Ostatni miesiąc był dla nich trudny. Przeżyli, lecz musieli zmagać się z traumami, a także przetrwaniem. Gdyby nie pomoc znajomych Olivii, nie wiadomo jak potoczyłyby się ich losy dalej. Mieszkanie zastępcze, użyczone dzięki Moodym, pozwoliło im dojść do siebie, zebrać myśli i działać. Nieoceniona pomoc finansowa od Brenny, zapewniła im stały dom do zamieszkania. Niezliczone godziny Tristan spędzał nad gazetami obu społeczności, żeby cokolwiek znaleźć. Kontuzjowany, tylko tak mógł pomóc. Praca magiczna, niewiele mu pomogła. Ale za to mugolska, bardzo dużo. Znalazł parę ofert nieruchomości, które skonsultował pierw z ukochaną, jej rodzinami a na koniec przedstawił pannie Longbottom. Szybko także dokonali wspólnych oględzin miejsc, aż w końcu wybrali jedno.

Dom, jaki wybrali, nie był najpiękniejszy. Wymagał sporej pracy remontowej. Zdawał się jednak do zamieszkania. Posiadał duże pole ogrodowe, pozwalające także na możliwość postawienia w przyszłości dobudówki. Posiadłość, znajdowała się z dala od centrum miasta, po drugiej stronie mając kawałek trasy w tereny leśne. Komunikacja dojazdu nie stanowiła problemu. Tristan patrzył na to pod względem mugola i czarodzieja. Brał także pod uwagę problemy Olivii z teleportacją. Jeżeli miewała z tym wątpliwości, aby dostać się do centrum Londynu, zapewnił ją, że nie powinna się niczym przejmować. Dom był także oddalony od najbliższej dzielnicy, aby nie musieli znosić wścibskich sąsiadów. Biorąc pod uwagę także fakt, że najpewniej nieraz będą używali w nim zaklęć.

Na potrzeby remontu domu, Ward zrezygnował ostatecznie z pracy w księgarni Esy i Floresy. Dwa razy otarł się o śmierć. O dwa za dużo. Uznał, że będzie lepiej odpuścić pokazywania się na ulicach Magicznego Londynu. Co najwyżej, pomagając rodzinie Olivii z Fiolką. Skupił się na pracy u kowala w Hogsmeade, u którego wziął większy staż, aby doszkolić swoje umiejętności i spłacić dług u Brenny. Miał też cel, aby ten dom zdążyć wykończyć do nadejścia zimy, aby mieli ciepło.

W pierwszej kolejności, jak z Olivią się wprowadzili, zajęli przystosowaniem łazienki do użytku, a także kuchnią. Co mogli za pomocą magii naprawić, to uczynili. Co Tristan wolał zrobić własnymi rękoma jako mugol, to naprawiał. Nawet podczas remontu, można było się nauczyć wielu nowych rzeczy. Korzystali z porad innych i podręczników.

Tego dnia miał wolne. Zajął się uszczelnianiem okien i naprawą zawiasów. W planie był jeszcze dach. Gdyż ostatnie opady deszczu, dawały się w niektórych miejscach we znaki, kapiąc im na posadzkę. A wiatr, przebijał się przez szczeliny i w jednym miejscu, wybitą szybę.

Gdy nadeszła pora obiadowa, zajął się jego przygotowaniem, czekając na powrót Olivii. Jednocześnie myśląc o niej i o planach na wspólną przyszłość, które pragnęli zrealizować. Nie sądzili jednak, że to nastąpi tak szybko.
Z kubkiem herbaty, podszedł do okna, aby rzucić okiem na okolicę i główną drogę, w której widać, jak ktoś się zbliża. Wyczekując powrotu swojej miłości.

Tristan miał na uwadze fakt, że jego ukochana Olivia miała problemy zdrowotne po teleportacji. Miał dla niej rozwiązanie na ten problem, lecz było ono mugolskie. Na razie o tym nie rozmawiał z nią, gdyż priorytetem było pierw przygotować dom na zimę. Aby mieli gdzie się schronić i bezpiecznie zamieszkać. Dla siebie także myślał nad rozwiązaniem w postaci opanowania prawa jazdy na pojazdy osobowe. Lecz to już jak będą mieli pieniądze. Również rowery wydawały się być dobrym sposobem na poruszanie się po niemagicznym Londynie. A także dojechaniem z tego miejsca.

Część narzędzi udało mu się odzyskać z mieszkania, które były schowane i nie przesiąkły smrodem. Inne miał pożyczone z pracy. Remontując i naprawiając elementy w domu, jednocześnie uczył mugolskiej pracy Olivię, która z zainteresowaniem wszystkiemu się przyglądała i pomagała. Niektóre słowa narzędzi, musiał zapisywać na kartkach, jeżeli język migowy sprawiał jej trochę problemów. Oboje wciąż się uczyli swoich światów. Ward nawet nie pomyślał, że jeśli odbudują kominek, mogliby przecież podłączyć się do sieci Fiuu. Tylko, czy byłoby to dla nich bezpieczne?

Okolica za oknem była spokojna, a ukochanej jeszcze nie widział. Wrócił zatem do kontynuowania obiadu, którego przygotowania był już w trakcie. Niewiele czasu minęło, a usłyszał głos kojący jego serce. Gdy ona tutaj była, czuł się o wiele spokojniejszy. Nie musiał wtedy zamartwiać się, czy jest bezpieczna i nic po drodze jej nie spotkało. Od razu przerwał mieszanie zupy warzywnej, odkładając miskę, z której wrzucał ziemniaki do garnka.

Uśmiechnął się na usłyszenie jej zameldowania w domu. Jej głos wypełniał ten dom, gdy on nie mógł wydusić swojego. Z uwagą słuchał jej raportu z dnia, odwzajemniając całusa. Cieszył się, że Olivii udało się kupić dla siebie płaszcz zimowy. Jak o tym pomyślał, to także powinien zaopatrzyć w coś na zewnątrz cieplejszego. Jego ostatni płaszcz jesienny, ucierpiał mocno po atakach, a reszta ubrań, choć nie spłonęła, wymagała jakiegoś solidnego wyczyszczenia. Tylko czy zwyczajne pranie zdejmie z nich smród klątwy jego mieszkania? Nie miał kiedy tego próbować. Z drugiej strony, był wysoki. Zdobycie ubrań na swój wzrok mogło być niekiedy wyzwaniem. Tak i teraz miał przecież na sobie znoszony nieco sweter i spodnie.

McVader? Pokręcił głową, że nie miał pojęcia, o kim mowa. Nigdy nie słyszał. A dopiero z ust Oliwii. Z drugiej strony po co im śnieżna kula? Może chciała już na święta coś dekoracyjnego kupić i magicznego? Miałoby to sens. Za długo nie zastanawiał się nad tym, obserwując jak Olivia ubiera płaszcz i go przymierza. Musiał przyznać, że leżał na niej dobrze. Najważniejsze, że nie zmarznie. Zmarszczył brwi, kiedy stwierdziła, że coś ma w kieszeni. Zdziwił się, kiedy na jej dłoni zobaczył jajo. Strukturą, nie przypominało mu jaja kurzego, które znał.

"Kto zostawia jajo w kieszeni?"
Zadał pytanie, używając języka migowego. Jeżeli przeleżało sporo czasu, mogło być zepsute. Interesujące, że nie uległo pęknięciu, jeżeli ów płaszcz był czymś przygnieciony. A może nie był?
"Co z tym zrobimy?"
Zadał kolejne pytanie w języku migowym. Jeżeli miało jakiś związek ze światem magicznym, to uznał, że Olivia będzie lepiej wiedziała. 

Widział, że trzymała w dłoni jajo. Albo było to coś, co ów jajko przypominało. Dlaczego znajdowało się w kieszeni płaszcza? Jak długo tam było? Nie mieli nawet pewności, czy było zdatne do jakiegokolwiek użytku. Jeżeli spożywczego, miało określony czas ważności. Jeżeli do wyklucia, to ile? Czy nie było może zepsute w środku? Do wyklucia jajo potrzebowało źródła ciepła. Nie takiego z gotowanej wody.

Westchnął na odpowiedź Olivii. Gdy podeszła aby mu podać, pokazać z bliska swoje znalezisko, ujął w dłoń, aby samemu móc zbadać strukturę jajka. Nie było też przeterminowanym cukierkiem. Zgodził się, że nie należało także do zwyczajnej kury. Czy świat magiczny miał kury? Musiał mieć. Olivia o niej w końcu powiedziała.

Na pytanie o wyklucie jaja, Tristan spojrzał zdziwiony na Olivię, jakby chyba szukał w jej słowach, spojrzeniu, mimice twarzy - żartu.

"- Wykluć?"
Zapytał używając języka migowego, jedną ręką.
"- Jeżeli jest w środku zepsute, nic z tego nie wyjdzie. Nie wiemy ile czasu przeleżało w kieszeni. Skoro kupiłaś w magicznej części Londynu, to na pewno nie jest mugolskie."
Dodał już w pełniejszych zdaniach, wcześniej jajko oddając Olivii. Nie znał się na tym, jak wykluć jajo bez posiadania zwierzęcia zdolnego do wysiadywania jaj. Ich sowy chyba się do tego nie nadawały.

Quirke zajęta była szukaniem czegoś jeszcze po kieszeniach, więc Tristan zajął dokończeniem przygotowywania posiłku. Coś czuł, że to jajo teraz nie da spokoju jego ukochanej. Będzie zaprzątać sobie nim głowę. Może to i dobrze? Nie będzie myślała o tym, przez co przeszli miesiąc temu.

Ukochana temat znów podjęła, przypominając sobie cokolwiek na temat tego znaleziska z kieszeni. Westchnął z lekkim uśmiechem, widząc jej spojrzenie oraz masę pytań w oczach, tak jak wcześniej słyszał jej próby podjęcia chęci wyklucia stworzenia z jajka.

"- Skoro tak ci na tym zależy, a i tak będziemy na Alei Horyzontalnej, może wejdziemy też do Księgarni i poszukamy książkę o ptakach? Jajach?"
Zasugerował w języku migowym. Pracował już w Esach i Floresach, widział kilka egzemplarzy poświęconych zwierzętom. Może tam coś znajdą? Spojrzą, przeczytają. Nie mówił o kupnie. Teraz żyją oszczędnie. Ale jeżeli Olivia się uprze, to pewnie ten jeden wyjątek jej zrobi.
"- Las jest niebezpieczny. Nie wiemy jakie drapieżniki tam żyją i jajo może szybko zniknąć."
Dodał dla informacji, aby zgasić zapał Olivii na pozostawienie jaja samopas w lesie, w prowizorycznym nawet gnieździe. Nie wiedzą też przecież co się wykluje z tego. Jeżeli faktycznie to będzie ptak, jakiego gatunku?

Wizja pierwszej kury go trochę przeraziła na sam początek. Jeżeli to faktycznie będzie kura, będzie czekać go zbudowanie… kurnika.