Mimo wszystko Victoria nie miała ochoty biegać po korytarzu za uciekającą trupią ręką ku uciesze tych brygadzistów i aurorów, którzy akurat mieli późny dyżur. A uciecha byłaby na pewno, już wyobrażała sobie falę głupich komentarzy po takiej scenie. Śmieszki ucięłyby się dopiero wtedy, gdyby okazało się, że Rączka posiada otwór gębowy i rzuciła się na kogoś po drodze, gryząc boleśnie… Póki co jednak czarownice teleportowały się do Ministerstwa bez większych przeszkód, a po drodze nie natknęły się w zasadzie na nikogo, kto mógłby spojrzeć na nie dziwie i zapytać co tam niosą. Rączka póki co też zdawała się być spokojna – po tym jak złapała Brennę, to nie szukała innej dłoni, za którą mogłaby złapać, jakby uznawszy, że o, oto właśnie jest ta osoba, którą wybieram sobie na swojego człowieka.

Brzmiało to o tyle absurdalnie, że należała przecież wcześniej do jakiegoś człowieka… Chyba należała. A zawiniątko niosła teraz Brenna, prawie tak, jakby trzymała w ramionach małego szczeniaczka, którego właśnie adoptowała.

Ale to ręka bardziej adoptowała ją. Nieważne.

– Jest taka szansa, ta dziewczyna za bardzo kocha swoją chłodnię – cholera, nawet w urodziny Cynthii, ta badała ciało jakiejś kobiety do późna, bo spotkały się niedługo przed północą by świętować. Co prawda było to już kilka miesięcy temu, ale raczej zamiłowania Cyny się nie zmieniły. – Chyba, że nie ma dzisiaj dyżuru – dodała po chwili, bo w sumie to nie znała grafiku Flintówny.

– W sensie, że ruszać się po śmierci i nie tracić ciepła? – zapytała w zasadzie bez większej potrzeby, ale potrzebowała tej chwili, żeby pomyśleć nad odpowiedzią. – Wiesz co, nie wiem. Znam się na wampirach, ale nie pamiętam, żebym miała coś więcej do czynienia z ghoulami – o wampirach wiedziała co powiedzieć, przez tych dziesięć miesięcy stała się może nie ekspertką, ale dość dobrze się z nimi zaznajomiła, na pewno miała wiedzę wykraczającą ponad książki, które sobie przeczyły (i najlepsze było to, że nie kłamały), ale ghoule… Nie miała okazji. Nie wiedziała więc, czy taka ręka ghoula mogła się w podobny sposób zachowywać. – Jeśli należy do ghoula to faktycznie rozwiązuje to sprawę… częściowo. Bo ghoul musiał jakoś powstać – a te powstawały w wyniku nekromantycznego zaklęcia… zazwyczaj. 

– Ano, byłoby. Szkoda tylko, że życie takie piękne nie jest – sposępniała i westchnęła, ale tak po prawdzie, to jakby taki ghoul powiedziałby, że nie ma nic przeciwko byciu ghoulem, to by temat odpuściła. Jasne, nekromancja była zakazana… ale przecież nikt nie ścigałby ghouli za to, że nimi są. Tak samo jak wampiry zostawia się w spokoju – chociaż tworzyć nowych niby nie można było… a jednak powstawali. Póki obie strony były zadowolone, no to co mogli więcej zrobić… Uszczęśliwiać na siłę co najwyżej. Chyba, że od kogoś biłoby takie poczucie, że jednak żałuje, że żyje w takiej postaci. No ale to były tylko takie dywagacje wychodzące w bardzo niepewną przyszłość, bo póki co były na drugim piętrze Ministerstwa z Rączką trupka i miały przed sobą bardzo bojowe zadanie. – No… Jak przez mgłę. Ale poznałam pewną inną McKinnonównę i jak na moje też była ghoulem. Może w tych plotkach było ziarno prawdy – że ich rodzina po śmierci powstaje jako ghoule, choć może ktoś tam uprawiał nekromancję w tajemnicy, cholera wie.

Na odpowiedź mężczyzny, Victoria tylko uśmiechnęła się krzywo, bo jego prośby były bardzo nietrafione – o co innego mogło im chodzić, skoro szukały koronera, albo antropologa, jak nie dlatego, że znalazły… coś. Naiwniak.

Półmartwy? Raczej nie nazwała by tak ghoula, ani wampira. No przynajmniej raz już umarli. Z drugiej strony martwi się nie ruszali, nie chodzili, nie mówili i odmawiała nazywania Sauriela trupem, więc może pytanie o półmartwych było jednak zasadne.

Victoria głośno wypuściła przez nos powietrze, przysłuchując się całej tej rozmowie i również reakcji mężczyzny, który albo był tu nowy, albo był w bardzo nieodpowiednim dla siebie miejscu, bo jednak ten Departament i trupy trochę szły ze sobą w parze.

– Nie, ale mamy sprawę bezczeszczenia grobów oraz zwłok. Więc mówisz, że ktoś już to rozwiązał? – tu zwróciła się do brygadzisty, a za chwilę swoją uwagę skupiła na powrót na Brennie. – Może im to podrzucimy i będą mieli kolejny dowód w sprawie – bo trochę bez sensu, jeśli miałyby teraz gonić za tym samym, co już zostało rozpracowane. – Najchętniej zobaczyłabym akta tej sprawy. Ciekawa jestem czy to nasz wróżbita jest w to zamieszany, czy to jednak przypadek – rozmasowała sobie kark, zastanawiając się nad tym, czy ich noc będzie dłuższa czy krótsza w związku z tym nietypowym znaleziskiem, które Brenna nadal trzymała w rękach.

– Bo kryje. Oglądałam jak jej wysuszone i martwe ciało ponownie obrasta… hmmm… tkanką. W sensie dosłownie mam to na myśli. Mięsem, żyłami, skórą. Jak odtwarzały się gałki oczne – na twarzy Victorii pojawiło się mimowolne obrzydzenie, gdy przypomniała sobie leżące na stole w zakładzie pogrzebowym ciało wysuszone na wiór, które nagle zaczęło… wracać do życia. Nigdy wcześniej i nigdy później nie była świadkiem czegoś tak osobliwego i tak dogłębnie obrzydliwie zatrważającego. Aż dziw, że się wtedy nie zrzygała, chociaż prawdę powiedziawszy nie doszło do tego tylko dlatego, jak bardzo zaskoczona była całą sytuacją. Nie dało się oderwać od tego oczu. – Dlatego wydaje mi się, że była ghoulem, bo czym innym… Ale nie wiem jak ich ciała zachowują się, gdyby im odciąć kończynę – dodała jeszcze, bo to dość intensywne doświadczenie z ghoulką było zarazem jedynym, jakie w ogóle sobie przypominała, dopasowując do ichniejszego rodzaju.

– Czyli sprawa rozwiązana połowicznie – mruknęła. I zapewne nadal w toku. Victoria była ciekawa w jaki sposób powiązali pierwszą z odciętych rąk z rozkopanymi grobami  przy Little Whinging, ale wiedziała, że od tego typka nie dowiedzą się szczegółów. Pewnie zapamiętał tę sprawę ze względu na szok, bo jednak nie często ogląda się odciętą i ciągle ruchliwą rączkę. A na pewno ciepłą – bo po prawdzie ani ona ani Brenna nie widziały, jak ręka się porusza. Zrobiła to tylko… w ciemności. A czy ta ciemność musiała mieć konkretną specyfikę? Czy pod jej osłoną robiono coś jeszcze?

– A tak. Zastanawia mnie w jakich warunkach ta dłoń się porusza – zwróciła się do Brenny, patrząc z zastanowieniem na zawiniątko, które trzymała. – Ale tak, trzeba ją jakoś zabezpieczyć, żeby znowu nie próbowała kogoś łapać. Myślisz, że żeby się poruszyła, potrzeba zgasić wszystkie światła? – mówiła to częściowo również dlatego, żeby odrobinkę pobawić się z biednym brygadzistą, który, o ile dobrze myślała, zacznie za chwilkę panikować i upewni się, żeby do końca jego zmiany światło było zapalone. – I tak, wracajmy na Nokturn… Może znowu się coś przyklei – mruknęła, częściowo jednak zadowolona, że sprawą już się ktoś zajmował, znaczy, że nie będą musiały przynajmniej szukać ciała, do którego Rączka należała – bo w tę sprawę mieszać się nie planowała. Przeczytanie akt to co innego, właśnie dlatego, że była ciekawa, czy to się jakkolwiek łączy z ich niedorobionym wróżbitą. – A Maya jest tu teraz? – zapytała jeszcze. Jeśli była, to może mogłaby je dla nich przygotować, gdy one będą drugi raz przekopywać mieszkanie czarnoksiężnika. Uważniej. Znacznie uważniej niż za pierwszym razem.

– Zakładam – zaczęła, zastanawiając się jednocześnie nad każdym słowem. – że brak świateł mógł być niezbędny, żeby coś zamaskować – może ta ręka była w jakiś sposób teleportowana na miejsce… ostatecznie światło na ulicy zgasło, zostawiając je w ciemności, a dłoń złapała Brennę niemalże od razu. Więc musiała już tam gdzieś być, może pełzła za nimi faktycznie, albo dopiero się na tej scenie pojawiła wraz ze zgaszeniem świateł, bo dźwięku aportacji również nie słyszały… a przynajmniej nie słyszała go Lestrange.

– Wiesz co… zawsze możemy spróbować ją zamknąć w pomieszczeniu treningowym, o tej godzinie powinno tam być pusto, i zobaczyć co się stanie – Victoria była po prostu cholernie ciekawa tej teorii z ciemnością. – Ale wiele więcej bym w tej sprawie nie badała, niech się bawią po swojemu – bo miała wystarczająco dużo swojej własnej pracy, nie potrzebowała sobie jeszcze dokładać cudzej. Brenna zapewne również. – Potem możemy sprawdzić czy Maya nadal siedzi i poprosić o te akta… a na Nokturn i tak chyba lepiej wrócić i przekopać to mieszkanie drugi raz. Może coś pominęłyśmy – zaproponowała i właściwie to poprowadziła je już do pomieszczenia, o którym wspominała. Sprawdzenie czy Rączka zareaguje na brak światła nie powinno im dużo zająć. – Świadczy to tak, że przemieliłaś już wystarczająco dużo spraw, żeby wyłapać schemat.

– Jak było na weselu z Bulstrodem? – rzuciła po drodze jak gdyby nigdy nic, dokładnie tym samym tonem co zawsze. Już kilka dni przed imprezą wiedziała z kim Brenna się tam wybiera, od samego zainteresowanego, ale dawała przyjaciółce czas na to, by sama zagaiła temat. Dwa tygodnie to było chyba jednak wystarczająco dużo, by domyślić się, że Longbottom nie zamierza nic mówić sama z siebie. Najwyraźniej trzeba było ją nieco szturchnąć. Mentalnie.