Poniedziałki były dniami, kiedy Nora jeszcze bardziej niż zazwyczaj nie wiedziała, w co włożyć ręce. Większość dostawców dostarczała jej wtedy towar, którego potrzebowała, aby dalsza część tygodnia przebiegała w miarę spokojnie. Czasem w środy musiała jeszcze robić kolejne zamówienia, nie było to jednak tendencyjne. Dzisiejsza dostawa była większa od tych zwyczajnych, bo zbliżało się Samhain, a był to czas wyjątkowo pracowity dla panny Figg, miała wiele zamówień na sabatowe stoły, które musiała zrealizować, poza tym wypadało też dostarczyć najbliższym świece i kadzidła, które sprzyjały świętowaniu tego czasu.

Nie miała pojęcia ile właściwie kursów wykonała między tylnym wejściem, gdzie znajdował się ogródek, a kuchnią, była jednak zmęczona, a słońce zaczęło już znikać za horyzontem. Nadchodził wieczór.

Praca szła jej całkiem dobrze, poza drobnym incydentem - przy płotku pojawił się mężczyzna, który poprosił ją o kilka sykli - oczywiście, że mu nie odmówiła, dołożyła do tego kilka pączków, bo zawsze było jej żal osób, którym nie sprzyjał los. Nie oceniała go, nie wiedziała jaką historię miał do opowiedzenia, ona nie miała zbiednieć od tego, że spełniła jego prośbę i dołożyła coś od siebie. Nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, gdyby nie to, że miała wrażenie, iż wcale się nie oddalił. Czuła na sobie obce spojrzenie, kiedy przenosiła skrzynki z ingredientami.

Nie zamierzała się tym jednak przejmować, zamknęła za sobą drzwi, kiedy ostatnie pudełko zostało zaniesione do kuchni. Zaczęła układać wszystko według tylko sobie znajomego systemu, a później wróciła za ladę.

Ostatni z klientów powoli zmierzał do drzwi, kiedy przekroczył próg i ona podeszła do wejścia, aby zamknąć cukiernię. Zauważyła przed drzwiami ruch, przez co otworzyła je, chociaż może nie było to zbyt rozsądne, gdyby znajdował się tam ktoś, kto chciałby zrobić jej krzywdę to nie miałaby z nim najmniejszych szans. Ulżyło jej, kiedy dostrzegła znajomą sylwetkę. Kamień z serca, czy coś. Tyle, że Benjy nie był tutaj sam, a przynajmniej tak się jej wydawało z tej odległości. Zmrużyła oczy, poznała tę postać. Był to mężczyzna, któremu wcześniej wcisnęła nieco drobnych, i kilka pączków. Nadal się tutaj kręcił. Nie była z tego powodu zadowolona, bo co jeszcze miała zrobić, aby się go pozbyć?

Jasne, rozumiała to, że znajdował się w nie najlepszej sytuacji, ale wspomogła go tak jak potrafiła, czego więc jeszcze chciał? Czy nagabywał każdą minioną osobę, był to jego sposób na życie? Nie chciała go oceniać, ale okazało się to dla niej dość trudne, bo było wiele innych metod na zdobycie pieniędzy. Ludzie harowali na te sykle, a ten plątał się przed drzwiami jej dobytku i żebrał o kolejne pieniądze.

Spojrzała na Fenwicka i mruknęła cicho. - Dałam mu jakiś czas temu kilka pączków, nie powinien być głodny. - Starała się, aby tylko on ją usłyszał. Nie znosiła kłamstwa, a tamten łgał jak z nut.

To nie tak, że była osobą, która komukolwiek źle życzyła. Żebrak nie robił nikomu krzywdy, jednak w jej oczach był odrobinę bezczelny, a nawet Nora Figg miała pewne granice. Dała mu wcześniej drobne, chciała być miła, a więc również wręczyła mu swoje wypieki, a on nadal się tutaj kręcił. Niepokoiło ją to, co jeśli postanowi sobie wybrać to miejsce jako nową ulubioną lokację do zdobywania pieniędzy? Nie pomyślała o tym wcześniej, a nie ma się co oszukiwać nie pasował do tego miejsca, obawiała się, że mógłby zacząć być natrętny, zresztą już pokazał, że zupełnie się nie krępuje.

Jakby nie patrzeć większość czasu w cukierni spędzała sama, mieszkało tu jej dziecko, musiała być odpowiedzialnym dorosłym i jakoś pozbyć się problemu, najlepiej gdyby ten typ po prostu zaczął szukać szczęścia gdzieś indziej. Tylko, że to pewnie nie było takie proste. Miała zbyt dobre serce, ufała wszystkim, a później kończyło się to w podobny sposób, wystarczyło, że wyciągnęła palec, a oni chcieli całą rękę.

Postanowiła więc się odezwać, wspomnieć Benjy'emu o tym, że to nie był pierwszy raz dzisiaj, kiedy tamten prosił o pomoc, już mu jej udzieliła. Jej znajomy nie był tak dyskretny jak ona, nie chciała wyjść na jakiegoś donosiciela, czy coś, ale czuła, że musi się odezwać, teraz zaś zaczęła się czerwienić ze wstydu, bo zrobiło jej się trochę głupio. Każdy niby miał prawo robić, co chciał, mogła się nie wtrącać. Dość szybko jednak pozbyła się tych myśli, znajdował się zbyt blisko dobytku jej życia.

- Tak, kilka pączków, nie jest więc głodny, to znaczy może być głodny mimo tego, że zjadł kilka pączków, ale jednak nie wydaje mi się to prawdopodobne. - Dodała jeszcze. Naprawdę próbowała być miła, ale nie podobało jej się to, że niektórzy to wykorzystywali.

Oczywiście, że tamten nie był zadowolony z takiego biegu wydarzeń, na pewno liczył na szybki zarobek, a ona weszła mu w drogę, miała nadzieję, że nie była to zła decyzja. Norka po prostu nie lubiła bezczelności, co innego jakby zjawił się tu kolejnego dnia, ale on zdecydowanie wybrał sobie to miejsce na cel.

- Nie ma za co, wchodzisz? - Otworzyła drzwi na oścież, mając nadzieję, że żebrak zrozumiał, że nic tu po nim, niczego więcej nie dostanie, ani nie wskóra. Naprawdę nie miała ochoty na dalszą konfrontację, bo poczuła się głupio, że wcześniej wsparła go i żywieniowo i materialnie, najwyraźniej był to jego sposób na życie, a nie chwilowy dołek.

Być może nie powinna się wtrącać, jednak zachowanie żebraka wydawało jej się nie na miejscu. Nawet oni powinni mieć jakieś granice, odrobinę przyzwoitości, czy coś. Ten okazał się być jednak bardzo bezczelny, co jej się nie spodobało. Poczuła się głupio, że wcześniej go nakarmiła, ile osób oszukał w ten sposób, ile pieniędzy wyłudził, ilu ludzi oszukał? Nie miała pojęcia, w sumie to chyba wolała nie wiedzieć, bo humor jeszcze bardziej by się jej popsuł. Na pewno byli inni, którzy bardziej zasługiwali na pomoc.

Zmierzyła jeszcze Fenwicka wzrokiem. - W sumie to nawet byś się nadawał na jednego, wyglądałbyś całkiem majestatycznie przed tymi drzwiami. - Pewnie odstraszałby też całkiem skutecznie ludzi, których wolałaby nie wpuszczać do swojej cukierni, bo miał w spojrzeniu coś, co sugerowało, że lepiej z nim nie zadzierać.

Ich problem najwyraźniej się oddalił, a przynajmniej tak się jej wydawało na pierwszy rzut oka. Zrobiła się spokojniejsza. Weszła do środka i wpuściła za sobą Benjy'ego, od razu czuła się bezpieczniej. Miała wrażenie, że mury klubokawiarni są w stanie ochronić ją przed całym złem tego świata.

- Nie powinnam się odzywać, ogólnie raczej się nie mieszam, ale trochę poczułam się oszukana. - Postanowiła też nieco wytłumaczyć swoje zachowanie, bo było raczej dla niej nietypowe i odrobinę źle się z tym czuła.

- Jak mniemam znalazłeś się tutaj, abyśmy mogli zacząć działać? - Zagadała jeszcze, przeniosła też wzrok na jego torbę, która wydawała jej się być ciężka, domyśliła się, że znajdywały się tam przedmioty, które mogły pomóc w diagnozowaniu jej wyjątkowej przypadłości.

- Napijesz się czegoś? - Jak zawsze, zamierzała najpierw go odpowiednio ugościć, na zewnątrz było chłodno, dobrze by było, aby miał szansę się rozgrzać, później będą mogli przejść do tych innych spraw. Zamknęła za nim drzwi od razu przekręciła też zamek, zazwyczaj tego nie robiła, ale tym razem nie czuła się do końca pewnie. Okazało się bowiem, że tamten mężczyzna kręcił się po okolicy od jakiegoś czasu, nie mogła mieć pewności, że nie postanowi tutaj wrócić, wolała być przezorna.

- Czuj się jak u siebie. - Nie sądziła, że musiała to mówić, ale jednak wolała to podkreślić. W końcu teraz miało to być tymczasowym miejscem jego pracy, nie do końca wiedziała w jaki sposób klątwołamacze przygotowują się do rozpoczęcia zajęcia, a więc zamierzała po prostu zasugerować mu, że nie musi się niczym przejmować.

Ruszyła w głąb pomieszczenia, w stronę lady, aby zagrzać wodę, sama chętnie napiłaby się herbaty. Kiedy szła coś uderzyło w szybę, nie spodziewała się tego, przez co odskoczyła, chociaż szkło nadal było całe. Dostrzegła za nią sylwetkę mężczyzny, który machał rękoma i krzyczał, bardzo głośno krzyczał o tym, że ona i on - łatwo było się domyślić, że mówi o niej i Fenwicku czują się lepsi od innych tylko dlatego, że są bogatsi, przywilejowani. Darł się niemiłosiernie, Figgówna wpatrywała się w szybę i nie mogła do końca zrozumieć, co właśnie się działo. Nie przestawał się uzewnętrzniać, najwyraźniej był to moment, w którym chciał powiedzieć całemu światu, że wszyscy powinni być równi bez względu na status majątkowy, a świat jest niesprawiedliwy pod tym kątem. W końcu stracił energię, a może się znudził? Może dotarło do niego, że te gadanie nic nie wniesie, bo po prostu odwrócił się na pięcie i sobie poszedł.

- Kurczę blade. - Tylko tyle była w stanie z siebie wyrzucić. Norka bardzo rzadko przeklinała, sięgała raczej po delikatniejsze zwroty. Najwyraźniej nie był to jeszcze moment, w którym z jej ust miała paść soczysta kurwa. Wreszcie ruszyła się z miejsca, zamiast jednak wejść za ladę to opadła na jedno z najbliższych krzeseł. - Nie wiem skąd się biorą tacy ludzie. - Mruknęła cicho, właściwie bardziej do siebie, niż do klątwołamacza. Ta konfrontacja, chociaż trudno było to w ogóle nazwać konfrontacją kosztowała ją sporo energii, nie przywykła do tego, żeby się z kimś kłócić, komuś źle życzyć, było to więc całkiem wyjątkowym wydarzeniem. Miała nadzieję, że nigdy więcej nie spotka tego mężczyzny, bo był chyba pierwszą osobą, której miała ochotę przyłożyć.