Kiedy się obudziła miejsce w łóżku obok niej było puste. Zorientowała się to, kiedy pierwszy raz świadomie tego poranka odetchnęła, brakowało jej ciepłego, wielkiego ciała tuż obok. Dotknęła pościeli, aby sprawdzić, czy będzie wyczuwała pod opuszkami palców ciepło, dzięki temu mogła stwierdzić, czy jej mąż wyszedł stąd całkiem niedawno, czy wręcz przeciwnie. Musiała całkiem twardo spać, bo zazwyczaj wybudzał ją nawet drobny ruch, w sumie ostatnio nie mogła narzekać na sen, kiedy znajdował się obok spało jej się całkiem przyjemnie.

Nie musiała się spieszyć, jednak nie miała w zwyczaju wylegiwać się w łóżku do południa, uważała to trochę za stratę czasu, właśnie dlatego dość szybko wstała. Rozejrzała się po sypialni w poszukiwaniu kota, jednak nigdzie go nie zauważyła, on również musiał już wstać i zniknąć gdzieś w domu. Przez chwilę wpatrywała się w widok za oknem, był całkiem przyjemny, nie padało, miał to być jeden z tych przyjemnych, jesiennych dni.

Usłyszała jakiś stukot nad głową, odruchowo uniosła głowę w stronę sufitu, jakby ktoś miał na nim siedzieć. Oczywiście niczego nie dostrzegła, zasugerowało jej to jednak, gdzie mogła znaleźć swojego męża. Faktycznie wspominał, że dzisiaj będzie wychodził później. Sięgnęła po koszulę, którą znalazła na krześle, narzuciła ją na swoje ramiona, po czym postanowiła sprawdzić, co właściwie działo się na strychu. Obawiała się bowiem tego, że Benjy mógł właśnie robić sobie krzywdę. Nie wyparła bowiem z pamięci jego ostatniej wizyty w tamtym miejscu, był trochę zbyt wysoki jak na tamto pomieszczenie.

Dosyć cicho wspinała się po schodach, chcąc sprawdzić, co właściwie tam robił. Faktycznie rozmawiali o tym, że dom wymagał nieco ich wkładu pracy, ale nie spodziewała się tego, że Benjy tak szybko postanowi się tym zająć. Miała pewne obawy co do tego, czy faktycznie wybrał odpowiednie miejsce co do swoich gabarytów, jej pewnie łatwiej byłoby się tam odnaleźć.

Zatrzymała się, kiedy znalazła się przed drzwiami. Pozwoliła sobie przez chwilę obserwować, jak mąż podnosił jeden z kufrów, wpatrywała się w niego uważnie. Taksowała go wzrokiem dłuższą chwilę, zastanawiała się nad tym, czy faktycznie jego ciało już poradziło sobie z ostatnimi obrażeniami. Dość szybko stanął na nogi, całkiem nieźle wylizał się z tego, co mu się przytrafiło, jednak nie mogła powstrzymać się przed tym, żeby upewnić się, iż faktycznie wszystko było w porządku. Jego skóra wyglądała już na całkiem zdrową, twarz nabrała kolorów, nie była już szarawa. Centymetr po centymetrze przemierzała spojrzeniem po jego ciele, by nic jej nie umknęło. Nie mogła sobie pozwolić na żadne niedopatrzenie, bo przecież chodziło o niego, był jej najważniejszym pacjentem.

Nie zdziwiło jej wcale, że przyłapał ją na gorącym uczynku, zresztą Prue wcale nie zależało na tym, aby nie pozostać niezauważoną. Wpatrywała się w niego bardzo intensywnie, ciężko byłoby nie dostrzec, jak dokładnie mu się przyglądała. Zresztą doskonale zdawała sobie sprawę z tego, że Benjy'ego trudno było zaskoczyć, jego zmysły były bardzo wyczulone.

Nie zauważyła jednak tego, kiedy zaczął się jej przyglądać, sama była zbytnio zajęta taksowaniem wzrokiem jego ciała, robiła to bardzo dokładnie, tak, aby nic jej nie umknęło. Nie było to też dla niej niczym nowym, na pewno już zdążył przyzwyczaić się do tego, że Prue co jakiś czas sprawdzała swoim okiem to w jakim stanie było jego ciało. Nawyk uzdrowiciela, czy coś. Troszczyła się o niego, starała się to robić dyskretnie, bo wiedziała, że raczej nie przywykł do takich nawyków, ale na pewno mu to nie umykało, był na to zbyt bystry. Nie dolewała mu jeszcze żadnych eliksirów wzmacniających do herbaty, ufała temu, że jest w stanie sobie ze wszystkim poradzić bez dodatkowych środków.

Przyłapana. Uniosła w końcu głowę, by spojrzeć na jego twarz, kącik ust drgnął jej w uśmiechu, nie poczuła się jakoś mocno skrępowana tym, że udało mu się rozgryźć co właśnie robiła. - Przebiegła pomyślnie, chociaż nie była to pełna kontrola, tak właściwie takie z dystansu w ogóle nie powinny się liczyć. - Wzrok nie był najpewniejszym zmysłem do oceniania urazów, zwłaszcza z takiej odległości. Nie wydawało jej się, aby jednak potrzebował dzisiaj dokładniejszego badania.

- Mamy więc spory postęp. - Nie przestawała się uśmiechać. Najwyraźniej po ostatniej wizycie na strychu pamiętał o tym, żeby nieco uważać. Doskonale, nie nabił sobie kolejnego guza. Kiedy wspomniał o swoich kolejnych sukcesach jeszcze szerzej się uśmiechnęła, niesamowite, faktycznie ten dzień był całkiem wyjątkowy.

- Nie mam się więc do czego przyczepić, skoro tak doskonale sobie radzisz. - Pewnie gdyby się nieco bardziej postarała, to coś by się znalazło, ale nie widziała powodu, aby szukać problemu, tam gdzie go nie było. Zrobiła w końcu krok w przód, aby znaleźć się bliżej niego. - Jak tak dalej pójdzie, to będę Ci zupełnie niepotrzebna. - Rzuciła jeszcze nieco zaczepnie, jakby jej uzdrowicielska część była najbardziej istotna. - Nie sądziłam, że Ellie miała ich tu, aż tak wiele. - Wskazała głową na jeden z kufrów. W sumie nigdy zbytnio nie przywiązywała wagi do tego, co znajdowało się na strychu, bywała w tym miejscu, ale nie musiała się tym przejmować. Wolała nie wnikać w to, co właściwie w nich było, bo znała swoją babcię i wiedziała, że mogą się spodziewać dosłownie wszystkiego. - Przydam Ci się do czegoś? - Niby mieli podzielić się obowiązkami, ale skoro już tu przyszła to mogła zostać jego wsparciem, czy coś.

Prue miała wyjątkową zdolność do odnajdywania nawet najdrobniejszych szczegółów, czy odstępstw od normy. Gdyby bardzo jej zależało, to na pewno znalazłaby coś na swojego męża, ale nie chciała tego robić. Skoro ten poranek był taki spokojny to nie warto było go psuć, zresztą jeśli chodziło o Benjy'ego to nauczyła się przymykać oko na pewne drobnostki.

- Godzina i tak jest sporym sukcesem, jak na Ciebie. - Nie było to może szczególnie pozytywnym stwierdzeniem, jednak jej mąż miał wyjątkowe szczęście do robienia sobie krzywdy nawet kiedy nie wychodził z domu. Prudence doskonale zdawała sobie z tego sprawę, on zresztą też, więc nie było sensu owijać w bawełnę.

- Tak się tylko z Tobą droczę, wiem, że to tylko jedna z moich wielu zalet. - No, nie była tylko uzdrowicielem, jak się okazało potrafiła również oszukiwać śmierć, co mogło być całkiem wyjątkowe. Zresztą nawet kiedy nie posiadała tych wyuczonych umiejętności coś ich do siebie ciągnęło. Byli na siebie skazani od samego początku ich znajomości. - Fakt, musisz dbać o to, żeby ją utrzymać. - Uśmiechnęła się jeszcze do niego. Wiedziała, że nie robił tego celowo, to nie była rozrywka, pewne rzeczy po prostu mu się przytrafiały bo prowadził niebezpieczny żywot, na szczęście teraz mogła mieć na niego oko i pilnować tego, żeby szybko wracał do zdrowia, jeśli tylko działa mu się krzywda.

Nie widziała nic nadzwyczajnego w swoim podejściu. Zaakceptowała to kim był, a miała trwać obok niego, żeby go wspierać, bez względu na to, co by się nie działo. Było to dla niej całkiem logiczne, nie pojawiła się w jego życiu po to, żeby zmieniać jego przyzwyczajenia tylko stać się jego wsparciem, a że posiadała ku temu całkiem odpowiednie możliwości, to tylko doskonale się składało. Nie musiał już sam dbać o swoje ciało, miał od tego ją, robiła to z ogromną przyjemnością, chociaż kosztowało ją to odrobinę nerwów. Niełatwo bowiem przychodziło jej patrzenie na to, jak najbliższa jej osoba cierpi, ale była w stanie sobie z tym poradzić.

Starała się też robić to, co czuła za istotne jak najmniej inwazyjnie, miała świadomość, iż Benjy nie był przyzwyczajony do tego, że czeka na niego ktoś dla kogo może być przyjemnością dbanie o to, aby czuł się jak najlepiej. Z upływem czasu powinien do tego przywyknąć, a przynajmniej tak się jej wydawało.

- Jeśli mam być szczera wcale by mnie to nie zdziwiło, ten dom żyje swoim własnym życiem. - Być może powinni przeprowadzić drobny eksperyment, policzyć wieczorem wszystkie kufry i sprawdzić, czy rano znajdą taką samą ilość, zupełnie nie zaskoczyłoby jej to, gdyby faktycznie same się rozmnażały.

- Moja babcia jest wyjątkową osobą, mam wrażenie, że każdego dnia będziemy się dowiadywać o niej czegoś nowego, nie wiem jednak, czy jestem na to gotowa. - Wiedziała, że Ellie miała bujne życie, spędzała z nią przecież sporo czasu, ale nadal nie znała jej wszystkich sekretów i pewnie nigdy nie miała ich poznać.

- No jasne, wrzuć mnie na minę. - Przewróciła jeszcze oczami, zbliżyła się jednak do jednego z kufrów, które dostrzegła na drewnianej podłodze. Przetarła po nim dłonią, uniosła ją odrobinę do góry, był okropnie okurzony, zapewne dawno nikt do niego nie zaglądał. Przykucnęła obok, ciekawa tego, co znajdzie w środku. Nie mogła teraz stąd uciec skoro zaoferowała, że mu pomoże.

- Od tego mnie masz, abym w Ciebie wierzyła. - Kto, jeśli nie ona? Czyż nie? Naprawdę była z niego dumna, wiedziała, że niełatwe było dla niego odnajdywanie się w takim zwyczajnym życiu, w końcu przez lata to jego wyglądało zupełnie inaczej. Ciągle był w drodze, pełnej niebezpieczeństw, teraz miał dom, a przecież całkiem niedawno to w ogóle nie leżało w zakresie jego marzeń, a przynajmniej tak mówił. Dla niej jednak zmienił i swoje przyzwyczajenia i nastawienie, jak mogłaby nie być z niego dumna? Wpuścił ją do swojego świata, pozwalał się o siebie troszczyć, wiedziała, że było to potwierdzeniem tego, co niej czuł. Miłość potrafiła wprowadzać naprawdę ogromne zmiany, widziała to i po sobie.

- Masz rację, kto wie na czym się to skończy, może nadejdzie taki moment, że będziesz w stanie wytrzymać cały dzień bez kłopotów? - Podpuszczała go dalej, przecież zdarzało mu się nawet dłużej nie ściągać na siebie żadnego niebezpieczeństwa.

Naprawdę bardzo łatwo przyszło jej zaakceptowanie tego, z kim miała spędzić resztę życia. Pogodziła się z tym, że częściej niż wszyscy inni mężowie miał wracać do domu poturbowany, na szczęście nie musiała na to biernie spoglądać, potrafiła mu pomóc, to było najważniejsze, może też dzięki temu łatwiej przyszło jej zaakceptowanie tego, czym się zajmował. Wiedziała, że mogła polegać na swoich umiejętnościach.

Uśmiechnęła się na jego kolejne słowa, mogłaby z nim polemizować, ale to nie miało sensu. Faktycznie miał pewną wiedzę, dzięki której mógł rozpoznać coś nietypowego, skoro ona mogła się odwoływać do swoich uzdrowicielskich umiejętności, on mógł robić to samo do swoich związanych z klątwołamaniem. To było całkiem sprawiedliwe. Nie mogli podważać w końcu tego, czym zajmowali się zawodowo. - Nie mogę z tym w żaden sposób polemizować, najwyraźniej muszę się zgodzić z tym, że jestem całkiem wyjątkowa. - Co było całkiem miłe, bo raczej nikt wcześniej nie spoglądał na nią w ten sposób, Benjy potrafił patrzeć na nią jakby była jedyną kobietą na świecie wartą uwagi, co nie zdarzyło jej się nigdy wcześniej. Nie negowała tego, być może faktycznie dostrzegał w niej to, czego nikt inny nie potrafił, też od zawsze pokazywała mu dużo więcej niż komukolwiek.

- To prawie jest tu zupełnie niepotrzebne, możesz mieć pewność, że właśnie tak jest. - Ellie była pełna niespodzianek, Prudence miała świadomość tego, że umiała zaskakiwać, nikt tak naprawdę do końca nie wiedział czym zajmowała się w swoim wolnym czasie, na pewno miała wiele zainteresowań i nie wszystkimi dzieliła się z członkami swojej rodziny. Prowadziła bujne życie towarzyskie, teraz, kiedy przejęli jej dom mogli nieco się o niej dowiedzieć, chociaż i tak sądziła, że babcia zabrała ze sobą wszystko, co nie miało wpaść w ich ręce, kontrolowała to, co mogli zobaczyć. Była zbyt sprytna na to, żeby tak po prostu zostawić tutaj wszystko, co mogło im o niej więcej powiedzieć, potrafiła strzec swoich tajemnic.

- Mam wrażenie, że mamy zupełnie różny odbiór zajebistości. - Pokręciła jeszcze głową, jednak nie odsunęła się od kufra. Musiała zajrzeć do środka, nie zamierzała być drętwa, zresztą przy Benjym łatwo jej to przychodziło. Nie chciała go zawieść swoim podejściem, wykrzesała więc z siebie kolejne pokłady spontaniczności, której zazwyczaj jej brakowało.

- Obyś miał rację z tym, że to doskonała zabawa, jeśli coś postanowi mnie zeżreć nie dopuść do tego. - Nie było sensu zwlekać z otwarciem skrzyni. Kiedy kurz opadł otworzyła wieko i zajrzała do środka. Wyciągnęła z niego gazetę mrużąc przy tym oczy, co w tym kufrze robił artykuł na temat mugolskiej parady równości? Nie miała pojęcia. Usiadła jednak w końcu na ziemie, po turecku i zaczęła go czytać z nieukrywanym zainteresowaniem, pomrukiwała nawet sobie co jakiś czas pod nosem.