- Znasz mnie - zaczął w odpowiedzi i może tu powinno pojawić się jakieś przewrotne niedopowiedzenie, będące idealnym przeciwieństwem tego, co właściwie spowodowało że wywiało go z dusznych sal rezydenci rodziny Lestrange. Ale gdyby to zrobił, przeczyłby samemu wstępowi. - Nienawidzę ludzi - wybrzmiało wreszcie cicho i spokojnie.
Posiadał ograniczone zasoby sił, jeśli chodziło o tego typu bale. Ba, o jakiekolwiek spędy grona większego niż własna rodzina, a i to z reguły było dla niego męczące. Był tutaj tego wieczora, bo nalegała na to matka, usilnie dbająca by po letnim zgrzycie, kiedy musiał zerwać zaręczyny z młodą Macmilanówną, wciąż pokazywał się w towarzystwie. Nie mógł zniknąć, zaszyć się w swoim lesie, ze swoimi smokami, bo Evelynn zaciekle przypominała mu, że miał pewne obowiązki.
Potrzebował więc oddechu. Chwili ciszy i bliskości natury, bo nawet jeśli dookoła były tylko te różane, przeklęte krzewy, to i tak wolał ich towarzystwo niż kolejnych rozwrzeszczanych ciotek. Całe szczęście też, że Astoria była wystarczająco wyrozumiała i potrafiła bawić się tak samo sama, jak i w jego towarzystwie.

- Stado matek nie jest mi aż tak straszne, szczególnie kiedy nie każda matka chce by na jej wnuczęta spłynęła brzydka klątwa. A Astoria i bez mojego ramienia potrafi sobie poradzić - siedział pochylony, ze ściągniętą maską, która teraz leżała obok niego na ławeczce. Wsparł się łokciami o kolana i zwyczajnie siedział, ani nie zajmując rąk papierosem, ani kieliszkiem. Był, trwał, czuwał, zastygły w bezruchu niczym zaklęty w posążek, jakby faktycznie chłonął całym sobą ten spokój, który można było znaleźć w tej części ogrodu.

- Miałem ostatnio sen, który mnie zastanawia - zignorował zwyczajnie jej pytanie o dobrą zabawę. To już mieli raczej ustalone - zwyczajnie nie był w stanie powiedzieć, że bawi się tu dobrze. Znośnie? To już prędzej. Lestrange mogli postawić parafkę za obecność przy jego nazwisku i to było najważniejsze. - Nie wierzę, w jakieś wyższe znaczenie tego, co śnimy. Żadne profetyczne bzdury. Śniło mi się, że ktoś stoi nad moim łóżkiem. To było tak cholernie prawdziwe, że nawet kiedy się obudziłem, to musiałem nieco zastanowić się nad tym czy sen już minął i to jawa. Ale w tym śnie ten człowiek uśmiechnął się do mnie i powiedział, że pozbył się... kogoś. Że ten ktoś powinien dać mi spokój... - zmrużył oczy, przez moment jeszcze wpatrując się w krzewy przed sobą, zanim nie odwrócił wreszcie spojrzenia na nią. Mówił cicho, łagodnie i spokojnie, poddając się nieco atmosferze, która panowała dookoła nich. - Nie interesowałoby mnie to aż tak, gdyby nie fakt, że poprzedniego dnia miałem... wiesz, to dziwne uczucie jakby ktoś cię obserwował. Od rana, do nocy. Cień zawsze na granicy spojrzenia, który znikał kiedy tylko spojrzałeś w tamtą stronę. Szczerze myślałem, że to jakieś stworzenie czai się między drzewami, obserwując naszą pracę, ale potem chodziło za mną i w posiadłości, i w moim domu. Słyszałaś może o czymś podobnym?

- Ty jednak wydajesz się o wiele lepiej znosić towarzystwo - uśmiechnął się ledwo zauważalnie. Zawsze wydawała mu się posiadać odpowiednio więcej ogłady, jeśli chodziło o wszelkiego rodzaju zgromadzenia. Wydawała się jakby była ponad wszystkim, co działo się dookoła niej, ale pełno było w tym elegancji i jakiejś aury tajemniczości, która pewnie przyciągała do niej niejedną osobę, zamiast zwyczajnie odpychać. Jemu brakowało tego uroku. Mógł być w miarę przystojny, ale jego dziwaczność robiła swoje już przy pierwszym spojrzeniu. Zwierzęce cechy wyglądu nie sprzyjały początkowej sympatii, a kiedy już ktoś zdecydował się podejść, zwykle witała go mrukliwość albo uwag rzucane wprost i suchym tonem. To nawet nie było tak, że Levi nie potrafił mówić ładnie i biorąc pod uwagę konwenanse, ale zwyczajnie tego odmawiał. Drażniła go ta nieustanna gra w kotka i myszkę, kręcenie się dookoła tematu i próba owinięcia sobie drugiej osoby dookoła palca.

- Zdecydowanie za małą - mruknął jeszcze, przeczesując włosy palcami w jakimś swobodnym geście, ale myśli plątały się powoli w okolicach łusek, które powoli, z każdym dniem, tygodniem i miesiącem, połykały coraz to kolejne partie jego skóry. Proces był powolny, ale nie mógł zaprzeczyć że postępował. Nie, kiedy tak obsesyjnie go pilnował i śledził jego rozwój.

- Gdyby interesowały mnie domysły i interpretacje, nie mówiłbym o tym tobie - odpowiedział powoli, zerkając na nią przelotnie, zanim na nowo nie wrócił do obserwowania krzewów, które znajdowały się przed nimi. Pozwolił jej mówić, nie przerywając jej w żadnym momencie, nawet jeśli na moment spiął się w sobie, słysząc wzmiankę o lękach, winy i ciężkim sumieniu. Może to ostatnie powinno mu ciążyć, szczególnie po Spalonej Nocy, ale nie było niczego takiego. Ogień oczyścił to, co tego wymagało, nawet jeśli rzucony był z jego różdżki z tak katastroficznymi skutkami. Strata... cóż... skłamałby, gdyby nie powiedział, że w pewien sposób brakowało mu brata. Był... inny niż on, ale wcale nie znaczyło to że był gorszy. Dobry w swojej pracy, dobry dla swojej narzeczonej. Dobry dla rodziny. Ale Macmillan? Za nią w ogóle nie tęsknił i jedyne czego żałował to kłopotów, jakich ich związek przysporzył.

- Czemu nie - podsumował, prostując się na swoim miejscu i lekko przekręcając w jej stronę. Jeśli chciała go badać, to nie zamierzał jej powstrzymywać. - Szczerze myślałem, że może skoro pracujesz w Departamencie Przestrzegania Prawa, to jakiś brygadzista albo auror dzielił się z tobą podobną sprawą. Równie dobrze mógłby to być jakiś prześladowca albo palant, który próbuje zdziałać coś dostając się do snów. Bo nie czuję, żebym był chory. Ale cóż, nie ja jestem lekarzem.