniu - Sąsiedzi też za dużo nie mówili... Ale może to wynikać z faktu, że nie jestem przecież tutejszy i mogą mi nie ufać. Zwłaszcza po tym wszystkim... - westchnął ciężko. Niczego złego nie robił, chciał być częścią tej społeczności, a ludzie jednak potrafili potraktować ich - przybyszy zza granicy - jako gorszy sort.

- Nie przepraszaj Brenno. Nie masz za co. Zawszę służę pomocą - zaraz ją zawrócił w swoich słowach, napełniając dwa kubki ziołową mieszanką, której źródłem były Islandzkie polany - Tak naprawdę to cieszę się, że jesteś, bo to tylko potwierdza mi jedno. Żyjesz, jesteś cała. To się liczy. Pandora też jest cała, co cieszy mnie niezmiernie - zalał do pełna, a następnie zastawił spodkami aby mogło się zaparzyć - Na Islandii spokojnie. Ojciec pisał, że nic się tam nie stało, chociaż nie zdradzałem mu zbyt wiele szczegółów. Nie chciałem aby panikował. Swoje lata już ma - lekko westchnął, zbierając się w kierunku Brenny.

Podszedł bliżej, stawiając kubki na blacie. Po chwili podstawił również dwa krzesła, co by mogli sobie przysiąść.

- Napar z Islandzkich ziół. Za kilka minut powinno być w porządku do picia - zakomunikował - W czym mogę Ci pomóc, Brenno? Masz może te runy? Bardzo mnie ten temat zaciekawił - przyznał, zasiadając wygodnie na swoim miejscu.

Dobrze było wiedzieć, że Brenny nie opuszczał dobry humor, a nawet jeżeli pozwalała sobie na chwilę zwątpienia - dobrze to ukrywała za uśmiechem, który potrafiła przywdziać jak prawdziwą maskę. Prawie jak ta, którą wielbili Śmierciożercy - "wielcy fani" teatru u przebieranek.

Ze zbytnim zastanawianiem się miała rację - mleko już się rozlało i nie było nad czym płakać. Kolejne słowa czy dyskusje odnośnie tego tematu nie wniosły by niczego nowego. Musieli działać, pokazać że ich duch nie został zlamany, a tak przecież było, prawda? Przynajmniej Hjalmar próbował się nie załamywać, chociaż Brennie też to wychodziło całkiem dobrze.

- Oczywiście, że tak. Zawsze i wszędzie - odparł zgodnie z prawdą. Nordgersim zawsze był skłonny do pomocy Longbottom, która sama mu zresztą pomogła. Gdyby nie ona to kto wie co by się stało? Może przyszliby smutni panowie z Ministerstwa, de facto jej koledzy, aby go aresztować za brak zgłoszenia swojej przypadłości? A teraz mogli swobodnie rozmawiać, bo Islandczyk był zarejestrowanym wilkołakiem, więc chociaż częściowo mógł się czuć "częścią" społeczeństwa.

- Pieniądze to nie wszystko. Mógłbym po prostu pójść i rzucić okiem do pani Marple. Może coś pomogę, zaradzę - dodał - Albo chociaż coś poprzenoszę, uprzątnę - bo nie wypadało aby kobieta się miała sama męczyć. Zwłaszcza, że Hjalmar był w sile wieku i krzepy miał co nie miara.

Dalszy opis spowodował, że na jego twarzy zagościło zdziwienie. Kształt dłoni? Pnący się po ścianach? Ciekawa to była przypadłość, której w życiu nie widział na własne oczy. Obawiał się więc tego, że nie będzie w stanie jakkolwiek pomóc, chociaż rzucić okiem mógł zawsze - najwyżej powie, że nie ma zielonego pojęcia i strasznie mu przykro z tego powodu.

- Klątwy? - tym również się zaciekawił, bo nie bardzo znał szczegóły. Prawdę mówiąc to wiele rzeczy, które mówiła Brenna, zaskakiwało Hjalmara. Nordgersim myślał, że to był "tylko atak" na płaszczyźnie uszkodzeń domostw i śmierci ludzi, a nie jakichś pułapkach, klątwach i Merlin jeden wie czego jeszcze. Czy to już naprawdę była wojna totalna?

Uśmiech ponownie zagościł na jego twarz kiedy wspomniała o Pandorze, wszak każda wzmianka o Prewettównie poprawiała mu humor. Tak już na niego działała.

- Pamiętam. To było z tym dziwnym zachowaniem o którym wspominałem. Dziwne to było towarzystwo, więc wolałem się wtedy upewnić. Mam nadzieję, że to nie było nic poważnego? A co ważniejsze, że nikomu nic się nie stało? - wolał się upewnić - Myślisz, że Aegishjalmur jest powiązane z "nową" runą? - zapytał, rzucając okiem w kierunku jej notatnika. Nie robił tego nachalnie, a raczej czekał aż otworzy na konkretnej stronie i podzieli się informacjami z jego osobą. W końcu mogła mieć tam jakieś prywatne notatki, a Nordgersim nie był jakimś natrętem, który miałby jej wysyłać jakieś dziwne wyklejanki na podstawie jej przeszłości czy teraźniejszości. W końcu kto by coś takiego robił?