Z każdym wypitym kieliszkiem nalewki robiło jej się odrobinę lżej, a że zdążyła już ich wypić kilka, a może nawet kilkanaście to powoli w niepamięć odchodziło wszystko to, co jeszcze przed chwilą wydawało się być czymś o czym trudno będzie zapomnieć, chociaż na chwilę kierowała myśli gdzieś indziej. To na pewno do niej wróci, ale przynajmniej nie w tym momencie.

Nie miała pojęcia, która była godzina, słońce powoli zaczynało się chować, robiło się coraz ciemniej, zakładała więc, że była jakaś szesnasta, no może zbliżali się do siedemnastej, ale nigdzie im się przecież nie spieszyło. Mogli spędzić ten dzień tak jak chcieli, być może nie do końca wszystko poszło po ich myśli, jednak znajdowali się w końcu w swoim domu, razem, powinni się tym cieszyć bez względu na to, że pojawiły się drobne, no może wcale nie takie drobne komplikacje.

Miejsce jeszcze nie do końca było ich, musieli wprowadzić tutaj sporo zmian, aby faktycznie do nich pasowało, nadal można było zauważyć w większości akcentów kolorystycznych, czy stylu rękę Ellie, ale już niedługo powinno się to zmienić. Prue naprawdę chciała, aby ten dom stał się ich azylem, w którym będą czuli się dobrze, a nie tymczasowym przystankiem, to wiązało się ze zmianami, które powinni wprowadzić do tego miejsca. Pewnie trochę im to zajmie, ale nie wątpiła w to, że w końcu faktycznie będzie to ich dom, na stałe.

Przyjemne ciepło rozchodziło jej się po całym ciele przez alkohol, który krążył w jej krwi. Czuła się lekko, oczy jej błyszczały, policzki zrobiły się rumiane, jak zawsze gdy nieco wypiła. Nie przeszkadzał jej chłód, którego nie powstrzymywał cienki dywan, całkiem wygodnie jej się na nim siedziało. Przeniosła spojrzenie na butelki, jakby chciała skontrolować ilość wypitych trunków, ale na to chyba było już nieco za późno, potrzebowała tego, nie ma się co oszukiwać, potrzebowała czegoś co na chwilę zagłuszy te wszystkie myśli i sposób, który wybrali okazał się być całkiem skuteczny. Nie myślała już o rodzinnych dramatach, w tej chwili nie miało to najmniejszego sensu. Wolała się skupić na tym momencie - kolejnym wartym zapamiętania. Nie była na tyle pijana, aby ta chwila miała jej gdzieś uciec, jeszcze nie.

Sięgnęła po butelkę aroniówki, jej dłoń znalazła się niebezpiecznie blisko kieliszka, jednak kiedy nią o niego zahaczyła ten tylko się zachwiał i nie przewrócił. Nawet nie zwróciła na to uwagi. Nalała im kolejną porcję trunku, bo czemu by nie. Nie musieli nigdzie wychodzić, godzina była całkiem wczesna, mogli celebrować odpowiednio ten dzień.

Widziała, że Benjy był nieco wyciszony, trochę obawiała się tego, że padły tam jakieś słowa, które mogłyby uderzać głębiej, niż się mogło na początku wydawać, jednak nie wypytywała o to, była z nim szczera, nie miała zamiaru poruszać czegoś, czego sam nie chciał, nawet jeśli ją to ciekawiło, gdyby chciał, to by się z nią tym podzielił.

Uniosła swój kieliszek do ust, upiła niewielki łyk alkoholu, był całkiem przyjemny nieco cierpki, ale jednak słodki, kolejna fala ciepła uderzyła w jej ciało. Przeniosła wzrok w stronę szyby, zauważyła, że Benjy wpatrywał się w nią przez dłuższą chwilę, dostrzegła to odbicie, zastanawiała się, co mu teraz chodzi po głowie, jednak o to nie zapytała, jeszcze nie, chociaż wypity alkohol na pewno do tego zachęcał.

Padło pytanie, niezbyt konkretne, przeniosła wzrok na swojego męża, wpatrywała się przez chwilę w jego twarz. - Nie wydaje mi się, abym się nad tym zastanawiała. - Nie do końca mogła stwierdzić, czym było to, chociaż chyba wiedziała do czego zmierza, albo tak się jej wydawało. - Nie zakładałam w ogóle, że może mi się to przytrafić, na pewno nie przez ostatnie lata, nie było więc się nad czym zastanawiać. - Nie miała w zwyczaju rozważać sytuacji, które nie miały racji bytu, których nic nie zwiastowało. Raczej nie zakładała, że będzie miała dom, męża, będą sobie siedzieć na dywanie, pić, rozmawiać, jakby robili to od lat. To wydarzyło się spontanicznie.

- Nawet nie wiedziałam, że mi czegoś brakuje, wiesz? Dopiero jak się pojawiło, to zauważyłam. - Przeniosła wzrok na kieliszek, który trzymała w dłoni, obracała nim na różne strony, i oglądała jak jego zawartość spływa to z jednej ścianki na drugą.

Dostrzegła zmianę w wyrazie jego twarzy. Wiedziała, że coś go gryzie, nie miała jednak jeszcze pojęcia, co to było. Spoglądała na niego ukradkiem, tak, żeby nie poczuł się obserwowany, chociaż na pewno miał tego świadomość. Coś zaczęło go męczyć, chyba jeszcze nie wiedział, czy chce się z nią tym podzielić. Mieli czas, nigdzie się nie spieszyli, nie zamierzała nalegać, jak będzie gotowy sam postanowi się odezwać, co do tego nie miała najmniejszych możliwości.

Mieli wiele do nadrobienia, nie byli przy sobie przez wiele lat, sporo ich ominęło i wiedziała, że sporo z tego o czym nie wiedzieli nie należało raczej do szczególnie przyjemnych rzeczy, bo nie ma się co oszukiwać i ona i on byli ludźmi po przejściach. Nie łatwo było więc otworzyć się i mówić o tym, co leżało na sercu. Z czasem pewnie będzie inaczej, jednak początki bez względu na to, jak bardzo by się nie kochali mogły być trudne, musieli się dotrzeć, zmienić przyzwyczajenia, odnaleźć się w tym nowym, wspólnym świecie.

Próbowała zrozumieć do czego zmierza. - Nie wyglądasz, jakbyś był zadowolony z tego, że się działy. - Nie padły żadne konkrety, nie wiedziała o co dokładnie mu chodzi, ale skoro sam zaczął mówić, być może warto było z niego wyciągnąć nieco więcej. Miała wrażenie, że chce jej powiedzieć coś wprost, coś konkretnego, ale nie do końca potrafił to zrobić. Musiała mu w tym pomóc. Sama nie była mistrzynią mówienia o emocjach, tyle, że jej w przypadku wynikało to raczej z tego, że obawiała się tego, iż zostanie zbyta, że jej troski zostaną uznane za nic wielkiego, to też ciągnęło się za nią przez przeszłość, która była taka, a nie inna.

Widziała, że próbuje coś z siebie wyrzucić, pewnie to, co go gryzło, jednak nie do końca mu się to udawało. Spoglądała na niego ciepło, przesunęła też wolną rękę na jego kolano, jakby chciała mu dodać nieco otuchy, na pewno sobie z tym poradzi, jakoś. W końcu rozmawiał z nią, z nikim innym, mieli dużo czasu, aby udało mu się to zrobić, by mógł wyrzucić z siebie to, co zaczynało go dręczyć.

Zaczął mówić, to był dobry znak, ale dość szybko przerwał. Musiało być to dla niego okropnie trudne, sięgnęła po kieliszek, i dopiła jego zawartość, czekała, dała mu czas, aby zebrał myśli. Nie widziała w tym niczego złego, istotne było, że próbował, że chciał jej coś przekazać. Słowa, które padły w jej rodzinnym domu wcześniej mogły trafić głęboko i poruszyć w nim coś, co dawno nie zostało dotknięte. Nie miała pewności o czym rozmawiał z jej ojcem, ale wiedziała, że tamten nie był delikatny, skoro do niej zwrócił się w ten okropny sposób. Mimowolnie zaczęła wracać do tego, co się wcześniej wydarzyło próbując wyłapać jakieś szczegóły, słowa, które mogły na niego wpłynąć.

- Wydaje mi się, że rozumiem. - Przynajmniej to, co do niej mówił teraz. Nie był to najlepszy moment na odnajdywanie zagubionej miłości, i tworzenie wspólnego życia, zakładanie rodziny... Zmrużyła na moment oczy, jakby coś przeskoczyło jej w głowie, a on mówił dalej.

- Hej, nam się nigdzie nie spieszy, nie musimy nic planować, skoro tak jest dobrze, to dobrze i najlepiej, żeby zostało tak jak najdłużej. - Czasy nie były łatwe, to prawda, pojawiało się wiele zewnętrznych czynników, na które nie mieli żadnego wpływu, nic nie mogli z nimi zrobić, musieli po prostu zaakceptować ich istnienie. To było trudne, ale na pewno sobie z tym poradzą.

Nie przestawała intensywnie myśleć, kiedy tak mówił, to wydawało jej się, że dociera do niej o co konkretnie mu chodzi, fakt, nie przeszli jeszcze tej rozmowy o tym, jak widzieliby to miejsce za kilka lat, czy chcieliby aby poza nimi znajdował się tutaj ktoś więcej, to było całkiem naturalne, że zazwyczaj, z czasem do dwóch kochających się osób dołączał ktoś jeszcze, owoc ich miłości.

Później padło to, czy może go po prostu spytać. Skinęła jedynie głową, chyba to było lepszą opcją, bo on okropnie się męczył, gdy próbował to z siebie wydusić. Analizowała w głowie wszystko to, co do tej pory padło, na samym początku wspomniał, że rzeczy się działy, jakie to były rzeczy, z czym musiał sobie radzić, później przeszedł do tego, że nie był to czas na dokładanie sobie kolejnych powodów, które mogły zwrócić na nich uwagę, wspomniał o nazwisku, o bezpieczeństwie, próbowała to jakoś zebrać do kupy, żeby się w tym nie pogubić.

- Czy chodzi Ci o to, żebyśmy aktualnie nie podejmowali decyzji dotyczących powiększenia naszej nowej rodziny? - Sięgnęła po proste słowa, nie był to moment, w którym zamierzała używać metafor, unikać tego, co musiało zostać powiedziane.

- Takie rzeczy się dzieją, ale ja nawet sama nie wiem, nigdy o tym nie myślałam, czy chciałabym zostać matką. - Mieli być ze sobą szczerzy, to mówiła wprost, to co myślała. Alkohol w tym przypadku był sprzymierzeńcem, przestała zupełnie filtrować słowa, które padały z jej ust.

- bo wiesz, tak naprawdę nie miałam do końca okazji, by się nad tym zastanawiać, było, jak było. Ty tego nie chcesz? Czy po prostu uważasz, że warto obgadać to, że to nie jest na to dobry czas i kiedyś wrócić do tej rozmowy? - Stawiała kolejne pytania, bo próbowała go rozgryźć, tak właściwie to nie miała pojęcia, czy dokładnie o to mu chodziło, a zaczęła ten temat, jakby była pewna, o czym chce porozmawiać.

- Co takiego się działo, nad czym się nie zastanawiałeś i z czym musiałeś sobie poradzić? - Zapytała nagle, wróciła do tej myśli, która pojawiła się na samym początku, chciała wiedzieć co go tak gryzło, a skoro sam powiedział, że ma go zapytać, no to pytała.

Ciężko jej było patrzeć na to, jak ze sobą walczył. Widziała po nim, że chciał jej coś powiedzieć, ale jednak bardzo trudno było mu to z siebie wydusić. Milczała więc, spoglądała tylko na niego uważnie. Dała mu czas, którego potrzebował, zadała pytania, o które prosił, bo chyba też powinna była to zrobić. dostrzegała jak się miotał, nie przywykła do tego widoku, dość szybko domyśliła się więc, że to musiało być coś większego, co siedziało w nim bardzo głęboko.

- Ile tylko potrzebujesz. - Powiedziała cicho, nie chciała wybić go z tego stanu, w którym się znajdował, bo to raczej by nie pomogło. Słowa, które padały z jego ust same sobie zaprzeczały, niby chciał jej coś powiedzieć, ale gardło nie do końca współpracowało z głową, może nie zdążył jeszcze sobie tego ułożyć. Powoli, nigdzie się przecież nie spieszyli, mieli dużo czasu, bardzo dużo.

Starała się doszukać sensu w tym co mówił, ale chyba zbyt wiele miał jej do przekazania, bo póki co trudno jej się było w tym wszystkim połapać. Naprawdę próbowała nadążyć, ale nie była w stanie, nie ułatwiało jej wcale tego ten lekki szum w głowie związany z wypiciem alkoholu. Widziała, że ledwo co siedział spokojnie, jego ręka wędrowała po udzie, po dywanie, jakby czegoś szukał, ale nie mógł tego znaleźć. Zareagowała odruchowo, bez słowa przesunęła swoją dłoń i położyła na jego, była tu, siedziała obok, nic takiego się nie działo, przynajmniej jak na razie. To tylko jedna z wielu rozmów, które wypadało odbyć, tak to sobie tłumaczyła. Była całkiem spokojna, czekała, aż w końcu z siebie wyrzuci wszystko, co leżało mu na sercu.

Tak jak się spodziewała chciał jej powiedzieć o czymś, co było w nim bardzo głęboko zakorzenione, mówił o tym w ten sposób, że temat był zamknięty, czyli zdążył już go przetrawić, miał ku temu jakieś okoliczności. Miała świadomość, że miał wcześniej żonę, która okazała się nie być tym, czego szukał, czego potrzebował. Nie wypytywała o nią, nie uważała, żeby był sens rozgrzebywać przeszłość, bo po co. To było za nim, zdawała sobie sprawę z tego, że nie rozeszli się bez powodu, a to, co jej dotychczas powiedział sugerowało jej tylko, że nie trafił na najlepszą kobietę, miłość, uczucia powodowały, że nie widziało się wszystkiego od razu, niektórzy dopiero z czasem pokazywali co w nich siedziało. Zresztą sama przeżyła związek, który nie należał do najbardziej udanych, każdy miał prawo się pomylić, to nie było nic wielkiego, te doświadczenia spowodowały, że byli nieco bardziej świadomi, a przynajmniej tak się jej wydawało.

- Wiesz, jak dotąd nigdy się nad tym nie zastanawiałam, to nie jest tak, że zacznę to robić od razu, być może nigdy nie poczuję takiej potrzeby, tak naprawdę niczego nie stawiasz na ostrzu noża, jak możesz stawiać, skoro ten temat dopiero się pojawił. Zresztą nie czuję, żeby to było problemem. - Musiała w końcu wejść mu w słowo, bo miała wrażenie, że zaczął się obwiniać o coś, co nie miało miejsce. Prue tak naprawdę sama nie wiedziała co o tym myśleć. Zdawała sobie sprawę, że miejsce, w którym żyli aktualnie nie było szczególnie bezpieczne, więc coś takiego można byłoby uznać wręcz za nierozsądne, a ona przecież zawsze była rozsądna, nie znosiła niepotrzebnego ryzyka.

Później wyrzucił to z siebie. Wpatrywała się w niego dłuższą chwilę. Nie spodziewała się tego. Zupełnie. Nie miała pojęcia, że coś takiego go spotkało, to było wiele. Teraz docierało do niej, co miał na myśli mówiąc o tym, że życie już go zweryfikowało. Wszystko zaczęło składać się w całość. Nie spodziewała się tego, że ten obrazek będzie wyglądał w ten sposób, zupełnie, naprawdę brakowało jej wielu informacji. Raczej sądziła, że po prostu był młody, myślał, że ta na którą trafił jest odpowiednia i tyle. Nic wielkiego, później coś się posypało. Zrobił to z zupełnie innego powodu, podjął decyzję, wziął na siebie odpowiedzialność za czyjeś życie. Tyle, że no właśnie, skoro ożenił się przez wpadkę, a teraz nie było przy nim poprzedniej żony, to gdzie było dziecko? Czy ukrywał przed nią fakt, że miał potomka? Przełknęła głośno ślinę, w jej głowie pojawiało się milion scenariuszy i nie wiedziała, które mogły być prawdziwe. Teraz też zrozumiała dlaczego słowa ojca mogły spowodować u niego powrót do czegoś, co było zakopane. On to kiedyś przeżył, wziął ślub z tego powodu, to co powiedział John przyniosło powrót do przeszłości, do wyborów, które kiedyś zostały przez niego podjęte.

- To... - Zaczęła, chociaż niemalże od razu zamilkła. Nie do końca wiedziała, co ma na to odpowiedzieć. To było dużo informacji, o których nie miała pojęcia. Ożenił się, bo miało pojawić się dziecko, mogła tylko domyślić się tego, że pewnie nie wpasowałaby się w standardy jego rodziny. O to wcale nie było tak trudne, wybrał ich bezpieczeństwo, co wcale nie było takie logiczne, bo podobne sytuacje się zdarzały, ale nie wszyscy przejmowali się swoimi dziećmi z nieprawego łoża, może był to tylko kolejny powód, bodziec przez który postanowił uciec.

- to musiało być dla Ciebie trudne. - Zaczęła, bo od czegoś musiała zacząć. Próbowała ułożyć sobie to wszystko w głowie, ale to wcale nie było takie łatwe. Sięgnęła po butelkę, która znajdowała się tuż obok i upiła z niej łyk, zignorowała istnienie kieliszków.

Nie do końca potrafiła sobie wyobrazić, co musiał wtedy przeżywać. Był bardzo młody, okropnie młody jak na kogoś kto musiał podejmować takie decyzje, decyzje, które miały wpływ na całe jego życie. - Wziąłeś na siebie odpowiedzialność. - Mówiła dalej, chociaż nie do końca była pewna, co powinna powiedzieć. - Nie każdy postąpiłby w ten sposób, ale Ty już tak masz, nie uciekasz przed konsekwencjami swoich czynów. - Zawsze to robił, stawiał czoła temu, co mu się przytrafiało, znajdował jakieś wyjście z sytuacji. - To znaczy, że masz już dziecko i nie chcesz kolejnych? - Na jej bardzo prostą logikę, skoro była ciąża, była żona, to musiało być i dziecko, chociaż nie wydawało jej się, że by je porzucił, to w nią uderzyło. - Chyba, że... - Nie dokończyła, bo nie miała pojęcia, czy powinna mówić o tym, do czego doprowadziły ją jej myśli.

Nie do końca wiedziała, jak się czuje z tym co właśnie usłyszała, czy w ogóle mogła mieć do niego pretensje, że wcześniej jej o tym nie powiedział, że ukrył przed nią ten drobny fakt? Sama nie wypytywała go jakoś szczególnie o przeszłość, nie ciągnęła za język. - Zamiast przestać się walić, rozsypało się jeszcze bardziej. - Skomentowała to jeszcze, mówiła cicho, bardziej do siebie niż do niego, systematyzowała chyba w ten sposób informacje, którymi się z nią podzielił.

- To całkiem jasne, że możesz nie chcieć, teraz rozumiem, co miałeś na myśli mówiąc o tym, że niektóre rzeczy się zdarzają nim się je przemyśli. Dla kogoś kto lubi mieć kontrolę, to musiało być dramatyczne nagle stracić grunt pod nogami. - Pamiętała go wtedy, naprawdę musiało to w niego mocno uderzyć.

- Ta sytuacja się nie powtórzy. - Rzuciła jeszcze, jakby miała co do tego stuprocentową pewność, docierało do niej dlaczego w ogóle zaczęli o tym rozmawiać, nie chciał podążać za starymi schematami, które nie okazały się być dla niego zbyt dobre, wręcz przeciwnie.

Nie do końca spodziewała się tego, że odbędą dzisiaj taką rozmowę. Nie była przygotowana na to, że otworzy się przed nią tak bardzo, nie sądziła, że to, co powiedział jej ojciec, te paskudne słowa, które rzucił nie zastanawiając się nad ich wagą spowodują, że Benjy wróci do przeszłości. Nie miała prawa tego wiedzieć, bo nie zdawała sobie sprawy co dokładnie wydarzyło się w jego życiu, kiedy zniknął z tego jej. Gdy przestała mijać go na szkolnych korytarzach, przestała wdawać się z nim w te słowne potyczki, nie miała pojęcia, jak wtedy wyglądało jego życie. We wrześniu nieco się dowiedziała, dotarło do niej, że przez lata żyła w błędzie. Nie spodziewała się jednak tego, że mogło być aż tak skomplikowanie.

Słuchała go uważnie, może nie była na to przygotowana, ale słuchała, tak, aby nic jej nie umknęło. Obserwowała przy tym jego twarz, chcąc z niej cokolwiek wyczytać. Mieli sporo rzeczy do nadrobienia, nie rozmawiali o nich wcześniej, bo to wcale nie było takie łatwe, mówić drugiej osobie o swoich traumach, o tym, co w życiu nie wyszło. Zdawali sobie jednak sprawę, że i ona i on dosyć sporo przeżyli, mało kto mógł się pochwalić podobnymi traumami, chociaż zupełnie się one od siebie różniły.

- Wcale nie uważam, że tego nie rozumiesz. - Odezwała się cicho. Nie sądziła, że nie wie dlaczego ludzie podejmowali tę decyzję, Benjy rozumiał dużo więcej niż niejedna osoba, nie raz jej to pokazywał, a teraz ona musiała zrozumieć jego i naprawdę starała się to robić. Jak zawsze kiedy wymieniali się swoimi poglądami słuchała go uważnie, nie oceniała, nie mogłaby tego zrobić. Zresztą tak jak stwierdziła, sama nie miała pojęcia, czy by tego chciała. Przez ponad trzydzieści lat swojego życia nie miała okazji ku temu aby w ogóle o tym pomyśleć, niby była zaręczona, ale nigdy nie zastanawiała się nad tym, czy chciałaby mieć dzieci, to mówiło samo za siebie o tamtej relacji. - Nie musisz się obawiać tego, że znowu świat Ci się rozsypie. - Powiedziała jeszcze. Naprawdę zdawała sobie sprawę z tego, jak musiał w niego uderzyć brak jakiejkolwiek kontroli, dostosowywanie się do sytuacji, szukanie właściwej drogi, bez jakiejkolwiek pewności, że ma ona jakiś sens. Znała go przecież, to musiało być dla niego okropnie trudne.

Wyrzucił to z siebie, nie miała pojęcia, czy chociaż odrobinę mu ulżyło, miała nadzieję, że tak, nie chciała nawet wiedzieć, jakim musiało być ciężarem trzymanie tego wszystkiego w sobie. Widziała zresztą jak ze sobą walczył, jak próbował zbierać myśli, a nie był w stanie sięgać po słowa. Powrót do wydarzeń sprzed lat wiele go kosztował. Z początku nie odzywała się zbyt wiele, dała sobie chwilę, przetwarzała bardzo intensywnie te informacje, nie ruszyła się jednak z miejsca, nie zabrała ręki, nie chciała tego robić. Zamiast tego uświadamiała sobie, jak bardzo musiał być wtedy zagubiony i zraniony, a i tak starał się postąpić, jak najbardziej odpowiedzialnie.

Dostrzegła zmianę w jego postawie, wyczuła, że się spiął, nic dziwnego, nie sądziła, że często do tego wracał, że mówienie tego było dla niego codziennością, nie miał w zwyczaju dzielić się takimi rzeczami, zresztą mało kto lubił mówić o cierpieniu, o tym co bolało.

- Tak, wiem, przepraszam, po prostu zabrakło mi... - Weszła mu w słowo, wiedziała, że zareagowała zbyt szybko, przecież zdawała sobie sprawę, że na pewno nie zostawiłby dziecka, nie był takim człowiekiem. Po prostu była ciąża, nie było dziecka, pierwsze co przyszło jej na myśl gdy pomyślała o wpadce to, że powinien się pojawić potomek, a przecież nie każda ciąża kończyła się szczęśliwie. To też musiało go zaboleć, uderzyć w niego. Podjął pewne decyzje, wbrew sobie, robił to po coś, a później okazało się, że powód, nie powód, że dziecko zniknęło. Nastawiał się na to, że będzie jego ojcem, że stworzy rodzinę i zostało mu to odebrane, zostawił wszystko za sobą i stracił to, co miało być jego przyszłością. Nie potrafiła sobie wyobrazić, jak się musiał wtedy czuć. To było tak wiele, jak na barki jednego, młodego człowieka.

- Benjy, ja wiem jak to jest tkwić w czymś, w czym nie do końca chcesz być. - Być może w jej przypadku nie wiązało się to z rozchodzeniem i schodzeniem, jednak rozumiała go bardziej, niż mogło się mu wydawać. Jego doświadczenia były jeszcze bardziej bolesne, bo podjął decyzję, która wydawała się mu być słuszna, liczył na to, że to go uratuje, ich uratuje, a skończyło się jeszcze gorzej. Naprawdę trudno jej było sobie wyobrazić, jak się wtedy czuł. Był sam, nie miał z kim porozmawiać, musiał to dusić w sobie, trawić to przez lata.

Uniosła głowę i spojrzała na niego, gdy powiedział, że nie chce tego słuchać. Skąd w ogóle przyszło mu to na myśl. Nie miała pojęcia jak bardzo musiał zebrać się w sobie, aby się z nią tym wszystkim podzielić, ile go to kosztowało, i jeszcze obawiał się, że ona nie chce tego słuchać. Mrugnęła, nie do końca wiedziała, co się właśnie działo. Jak bardzo ktoś go musiał skrzywdzić, że podchodził do tego w taki sposób?

- Mówiłam Ci, że możesz mi powiedzieć o wszystkim, zawsze tu będę, aby Cię wysłuchać. - Ton jej głosu nadal był spokojny, ciepły. - Do niczego się nie zmuszam, chcę usłyszeć Twoją historię, chcę wiedzieć. - Być może musiał to usłyszeć, zdecydowanie musiał to usłyszeć, zaczął się wycofywać, jakby wystraszył się tego, że mogłaby w tej chwili wstać i odejść. Zrezygnować z niego, niby dlaczego? Bo miał swoją przeszłość, bo życie go doświadczyło bardziej niż innych?

Cofnął swoją dłoń, to było tylko potwierdzeniem tego, że być może żałował, że się przed nią otworzył. Zdecydowanie nie miał dobrych doświadczeń związanych z mówieniem o swoich emocjach, o tym, co mu się przytrafiło. Nie podobało jej się to, że ktoś mu to zrobił, że ktoś spowodował, że podchodził do tego w ten sposób. To na pewno nie było jego decyzją, raczej wypadkową tego, co mu się przytrafiło w przeszłości.

- Nie chcę, żebyś znikał, nie chcę, żebyś stąd odchodził, niby dlaczego miałabym tego chcieć? - Może nie powinna pytać, ale zbyt wiele myśli pojawiało się w jej głowie. Była zaskoczona jego podejściem, zdziwiona, że wybierał ucieczkę, że wolał zniknąć, niż być teraz z nią po tym wszystkim co jej powiedział.

- i też się nigdzie nie wybieram. - Dodała jeszcze, bo miała wrażenie, że to musiało zostać powiedziane, że musiał wiedzieć, że to nie było coś, co ją przerażało.

- Każdy ma jakąś przeszłość, nie masz na to wpływu, na to co się wydarzyło, to było i minęło. - A oni byli tu i teraz i tylko to miało znaczenie. Miała ochotę znaleźć jego byłą żonę i pokazać jej, jak bardzo była na nią wkurwiona za to, że doprowadziła go do takiego stanu, podejrzewała, że wpływ na jego reakcje miały wcześniejsze doświadczenia, te z poprzedniego małżeństwa.

- Opowiedz mi o wszystkim, wyrzuć to z siebie, powinieneś wreszcie to zrobić. - Nie miała pojęcia, czy zdarzyło mu się już komuś o tym opowiadać, nie mogła mieć pewności, jednak teraz to ona była jego najbliższym człowiekiem, a on jej i naprawdę nie było jej obojętne to, co przeżył. Poruszyła dłonią, miała gdzieś to, że chwilę wcześniej odsunął swoją rękę, chciała po nią ponownie sięgnąć i spleść ich palce ze sobą, drobny gest, który miał mu przypominać o tym, że nadal tu była i nigdzie się nie wybierała.

Nie powinno go dziwić to, że Prudence była gotowa go wysłuchać. Nie miała w zwyczaju oceniać, wygłaszać opinii nie znając wszystkich faktów. Siedziała więc na tym dywanie i po prostu słuchała wszystkiego, co miał jej do powiedzenia. Układała to sobie w głowie, powoli, żeby mieć odpowiednie spojrzenie na całość. To było dla niej zupełnie normalne, nie widać było na jej twarzy irytacji, czy zdenerwowania, raczej zamyślenie. Spodziewała się tego, że może mieć wyjątkowe trudne doświadczenia, do tej pory mówił o tym raczej zdawkowo, prawie, że wcale, ale kiedyś musiał nadejść moment, w którym postanowił otworzyć się przed nią bardziej. Podejrzewała, że słowa ojca mogły mieć na to wpływ, nawet jeśli tam całkiem dobrze sobie z tym poradził, nie pokazał, że uderzyło w niego to tak bardzo, coś jednak zmusiło go do myślenia, coś spowodowało, że postanowił właśnie teraz opowiedzieć jej o tym. Nie bała się jego przeszłości, jaka by nie była, w końcu zdawała sobie sprawę, że jak i ona niesie swój ciężar. Nie wątpiła w to, że musiało być mu trudno, bo musiał radzić sobie ze wszystkim sam, a te demony potrafiły być naprawdę paskudne i nie dawać spokoju, miała z tym pewne doświadczenie. Niełatwo czasem było pogodzić się z tym, co się wydarzyło.

- Nie ma się więc co dziwić, że tak do tego podchodzisz, że ważne jest dla Ciebie to, aby panować nad wszystkim, co dzieje się wokół. - Nie do końca potrafiła sobie wyobrazić, jak to jest stracić zupełnie władzę nad swoim życiem, być zmuszonym do podejmowania wyłącznie złych decyzji, bo na te dobre było już zbyt późno.

Docierało do niej, skąd się to u niego brało. Nie widziała nic złego w tym, że próbował uniknąć błędów, które już kiedyś popełnił. To było całkiem normalne, doświadczenie robiło swoje, zmieniało podejście. Powodowało, że robiło się bardziej czujnym, że wiedziało się, co może doprowadzić do momentów, które mogą bardzo mocno komplikować życie, powodować niepewność i walkę o przetrwanie. Nie dziwiło jej to, że chciał mieć pełną kontrolę nad tym, co działo się w jego życiu, bo niespodzianki niekoniecznie musiały wiązać się z czymś dobrym.

- Praktycznie wygląda to nieco inaczej. - Nie każdy miał szansę podejmować takie decyzje. Życie je weryfikowało, była na takim etapie, że raczej nigdy nie zastanawiała się nad tym, czy tego chce, czy będzie chciała. Rozumiała dlaczego o to pytał, rozumiała też dlaczego miał takie zdanie na ten temat, a nie inne. Jasne, wypadało dyskutować o podobnych rzeczach przed ślubem, bo było to dość istotne, jednak skoro sama nigdy wcześniej o tym nie myślała, to czy mogła mieć w ogóle pretensje o to, że nie było to coś, czego nie chciał, skoro sama nie umiała stwierdzić, jakie ma zdanie? No nie do końca, nie wydawało jej się. Nie zamierzała stawiać go pod ścianą, teraz, czy za kilka lat i mówić mu, że to jest moment, w którym powinni pomyśleć o tym, żeby coś zmienić. Skoro tego nie chciał mogła to zaakceptować, nie sądziła, żeby jej podejście nagle miało się zmienić, raczej była stała w swoim podejściu.

Dość szybko zadała pytanie, nie przemyślała tego do końca, bo przecież wiedziała, że życie nie było kolorowe, różne przypadki się zdarzały. Zrobiło jej się głupio, że mogła pomyśleć, nawet jeśli to była tylko sekunda o tym, że zostawiłby gdzieś za sobą dziecko, bo przecież doskonale wiedziała, że nie był takim człowiekiem, właśnie dlatego go przeprosiła. Prue nie miała problemu z tym, żeby przyznawać się do nieodpowiednich reakcji, o ile była w stanie je dostrzec, a tym razem wyłapała do bardzo szybko. - Nie do końca logiczne, bo przecież wiem, jaki jesteś. - Kontynuowała. Jasne, miała prawo pytać, ale nie musiała robić tego w taki sposób, wykazała trochę za mało empatii i miała na uwadze to, żeby nieco bardziej się skupić, widzieć więcej, bo to nie było czarno-białe.

- To nie oznacza, że od razu trzeba Cię kopać. Nikt nie mówi, że jesteś panienką, ale każdy zasługuje na to, żeby go wysłuchać i okazać mu odrobinę empatii, nie ma w tym nic złego. - Dla niej było to całkiem naturalne, bywały momenty, kiedy przyzwoitość nakazywała bycie delikatnym i to był jeden z tych momentów. Otwierał się przed nią, mówił to wszystko, to chyba było całkiem normalne, że powinna zachowywać się dość subtelnie. Nie wydawało jej się, aby często się tym dzielił, nie chciała reagować w sposób przez który kolejny raz obawiałby się przyjść do niej z czymkolwiek, zresztą nie była taka. Nigdy nie brakowało jej wyrozumiałości.

- Rozumiem, że możesz mieć pewne doświadczenia... - Zaczęła mówić spokojnie, przeniosła wzrok na swoją dłon, którą właśnie przykrywała jego. Nie mogła zaakceptować tego, że sądził, że będzie w stanie go porzucić, tak po prostu, jakby to wszystko co ich łączyło nie znaczyło nic. Nawet na moment. Mówiła mu przecież, że chce być jego wsparciem. Wiedziała, że wynikało to z tego, co przeżył, ale nie do końca jej się to podobało. - ale ja jestem słowna, nie rzucam słów na wiatr, nie pozbędziesz się mnie tak łatwo. Jeśli mówię, że czegoś chcę to dlatego, że faktycznie tak jest. - Najwyraźniej musiała to powtórzyć, jeśli trzeba będzie to zamierzała mu powtarzać to do momentu, w którym uwierzy w jej słowa, kiedyś w końcu musiało do niego dotrzeć, że faktycznie chciała usłyszeć wszystko, co leżało mu na sercu. Nie czuła, aby coś na niej wymuszał, nawet przez chwilę nie pojawiła się nawet drobna presja.

- Być może do tej pory nikogo nie obchodziły, ale musisz pogodzić się z myślą, że aktualnie to się zmieniło. Jesteś moim człowiekiem, moim mężem, moją rodziną. Obchodzi mnie wszystko, co dotyczy Ciebie, czy Ci się to podoba, czy nie. To się nie zmieni. - Nie miała pojęcia, czy wcześniej było inaczej, podczas jego pierwszego małżeństwa, pewnie było, inaczej nie miałby takiego podejścia. Nie potrafiła sobie wyobrazić, jak trudno musiało być mu z tą świadomością, jak to jest właściwie uważać, że nikogo się nie obchodzi, to nie brzmiało dobrze, ale coś doprowadziło go do tego, że tak mu się wydawało. Nie miał lekko, nie miał rodziny, odciął się od nich - wcale mu się nie dziwiła, nawet kiedy jeszcze istnieli w jego życiu, to raczej tylko mu dokładali, nigdy nie byli faktycznym wsparciem, później przeżył to samo z osobą, która powinna go wspierać mimo wszystko, dla której powinien być najważniejsza osobą na świecie. To mogło powodować uprzedzenia, nie dziwiło jej, że budował wokół siebie mur, że się wycofywał, wolał zamykać w sobie niż mówić. Zbyt wiele razy go zraniono.

- Nie powiedziałeś wszystkiego, ale to nie tak, że nie wiedziałam, że masz swój bagaż, zresztą nie ma się co oszukiwać i Ty i ja przeżyliśmy swoje. Wiedziałam o tym przecież. - Ich relacja rozwinęła się bardzo szybko, nie mieli zbyt wiele czasu, aby przedyskutować wszystko, co wydarzyło się w ich życiach przez ostatnią dekadę, a może i dłużej, choćby bardzo chcieli nie mieli możliwości opowiedzieć sobie o wszystkim, zresztą, czy to było takie ważne? Nikogo nie skrzywdził, nie zrobił nic złego, to raczej on przeżył zbyt wiele.

- Nie da się ukryć, że szybko dotarło do nas kim chcemy dla siebie być. - To stało się zupełnie niespodziewanie, czy mieli przestrzeń, aby odbyć tę rozmowę wcześniej? Być może, może nie, przecież od samego początku nie dawali sobie zbyt wiele czasu, mieli być tylko chwilowym przystankiem w swoich życiach, dosyć szybko dotarło do nich, że chcą czegoś zupełnie innego, ale we wrześniu jeszcze nie dopuszczali tego do siebie, nie mówili o tym, raczej przyjmowali to, co padło między nimi na samym początku. Prudence wiedziała, że zaczęło jej zależeć za bardzo, bała się o tym mówić, nie chciała wymagać, że zostanie przy niej mimo swoich naleciałości, a okazało się, że postanowili stworzyć coś na stałe, został jej mężem. Nie śmiała nawet o tym marzyć, kiedy docierać do niej zaczęło, że się w nim zakochała.

- Łatwo jest przywyknąć do jakiejś wizji świata bazując na doświadczeniach, jeśli nie spotkało Cię nic dobrego, jeśli poświęciłeś wszystko dla drugiej osoby, a skończyło się to z hukiem, to nie ma się co dziwić, że przestałeś w to wierzyć. - To był zwyczajny, ludzki odruch. Przejechał się na kimś, przejechał się na czymś, co miało być trwałe, miało być przyszłością. Nic dziwnego, że zmienił swoje podejście. - My zaczynaliśmy naukę w Akademii, a Ty w tym czasie godziłeś się z tym, że masz zostać ojcem i mężem, że masz zupełnie zmienić swoje nawyki, wziąć na siebie odpowiedzialność za innych ludzi, byłeś wtedy bardzo młody, to musiało być okropnie trudne. - Ledwie przecież skończyli Hogwart, byli na początku swojego dorosłego, świadomego życia, a on od razu został rzucony na głęboką wodę. Musiał zrezygnować ze swoich młodzieńczych marzeń. Pamiętała go z tamtego czasu, nie sądziła, że było to dla niego łatwe, musiał dostosować swoje wybory pod kogoś innego, brać go pod uwagę, a później został sam. Czy naprawdę można było się dziwić temu, że nie dopuszczał do siebie nikogo, że nie chciał się wiązać? Miał swoje traumy, poparzył się dość mocno w bardzo młodym wieku, to nie było głupim wytłumaczeniem, szukaniem wymówki, wręcz przeciwnie, dla niej było to całkiem logiczne.

Sama przecież zamknęła się w sobie, unikała ludzi po tym, jak zmarł jej narzeczony i to nie dlatego, że nie potrzebowała bliskości, bała się tego, że kolejna osoba może nie do końca zaakceptować to, jaka jest. Wolała zaszywać się w swoim mieszkaniu, nosić pierścionek zaręczynowy niczym tarczę, która miała ją chronić przed całym światem, bo tak było bezpieczniej, wygodniej - lepsze to niż kolejne rozczarowanie.

- Nie przypisywałam Ci nigdy tych stereotypów, znam Cię, wiem, że to nie są Twoje standardy, Ty taki nie jesteś. - Wiedziała, co kryło się pod maską. Szczególnie po tym, czego już się dowiedziała, po tym jak wyjaśnili sobie z czego wynikały ich niedopowiedzenia w przeszłości. To sporo jej wyjaśniło, na samym początku pojawiła się myśl, że może być tylko kolejną kobietą, która na moment wpuścił do swojego życia, jednak ich rozmowy dosyć szybko wszystko zweryfikowały. Miała co do tego pewność, nigdy nie zarzuciłaby mu, że jest inaczej. Ich historia była skomplikowana, jednak zawsze mieli do siebie sentyment, ogromny, nawet wtedy kiedy wydawało im się, że nie. Nie roztrząsała tego, nie uważała, że zmarnowali czas, musieli przeżyć swoje, by odnaleźć siebie w odpowiednim momencie.

- Nie, nie widzę takiego scenariusza, pojawiłeś się zupełnie niespodziewanie, nie sądziłam, że jeszcze będę w stanie tak reagować. Właściwie nie musiałeś nic robić, ja też nie musiałam nic robić, to po prostu się stało, jakby było najbardziej właściwą rzeczą na świecie. - Samo to, że przez lata nie dopuszczała nikogo do siebie, a tylko się pojawił pozwoliła sobie na odstępstwa. Tyle, że to był on, łatwo było się w nim zakochać, okropnie łatwo i przywyknąć do jego obecności, jakby to była najbardziej naturalna rzecz na świecie, jakby właśnie przy niej było jego miejsce, jakby tylko czekała na to, aż wróci i się odnajdą.

- Wiesz, że się tego bałam, że tylko ja to czuje, że przyszło mi to tak łatwo? - Spoglądała na niego uważnie, warto było się do tego przyznać. - Obawiałam się, że możesz tego nie chcieć, a ja wpadłam jak kamień w wodę praktycznie od razu, jak jakaś nastolatka, szybko to do mnie dotarło. - Być może stało się tak przez to, że od zawsze tliły się w niej jakieś uczucia, nawet wtedy kiedy była tą małą dziewczynką, która obiecywała mu, że na zawsze będą przyjaciółmi, wcale nie tak trudno było je znowu obudzić, i zatopić się w tym wszystkim, szczególnie kiedy on był sobą, kiedy zaczął ją do siebie dopuszczać, kiedy naprawdę zaczęło jej się wydawać, że czują się podobnie.

- Tak, w tym przypadku bardzo trudno jest wyłapać ten moment, to się po prostu stało. - Rozumiała do czego zmierzał, zdawała sobie sprawę, że wszystko wydarzyło się szybko, nie mieli zbytniej przestrzeni, aby dyskutować o tym, co nieśli na swoich barkach, nie mieli kiedy wyłożyć wszystkiego na stół.

- Na szczęście już dawno ustaliliśmy, że nie jesteśmy normalni. - Stwierdziła fakt. Próbowała brzmieć lekko, spowodować, żeby to nie było dla niego takie ciężkie. Wiedziała, że czuje się odpowiedzialny za to, co przeżył, trudno, aby było inaczej, jednak każdy miał swoją historię, swoją przeszłość, jedni mniej inni bardziej skomplikowaną, tak wyglądało życie, ona pokochała go takim jakim był, być może nie znała szczegółów, ale czy one faktycznie mogły wpłynąć na jej uczucia? - Twój bagaż to część Ciebie, a ja pragnę być z Tobą, to się ze sobą łączy, akceptuję Cię takim, jakim jesteś Benjy, kocham Cię takim jakim jesteś, tutaj nie ma co rozkładać wszystkiego na czynniki pierwsze, po prostu tak jest. Te doświadczenia Cię ukształtowały, doprowadziły do miejsca w którym teraz jesteś. - Wiedziała, że być może ciężko było mu w to uwierzyć, ale rozumiała to wszystko. Nie analizowała tego, to przyszło jej całkiem naturalnie, to było normalne - przynajmniej dla niej. - Każdy ma jakieś traumy, jedni większe, inni mniejsze, Ciebie życie nie oszczędzało, ale to nie zmienia faktu, że zasługujesz na to, żeby być kochanym, bez względu na wszystko. - Nie miała pojęcia, jak wyglądało to u niego wcześniej, musiało być ciężko, uważał się za problem, uważał swoje traumy za problem, a przecież nie powinno tak być. Potrzebował kogoś kto w końcu go wysłucha, i ona była tą osobą, była jego żoną, miała go wspierać, nie było w tym niczego dziwnego.

- Mam Cię opierdolić za to, że masz jakąś przeszłość? Proszę Cię, to byłaby hipokryzja, na pewno znajdę kiedyś lepszy powód. - Pokręciła głową, naprawdę nie sądziła, że to jest rozwiązanie. - Jasne, nie powiedziałeś mi o wszystkim, ale to się zdarza, nawet jeśli byś mi to powiedział to niczego by nie zmieniło, nie miałoby wpływu na podejmowane przeze mnie decyzje, bo tak, czy siak, bym tego chciała. - Tego... tego życia z nim. Nie sądziła, że będzie miała szansę na to, by przeżyć coś takiego, by kogoś pokochać, jakby to była najprostsza rzecz na świecie, ale on pojawił się w jej życiu i udowodnił, że to jest możliwe, przepadła bezwarunkowo i to nie miało się zmienić.

- Nie uniosę wszystkiego co Ty spierdoliłeś, ale pomogę Ci z tym, bo wystarczająco długo sam musiałeś sobie z tym radzić. Teraz jest nas dwoje, tak to wygląda. Właściwie to po prostu tu będę, zawsze będę przy Tobie, co by się nie działo, czy coś do Ciebie wróci, czy pojawi się coś innego, to zamierzam trwać przy Tobie i pomóc Ci sobie z tym poradzić. Mam wrażenie, że nie miałeś szansy tego doświadczyć. - Być może to było całkiem śmiałym stwierdzeniem, ale wywnioskowała to z tego, co jej powiedział. Miała wrażenie, że nikt nigdy nie wysłuchał go do końca, że zawsze pojawiało się jakieś ale, jakieś zarzuty, co było cholernie niesprawiedliwe. - Bo to normalne Benjy, że jeśli się kogoś kocha, to jest się gotowym być jego oparciem, to nie jest słabość, to po prostu wynika z tego, że postanowiliśmy trwać przy sobie. Mam nadzieję, że to zaakceptujesz. - Wiedziała, że miał tendencje do tego, aby ze wszystkim radzić sobie sam, zamykał się w sobie trawił to, aż jakoś udało mu się to ułożyć, jednak to już nie było potrzebne. - Nie będę Cię oceniać, co by się nie działo, nie dlatego, że się do tego zmuszam, po prostu to jest całkiem normalne. - Miała nadzieję, że zrozumie do czego zmierzała, nie chodziło o to, że czuła, że jest mu coś winna, po prostu chciała z nim być, z całym tym jego ciężarem, doświadczeniami.

- Twoja przeszłość nie jest ciężarem. - Dodała jeszcze, chociaż mogło mu się wydawać zupełnie inaczej, to ona wcale tak nie uważała.