– Nie, mamy tylko jeden. Po jednym na każdą z muz, to jest Urania – Victoria zatrzymała się za Brenną i spojrzała na posąg, przyświecając sobie różdżką.

Była już taka godzina, że nikt nie uwierzyłby, że przyszły tutaj przypadkiem, ale fakt tego, jakie nazwisko nosiła ciemnowłosa, jaki kontakt miała z własną rodziną i ile sama włożyła w ten ogród, otwierał wiele drzwi. Nawet jeśli rodzinne skrzaty je zauważyły, to nie zwróciły na czarownice większej uwagi, najpewniej uznając, że mają jakiś powód, by przyłazić tutaj o tak nieboskiej godzinie. I rzeczywiście miały: napięty grafik robił swoje i gdy obie porównały jeden i drugi, znalazły lukę dopiero późno w nocy. Minęła więc północ, a one szły przez ogród; Brenna próbowała przypomnieć sobie drogę, a Victoria po prostu za nią, patrząc na pędy róż, które wyrastały wzdłuż ścieżek, pnąc się po murkach, płotkach, rzeźbach a nawet drzewach i budowlach, jakie tu mieli.

– Szukałam coś o tych światłach z Belatne – odezwała się na słowa Brenny. – Dostałam dostęp do biblioteki kowenu i niedawno spędziłam tam cały dzień szukając informacji. Oczywiście o tych światłach nic nie znalazłam. Albo nic tam nie ma, albo źle szukałam. Znalazłam o kromlechach, kamiennych kręgach i tak dalej, ale nie o światłach – skarżyła się idąc za Brenną. Słuchała jej oczywiście – uzupełniając informacje, które miała po swoich doświadczeniach i o tym, co mówiła jej wcześniej Brenna. – Nie, rdzy nie dodaje się do eliksirów. Zresztą no… metalu się nie dodaje, a to w pewnym sensie jego część – być może dlatego, że ten był już na swój sposób obrobiony, składał się z kilku składników i tak dalej. Do eliksirów dodawało się inne rzeczy, bardziej… naturalne, a nie już przemielone i to w taki sposób. – Całkiem możliwe – przyznała, patrząc znowu na boki. Smoliste pąki róż, teraz zamknięte z braku słońca, utulone do snu, zdawały się władać w tym ogrodzie niepodzielnie. – A może wygląda to dla ciebie inaczej, bo się złożyły? – zasugerowała i uniosła wyżej różdżkę, żeby razem ze światłem wyczarowanym przez Brennę, miały go trochę więcej.

– Znalazłam o kamieniach z runami… – powiedziała powoli, odkopując w głowie informacje, nad którymi w ostatnich dniach nie bardzo myślała, całkiem zafrasowana smoliście czarnymi różami w rodzinnym ogrodzie. Więc… to jednak były kamienie? Victoria nie widziała na oczy żadnego z nich, tylko światła, które gasły, gdy rozpraszała ich magię. Rodolphus coś mówił jej o kamieniach, ale nie miała pewności, że to jedno i  to samo. A może jednak…? Zatrzymała się, patrząc na Brennę. – W pobliżu Stonehenge? – powtórzyła za nią i mimowolnie spojrzała w prawo, na nic konkretnego, po prostu coś kliknęło w jej głowie. – Czytałam o kromlechach jak właśnie Stonehenge, albo Siedem Sióstr. O kamiennych kręgach układanych w miejscach kultu. Ale nic o świecących kamieniach zakopanych pod ziemią – rozumiała tak z grubsza po co stawiali te kromlechy, ale czemu akurat w tych konkretnych miejscach, albo jak dokładnie miało to działać – to była zagadka, która chyba przepadła gdzieś w dziejach, nigdy nie spisana, bo wydawała się niegdyś oczywista. – Więc raczej nie ma tam informacji jak to rozświetlili, bo czegoś takiego właśnie szukałam, ale nic nie było. Były inne rzeczy – westchnęła. – Więc kamienie z nieba? W sensie meteoryty? Widziałaś je? – zapytała jeszcze. – Ja nie widziałam Polany Ognisk od… wtedy. Jak Niewymowni zajęli tamten teren, to już w ogóle. Więc nie widziałam żadnej rzeczy, która tam była. Tylko rozproszyłam chyba dwa z tych świateł, nie mieliśmy czasu kopać w ziemi – dodała. Nie wiedziała, skąd Voldemort miał tę całą wiedzę, ale nie ulegało wątpliwości, że był dobre kilkanaście kroków przed nimi i ciągle zwiększał przewagę.

– Teraz bardziej widać ciernie – ale nie potrafiła powiedzieć, czy róż było więcej. Na pewno ich nie ubyło, co do tego nie miała wątpliwości.

Rozejrzała się na boki, w które rejony zaprowadziła je Brenna i znajdowały się teraz w południowej części ogrodu, tej, którą poświęcono ogród różany. Tutaj czarne róże przeplatały się z innymi odmianami, dominując jednak nad nimi w dość widoczny sposób. Pozwoliła Brennie powęszyć, nie przeszkadzając jej przy tym, sama przyświecała różdżka, próbując wypatrzyć czegoś, czego nie powinno tutaj być. Niczego rzecz jasna nie widziała, prócz tego, że w pewnym momencie Brenna zaczęła kręcić się w kółko.

– To tu? – zapytała, a gdy poszła za wilczycą, wtedy to usłyszała: dziwne brzęczenie. – Okej, słyszę to. To o tym mówiłaś? – nigdy wcześniej czegoś takiego w tych ogrodach nie słyszała, a teraz aż przyspieszyła kroku, co rozwiało jej włosy i ciemne szaty, jakby była jakąś zjawą krążącą z wilkiem po ogrodach. Dźwięk, jaki dobiegał ich uszu, był zdecydowanie podejrzany i nie zwiastował raczej niczego dobrego.

Kiwnęła głową. Założyła, że skoro Brenna się czegoś dowiedziała, to najpewniej Bones i Moody mieli pełny raport, zresztą przepytywali ich wszystkich po kolei po Beltane, Victoria bardzo dokładnie pamiętała jak siedziała w pomieszczeniu z szefami obu biur i składała pełne (no prawie, bo nie przyznała się, że przy okazji widzi jakieś dziwne wspomnienia i momentami nie wie po co coś robi) zeznanie na temat tego, co działo się na sabacie. Na, bo po była uziemiona w domu na jakiś tydzień i nie nadawała się do niczego, więc i nie miała się jak dowiedzieć rzeczy.

Teraz miała pewność, że te światła były emitowane przez kamienie. Ale po cholerę one tam w ogóle były? To nadal była zagadka.

Sama nie myślała o tym, jak dziwacznie muszą wyglądać dla kogoś, kto je akurat zobaczy w tej scenerii – w środku nocy, w utulonym ciemnością ogrodzie, bo sama raczej zainteresowana była tym, co chciała jej pokazać Brenna – nawet jeśli tej fiolki już tam nie było, bo się rozpłynęła, to może jednak znajdą coś w tej ziemi, albo w otoczeniu. Cokolwiek.
[a]Przysunęła się bliżej, kiedy Brenna węszyła przy ziemi, idąc zaraz za nią, z wzrokiem utkwionym w ziemię przy granicy ze żwirową ścieżką. Schyliła się na moment, przyświecając sobie trochę, ale na raz dostrzegła błysk gdzieś dalej – i Brenna też go zauważyła bo ruszyła tam. Światełko to się pojawiało, to znikało, jakby coś tam pulsowało. Gdy zaś się wycofała, a Victoria miała wrażenie, że to brzęczenie jest tutaj wyraźniejsze, sama uklęknęła, położyła swoją różdżkę na ziemi, żeby coś tam widzieć i bezceremonialnie zanurzyła dłonie w miękkim podłożu, starając się delikatnie wygrzebać to, co się tam znajdowało, aż jej dłonie natrafiły na… coś. Zacisnęła na tym palce i wyciągnęła, otrzepując ziemię drugą ręką, a potem przysunęła to do źródła światła.

W ręce trzymała flakonik. Niewielki, szklany. Obejrzała go z każdej strony i wydawało jej się, że coś dostrzega na zakrętce.

– Patrz, kolejny. Tak jak mówiłaś – mruknęła pod nosem, nawet nie próbując kryć zdziwienia. Była tym wszystkim też zaniepokojona. – Tu coś jest – dodała i próbowała delikatnie strzepnąć ziemię z zatyczki. Przejechała po niej palcem i podstawiła uważniej pod światło. Róża. Co to oznaczało? Dlaczego róża? Czy to z tego brały się róże?

Planowała schować go do kieszeni i zbadać na spokojnie w domu i w tym celu raz jeszcze przejechała palcami po zatyczce, by upewnić się, że ta przypadkiem nie jest jakoś poluzowana, albo się nie otworzy i trąciła ją, być może zbyt mocno, a być może wcale nie. Poczuła za to, jak cały flakonik w moment robi się gorący (a było to dla niej zawsze bardzo dziwne uczucie na lodowatych dłoniach), po czym… rozpłynął się, pozostawiając Victorię z pustymi, choć wyjątkowo brudnymi rękoma. – Cholera jasna – warknęła. Poczuła też, że ma wilgotną dłoń i zaskoczona przysunęła ją do nosa i też to poczuła. Róże… I popiół…? A może coś jeszcze?

Jeżeli cokolwiek więcej było dodane do tej fiolki, to zapach róż zdecydowanie to dla Victorii zdominował i nie wyczuła nic więcej. I choć była bardzo bliska polizania swojej dłoni, to się na szczęście opanowała.

Jeszcze przez chwilę wąchała swoją dłoń, aż w końcu się poddała i odsunęła ją od nosa, a teraz ciemnooka wpatrywała się w dziurę, którą zrobiła, kiedy wykopywała fiolkę z ziemi. Fiolka jaka by nie była – zastanawiała ją. Znak na zatyczce był inny od tego, co Laurent opisał jej po tym, gdy miał jakąś dziwną wizję, tamten znak przypominał herb jej rodu, a tutaj było coś kompletnie innego, czego Victoria nigdy wcześniej nie widziała. Róże i popiół… I to, co powiedziała jej ciocia Lorelei, co spowodowało, że napisała do Harper Moody bardzo sfrustrowaną wiadomość. Powinna dostać się na Polanę Ognisk – nie, musiała się tam dostać, żeby potwierdzić lub zaprzeczyć pewnym faktom. I z ponurą miną i lekką zmarszczką pomiędzy brwiami wpatrywała się w tę ziemię i krzaki róż, tak naprawdę wcale ich nie widząc. Drgnęła dopiero, gdy Brenna podała jej chusteczkę.

– Na pewno popiołem – potwierdziła w zamyśleniu. Kto to tutaj zakopał? Czy nikt z ogrodników niczego nie widział? – Na zatyczce była róża, ale nie wiem co to znaczy – tak, ktoś zdecydowanie się postarał, ale skąd ten cały wysiłek? – Tu jest po prostu najwięcej róż, najróżniejszych gatunków – powiedziała z zamyśleniem, aż zawahała się i schowała chusteczkę do kieszeni. – Oddam ci jak wyczyszczę – powiedziała i podniosła się, po czym od razu zaczęła wytrzepywać swoje kolana. – Tych flakonów nie ma wszędzie. Jak znalazłam w oranżerii taką różę w donicy to sprawdziłam tę ziemię i niczego tam nie było. Jestem całkiem przekonana, że wyrosły w jedną noc przez to samo zjawisko, które sprawiło, że przez ostatnie miesiące rośliny w różnych miejscach tak dziwnie się zachowywały. Ale to…? Nie wiem co to jest. Dopytam się dla pewności ciotkę, niech mi to potwierdzi, albo zaprzeczy – chciała to usłyszeć na własne uszy, albo przeczytać na własne oczy, że nie miała pojęcia o żadnych rozpływających się fiolkach zakopanych w ziemi w rozarium.

– Napisałam wczoraj do Harper wiadomość – podjęła po chwili. – Ciotka powiedziała mi, że te róże już kiedyś opanowały ogród i ostatnim razem podobno pojawiły się też na Polanie Ognisk. A ostatecznie chyba nie wiedzieli skąd się wzięły, albo nigdzie tego nie spisali w kronikach i je wycięto z ogrodu – obróciła się wokół własnej osi. No wszędzie jak okiem sięgnąć te róże były, ale skąd skoro zostały wycięte? – Poprosiłam o zgodę na wejście na Polanę – o kontakt z Departamentem Tajemnic. – Chcę się przekonać na własne oczy czy to nie jest powtórka z ostatniego razu – a jeśli była? To co wtedy? Tego też nie wiedziała.