Dymu i pyłu, który sypał się z nieba, było wokół tyle, że koncertowo zagęszczały atmosferę. Jeśli Victoria kiedykolwiek zastanawiała się, czy dym da się pogryźć i przeżuć, to tej nocy miała już swoją odpowiedź: tak jakby. Nie dało się nim najeść, ale skutecznie wciskał się do gardła i płuc, nawet jeśli próbowało się przed tym chronić. Nie było to jednak ani proste, ani nazbyt skuteczne. Drapał w gardło, gryzł w oczy… Lestrange nie wiedziała jednak jeszcze, że to nie przejdzie wraz z jego opadnięciem, ani po jednym dniu, ani po dwóch. Nie miała nawet przebłysku na ten temat, że będzie to krajowy problem – ten pieprzony pył, który podpalał budynki, przyklejał się do ludzi, i dym, który mu towarzyszył.

Sama miała zaskakująco dużo szczęścia. Była poobijana, miała rozcięty policzek i obandażowaną dłoń, ale nie było to nic groźnego – nic sobie nie rozszczepiła, nie skręciła, nie złamała… a właziła do płonących, rozlatujących się budynków, żeby wyciągnąć stamtąd ludzi, którzy tam utknęli. No bo co miała zrobić? Jasne, śmierciożercy i czarnoksiężnicy, to był jej główny cel, ale ulice były pełne potrzebujących. Ciemnooka już nie miała nawet siły poprawiać swojego munduru, teraz już bardziej szarego, niż czarnego, ani zakurzonych włosów. Cholera, gdyby spojrzała w lustro, to zobaczyłaby sadzę na twarzy, miejscami rozmazaną – ale lustra nie było. Był tylko Atreus, który wyglądał równie źle i Victoria nawet nie zamierzała tego komentować, gdy znowu trafili na siebie i bez zbędnych słów, porozumiewając się bardziej spojrzeniami i pomrukami, maszerowali teraz ramię w ramię po Horyzontalnej.

– Rozpierdol – odparła i zaraz chrząknęła, czując narastającą w gardle gulę i chrypkę. A zorientowawszy się, że Bulstrode może to opacznie zrozumieć, zaraz kontynuowała. – Znaczy mnóstwo rannych, uzdrowiciele biegają, leczą na korytarzach, dramat. Niektórzy chowają się tam przed ogniem, nawet całe rodziny, tak jak w Ministerstwie – takie stężenie chaosu, krzyków, płaczów i jęków, jakie panowało w Mungu, nie było nawet widoczne na Pokątnej na początku tej masakry. – Nie widziałam tam chyba nikogo znajomego, ale szczerze mówiąc, nawet się specjalnie nie przyglądałam. Zostawiłam tam tego faceta i zaraz wróciłam – rozglądała się w poszukiwaniu swojego ojca, albo babki, albo jakiegoś kuzyna czy kuzynki, ale w tłumie trudno było wypatrzyć znajome twarze, więc szybko odpuściła. – A u ciebie? Bez zmian? – znaczyło to ni mniej, ni więcej tyle: czy nie miał jakichś złych wiadomości.

Prawdę mówiąc, gdyby w Mungu był rozpierdol tego innego rodzaju, to pewnie nie spotkaliby się teraz na Horyzontalnej. Stan szpitala był jednak taki, że nic tam było po Victorii, która ewakuowała się w zorganizowanym pośpiechu i wróciła na ulice rozpieprzone znacznie bardziej dosłownie. Oczy ją szczypały od tego pyłu. Co jakiś czas chciało jej się kichać, teraz zaś zakaszlała krótko prosto w zwiniętą w pięć dłoń, chrząknęła jeszcze dwa razy i wgapiła oczy w otoczenie. Półmrok, czy jak to nazwać, gdzie ciemność nocy rozświetlana była ognistymi łunami i jakimiś rozmazanymi światłami przytłumionymi gęstą zawiesiną w powietrzu, która tak bardzo im wszystkim przeszkadzała. Gdzieś na granicy świadomości zastanawiała się nad tym, jak długo będzie musiała się myć, żeby to wszystko z siebie zrzucić, ile razy będzie musiała wycelować różdżką we własne gardło i w myślach powiedzieć Chłoszczyść, żeby nie czuć tego paskudnego smaku pod językiem.

– Nie wiem, może… Widziałam tylko kawałek jednego piętra, na inne nawet się nie fatygowałam – więc co się działo w całym Mungu nawet nie wiedziała. I chwilowo próbowała nie zaprzątać sobie tym głowy, bo byłaby jeszcze gotowa wybuchnąć. – Ognisko – powtórzyła za nim bezbarwnie, a jej mózg bardzo się opierał przed zrozumieniem, bo gdy sobie to wyobraziła – tę obskurną ulicę i jakichś wyrostków wokół ogniska podczas pieczenia kiełbasek nabitych na różdżki, to występował w jej głowie jakiś błąd systemu. – Gdyby nie to, że widziałam dzisiaj mnóstwo naprawdę dziwnych rzeczy, to pomyślałabym, że opowiadasz właśnie bardzo nieśmieszny żart – ale wiedziała, że nie ściemniał, bo jego irytacja była zbyt autentyczna. Zresztą mu się nie dziwiła. Gdyby jakiś chuj ukradł jej dokumenty to… Cóż, to już raz miało miejsce i skończyło się to rzutem obcasami prosto w głowę gnoja, a potem, gdy już Rookwood go złapał, to z najwyższą satysfakcją skuwała typowi ręce. – Mam wrażenie, że największe mąty wylazły z ukrycia jak takie karaluchy, a ty stałeś się tego postronną ofiarą – skrzywiła się na samą myśl. – Wiesz co, nawet bym cię nie próbowała powstrzymać – mruknęła w przypływie szczerości, nim zamknęła dziób.

Gorzały od Atreusa nie czuła, ale po prawdzie, to nie czuła wiele poza smród spalenizny czy swąd czarnej magii, od którego ilości trochę wywracało jej bebechy, a po takim czasie to w ogóle mało jakie zapachy odróżniała. Za to przekleństwo aurora zwróciło jej uwagę i zaraz podążyła wzrokiem za jego różdżką i westchnęła. Głęboko. Był to błąd, bo zaraz zakaszlała krótko i z przekleństwem w myślach spróbowała zrobić coś bardzo podobnego do tego, co robił właśnie Atreus – a więc wyczarować sobie ochronę na nos i usta, bo koncentracja kłębu dymu oznaczała kłopoty… Już zresztą mieli z tym do czynienia.

Zacisnęła usta w wąską kreskę, gdy myślała o panach w czerni, ale nic nie byli w stanie na to poradzić. To męczyło jej serce, bo znała tożsamość przynajmniej dwóch… I domyślała się trzeciego – i przy tym wiedziała, że jeden z nich został panem w czerni dlatego, że go do tego zmuszono. Terror, groźby… Siali zniszczenie i mord, samemu będąc do tego zmuszani. Nie wszyscy, rzecz jasna, nie wierzyła w to, ale skoro był tam przynajmniej jeden przymuszony rodzynek, to może było takich więcej i to tym bardziej ściskało serce.

– Smutni panowie w szlafrokach – wymruczała pod nosem, bo tak ich nazywała i te ich szaty. Robiła to też trochę po to, żeby odciągnąć wagę sytuacji, wtłoczyć odrobinę abstrakcji i śmiechu tam, gdzie była tylko ciemność. – Nie ich miałam na myśli, ale punkt dla ciebie – sama nie zamierzała oceniać żadnego aurora, który stoczył walkę z czarnoksiężnikiem, bo często były to pojedynki na śmierć i życie. Czasami gdy walczyłeś o własne życie, nie miałeś wyboru… – Taak, a ty się mnie zawsze słuchasz, prawda? – zaczepiła go. – Zapamiętam to sobie, Bulstrode – nawet uśmiechnęła się krótko, doceniając te próby – a oboje byli już zmęczeni tą nocą, tylko końca nie było widać.

I jej udało się wyczarować materiał, który obwiązała wokół ust i nosa, żeby się nie udusić włażąc w chmurę gęstego dymu. Musiała przy tym zmrużyć oczy, bo szmata na ryju miała zasadniczy minus – nie obejmowała też oczu, które też podrażniał i już gotowała się na to, co zaraz nastąpi.

– No to panowie przodem. Będę ci osłaniać plecy – powiedziała, a jej głos był nieco przytłumiony przez materiał i zaraz oboje zanurzyli się w kłąb dymu. Już wiedzieli, że gubią się w nim ludzie… a może to było właśnie inaczej: może dym, jak taka dzika świadomość, dopadał człowieka i koncentrował się wokół niego? Może ci ludzie się tam wcale nie gubili, tylko zostali tam siłą zgubieni? Nie zamierzała tej teorii sprawdzać, no bo jak, ale była to taka myśl…

To była tragedia. Ta wojna śmierciożerców i mugolaków miała więcej ofiar, niż tylko te dwie frakcje – tragedią było właśnie też to, że przyjaciele musieli stawać przeciwko sobie… Ale dlatego tym bardziej Victoria starała się kończyć pracę punktualnie i nie wynosić jej na prywatę, bo jak mogłaby wtedy spać spokojnie? Ona nie musiała zgadywać, ona dokładnie wiedziała – i przy tym był to absurd, bo taki Sauriel nie miał nic do mugolaków i mugoli. Lubił ich prawdę mówiąc, grał mugolskie piosenki, interesował się ich kulturą i historią… Ale jego rodzina tego nie wiedziała, albo nie chciała wiedzieć. I pewnego dnia zmusili go do założenia szaty i złożenia swoich poglądów za sobą, w imię… czego właściwie? Byli tu z Atreusem dokładnie tak samo rozdzierani, z tą świadomością, że mogli dzisiaj spotkać kogoś znajomego… Albo nawet rodzinę. I nie mieli też żadnego wyjścia. Kiedy Lestrange zaczęła pracę brygadzistki, z myślą o tym, że zostanie aurorem, nie myślała o tym, że pewnego dnia pojawi się taki Lord Voldemort, który nastawi przeciwko sobie przyjaciół i rodziny.

Uśmiechnęła się pod nosem, bo oboje wiedzieli, że była to jedna z rodzaju prawd, owszem, ale z określnikiem „gówno”. Gówno prawda.

Atreus kaszlał, po chwili i Victorii się zdarzyło, chociaż bardzo się próbowała przed tym wstrzymywać, to się nie dało, bo dym jednak drapał w gardło, nawet jeśli osłaniali się przed nim materiałem. Próbowała ten kaszel stłumić, ale nie dało się powstrzymać.

Mężczyzna zakaszlał, gdy Atreus zbliżył się do niego, znacznie gorzej niż ich dwójka i mrużył oczy, chyba nie widział za dobrze w tym dymie (i ciekawe jak długo tak błądził…), jednak nie odsunął się od Bulstrode’a – najwyraźniej naprawdę potrzebował tej pomocy, bo gdy auror go złapał, to się nie opierał.

– Tak, tamten kierunek już znamy – przytaknęła i poczekała aż Atreus i zanoszący się kaszlem cywil przejdą, a może nawet pobiegną pierwsi, a ona ruszyła w ślad za nimi. Nie minęło dużo czasu, a cała trójka znalazła się poza tą gęstą chmurą na „świeżym” powietrzu – to znaczy takim, którego nie dało się gryźć, w przeciwieństwie do tego cholernego kłębu. Na zewnątrz nadal nie było idealnie, wiadomo, ale o niebo lepiej. I nieznajomy aż zachłysnął się tym powietrzem, gdy w końcu przestał się dusić. Lestrange nie ponaglała go, dając czas, by w miarę doszedł do siebie. Wiedzieli już co się może stać, gdy ludzie utkną tam na zbyt długo – oni tam naprawdę się dusili, tracili przytomność… Jednego takiego przecież zabrała do Munga. – Wszystko w porządku? – odezwała się po chwili do mężczyzny w średnim wieku, gdy sama odwiązała materiał z twarzy.