- Znasz mnie - zaczął w odpowiedzi i może tu powinno pojawić się jakieś przewrotne niedopowiedzenie, będące idealnym przeciwieństwem tego, co właściwie spowodowało że wywiało go z dusznych sal rezydenci rodziny Lestrange. Ale gdyby to zrobił, przeczyłby samemu wstępowi. - Nienawidzę ludzi - wybrzmiało wreszcie cicho i spokojnie.
Posiadał ograniczone zasoby sił, jeśli chodziło o tego typu bale. Ba, o jakiekolwiek spędy grona większego niż własna rodzina, a i to z reguły było dla niego męczące. Był tutaj tego wieczora, bo nalegała na to matka, usilnie dbająca by po letnim zgrzycie, kiedy musiał zerwać zaręczyny z młodą Macmilanówną, wciąż pokazywał się w towarzystwie. Nie mógł zniknąć, zaszyć się w swoim lesie, ze swoimi smokami, bo Evelynn zaciekle przypominała mu, że miał pewne obowiązki.
Potrzebował więc oddechu. Chwili ciszy i bliskości natury, bo nawet jeśli dookoła były tylko te różane, przeklęte krzewy, to i tak wolał ich towarzystwo niż kolejnych rozwrzeszczanych ciotek. Całe szczęście też, że Astoria była wystarczająco wyrozumiała i potrafiła bawić się tak samo sama, jak i w jego towarzystwie.

- Stado matek nie jest mi aż tak straszne, szczególnie kiedy nie każda matka chce by na jej wnuczęta spłynęła brzydka klątwa. A Astoria i bez mojego ramienia potrafi sobie poradzić - siedział pochylony, ze ściągniętą maską, która teraz leżała obok niego na ławeczce. Wsparł się łokciami o kolana i zwyczajnie siedział, ani nie zajmując rąk papierosem, ani kieliszkiem. Był, trwał, czuwał, zastygły w bezruchu niczym zaklęty w posążek, jakby faktycznie chłonął całym sobą ten spokój, który można było znaleźć w tej części ogrodu.

- Miałem ostatnio sen, który mnie zastanawia - zignorował zwyczajnie jej pytanie o dobrą zabawę. To już mieli raczej ustalone - zwyczajnie nie był w stanie powiedzieć, że bawi się tu dobrze. Znośnie? To już prędzej. Lestrange mogli postawić parafkę za obecność przy jego nazwisku i to było najważniejsze. - Nie wierzę, w jakieś wyższe znaczenie tego, co śnimy. Żadne profetyczne bzdury. Śniło mi się, że ktoś stoi nad moim łóżkiem. To było tak cholernie prawdziwe, że nawet kiedy się obudziłem, to musiałem nieco zastanowić się nad tym czy sen już minął i to jawa. Ale w tym śnie ten człowiek uśmiechnął się do mnie i powiedział, że pozbył się... kogoś. Że ten ktoś powinien dać mi spokój... - zmrużył oczy, przez moment jeszcze wpatrując się w krzewy przed sobą, zanim nie odwrócił wreszcie spojrzenia na nią. Mówił cicho, łagodnie i spokojnie, poddając się nieco atmosferze, która panowała dookoła nich. - Nie interesowałoby mnie to aż tak, gdyby nie fakt, że poprzedniego dnia miałem... wiesz, to dziwne uczucie jakby ktoś cię obserwował. Od rana, do nocy. Cień zawsze na granicy spojrzenia, który znikał kiedy tylko spojrzałeś w tamtą stronę. Szczerze myślałem, że to jakieś stworzenie czai się między drzewami, obserwując naszą pracę, ale potem chodziło za mną i w posiadłości, i w moim domu. Słyszałaś może o czymś podobnym?

- Ty jednak wydajesz się o wiele lepiej znosić towarzystwo - uśmiechnął się ledwo zauważalnie. Zawsze wydawała mu się posiadać odpowiednio więcej ogłady, jeśli chodziło o wszelkiego rodzaju zgromadzenia. Wydawała się jakby była ponad wszystkim, co działo się dookoła niej, ale pełno było w tym elegancji i jakiejś aury tajemniczości, która pewnie przyciągała do niej niejedną osobę, zamiast zwyczajnie odpychać. Jemu brakowało tego uroku. Mógł być w miarę przystojny, ale jego dziwaczność robiła swoje już przy pierwszym spojrzeniu. Zwierzęce cechy wyglądu nie sprzyjały początkowej sympatii, a kiedy już ktoś zdecydował się podejść, zwykle witała go mrukliwość albo uwag rzucane wprost i suchym tonem. To nawet nie było tak, że Levi nie potrafił mówić ładnie i biorąc pod uwagę konwenanse, ale zwyczajnie tego odmawiał. Drażniła go ta nieustanna gra w kotka i myszkę, kręcenie się dookoła tematu i próba owinięcia sobie drugiej osoby dookoła palca.

- Zdecydowanie za małą - mruknął jeszcze, przeczesując włosy palcami w jakimś swobodnym geście, ale myśli plątały się powoli w okolicach łusek, które powoli, z każdym dniem, tygodniem i miesiącem, połykały coraz to kolejne partie jego skóry. Proces był powolny, ale nie mógł zaprzeczyć że postępował. Nie, kiedy tak obsesyjnie go pilnował i śledził jego rozwój.

- Gdyby interesowały mnie domysły i interpretacje, nie mówiłbym o tym tobie - odpowiedział powoli, zerkając na nią przelotnie, zanim na nowo nie wrócił do obserwowania krzewów, które znajdowały się przed nimi. Pozwolił jej mówić, nie przerywając jej w żadnym momencie, nawet jeśli na moment spiął się w sobie, słysząc wzmiankę o lękach, winy i ciężkim sumieniu. Może to ostatnie powinno mu ciążyć, szczególnie po Spalonej Nocy, ale nie było niczego takiego. Ogień oczyścił to, co tego wymagało, nawet jeśli rzucony był z jego różdżki z tak katastroficznymi skutkami. Strata... cóż... skłamałby, gdyby nie powiedział, że w pewien sposób brakowało mu brata. Był... inny niż on, ale wcale nie znaczyło to że był gorszy. Dobry w swojej pracy, dobry dla swojej narzeczonej. Dobry dla rodziny. Ale Macmillan? Za nią w ogóle nie tęsknił i jedyne czego żałował to kłopotów, jakich ich związek przysporzył.

- Czemu nie - podsumował, prostując się na swoim miejscu i lekko przekręcając w jej stronę. Jeśli chciała go badać, to nie zamierzał jej powstrzymywać. - Szczerze myślałem, że może skoro pracujesz w Departamencie Przestrzegania Prawa, to jakiś brygadzista albo auror dzielił się z tobą podobną sprawą. Równie dobrze mógłby to być jakiś prześladowca albo palant, który próbuje zdziałać coś dostając się do snów. Bo nie czuję, żebym był chory. Ale cóż, nie ja jestem lekarzem.

- Twoje słowa brzmią niemal pokrzepiająco - odpowiedział z pewnym przekąsem. Co prawda ledwo wyczuwalnym i nie kierowanym bezpośrednio do niej, ale coś w nim niechętnie przyznawało jej rację. Nazwisko liczyło się bardziej niż to jak prezentował się czarodziej, ale nie pasowanie do reszty ludzi w wyraźny sposób, mogło wprawiać w pewnego rodzaju paranoję na tym punkcie. Leviathan miał kompleksy na punkcie swojej klatwy, tym bardziej podsycane, im mocniej przypatrywał się temu jak momentami był traktowany Lazarus. Jego ojciec miał momentami wiele do powiedzenia, i nie chodziło tutaj o jakieś czystokrwiste postulaty, a zwykłą potrzebę dbania o stworzenia i środowisko. Wszystko zbywane i odrzucane dlatego, że nie pasował. Że pochłaniała go klątwa, kawałek po kawałku. Jego syn nie mógł pozbyć się wrażenia, że jego też czekał taki los. Jeśli nie od rodziny to od reszty społeczeństwa i już teraz widział tego zaczątki. Ba, widział to juz w szkolnych czasach.

- Tak szybko po zerwaniu zaręczyn? Jeszcze ktoś uznałby mnie za desperata - odparł, niby w równie żartobliwym tonie, nawet jeśli tej odpowiedzi nie wymagała. Było wiele rzeczy, które ciągnęły go do tyłu na różnych polach, a na tym matrymonialnym oprócz klątwy, był to prosty fakt że jeszcze z trzy miesiące temu był zaręczony. Rozstanie się z Macmillan nigdy nie urosło do skali skandalu, ale dało się zauważyć że jej rodzina była niepocieszona. Jego z resztą też, bo podobno (a może mu się to tylko wydawało) Lazarus i ojciec Sary darzyli się jakąś sympatią, jeśli nie powiedzieć przyjaźnią. A to jak stary Rowle formułował słowa w liście do syna sugerowało, że mu na tym skojarzeniu zależało. 

- Obawiam się to za dużo powiedziane - odpowiedział po chwili zastanowienia. - Może to klątwa, a bardzo bym nie chciał, by coś takiego się za mną ciągnęło. Albo urok. Jeśli ktoś mnie prześladuje, to cóż, życzę mu powodzenia w patrzeniu na krajobrazy Snowdonii, przynajmniej napatrzy się na cudy natury - prychnął, trochę próbując to zmienić w żart. - Jeśli miałabyś na to czas, to nie omieszkam skorzystać z twojej pomocy - nie drgnął nawet, kiedy wyciągnęła do niego ręce, poddając się bez oporów badaniom których się podjęła. - Przykro mi, że musisz teraz tyle czasu spędzać z biurze. Potrafię sobie wyobrazić, że akurat Departament Przestrzegania Prawa cierpi teraz na największe nakłady pracy. Mam jednak nadzieję, że wszystko szybko wróci do normy. Przynajmniej dla ciebie.

Rowle, nawet będąc absolutnym odludkiem, zdawał sobie sprawę z tego jak działały społeczeństwa, a w szczególności już socjety. Nie trzeba było szukać daleko, jeśli chodziło o to co uchodziło mężczyznom praktycznie na sucho, a gdzie dookoła kobiet robiono aferę. Byli przecież w Maida Vale, w domu rodziny Lestrange i należących do nich ogrodach. Nawet jeśli się teraz o tym przesadnie dużo nie mówiło, to dość szybko przychodziła na myśl Loretta, bliźniaczka Louvaina. Ona i jej wyskoki, odważne słowa, decyzje czy ubiory. Niektórzy mówili wprost – Loretta Lestrange była kurwą, jakby zawiścią próbowali przykryć to, że przebierali nogami i marzyli o tym, by zwróciła na nich uwagę. Po drugiej stronie od panny Lestrange stał jej gach, Alexander Mulciber. Człowiek niemal tak samo patologiczny jak i ona, ale jednocześnie skutecznie unikający podobnych do niej porównań. Był kamykiem w bucie. Irytującym, ale społeczeństwo bardzo łatwo wydawało się być w stanie wytrzepać go znowu na bruk i zapomnieć.

Słowa Leviathana o desperacie, na pewno były więc przesadzone, nawet jeśli jego głowa podpowiadała mu inaczej, lub zwyczajnie szukała kolejnych wymówek. Skomplikowane bowiem to wszystko było i to okrutnie. Z jednej strony Rowle czuł zwyczajną powinność, by wreszcie zastanowić się nad swoim życiem rodzinnym. Matka szeptała swoje morały, a on czuł że dobre małżeństwo nie tyle umocniłoby jego pozycję, co wizerunek czystokrwistych rodzin i agendę Czarnego Pana. Z drugiej strony czuł, że nie byłby dobrym mężem. Nie potrafił kochać odpowiednich osób tak, jakby sobie tego życzył świat. Jego sympatie skradły kobiety, których móc nie mógł, a reszta znajomości opierała się na cielesności, którą leczył kompleks rozrastającej się po ciele smoczej łuski. Szarpał się sam ze sobą.

— Niewątpliwie wezmę sobie twoje słowa do serca — odpowiedział miękko, uśmiechając się do tego trochę sztywno, ale dlatego że wyraźnie przełykał właśnie jakąś prawdę, która była mu potrzebna. Widział w jej słowach sens, wiedział że miała rację, nie było więc sensu wzbraniać się przed tym samym sobą. Jej słów o klątwach, słuchał natomiast uważnie, a przez moment po tym siedział w ciszy, zastanawiając się nad czymś, a może znowu nastawiając uszu na buszujące w krzewach elfy. — To nie jest nic, co ciągnęłoby się długo. Nawet nie parę dni. Zaczęło się wczoraj, nie miałem więc zbytnio czasu zrobić z tym cokolwiek. Rozumiesz, bal — rozejrzał się wymownie dookoła, jakby sam ogród stanął mu na drodze. Prawda jednak była taka, że faktycznie był tego dnia zabiegany, a nieprzyjemności nie ciągnęły się za nim na tyle, by zaprzątał sobie tym głowę cały dzień. Dopiero teraz, przy chwili spokoju i ciszy, wątpliwości do niego wróciły.

Poczuł jak obejmuje jego dłonie swoimi zimnymi, lodowatymi wręcz palcami. Coś się zmieniło, kiedy przepłynęła przez nie energia. Leviathan stał się uważniejszy, może odrobinę bardziej się wyprostował, a spojrzenie powoli powlekło się po czarnych kwiatach, by wreszcie zatrzymać na twarzy blondynki. Przez moment tylko spoglądał w jej wielkie, piękne oczy, aż wreszcie nakrył dłonią jej ręce w opiekuńczym, ale jednocześnie stanowczym geście. Koniec psot.

— Nie tutaj — powiedział cicho, wręcz ledwie słyszalnie. Nie potrzebował dużo by domyśleć się co robiła i że nie powinna po to sięgać tutaj, nawet jeśli na niebie świecił księżyc i migały gwiazdy. — Nie teraz — dodał jeszcze, uśmiechając się do niej ledwo zauważalnie. Doceniał gest. — Przyjdę do ciebie jutro, dobrze? Akurat będę miał odrobinę czasu. A teraz? Co powiesz na to, żebyśmy wrócili do środka? Napijemy się i może znajdę moją partnerkę? — podniósł się z miejsca i wyciągnął do niej zachęcająco dłoń, ale by wejść do posiadłości wybrali najdłuższą możliwą drogę, zażywając jeszcze trochę spaceru i świeżego powietrza.