Ołtarz. Znajdowała się na kowenowym ołtarzu. Przynajmniej tak jej się wydawało. Jej stopa drgnęła, obcas utknął w zagłębieniu granitowej posadzki. Poruszyła nią, żeby uwolnić stopę. Spojrzała na dół, zobaczyła, że ma na sobą białą sukienkę. Uniosła głowę do góry, zobaczyła twarz, która się do niej uśmiechała. Też powinna się uśmiechać, jednak nie była co do tego szczególnie przekonana. Wiedziała, że powinna tutaj być, że to było jej miejsce, robiła to, czego się od niej oczekiwało, jednak gdzieś w głębi, pod skórą czuła, że nie tędy droga, że to nie do końca to, czego chciała. Zerknęła przez ramię, dostrzegła znajome twarze, również uśmiechnięte, co tylko spowodowało jeszcze większy ciężar na jej piersi. Nie chciała tutaj być, ale jednak pozwoliła sobie znaleźć się w tej sytuacji. Chciała stabilizacji, prawda? Chciała, a przynajmniej tak sobie powtarzała w głowie, tak przecież powinna wyglądać dorosłość. Trzeba było znaleźć męża, ustatkować się, założyć rodzinę, bo tak wypada, bo tak trzeba, szkoda tylko, że nie do końca była zachwycona wyborem swojego kandydata, ale jakoś tak wyszło, jakoś znalazła się w tym miejscu. Jej dłoń zacisnęła się mocniej na bukiecie kwiatów, czuła jak paznokcie wbijają się w łodygi.

W jej nozdrza uderzał zapach lilii, słodki, lepki, mieszał się z kadzidłem i woskiem, który topił się ze świec, był mdły, okropnie mdły. Przez ogromne witraże wpadały ostatnie promienie słońca, rozświetlały to miejsce, uniosła głowę i wbiła spojrzenie w jeden z nich, po chwili przeniosła go na kamienną ścianę. Słyszała w tle głos kapłana, coś mówił, powtarzał kolejne słowa, nie skupiała się jednak na nich, ani na muzyce, liczyła w myślach pęknięcia w tej nieszczęsnej ścianie znajdujące się tuż przed nią, jakby to było najbardziej fascynującą rzeczą w całym tym otoczeniu. Chciała mieć to już za sobą, wyjść stąd na świeże powietrze, liczyła na to, że ono jej pomoże, czuła bowiem niewidzialną pętlę zaciskającą się na jej szyi, nie powinno jej towarzyszyć to uczucie, nie podczas takiego dnia. Powinna się cieszyć, zapamiętać go na zawsze, jednak radość nie przychodziła, wręcz przeciwnie z każdą mijającą sekundą miała wrażenie, że to nie tutaj powinna być, że nie pasowała do tego obrazka, że właśnie coś się kończyło, a nie zaczynało, wcale tego nie chciała.

Wydawać by się mogło, że powinna być pewna podjętej przez nią decyzji, dlaczego więc jej dłoń zaczęła drżeć? Nie miała pojęcia. Jak mogłaby być pewna, kiedy mężczyzna, który się przed nią znajdował, nie był tym, który od zawsze nawiedzał jej myśli, pojawiał się w snach. Ten tutaj po prostu był, nie mogła jednak oszukać siebie, swoich największych pragnień, nawet kiedy udało jej się oszukać całe otoczenie, wszystkich tych ludzi, którzy się tutaj znajdowali.

Muzyka zamilkła, kapłan nieco uniósł głos, mówił do niej? Chyba? Zawiesiła się na dłuższy moment, mrugnęła, powinna wrócić, jej twarz straciła kolor, zrobiła się blada, przeniosła wzrok na mężczyznę. - Słucham? - Wyrwało jej się z ust, chociaż nie powinno, nie słuchała, miała słuchać, ale nie słuchała. Nie chciała tutaj być, nie mogła jednak teraz odwrócić się na pięcie i odejść, tego od niej oczekiwano, to było to, co powinna zrobić, nawet jeśli miała żałować tego do końca swoich dni.  Przez jej myśl przeszło, że to wcale nie byłoby takie trudne, wystarczyłoby, że odwróciłaby się w tej chwili, suknia zaszeleściłaby pod jej stopami, kiedy zmierzałaby w kierunku wyjścia i tyle by było po niej. Przeniosła wzrok w bok, dostrzegła tam drzwi przez które przebijało się światło, jeszcze mniej skomplikowana droga ucieczki, z której mogłaby skorzystać, mogłaby skorzystać gdyby znalazła w sobie odrobinę odwagi. Dlaczego zawsze tak trudno było jej robić to na co miała ochotę, dlaczego usiłowała udowodnić wszystkim, że była taka, jakiej oczekiwali? Nie umiała sobie odpowiedzieć na to pytanie, potrzebowała bodźca, aby się stąd wyrwać, obawiała się jednak, że on nie nadejdzie.

Miała wrażenie, że nie pasuje do otoczenia, że nie powinno jej tu być. Jasne, wyglądała jak panna młoda, miała białą sukienkę, bukiet kwiatów w dłoni, pana młodego u swojego boku, szkoda tylko, że wyglądał tak, a nie inaczej. Podejrzewała, że nikt nie byłby dla niej do końca odpowiedni, nikt, bo nie był nim. Starała się uciszyć w sobie ten głos, bo przecież nie mogła porównywać wszystkich do mężczyzny, który nigdy w życiu nie chciał się ustatkować, który nie był dla niej nigdy kimś więcej niż przyjacielem, jednak to działo się samo z siebie. Chcąc nie chcąc zawsze to robiła, i nikt, absolutnie nikt nie mógł się z nim równać. Przy nikim innym nie mogła być sobą, nikt nie akceptował wszystkich jej dziwactw w ten sposób, przy nikim innym nie pozwalała sobie na mówienie wszystkiego, co tylko przyszło jej na myśl. Przy nikim innym nie była nigdy szczęśliwa w ten sposób, tylko, że przecież wiedziała, doskonale wiedziała, że to, że go pokochała było niewłaściwe, nie patrzył na nią w ten sposób, nie widział w niej kogoś z kim można iść przez życie, zresztą powtarzał jej zawsze, że nie potrzebuje nikogo u swojego boku. Mimo to, mimo tych wszystkich słów, to on zawsze pojawiał się w jej myślach w momencie, w którym rozważała to, że mogłaby z kimś zacząć nowe życie.

Napisał do niej, wiedziała, że jest gdzieś niedaleko. Bała się jednak odpisać, obawiała się tego, że wtedy nie byłaby w stanie pojawić się na tym ołtarzu. Wiedziała, że wystarczy kilka słów, kilka rozmów, a zacznie negować podjętą przez siebie decyzję, jak widać i bez tego to robiła. Wystarczyło, że wracała do tych wspomnień, wspólnych dni i nocy, które spędzili razem. Nigdy nie przekroczyli granicy przyjaźni, jednak, czy aby na pewno? Byli dla siebie ważni, mogli zwierzyć się sobie ze swoich marzeń i lęków, być może przestali utrzymywać kontakt, jednak czuła, że gdyby pojawił się znowu w jej życiu bardzo łatwo byłoby jej się zapomnieć w tej znajomości. Zawsze tak było, pojawiał się i znikał, zostawiał po sobie pustkę, ale później wracał, aby znowu ją wypełnić. Czekała na te momenty, nie miała mu tego za złe, wiedziała, jak wyglądał jego tryb życia. To mogłoby trwać przez lata, jednak postanowiła coś zmienić, postanowiła podjąć decyzję, która na zawsze miała jej ciążyć.

Jej wybranek wpatrywał się w nią, czuła na sobie jego wzrok. Nie mogła jednak spojrzeć mu w oczy, wiedziała, że jej nie wyrażają tego samego. Nie kochała go, miłość w jej przypadku wiązała się zawsze tylko z jedną osobą, przynajmniej ta romantyczna. Nie miałaby z nim źle, mieli zamieszkać w domku na przedmieściach, założyć rodzinę, ustabilizować się, a tego powinno się pragnąć w dorosłym życiu, tak jej powtarzano, posłuchała tych rad, a teraz czuła, że traci grunt pod nogami, że to co miało być jej początkiem stanie się końcem.

Rozważała nawet czasami, dawno temu, co by się stało, gdyby powiedziała mu o swoich uczuciach, gdyby wspomniała, że to nigdy nie była z jej strony tylko przyjaźń, że zawsze patrzyła na niego jako na kogoś więcej. Nie znalazła w sobie jednak odwagi, aby mu to wyznać. Obawiała się tego, że mogłaby spieprzyć wszystko, w tej chwili tego żałowała, bo gdzieś głęboko tliła się myśl, co jeśli? Co jeśli nie tylko ona patrzyła na niego zupełnie inaczej, niż to sobie ułożyli. Wpasowali tę znajomość w ramy przyjaźni bardzo wcześnie i żadne z nich nie próbowało niczego z tym zrobić, lękała się przed pierwszym krokiem, a teraz stała przez to przed ołtarzem z kimś, kto nie powinien się tu znaleźć. Jasne, rodzice go lubili, był odpowiednim kandydatem dla kogoś jej pokroju, nie mogła jednak nic zrobić z tym, że nie była w stanie go pokochać, postanowiła więc udawać, że jest inaczej, grać szczęśliwą, zadowoloną z tego, co działo jej się w życiu, to miało być wygodne, tylko dla kogo? Na pewno nie dla niej, ciężar podjętej przez nią decyzji coraz bardziej jej zawadzał. Miała przez całe życie czuć się w ten sposób? Umierać z tęsknoty za życia za kimś komu nawet nigdy nie wyznała swoich uczuć? Nie chciała skończyć w ten sposób.

Mogła odpisać na ten krótki list, mogła się chociaż z nim spotkać, sprawdzić, czy to nie było tylko wyobrażenie o kimś kogo kiedyś znała. Tak to sobie tłumaczyła, tak właściwie jakie wyobrażenie? Ciało i umysł nie mogły się mylić, jej myśli ciągle wracały do tych chwil spędzonych razem, pamiętała dotyk jego dłoni, ciepło które czuła pod skórą, kiedy ich ciała się do siebie zbliżały. To nigdy się nie powtórzyło i nie miało powtórzyć, chyba była stracona.

Muzyka ucichła. Kapłan coś mówił, powtarzał jakieś słowa, na których nie mogła się skupić. Nie chciała zwracać na siebie uwagi, nie chciała psuć tej ceremonii, nie kiedy wpatrywało się w nią tyle oczu. Trudno jej jednak było przestać zatracać się w tych myślach, które ją nawiedzały. Co by było gdyby, jak wyglądałoby jej życie, czy wtedy czułaby się inaczej? Na pewno. Nie miała co do tego najmniejszych wątpliwości i to było najgorsze. Stojący przed nią mężczyzna nie był niczemu winny, na pewno znalazłaby się kobieta, która doceniłaby go w pełni, która byłaby go w stanie pokochać, tyle, że to nigdy nie miała być ona. On nie był jej, nie miało się to zmienić.

Jej dłoń jeszcze mocniej zacisnęła się na bukiecie lilii, nawet nie lubiła tych kwiatów, miały ładnie wyglądać, tak jak i ona miała ładnie wyglądać tego dnia. Pasować do otoczenia, pasować do tego, czego chcieli wszyscy wokół, tylko, czy jej naprawdę zależało na tym, aby podążać za marzeniami innych osób. Rodzice byli z niej dumni, zawsze robiła wszystko jak trzeba, tylko kiedy w końcu miała sama zawalczyć o siebie, znaleźć swoje szczęście, poczuć, że żyje. Był ten moment w czasie, gdy czuła się szczęśliwa, ale to minęło. Wróciła do życia, które dla niej przewidziano, tylko czy na pewno tego chciała? Nie, to nigdy nie było jej marzeniem, a mimo wszystko stała na tym ołtarzu, pośród świec, dymu unoszącego się z kadzideł, stała i czekała na to, aż połączy swój los z kimś, kto nie wzbudzał w niej żadnych emocji, kto pojawił się w jej życiu, mimo, że wcale tego nie chciała.

Nie mogła uciekać myślami, nie w tej chwili, było na to zbyt późno. Spojrzała na kapłana, w jej oczach widać było zagubienie, jakby nie do końca była pewna, co właściwie tutaj robi, poczuła dłoń, która zacisnęła się mocniej na jej, przeniosła wzrok na mężczyznę, który miał być jej wybrankiem. Dostrzegła to spojrzenie, tę minę, która wyrażała wszystko, spoglądał na nią z dezaprobatą, nie musiał nic mówić, dokładnie wiedziała, co myślał. Znowu odpłynęłaś, znowu jesteś nieobecna, kiedy do się skończy, nie rób wstydu przed wszystkimi. Kącik ust jej drgnął, przygryzła go, chcąc nieco zapanować nad odruchami, nad którymi zupełnie nie miała kontroli. Tak samo, jak nie miała kontroli nad swoim życiem. Jeszcze chwila, jeszcze moment, a będzie mogła stąd wyjść, tylko, czy nie powinna tego zrobić wcześniej? Nie będzie lepszej okazji, aby jakoś przed tym uciec, tylko czy miała w sobie tyle determinacji? Czy była na tyle odważna, jak później miałaby spojrzeć tym wszystkim ludziom w oczy?

Zmierzali nieuchronnie ku momentowi, w którym miała zacząć powtarzać słowa przysięgi. Nie była jednak jeszcze na to gotowa, spojrzała przez ramię, po raz kolejny, jakby szukała w tłumie kogoś, kto pomógłby jej podjąć decyzję, jakby szukała wsparcia, tylko, że niczego nie dostrzegła. Nie miała czasu na przyglądanie się każdej pojedynczej twarzy, raczej wszystkie zaczęły jej się teraz rozmywać, bo panikowała. Docierało do niej, że wcale nie chciała tego zrobić, wcale nie chciała powtórzyć tych słów, nie chciała tutaj być. W jej ciało zaczęły uderzać fale gorąca, rozluźniła uścisk dłoni, by wypuścić z niej rękę narzeczonego. Cofnęła się o krok, wiedziała, że zaraz rozczaruje wszystkich, że nie spełni oczekiwań. Nie miała planu, nie wiedziała co robić, była pewna tylko tego, że nie widziała dla siebie takiego zakończenia, nie chciała tu być, musiała znaleźć się gdzieś indziej, najlepiej dokładnie w tym momencie.

Spojrzała w dół, na tę nieszczęsną białą sukienkę, która mogła okazać się być sporym utrudnieniem dla jej szybkiej ewakuacji z tego miejsca, do tego buty, które nie sprzyjały bieganiu, przełknęła głośno ślinę, bo nie była na to gotowa, a jednak cofnęła się o krok, więc nie miała już wyboru, nie zamierzała przysunąć się do przodu, póki co jednak nieco spanikowała, nie była pewna, co teraz, jej wzrok padł znowu na boczną nawę, na drzwi, które się tam znajdowały, które wydawały się być najbardziej odpowiednią drogą ucieczki.

Jej myśli stały się bardzo głośne, trudno jej było wtedy zwracać uwagę na otoczenie. Tak już miała, że potrafiła zupełnie niespodziewanie się w nich zatracić. Odciąć od rzeczywistości, rozpocząć długą podróż, chociaż ciało nadal stało w tym samym miejscu, to oczy ją zdradzały, zagubione, zamglone spojrzenie. Niby wpatrywała się w jeden punkt, a jednak jakby patrzyła przez niego. Przynajmniej z zewnątrz tak to wyglądało, w środku toczyła bardzo interesującą rozmowę sama ze sobą.

Na pewno nie był to na to odpowiedni moment, mogła tego uniknąć, gdyby wcześniej pozwoliła sobie na chwilę zawahania, gdyby nie uciekała od wspomnień, od myśli, od marzeń. To wszystko postanowiło uderzyć w nią teraz, bardzo intensywnie. Nie była w stanie wyrwać się z tego, zresztą dotarło do niej, że nie chciała tego robić. Ta chwila musiała nadejść, musiała przez to przejść, żeby do niej dotarło, że podejmowała właśnie najbardziej bezsensowną decyzję w swoim życiu, do tego miała ona mieć wpływ na jej przyszłość. Wcześniej nie zastanawiała się nad tym tak dogłębnie, raczej przyjęła, że postąpi tak jak wypada, że spełni oczekiwania, bo przecież to powinno do niej pasować. Zawsze robiła to, co powinno być słuszne, czego od niej oczekiwano, tylko właściwie po co?

Czuła na sobie spojrzenia obecnych tu ludzi. Nie do końca chciała patrzeć teraz na rodziców, brata, czy tych wszystkich innych, których właśnie miała rozczarować. Będzie musiała sobie z tym poradzić, ale później, to nie było to, co teraz chciała zrobić. Zresztą spodziewała się, że uznają to za chwilowe zwątpienie, poślą jej pokrzepiające spojrzenie, które będzie sugerowało, żeby zrobiła to, co trzeba. Zawsze tak postępowała, zawsze robiła, co trzeba. Myślała o innych, o ich oczekiwaniach, nie chciała ich rozczarować, tym razem jednak nie potrafiła tego zrobić. Wydawało jej się, że jeśli tak postąpi to straci wszystko, straci tę część siebie, która była dla niej najbardziej cenna. Miała nadzieję, że jej wybaczą, że jakoś pogodzą się z tym co zamierzała zrobić.

Nie przygotowała się na to. Nikt raczej nie pojawiał się na ołtarzu, w dzień swojego ślubu z planem ucieczki, ona również nie przemyślała tego, wiedziała tylko, że nie mogła tego zrobić. W ogóle nie powinna była się tu znaleźć, nie darzyła stojącego przed nią mężczyzny żadnym uczuciem, tak właściwie to nawet go jakoś specjalnie nie lubiła. Próbował wpasować ją do ram otaczającego ich świata, chciał, żeby była normalna, tylko, że nigdy jej na tym jakoś specjalnie nie zależało. Starała się robić to co słuszne, aby nie rozczarować najbliższych, ale na dłuższą metę to przecież nie miało żadnego sensu, przecież na końcu zostawała sama z podjętymi przez siebie decyzjami, które nieszczególnie jej odpowiadały.

Miała wrażenie, że suknia coraz bardziej przylega do jej ciała, że zaraz uniemożliwi jej oddychanie, do tego ten mdły zapach okropnie ją irytował, musiała znaleźć się na świeżym powietrzu, w końcu odetchnąć, zostawić to wszystko za sobą. To była spontaniczna decyzja, wypuściła dłoń mężczyzny, odsunęła się o krok. Spojrzała na niego, a jej oczy mówiły wszystko. Nie chciała tutaj być, jej ciało się spięło, bo aktualnie próbowała wybrać najlepszą drogę ucieczki. On wiedział, nie dało się nie zauważyć tego pustego spojrzenia. Tym razem nie zamierzała postąpić tak, jak oczekiwano, być może podjęła decyzję w najgorszym momencie, ale była zdecydowana, nie chciała zostać jego żoną. Nie był tym, którego pokochała, nigdy by go nie wybrała. Szkoda, że dotarło to do niej tak późno, i musiała zareagować przed tymi wszystkimi ludźmi.

Spojrzała w kierunku drzwi, tych, które wydawały jej się być najszybszą drogą ucieczki. Wtedy go zobaczyła. W jej oczach pojawił się błysk, czy to było w ogóle możliwe? Czy zaczynała majaczyć. Tak, jak wcześniej wszystko jej się rozmywało, tak teraz bardzo dokładnie widziała jedyną osobę, którą chciała zobaczyć. Zamknęła oczy na krótką chwilę, odetchnęła głęboko, a kiedy je otworzyła znowu patrzyła w tamtym kierunku. Nadal tam był, nadal stał, gotowy pomóc jej stąd uciec. To był bodziec, którego potrzebowała. Bukiet lilii wysunął się z jej dłoni, spadł na ziemię.

Nie mogła w to uwierzyć, nie spodziewała się, że się tutaj pojawi, nie pisała mu przecież o ślubie, zignorowała jego list. Bała się z nim spotkać. Ograniczyła kontakt, nie odezwała się ani słowem po ich ostatnim wspólnym spotkaniu, kiedy wróciła do domu. Nie chciała zawracać mu głowy, wiedziała przecież, że to nigdy nie było to, czego pragnął. Walczyła ze sobą, pisała listy, których nigdy nie wysłała, żeby się nie narzucać, żeby nie być jego ciężarem. Brakowało jej ich rozmów, tych przypadkowych spotkań, kiedy docierało do niej, że nic się nie zmieniało, nadal potrafili być blisko, mimo mijającego czasu. Zawsze był jej, zawsze rozumiał, zawsze pojawiał się u jej boku, kiedy go najbardziej potrzebowała. Pokochała go zupełnie niespodziewanie, nigdy tego nie planowała, tak naprawdę nie miała pojęcia, kiedy to się stało, nigdy mu o tym nie wspomniała, bo wydawało jej się, że tego nie chciał. Zastanawiała się, jakby to było, gdyby wiedział, czy wtedy też zaczęliby się mijać, nie sprawdziła tego, bo mógł tego nie chcieć, a ona bała się odrzucenia. Wolała pozostać w zawieszeniu, tęsknić, wracać do wspomnień podczas bezsennych nocy, chociaż tyle jej zostało.

Pojawił się tutaj, jak zawsze kiedy było źle, znowu mógł uratować ją z opresji, nie miała pojęcia o tym, że postanowi się tu zjawić. Nie sądziła, że interesuje go, co się dzieje w jej życiu, zastanawiała się czasem, co by powiedział, gdyby zobaczył ją po tych kilku latach, czy dostrzegłby, że jest nieszczęśliwa próbując jakoś odnaleźć się tej nowej rzeczywistości bez niego. Łatwiej było założyć, że jest mu obojętna, że to było tylko chwilowe, kiedy ich drogi się ze sobą krzyżowały, chociaż czy naprawdę była skłonna w to uwierzyć? Dla niej to zawsze było dużo więcej, nie chciała jednak ryzykować, wtedy nie. Teraz wszystko się zmieniło, bo tu był, to było potwierdzeniem tego, że o niej myślał, że wcale o niej nie zapomniał.

Nie spoglądała na innych ludzi, nie mieli dla niej w tej chwili żadnego znaczenia, liczył się tylko on, to jego potrzebowała, chociaż kiedy znalazła się w tym miejscu tego nie wiedziała, teraz wszystko wydawało jej się być oczywiste, nie potrzebowała niczego więcej, decyzja została przez nią podjęta. Nie liczyło się to, że nie widzieli się przez ostatnie kilka lat, to nie miało żadnego znaczenia, pojawił się tutaj wtedy kiedy najbardziej go potrzebowała. Nie odwracała wzroku nawet na chwilę, patrzyła tylko na niego, chwyciła materiał sukni w swoje palce i ruszyła przed siebie, nie rzuciła w stronę mężczyzny na ołtarzu nawet krótkiego spojrzenia, nie interesowało jej to, co działo się w jego głowie. Serce biło jej jak oszalałe, ale wiedziała, że postępuje słusznie. Ruszyła szybkim krokiem przed siebie, pobiegła w stronę tego, który od zawsze był jej jedynym wyborem, w stronę tego, którego zawsze kochała.

W kowenie nastała cisza, można było mieć wrażenie, że czas się zatrzymał, nie było słychać nawet oddechów, nikt nie odezwał się ani słowem, wszyscy spoglądali na nich, jednak byli bierni, najwyraźniej cała ta sytuacja zaskoczyła ich również, bo przecież Prudence nigdy nie zachowywała się nieodpowiedzialnie, zawsze robiła to, co trzeba, tym jednym razem jednak wybrała inną drogę. Jej ucieczce sprzed ołtarza towarzyszył tylko dźwięk obcasów, które uderzały w kamienną podłogę.

Nie myślała o rodzicach, o gościach, tylko o tym, że chciała być gdzieś indziej właśnie z nim, jak najdalej stąd, chciała, żeby jak kiedyś ją przytulił i powiedział, że wszystko będzie dobrze, mimo, że nie miała pojęcia, dlaczego się tu znalazł, powód nie był istotny, był tutaj, zaznaczył swoją obecność i to wystarczało.

Miał to być piękny wieczór. Wszystko zostało wspaniale zaaranżowane, pewnie marzyła o tym niejedna dziewczyna podczas swoich młodzieńczych lat. Idealny pan młody, idealne aranżacje, wszystko dopięte na ostatni guzik. Tylko panna młoda nie do końca pasowała do obrazka. Niby była tutaj obecna ciałem, jednak jej myśli zaczęły uciekać, z minuty na minutę wydawała się być coraz bardziej zagubiona i podstawiona pod ścianą. Pojawił się ten ciężar, którego nie mogła się pozbyć, który podważał podjętą przez nią decyzję. Pojawiły się myśli i wspomnienia, które były bardzo głośne, chociaż wokół niej panowała cisza, przebijał się przez nią jedynie głos kapłana, na którym zupełnie się nie skupiała, zbyt wiele działo się teraz w jej głowie. Czuła, że popełnia błąd, nieodwracalny błąd i musiała coś z tym zrobić. Zazwyczaj nie miała w sobie tyle odwagi, zazwyczaj spełniała oczekiwania wszystkich wokół, ale ten jeden raz wiedziała, że nie powinna tego zrobić. Nie chciała być bierna, nie chciała już dłużej spełniać niczyich oczekiwań, był to czas kiedy chodziło tylko i wyłącznie o nią, no, nie do końca tylko o nią, bo w jej myślach pojawiała się osoba, która od lat znaczyła dla niej wiele.

Nie umiała nad tym zapanować, porównywała sobie w głowie momenty, kiedy byli razem do tego, jak ostatnio wyglądało jej życie. Nigdy nie była bardziej szczęśliwa, niż wtedy kiedy miała go obok siebie, kiedy nie musiała się zastanawiać w jaki sposób jej słowa zostaną odebrana, kiedy po prostu cieszyli się teraźniejszością i nie zastanawiali nad tym, co przyniesie jutro. Nie musiała odnajdywać się w żadnej roli, nie musiała dostosowywać się do otoczenia, mogła być sobą. Ostatnio coraz rzadziej się to działo. Niby tego chciała, niby pragnęła stabilizacji, ale czy na pewno miała ona wyglądać właśnie w taki sposób? Czy była gotowa zostać idealną żoną, która uśmiechała się na przyjęciach rodzinnych, prowadziła te wszystkie rozmowy o niczym, zabawiała towarzystwo będąc przy tym zawsze promykiem słońca. Nie do końca to do niej pasowało, wiedziała, że wystarczy kilka miesięcy, aby zaczęło ją to dusić, zresztą nie darzyła stojącego przed nią mężczyzny żadnymi uczuciami, przywykła do jego obecności, jednak nie niosło to ze sobą niczego więcej. Tym bardziej, że próbował wpływać na to, co robiła, w jaki sposób robiła, chciał, żeby bardziej pasowała do jego idealnego obrazka, tyle, że to nigdy nie był jej obrazek.

Chciała czegoś więcej, i wiedziała, że jest w stanie po to sięgnąć. Istniała na tym świecie osoba, przy której od zawsze czuła się wyjątkowo, która powodowała drżenie jej ciała, przy której pojawiały się te mityczne motyle w brzuchu, tylko, że nigdy nie miała w sobie odwagi, aby zweryfikować, czy byli dla siebie faktycznie tylko i wyłącznie przyjaciółmi, miała świadomość, że w jej przypadku to nigdy nie było tylko to. Niefortunnie przez lata brnęli w ten typ relacji, przez co pojawiły się obawy, że jednym zdaniem mogła wszystko popsuć, a nie chciała tego psuć, za bardzo jej na nim zależało. Właśnie dlatego się odsunęła, przestała pisać, jakby ta przestrzeń miała pomóc jej to sobie ułożyć. Mimo milczenia, mimo tego, że nie widzieli się od lat to, co czuła nie gasło, nie zniknęło, nie odeszło w zapomnienie, nadal w niej tkwiło.

Gdy więc dostrzegła jego sylwetkę, gdy zauważyła, że znajduje się tutaj nie widziała innej możliwości, jak to, aby jak najszybciej zniknąć z tego miejsca. Podjęła decyzję, jej ciało podjęło ją szybciej od myśli, w końcu zaczęło się od kroku spowodowanego niepewnością. Kiedy go zauważyła wiedziała, że to było słuszne. Nie znalazł się tu bez powodu, pojawił się jak zawsze gdy robiła coś głupiego, nie miała pojęcia, czy zdawał sobie sprawę z tego, że była nieszczęśliwa, nie wiedziała, co właściwie spowodowało, że przyszedł do tej katedry, że znalazł się w tym miejscu, co nim kierowała. Istotne było to, że był tutaj. Patrzył na nią, a ona poza nim nie widziała już nikogo. To powinno być trudniejsze, bukiet jednak wysunął jej się z rąk, opadł na posadzkę, co było kolejnym znakiem - nie miała dzisiaj wziąć ślubu. Nie mogła wyjść za kogoś takiego. Pan młody coś mówił, Prudence miała jednak wrażenie, że mówi do niej w obcym języku, zupełnie zignorowała jego słowa.

Wpatrywała się więc w jedyną osobę, którą kochała, kiedyś i najwyraźniej nadal. Oczy jej błyszczały, nie były już matowe, jak jeszcze przed chwilą. Nie myślała o konsekwencjach, o ludziach, którzy byli świadkami podejmowania przez niej decyzji, o tym, że na pewno na długo zapamiętają ten dzień, że pewnie jego echo będzie odbijało się za nią przez lata. To nie było istotne, ważne, że dotarło do niej, że droga jest tylko jedna i zawsze prowadziła do niego. Kiedy przymknęła na moment oczy, później je otworzyła, a on nadal tam był poczuła w sobie siłę, której potrzebowała.

Wystarczyło to spojrzenie, aby dokładnie wiedziała, co powinna zrobić, by nie zastanawiała się już nad niczym, chwyciła więc materiał sukni i ruszyła przed siebie, nie odzywając się ani słowem. Nie musiała nic mówić, to co robiła wybrzmiewało wystarczająco głośno, było jednoznaczne. Wybrała go, chociaż nie miała pojęcia, co to właściwie oznacza, czy w ogóle coś oznaczało, wiedziała tylko tyle, że chciała stąd uciec, uciec z nim. Tylko to miało znaczenie. Nie obchodził jej nikt inny, ani to co będzie dalej, wyjątkowo nie miała żadnego planu, czy w ogóle dało się zaplanować się coś takiego. Obudziła się z pewnością, że zostanie dzisiaj żoną, znalazła się na tym ołtarzu, wtedy pojawiły się wątpliwości, bardzo wiele wątpliwości, uderzyły w nią myśli, których do siebie nie dopuszczała od lat, jednocześnie, wszystkie, a później zobaczyła go w tej bocznej nawie, to było wystarczające, by zdała sobie sprawę z tego, że nie mogła tego zrobić. Nie chciała tego zrobić.

Wyszedł jej na przeciw, ruszył w jej kierunku, nie był obojętny na to, co się działo. Nie musiała tego robić sama, jak zawsze mieli spotkać się w połowie drogi, to nie było niczym nowym, mieli to w zwyczaju. Najwyraźniej niewiele się zmieniło od ich ostatniego spotkania, mimo, że przecież minęło już kilka lat. Mogli być sobie obcy, mogli być zupełnie innymi ludźmi, a jednak nadal doskonale się rozumieli, to się nie zmieniało, nigdy miało się nie zmienić. Odetchnęła głęboko, kiedy wsunęła mu się pod ramię, poczuła ulgę, nadal była zdenerwowana, emocje które ją wypełniały były bardzo silne, jednak wiedziała, że to co robi jest słuszne. Nie chciała tu zostać, chciała znaleźć się z nim jak najdalej stąd, chociaż nie miała pojęcia co to oznaczało, wiedziała, że go kocha, wiedziała też jednak, że nie do końca było im pisane bycie razem, bo ich sposób na życie diametralnie się od siebie różnił, to jednak nie miało w tym momencie najmniejszego znaczenia, nie było istotne. Najważniejsze, że nie popełniła największego błędu w swoim życiu.

Zatrzymała się na moment, by spojrzeć mu w oczy, nie była to chwila, w której mogli wyjaśnić sobie cokolwiek, gesty świadczyły same za siebie, na rozmowę znajdą czas później, kiedy już znajdą się z dala od tych wszystkich ludzi, którzy się w nich wpatrywali. Pewnie mogli dopisać sobie do tego historię, nie byłaby ona nawet daleka od prawdy, widać było, że zależy jej na mężczyźnie, którego nie powinno tutaj być, była gotowa porzucić to wszystko za sobą i zobaczyć, co przyniesie im przyszłość, właściwie to nawet nie mając pewności, że miała przynieść cokolwiek.

Musieli opuścić to miejsce, nikt jeszcze nie zdążył zareagować, nikt nie odezwał się słowem, w katedrze było ogromnie cicho, miała wrażenie, że wszyscy obecni są w stanie usłyszeć to, jak głośno biło jej serce, nie przejmowała się tym jednak, nie przejmowała się niczym, nie w tej chwili, istotne było bowiem tylko to, że nie popełniła błędu, którego okropnie by żałowała, bo przecież on tu był, czekał na nią, był gotowy ruszyć z nią dalej chociaż tylko na chwilę. Powinni porozmawiać, był to chyba odpowiedni moment na to, aby wyjaśniła mu co nieco, przeprosiła za swoje milczenie, za dystans, który się między nimi pojawił. Później spróbuje ubrać myśli w słowa, jakoś się w tym odnaleźć, póki co powinni jak najszybciej znaleźć się przy drzwiach, póki jeszcze nikt nie zdołał im w tym przeszkodzić.

Bez słowa więc wykonała pierwszy krok, pierwszy krok, który miał ich zbliżyć do celu, tak właściwie to nie miała pojęcia dokąd pójdą, gdzie się znajdą, czy w ogóle miał jakieś plany na najbliższy czas, bo oczywiste było to, że nie zamierzał zostać tu na dłużej, nie miał tego w zwyczaju. Najważniejsze jednak, że znalazł się w tym miejscu, kiedy go potrzebowała, to było bodźcem, który przekonał ją o tym, że decyzja, którą podjęła była słuszna, nie mogła być mu zupełnie obojętna, a przynajmniej tak to sobie tłumaczyła, nie znalazłby się tutaj, gdyby było inaczej.

Nie mogli dużej zwlekać, musieli oddalić się stąd jak najszybciej, bo powoli słychać było ciche słowa, którymi zaczynali wymieniać się goście weselni, nie spowodowało to jednak, że się odwróciła, że choć na moment spojrzała w ich kierunku, byli jej obojętni, w tym momencie liczyło się tylko to, że to on znajdował się przy niej, że czuła znowu ciepło jego ciała, był jej oparciem - jak zawsze kiedy z czymś sobie nie radziła, jak mogła wątpić w to, że kiedykolwiek miało się to zmienić?

Mimo tego, że nie podejmowała spontanicznych decyzji, nie dawała się ponieść emocjom, to czuła, że była to najbardziej właściwa decyzja jaką podjęła w swoim życiu. Nie musiała się nad nią zastanawiać godzinami, analizować jej, po prostu wiedziała, gdzieś w głębi siebie zawsze wiedziała, że tego nie chciała. Szkoda, że dotarło to do niej, kiedy znajdowała się w samym centrum zainteresowania, gdy wszystkie oczy skierowane były na nią, ale nieszczególnie się tym przejmowała. Najbardziej istotne było to, że znalazła wśród tych wszystkich ludzi osobę na której najbardziej jej zależało, która zawsze miała dla niej znaczenie, nawet jeśli ostatnio sama pozbyła się z jej życia. Nie pisała, nie odzywała się, udawała, że nigdy nie istnieli, myślała, że tak będzie łatwiej zapomnieć o tym, jak jej go brakowało, okazało się jednak, że wystarczyło jedno spojrzenie, jedna chwila, aby wszystko do niej wróciło. Jak w ogóle mogła sądzić, że da się o czymś takim zapomnieć? Udawać, że te wspomnienia były martwe, że nie miały żadnego znaczenia, kiedy to zawsze przy nim czuła się naprawdę żywa? Oszukiwała siebie, bo brakowało jej odwagi, teraz jednak wreszcie mogła postąpić właściwie.

Nie wahała się nawet przez sekundę, gdy jej oczy dostrzegły jego doskonale wiedziała, co powinna zrobić. Wydawało jej się, że czas się zatrzymał, że wszyscy inni na moment zawisnęli w jakiejś próżni, tylko oni mogli się poruszać, więc to wykorzystała, chociaż przecież nie miała żadnego planu, nie wiedziała, co dalej, to zdawała sobie sprawę, że nie może tu dłużej zostać i chce znaleźć się przy nim. Tego była pewna.

Ruszyła więc przed siebie nie przejmując się niczym, nie zastanawiając się nad tym, że pewnie ludzie będą o tym dyskutować przez lata, opowiadać o kobiecie, która wybiegła z kowenu w dzień swojego ślubu z zupełnie innym mężczyzną, o którego istnieniu praktycznie nikt nie miał pojęcia, ale ona wiedziała, zawsze wiedziała, że był kimś wyjątkowym, kto potrafił ją widzieć, kto rozumiał ją jak nikt inny. Potwierdzeniem tego było to, że wyszedł jej na przeciw, nie zamarł, ruszył w jej kierunku, aby pomóc jej się stąd wydostać. Nie musiała tego robić sama, mogła wsunąć się pod jego ramię, oprzeć na nim ciężar swojego ciała, przejść to z nim.

Nie mówiła nic, to nie było konieczne, widziała to w jego spojrzeniu, nie musiała nic mówić, na pewno zdawał sobie sprawę z tego, że trudno było zaplanować coś takiego, że kto jak kto, ale ona - mimo tego, że zazwyczaj miała plan na wszystko, to nawet ona nie mogła przewidzieć tego, że postanowi stąd uciec. Inaczej przecież by jej tutaj nie było, wolałaby nie doprowadzić do takiej sytuacji, niżeli teraz próbować jakoś się z niej wyplątać. Potrzebowała do tego niego, nieraz zdarzało im się razem uniknąć katastrof tylko dlatego, że potrafił jak nikt inny działać pod presją, wymyślać rozwiązania na poczekaniu, w przeciwieństwie do niej.

Nie było zresztą tutaj czego analizować, musieli opuścić to miejsce jak najszybciej, a później? Później cóż, nie było w tej chwili jakoś szczególnie istotne, wiedziała, co powinni zrobić teraz. Ludzie zaczynali szeptać między sobą, świat powoli zaczynał wracać do swojego rytmu, kończył im się czas spowodowany zaskoczeniem. Musieli stąd zniknąć, nie zamierzała teraz mierzyć się z oskarżającymi spojrzeniami, czy pytaniami, nie chciała się tłumaczyć z tego, co właśnie robiła. To nie był na to odpowiedni moment.

Wykonali pierwsze kroki, zbliżały się do drzwi, które miały wypuścić ich z katedry, która teraz wydawała się jej być klatką, w której sama pozwoliła się zamknąć, na szczęście jeszcze nikt nie postanowił się za nimi wyrwać, nikt im nie przeszkadzał, mieli tę drobną przewagę spowodowaną zaskoczeniem, na pewno nie spodziewano się, że ona postanowi stąd uciec, była jak na to zbytnio poukładana. Nie oglądała się za siebie, nie spoglądała w tył, skupiała się na cieple ciała, które ją otaczało, zabawne, że mimo upływu lat, mimo tego, że mijali się tak długo nadal całkiem naturalne dla niej było to, w jakiej pozycji się znalazła. To nie był pierwszy raz, nie zapominało się takich rzeczy.

Dotarli do drzwi, które Benjy otworzył jednym ruchem. Uderzył w nią podmuch świeżego powietrza, to było jej potrzebne, odetchnęła nim głęboko, powoli zaczynało do niej docierać, co właśnie robili, ale nie czuła z tego powodu żadnego ciężaru, tylko ekscytację, to upewniało ją w tym, że decyzja była słuszna. Zrobiła krok w przód, aby przekroczyć próg, poruszała się na tyle szybko na ile potrafiła, słońce powoli zaczynało się chować za chmurami, na zewnątrz było całkiem rześko, ale w końcu mogła oddychać, przestała się dusić, problemy zostały w katedrze za zatrzaskującymi się właśnie drzwiami.

Nie mogli jednak zostać w tym miejscu, bo problemy całkiem szybko mogły wyjść zza drzwi i ich dogonić, a zdecydowanie nie chciała teraz się z nimi mierzyć. Nadal nie miała planu, nie wiedziała dokąd powinni pójść, co zrobić, była pewna tylko i wyłącznie tego, że nie mogli zostać tutaj. Z rozmyślań wyrwało ją ciepło, które poczuła na swoich ramionach, Benjy narzucił jej na ramiona płaszcz, oczywiście, że to zrobił, jakby to w ogóle było istotne. Jak zawsze zwracał uwagę na takie drobnostki, które dla większości nie były zupełnie istotne.

Uniosła głowę, aby mu się przyjrzeć. Naprawdę tutaj był. Naprawdę stał przy niej. Naprawdę uciekła z nim sprzed ołtarza.

Nie mieli teraz czasu na rozmowy, na tłumaczenia, na to, aby sobie to wyjaśnić, a chciała mu powiedzieć naprawdę wiele. Przede wszystkim przeprosić za to, że odcięła się od niego, że nie pisała, że zignorowała list, wspomnieć o tym, jak bardzo za nim tęskniła, jak bardzo jej życie było puste, ale na to przyjdzie czas później, musieli się skupić na tym, by jak najszybciej się stąd ewakuować. To było w tej chwili najbardziej istotne.

- Jasne. - Wiedziała, że w jego głowie w tej chwili dochodziło do jakichś szybkich procesów myślowych, miał tę minę, która o tym świadczyła. Próbował znaleźć najlepsze rozwiązanie, jak najszybciej, zawsze to robił, kiedy ona zamierała i gubiła się w swoich myślach, kiedy to, co działo się wokół zaczynało ją przytłaczać.

Kiedy zadał pytanie odruchowo spojrzała w dół. Sukienka, buty, żwir. To nie było dobrym połączeniem. Nawet bez tego nie była szczególnie dobrym sprinterem, nie była stworzona do ucieczek, właśnie dlatego wolała unikać problemów niż sobie z nimi radzić. Przełknęła głośno ślinę, po czym znowu uniosła głowę, aby na niego spojrzeć.

- Nie wydaje mi się. To może być nieco problematyczne, a wolałabym nie zaliczyć bardzo spektakularnej gleby, myślę, że wystarczy mi już blasku jak na dzisiaj. - Jeszcze tego brakowała, żeby potknęła się o własne stopy. Musiała spojrzeć na to racjonalnie, chociażby chciała być samodzielna, to wiedziała, że w tej chwili to może być raczej przeszkodą w powodzeniu ucieczki. Niby zdawała sobie sprawę z tego, że nie pozwoliłby jej upaść, jednak nie chciała ich spowalniać, to było irracjonalne.

Analizowała jego słowa. Pytał ją o to, czy może ją stąd wynieść. Wystarczyło, żeby się zgodziła, i chociaż nie zamierzała robić takiego przedstawienie, to wydawało jej się być rozsądniejsze niż ucieczka na własnych nogach, która mogła okazać się porażką. - Nie na barana, nie dam rady w tym... - Pokazała ręką w dół, chociaż nie musiała, na pewno doskonale zdawał sobie sprawę z tego, co miała na myśli. Ta sukienka była sporym utrudnieniem w poruszaniu się, dotarło do niej, że musiała się jej jak najszybciej pozbyć, bo była zbyt wąska, zbyt wąska jak na ucieczki z własnego ślubu. Kiedy ją kupowała nie brała pod uwagę tego, że powinna być nieco bardziej funkcjonalna, a powinna, zawsze podchodziła przecież do wszystkiego praktycznie.

- Jak Ci będzie wygodniej? - Najwyraźniej podjęła już decyzję, nie miała opuścić tego miejsca na własnych nogach, a skoro to on miał być ich transportem, to warto było go o to zapytać. Ona mogła się dostosować, zresztą, nie przejmowała się wcale tym, jak będzie to wyglądało, już nie przejmowała się niczym, teraz już nic nie miało znaczenia poza tym, że mieli się stąd wyrwać razem.