Wcale nie dziwiło jej, że droga do domu przebiegła całkiem spokojnie, w taką pogodę mało kto wybierał szlajanie się po mieście, bez względu na to jak złych zamiarów by nie miał. Aura nie zachęcała do wyściubiania nosa poza ściany mieszkania. Deszcz nie przestawał padać, miała wrażenie, że z każdą minutą krople wody które na nich spadały były coraz bardziej gęste. Jesień w pełnej krasie. Dotarli pod ich dom, nie umknęło jej to, że Benjy jeszcze rozejrzał się za nimi jak to miał w zwyczaju, pokręciła tylko głową do siebie, pewnych nawyków nie dało się zmienić, w sumie to było całkiem urocze, że aż tak dbał o ich bezpieczeństwo. Wokół było cicho i pusto, w sumie nie, aż tak cicho, bo krople deszczu całkiem intensywnie uderzały o chodniki i ulicę, ale chyba nawet duchy nie zamierzały niepokoić nikogo swoją obecnością. Światła latarni ledwie przebijały się przez ten gęsty deszcz. Prue poprawiła swój kaptur, końcówki jej włosów były przemoczone, kaptur nie do końca był w stanie w pełni ochronić ją przed deszczem. Urok jesieni, czy coś.

Znaleźli się w końcu przed drzwiami, które Benjy otworzył po krótkiej walce z zamkiem, ten swoje lata świetności zdecydowanie miał już za sobą - zamek, nie jej mąż. Weszła do środka, kiedy ten otworzył drzwi, gdy tylko przekroczyła próg zsunęła z głowy kaptur, sam też przesunęła się w głąb przedpokoju, aby i jej mąż mógł wejść do środka. Odetchnęła głęboko, znaleźli się w końcu u siebie, było tu całkiem ciepło i przytulnie, zwłaszcza w porównaniu do tego, co działo się na zewnątrz. Przywykła już do tego, że dom jej babci stał się ich miejscem, zupełnie nie brakowało jej mieszkania na Horyzontalnej, w sumie mówiono, że dom to ludzie, a nie mury, a że tutaj zamieszkała z miłością swojego życia to była w stanie uwierzyć w tę tezę.

- Wolałabym jednak tego uniknąć, nie są zbyt przyjemne w obyciu, chociaż na pewno by się tutaj odnalazły. - Spojrzała jeszcze na kałużę pod butami Benjy'ego. Wnieśli ze sobą do środka odrobinę jesiennego chłodu, na szczęście nie wydawało jej się, aby miał podążyć za nimi w głąb domu. Również zdjęła z ramion płaszcz i zsunęła swoje pantofelki ze stóp, nie były dobrym wyborem na ten dzień, stopy również odrobinę jej przemokły. Dzisiejsze warunki zdecydowanie nie należały do najprzyjemniejszych jeśli chodziło o spacery.

Nim ruszyła w głąb domu otaksowała jeszcze spojrzeniem Benjy'ego od stóp do głów, standardowo - sprawdzała, czy był cały i zdrowy i wyjątkowo nawet miała ku temu powód, w sumie to ona była tym powodem i to, że dość mocno mu wcześniej przyłożyła. Wyglądał nie najgorzej - przynajmniej na pierwszy rzut oka, zresztą nawet przez chwilę nie wierzyła w to, że byłaby w stanie go trwale uszkodzić, tylko odrobinę się z nim droczyła.

- Te kałuże nam nie uciekną, nie sądzę, aby błotoryje były w stanie wprowadzić się tu w jedną noc, może zostawimy to na jutro? - Wolałaby zdecydowanie znaleźć się teraz w ciepłym salonie, najlepiej pod jakimś kocem z kubkiem czegoś ciepłego w dłoni. Była zmęczona, pogoda mimo wszystko robiła swoje.

Prudence nigdy jakoś specjalnie nie spieszyła się do domu. W mieszkaniu przy Horyzontalnej czekał na nią zawsze wyłącznie jej szczur, który całkiem nieźle radził sobie pod jej nieobecność. Tutaj było inaczej, miała do kogo wracać, w sumie więc i dla niej było to czymś zupełnie nowym. Z poprzednim narzeczonym nie zdążyła nawet zamieszkać, nie dopuszczała praktycznie nikogo do swojego świata, to co się zmieniło to to, że zaczęli go tworzyć tutaj, w tym miejscu i podobało jej się to, jak to aktualnie wyglądało, nawet jeśli było zupełnie nowe i kosztowało ją zmianę pewnych przyzwyczajeń i przymykanie oka na te jej męża.

- Chciałbyś przeprowadzić taki eksperyment? - Fakt, być może zupełnie niepotrzebnie zakładała, że błotoryje są takie nieprzyjemne w obyciu. Nie słyszała o tym, aby ktoś z jej bliskich próbował się z jakimiś zaprzyjaźnić, więc być może jej mąż faktycznie miał rację. Czasem wystarczyło odpowiednie nastawienie, odrobina ciepła i można było zdobyć pełne zaufanie. Nie do końca wiedziała, czy mogło zadziałać to na błotoryje, ale może nie warto było ich od razu tak negatywnie oceniać? Był to zupełnie nowy punkt widzenia.
- Tak naprawdę to nigdy nie zbliżyłam się do żadnego, więc możesz mieć rację. - Jak wiadomo nawet najbardziej gruboskórne stworzenia potrafiły odpuszczać, gdy trafiły na odpowiedniego osobnika. - Nie powinnam ich tak oceniać. - Dodała jeszcze ze skruchą w głosie.

Prue lubiła porządek, sprzątanie sprawiało jej przyjemność - zazwyczaj. Dzisiaj zdecydowanie wolała z tego zrezygnować, ostatni czas był dla nich całkiem intensywny, a pogoda na zewnątrz nie zachęcała do podobnych aktywności. Mogli sobie dzisiaj to odpuścić, uśmiechnęła się, kiedy Benjy to zaakceptował.

Później pozwoliła sobie dokładnie go obejrzeć, oczywiście nie robiła tego dyskretnie, przestała udawać, że nie zdarza jej od czasu do czasu tego robić, zwłaszcza w sytuacjach w których mógł nabawić się jakichś urazów.

- Ta karta pacjenta będzie zawsze otwarta, tutaj nie ma opcji zamknięcia. - Mogło mu się to nie podobać, ale małżeństwo z uzdrowicielem niosło za sobą pakiet prywatnej opieki medycznej, całodobowy.

- albo to ja jestem niegodnym przeciwnikiem. - Nie, żeby chciała go bardziej uszkodzić, jakoś tak wyszło, że dzisiaj sprawy potoczyły się w bardzo dziwny sposób. Zresztą nadal nie mieli pewności, czy faktycznie wszystko było w idealnym porządku, bo nie widziała urazu - nie, żeby spodziewała się, iż ma tyle siły, żeby zrobić mu faktyczną krzywdę.

- Metoda małych kroków, rozumiem. - Gdyby się nad tym zastanowić, to wcale nie byłoby takie głupie, wręcz przeciwnie - im dłużej o tym myślała, tym bardziej interesujące jej się to wydawało. Mogliby im stworzyć jakąś zagrodę, tylko, czy błotoryje chciałyby tam mieszkać? Gdyby miały podsunięte pod nos pożywienie, stałą dostawę błota… to mogłoby się im tam podobać, nie miałyby potrzeby, aby szukać szczęścia gdzie indziej. Kilka maskujących zaklęć mogłoby je skryć przed ciekawskimi sąsiadami. Tak - była już w stanie sobie wyobrazić przed oczami ten plac zabaw dla błotoryjów.

Być może nawet udałoby się im je nieco oswoić, to mogłoby być całkiem ciekawym wyzwaniem, mogliby je obserwować kiedy tylko chcieli, być może udałoby się im dowiedzieć czegoś o ich zwyczajach, czego nikt dotąd nie wiedział. Im dalej w las, tym więcej drzew… czy coś, im bardziej intensywnie się nad tym zastanawiała, tym bardziej wydawało jej się to być ciekawym rozwiązaniem. Nie, żeby wcześniej marzyła o pupilu takim jak akurat to stworzenie, ale dlaczego by nie? Gdy Benjy tak o tym mówił… Wiedziała, że rzucił to tak po prostu, ale naprawdę dostrzegła w tej propozycji potencjał. - Gdybyś kiedyś jakiegoś spotkał, mógłbyś go tu przeprowadzić, a najlepiej dwa, żeby ten jeden nie był smutny. - Wypadałoby zadbać o jego towarzystwo. Wiadomo, jak jest, jak ma się przy sobie drugiego osobnika, to jakoś tak przyjemniej się żyje. Jeśli więc mieliby już interesować się tematem, to tak, żeby stworzeniu było u nich jak najlepiej, żeby uznało to miejsce za swój dom.

- Wiesz jak jest, we dwójkę zawsze jest prościej. - Wydawało jej się, że dotyczyło to każdego gatunku, nie tylko ludzi. Jej zdecydowanie było prościej, lepiej kiedy miała do kogo wracać. Podejrzewała, że działa to tak samo u wszystkich. - To nie jest pilne, ale tak sobie myślę, że jakbyś trafił kiedyś na jakiegoś błotoryja, który wyglądałby na potrzebującego to może faktycznie mógłby zamieszkać w naszym ogrodzie. - Mieli duży dom, duży ogród znalazłoby się tutaj miejsce dla wielu pokiereszowanych przez życie stworzeń, których pewnie nikt nie chciałby przygarnąć, mogliby się nimi dobrze zaopiekować, nie miała co do tego najmniejszych wątpliwości.

- Tak, widzę to. - Musiała mu się do tego przyznać, kiedy tak o tym mówił naprawdę była sobie to w stanie wyobrazić, chociaż kiedyś pewnie nie wpadłaby na podobny pomysł, kiedy Benjy znajdował się obok, to wszystko zdawało się być na wyciągnięcie ręki, możliwe, nawet to, o czym kiedyś w ogóle by nie pomyślała.

- Nie warto oceniać książki po okładce. - Ona też coś o tym wiedziała. Nie musiała daleko szukać dowodów, miała świadomość tego, jak w otoczeniu był postrzegany jej mąż, nie wzbudzał zaufania, chociaż dla niej był jedyną osobą, której ufała bezgranicznie, pozory mogły być bardzo mylące, warto było walczyć ze stereotypami i inaczej spoglądać na świat. Naprawdę uważała ten pomysł za warty realizacji, być może faktycznie udałoby się im stworzyć w ogrodzie ostoję dla błotoryjów.

- Poniekąd jest to odrobinę pocieszające. - Skoro on nawet o tym nie pomyślał, nie było sensu być nadgorliwym, wyjątkowo nie chciało się jej ogarniać bałaganu, który tutaj zrobili, na to przyjdzie pora jutro, istniała szansa, że warunki będą nieco bardziej ku temu sprzyjające, być może pojawią się jakieś promienie słońca, które zachęcą ją do działania. Zresztą nie musiała iść rano do pracy, więc będzie miała energię, aby się tym zająć. Rzuciła jeszcze okiem na przedpokój. - W sumie to nie jest, aż tak źle… - Było, ale starała się samą siebie odrobinę pocieszyć i usprawiedliwić.

- Podpisałeś cyrograf, przykro mi, ale nie da się z niego wypisać. - Akt małżeński niósł ze sobą najwyraźniej nieco więcej zobowiązań w ich przypadku, nie miał innego wyjścia jak do tego przywyknąć, zresztą naprawdę starała się nie być nadgorliwa, po prostu czasem nie mogła odpuścić, dzisiaj sama go skrzywdziła więc odczuwała wyjątkowo silną potrzebę, aby sprawdzić jak się miewał.

- Skoro tak mówisz, to nie będę nadgorliwa, jakby coś się działo to wiesz, gdzie mnie znaleźć. - Nie mogła nadużywać karty pacjenta, doskonale zdawała sobie z tego sprawę. Uważała zresztą za spory sukces to, że pozwalał jej czasem się o siebie troszczyć, nie krzywił się, gdy uważnie mu się przyglądała, bo przecież to nie było dla niego typowe. Przez większość życia sam o siebie dbał i nie najgorzej mu to wychodziło zważając na to, jaki tryb życia prowadził. Cieszyło ją to, że teraz mogła reagować, kiedy miała na to ochotę, dopuszczał ją do siebie.

- Fakt, nie można być dobrym we wszystkim. - Wzruszyła jedynie ramionami. Miała świadomość, że były takie dziedziny, w których niestety się nie sprawdzała i sprawność fizyczna była jedną z nich. Była nieco zbyt drobna, żeby sprawić komuś fizyczny ból, chociaż doskonale wiedziała, gdzie uderzać, aby zabolało - w końcu jako medyk doskonale znała ludzkie ciało. Nigdy jednak nie miała szansy zbytnio korzystać ze swojej wiedzy w ten sposób, nie żeby jakoś specjalnie jej to ciążyło.

- Na co masz ochotę? - Zapytała jeszcze idąc w głąb domu, wypadałoby się nieco rozgrzać, sama w sumie jeszcze nie miała pewności, czy ma ochotę się czegoś napić, coś zjeść, czy po prostu walnąć na kanapie, opcji było naprawdę wiele.

Błotoryj mieszkałby na zewnątrz, warto więc byłoby, żeby miał jakieś towarzystwo. W przeciwieństwie do kota, czy szczura nie miałby szansy spędzać z nimi, aż tyle czasu, sam mógłby popaść w jakąś depresję, no i na pewno by się nudził, a gdyby się nudził to pewnie zdemolowałby im ogród z racji na to, że nie miałby ciekawszego zajęcia. To prosiło się o to, aby zorganizować mu koleżankę, bo przecież nie kolegę, jakoś od razu wyobraziła sobie parkę.

Pomysł coraz bardziej wydawał się jej być interesujący, mogłaby z tego sporo wyciągnąć, a zwierzęta nieco poturbowane przez los miałyby tu swój azyl, właściwie to każdy w tej sytuacji trochę wygrywał. Myślała bardzo intensywnie, widziała coraz więcej pozytywów związanym z przygarnięciem pod swój dach właśnie takich zwierzątek. Czuła, że faktycznie mogłyby im się za to odpłacić oddaniem, czy zaufaniem, wystarczyło tylko pokazać im odrobinę serca.

- W przyszłości pewnie ugryziesz się w język. - Teraz jednak było na to zbyt późno. Potrafiła sobie bowiem już wyobrazić ten azyl dla błotoryjów w ich ogródku, tak naprawdę nie wydawało jej się też, że musieliby go pod to przedsięwzięcie bardzo przygotować. No jasne, zorganizować nieco błota, pewnie jakąś zagrodę, pożywienie, ale to nie wydawało się jakoś szczególnie skomplikowane. - Myślę, że trawnik tak, czy siak będzie zdemolowany, w tym przypadku chyba jeden osobnik nie zrobi, aż takiej różnicy. - W sumie miała wrażenie, że zazwyczaj nie zauważało się, aż tak większej ilości osobników, bo tak, czy siak biorąc pod opiekę jedno zwierzę danego gatunku akceptowało się to, jakie konsekwencje mogą się przy okazji pojawić. Nie do końca potrafiła oszacować je w przypadku błotoryjów, ale najwyraźniej, aż tak nie bała się zdemolowanego ogrodu.

- Wiem, że plan nie jest idealny, jeszcze nie jest, bo dopiero zaczęłam nad nim myśleć, ale może coś z tego będzie. - Tak naprawdę póki co próbowała sobie ułożyć w głowie wszystkie za i przeciw, wiedziała, że pomysł był dosyć spontaniczny, jednak nie widziała w tym niczego złego, to miały być tylko nowe zwierzątka w ich ogrodzie, zresztą tak szybko pewnie Benjy by ich nie znalazł, więc dyskutowali czysto hipotetycznie, ale blask w jej oczach mówił sam za siebie, zdecydowanie uznała to za coś, co mogliby wprowadzić w życie, może zaczną od błotoryjów, a później rozszerzą nieco działalność azylu? Czemu by nie, tyle, że o tym póki co wolała jednak nie wspominać swojemu mężowi, żeby przypadkiem nie zasugerował jej, że to bardzo głupi pomysł…

Planowanie przychodziło jej bardzo lekko, miała do tego smykałkę, wystarczył tylko drobny bodziec, sugestia, a była gotowa przeanalizować wszystko dokładnie i spróbować wybrać najlepsze możliwości. Nie rozkładała tego na części pierwsze, zakładała, że będą mieli jeszcze naprawdę wiele czasu, który spędzą w tym domu, nie było innej opcji, właśnie dlatego tak lekko przyszło jej stwierdzenie, że mogą spróbować stworzyć tu raj dla błotoryjów. Nie zastanawiała się jeszcze ile właściwie żyły takie stworzenia, na pewno nie tak długo jak ludzie, więc nie musieli się tym póki co martwić.

- Z tego, co się orientuję… - Zaczęła, zmrużyła przy tym oczy, na moment odpłynęła gdzieś daleko, to znaczy jej wzrok zrobił się zamglony, ciałem oczywiście została na miejscu, jednak przemierzała właśnie meandry biblioteki, która znajdowała się w jej głowie. Mrugnęła, wzięła głęboki oddech i kontynuowała. - Z tego co się orientuję, to mają miot raz w roku, około dwadzieścia sztuk do czterdziestu, więc faktycznie to może być dość ciekawym doświadczeniem, nie wydaje mi się, że będzie je łatwo opchnąć znajomym, bo większość ledwie toleruje koty i psy, ale może… może ktoś się skusi. - Mogliby pokazać światu, że błotoryje były całkiem przyjacielskie, być może ktoś by im pozazdrościł, mogliby wtedy uraczyć ich własnym egzemplarzem, jeszcze wszyscy pokochaliby te stworzonka.

- Później mogłoby być nieco gorzej… - Jeszcze pierwsze sztuki pewnie dałoby się komuś wcisnąć, ale im dalej w las… nie do końca wiedziała co mieliby z nimi robić, ale z drugiej strony, czy faktycznie powinni się tym martwić teraz? Być może nawet nie uda im się znaleźć ani jednej sztuki potrzebującej pomocy.

- To całkiem niezły argument. - Faktycznie, gdyby byli błotoryjami to na pewno by im się tutaj spodobało. Starała się więc podejść do tego optymistycznie, przynajmniej jak na siebie, bo normalnie pewnie nie byłaby w stanie przejść wokół tego bałaganu zupełnie obojętnie, teraz po prostu odwróciła wzrok i udawała, że ta wielka kałuża w przedpokoju nie istnieje.

- Oczywiście, że zobaczę różnicę, nic się przede mną nie ukryje, ale dobrze o tym wiesz. - Prudence była naprawdę doskonała w obserwacji otoczenia, potrafiła dostrzec niuanse, których nie widział praktycznie nikt, nawet jeśli często nie komentowała tego, co widziała - to wcale nie oznaczało, że jej to umykało. Nie zawsze komentarze były potrzebne, czasem wystarczyło, że ktoś miał świadomość tego, że coś się działo. Starała się też nie być w stosunku do Benjy'ego zbyt natarczywa, bo wiedziała, że musiał się przyzwyczaić do tego, że ktoś się nim interesował. Czasem nie potrafiła przestać taksować go wzrokiem, tak już po prostu miała - kiedy jej na kimś zależało, a że jej mąż prowadził nie najbezpieczniejszy tryb życia, to dość często jej się to zdarzało.

Musiała nauczyć się bronić w inny sposób niż siła fizyczna, nie miała więc żadnych oporów, aby korzystać z zasobów swojej wiedzy, które były ogromne, mało kto mógł się z nią w tym mierzyć. Nie zawsze jednak chciało jej się demonstrować swoją przewagę w ten sposób, bo ludzie potrafili być obojętni. Wiedziała jednak, że jak trafi się jej odpowiedni przeciwnik, to jej słowa mogą przynieść spore szkody, wtedy sięgała po swoją broń. Umiała zaleźć za skórę, gdy jej na czymś zależało.

- Facet w Twoim stanie… - Udała, że zastanawia się nad odpowiedzią, dostrzegła ten bezczelny uśmiech na jego twarzy, przewróciła oczami, bo to byłoby zbyt proste. - Przed chwilą mówiłeś, że nic Ci nie jest, zastanawiam się więc, co to za stan, czy coś mi jednak umknęło. - Nie mogła przecież tak po prostu przyjąć tego, co mówił, musiała odrobinę się nad nim poznęcać. - wydajesz się nie być do końca pewny, jak tak dalej pójdzie to faktycznie będę musiała nieco popracować nad diagnozą. - a zatem dokładniej się mu przyjrzeć, skoro to było takie konieczne.

Nie potrzebowała wiele, aby trybiki w jej głowie zaczęły pracować. Wystarczył żart - jak w tym przypadku, a ona zaczynała planować całe przedsięwzięcie. Być może jeszcze nie do końca szczegółowo, były to dopiero podwaliny pod ich ewentualną hodowlę, azyl - jak zwał tak zwał, ale wydawało jej się to całkiem sensowne. Najważniejsze - Benjy nie wydawał się wcale uznawać tego za głupie, co też było dla niej czymś zupełnie nowym. Miała wrażenie, że przystałby na jej każdy, nawet najbardziej nieprzemyślany eksperyment, żeby sprawić jej radość - zresztą tutaj to on był prowodyrem, na pewno spodziewał się w jaką stronę mogą pójść podobne rozważania.

- Nawet nie jest mi z tego powodu przykro. - Tak to już bywa w małżeństwie, czyż nie?

- Bardzo szybko ewoluuje, to prawda, ale tak chyba mają dobre plany, co nie? - Pięć minut temu w ogóle nie wpadłaby na to, żeby rozmyślać nad czymś takim, wystarczył jeden żart, a ona była gotowa szykować przestrzeń dla błotoryjów - chociaż jeszcze nie wpadli na żadnego, prędzej, czy później na pewno znalazłby się jakiś osobnik, którym mogliby się zaopiekować, najlepiej dwa, żeby pierwszemu nie było smutno. Podeszła do tego całkiem poważnie, jak na to, że zostało to rzucone tak po prostu. Nie wydawało jej się, aby jej mąż miał zamiar teraz oponować, pod tą fasadą, którą wykreował w końcu kryło się dużo więcej i ona doskonale zdawała sobie sprawę z tego, że jak ona był osobą, która lubiła zmieniać wizję świata, walczyć ze stereotypami. Robił to przecież od zawsze.

- Nie było innego wyjścia, nie możemy się przecież porywać z motyką na słońce, wszystko trzeba bardzo dokładnie policzyć i przeanalizować. - Zaśmiała się jeszcze, kiedy usłyszała jego gwizdnięcie. Faktycznie był to całkiem ładny wynik jak na ilość potomstwa. - Dwadzieścia, czy tam czteredzieści… co to za różnica, mam wrażenie, że po dwudziestu to już przestaje być istotne. - Nie sądziła, aby faktycznie mieli miejsce dla tylu stworzeń i to mogło okazać się sporym blokerem dla ich przedsięwzięcia. - Pewnie nie istnieje, aczkolwiek chciałabym zobaczyć Twoją minę, gdybym Cię o tym informowała. - Potrafiła sobie to nawet zwizualizować w tej chwili, chociaż z racji na to, że już zdążyła się z nim podzielić tym, jak to u nich wygląda to nie byłoby, aż takiego zaskoczenia. Szkoda, na pewno byłby bardzo szczęśliwy widząc, jak rośnie ich błotoryja rodzina.

- Nie. Nie potrzebuję pacjentów, nie jestem jeszcze tak zdesperowana, żeby sama sobie ich organizować. - Nie była, aż taką desperatką, dzisiaj zupełnie przypadkiem uszkodziła swojego męża, na szczęście było to tylko tymczasowe, na pewno już minęło, nie zrobiłaby mu większej krzywdy nawet przypadkiem. - Teraz się tylko z Tobą droczę. - Dlaczego, bo mogła? Pewnie to było powodem. Znała jego podejście do troski, czasem odrobinę więc przesadzała, nie po złości, ale, żeby zobaczyć jego reakcję. Prue lubiła odrobinę przeciągać strunę, tylko po to, aby sprawdzić na ile mogła sobie pozwolić. Dzisiaj jednak zamierzała już przystopować, bo co za dużo to wiadomo.

- Funkcja żony ma zawsze priorytet. - Podniosła głowę, by na niego spojrzeć. - Muszę nieco popracować nad tym, aby to było widać, skoro w Twoim mniemaniu o tym zapominam. Takie sytuacje nie powinny mieć miejsca. - Dostrzegła to, że się w nią wpatrywał. Zawiesił spojrzenie na jej ustach, więc przygryzła dolną wargę. W końcu stanęła na palcach, aby dodać sobie wzrostu i móc zachować się jak żona, a nie prywatna uzdrowicielka. Pocałowała go, w sumie od samego początku, kiedy się dzisiaj spotkali tego pragnęła, tyle że okoliczności niekoniecznie temu sprzyjały.