Avelina musiała dzisiaj posiedzieć dłużej w pracy, co nie za bardzo jej odpowiadało. Pogoda nie należała do najprzyjemniejszych nawet jak na Londyn było okropnie, a już był maj, więc pogoda powinna być tylko coraz lepsza. Chociaż może Matka Natura chciała też okazać swój bunt przeciwko tym, którzy czynili ludziom źle? Nie wiedziała tego. Musiała skończyć jak najszybciej warzyć ten przeklęty wywar, ale takich rzeczy niestety nie szło przyśpieszyć. W warzeniu eliksirów wszystko musiało mieć swój czas, więc trzeba było wykazać się przy nich bardzo dużą cierpliwością, której dzisiaj jej brakowało. Na szczęście wszystko wyszło, a ona mogła opuścić pomieszczenie swojej pracy.

Gdy weszła na swoją wytartą ścieżkę do domu jeden pracownik Brygady Uderzeniowej kazał jej zawrócić i przejść inną drogą, ponieważ coś zawaliło jedną uliczkę i musiała przejść na około. Poczuła jakby ktoś uderzył ją w twarz, a jej nogi dosłownie zrobiły się jak z waty. Nie potrafiła chodzić ulicami i zawsze, ale to zawsze obierała jedną drogę. Mogła się teleportować do domu albo zmienić w kota, ale niestety przez dzisiejszy dzień w pracy, który zaczęła o szóstej nad ranem, a skończyła grubo po dwudziestej była już okropnie zmęczona. Avelina wykazywała się w takiej kwestii bardzo rozważna i nie czarowała, gdy nie była w pełni sił. Nie mogła mieć pewności, że wszystko jej się uda, więc musiała zaufać swojej pamięci i obrać inną ścieżkę do swojego domu. Drogę, którą wskazał jej BUMowiec.

Skuliła się w sobie i targana wiatrem szła przed siebie. Już po kilkunastu minutach wiedziała, że skręciła gdzieś źle i nie była w tym miejscu, w którym powinna się znaleźć. Zaklęła bardzo brzydko pod nosem czując jak wzbiera się w niej panika. Nagle uderzyła w coś twardego i upadła ciężko na swoje zacne cztery litery począć przy okazji swoje spodnie, bo wpadła w jakąś kałużę.

Jęknęła cicho z bólu i podniosła wzrok na swojego napastnika oraz na jego wyciągniętą dłoń. Słysząc jego tłumaczenia nawet delikatnie się uśmiechnęła. Wiatr wiał i śpiewał jakieś mroczne, krzykliwe oraz świszczące pieśni uderzając w dachy budynków jakby próbował je zerwać. Nie lubiła takiej pogody – zważając, że mieszkała na poddaszu. Pozwoliła mu się wypaplać na temat tego, że nie chciał jej staranować, skorzystała z jego pomocy dotykając jego dłoni. Ona miała za to ciepłe dłonie, ponieważ mocno trzymała je schowane w kieszeniach swojej kurtki. Rozmasowała swój tyłek i ciężko westchnęła.

— Nie przepraszaj. Nic mi nie jest. Obiłam sobie tylko… tył. Sama powinnam bardziej uważać. – odpowiedziała mu patrząc na niego uważnie. Nie znała go raczej, ale nie możliwym było znać w tym mieście wszystkich, prawda?

Gdy zaczął porównywać ją do nastolatki uniosła brew do góry. Tak wyglądała młodo, ale nigdy na to uwagi nie zwracała, a jak ktoś uwagę na to zwrócił czuła się dziwnie. Nie wiedziała jak miała reagować. Czasem ją to peszyło, czasem denerwowało, dlatego też za bardzo nie chodziła po żadnych pubach czy barach. 

— Naprawdę nic sobie nie złamałam i dla pana informacji, nie jestem nastolatką. Mam w tym roku dwadzieścia sześć lat. – odpowiedziała uśmiechając się. Jej pełne usta były nawet umalowane czerwoną szminką, która po całym dniu nie była już taka wyrazista jak na jego początku. Lubiła ten kolor ze względu na to, że dodawał jej trochę powagi.

Ubrana była w szare spodnie w drobne białe kwiatki oraz zieloną kurtkę, która miała chronić ją przed wiatrem. Nie zapowiadano słońca, więc kurtka to był oczywisty wybór. Włosy już były w delikatnym nieładzie przez wiatr i pracę. Objęła się rękami nie za bardzo wiedząc, co ze sobą zrobić. Nie wiedziała też dokąd powinna iść, bo drogi nie znała. Nie znała nawet tej ulicy.

— Sama w sumie nie wiem, co robię w tym miejscu… – odpowiedziała niepewnie. Trochę obawiała się obcego mężczyzny w ciemnej uliczce. Było już późno, nie wiedziała z kim ma do czynienia, a droga do domu była nieznana. A walić to… pomyślała – wie pan może, którędy dojdę do klubokawiarni na ulicy Pokątnej? Niedaleko też jest księgarnia.

Dziewczyna nie należała do osób strachliwych i płochliwych, ale zdecydowanie stroniących od obcych ludzi. Broniła się zwykle sarkazmem i oschłością w spojrzeniu, a jeśli chodzi o jej tyły nie myślała nawet o tym, co mówi. Była zbyt zaskoczona, że kogokolwiek spotkała. W sercu nawet czuła ulgę, że ktoś może ją wyprowadzi w odpowiednie miejsce. Czy się go bała? Oczywiście. Nigdy nie wiadomo kim on mógł być. Mógł być nawet poplecznikiem Voldemorta. Przekrzywiła z ciekawości głowę i zmarszczyła brwi nad oczami zastanawiając się, dlaczego ten się cieszy, że jednak jest stara? Nie było to jednak zbyt istotne w tym momencie. Nie mogła mu się za bardzo przyjrzeć przez ten kaptur, ale liczyła na to, że nie był psychopatycznym mordercą, ale jeśli miała zginąć dzisiaj to tak czy siak by się to stało, prawda?

— A co za różnica? – zapytała zadzierając lekko głowę ku górze, aby móc na niego lepiej spojrzeć. – Jeśli nie zapytałabym ciebie o drogę to błądziłabym dalej i mogłabym spotkać kogoś innego. Jeśli los zechce, abym dzisiaj zginęła to będzie to teraz lub później. Po co odwlekać nieuniknione? – usta lekko jej drgnęły jakby chciała się uśmiechnąć, ale jednak tego nie zrobiła.

Tak. Mężczyzna był obcy. Tak. Był od niej silniejszy, ale w schowanej dłoni trzymała w gotowości różdżkę, którą w każdej chwili mogła użyć. Najwyżej stoczy pojedynek, najwyżej zginie w walce, a nie w wybuchu jakiegoś specyfiku, który mogłaby w tej chwili warzyć i źle dobrać składniki. Nim cokolwiek zdążyła dodać ten już transmutował jej kaptur przy kurtce, wyrzucając z ust potok słów na temat jej niewinności i urodzie. Nie była pewna, czy był to przytyk, jeśli chodzi o powagę, której najwyraźniej jej teraz brakowało, czy też faktycznie mężczyzna chciał jej rzucić komplementy, co chyba słabo mu szło. Nie potrafiła go rozgryźć.

Popatrzyła w kierunku, który jej wskazał, narzuciła na głowę w tym czasie jeszcze kaptur i zagryzła dolną wargę jakby się nad czymś grubo zastanawiała. Ruszyła z dwa kroki do przodu mijając go przy okazji, ale ostatecznie się zatrzymała. Mama jej mówiła, że powinna mieć więcej przyjaciół. Nora mówiła, że powinna sobie kogoś znaleźć (nad czym zwleka). Może los rzucał jej właśnie kolejną osobę, z którą mogłaby się zaprzyjaźnić? Może właśnie ten rok ma być rokiem nowych znajomości? A może los chciał, aby zginęła w ciemnym zaułku z rąk obcego mężczyzny? Może nie powinien być obcym mężczyzną? Może powinna go poznać? Odwróciła się w jego kierunku i popatrzyła wymownie.

— Idziesz? – zapytała jakby była to najbardziej oczywista rzecz jaką mógł w tym momencie w ogóle zrobić. – Jeśli mam dzisiaj zginąć to wolałabym wiedzieć przez kogo spotka mnie taki los – czy chciała go speszyć? Oczywiście. On pierwszy zaczął. Dodatkowo nie była dobra w poznawaniu nowych osób. Ludzie w jej otoczeniu albo byli od zawsze, albo nie dawali jej spokoju, aż przyzwyczaiła się do ich obecności. – Jestem Avelina.

Śmierć. Była dziwnym zjawiskiem. Wiele osób bało się jej. Obawiali się tego, co będzie, gdy już po nich przyjdzie. Inne osoby czekały, aż nadejdzie, ponieważ życie, które wiedli nie było idealne, więc pragnęli poznać Śmierć. Avelina była postacią zawieszoną między życiem, które toczy się codziennie, a śmiercią, której nie znała. Miała wiele żyć godnych zapamiętania, a życiem nazywała chwile, które przeżyła. Pierwszy przyjazd do szkoły, jazda na rowerze, pierwsza przejażdżka traktorem jej dziadka. Mogłaby wymieniać takich żyć bez liku, ale mogłaby też przytoczyć dni, kiedy nie chciała żyć. Kiedy chciała w końcu poznać Śmierć. Jednak nigdy to się nie stało.

Gdy chłopak zaczął na nią najeżdżać, że nie powinna tak myśleć uniosła szybko dłonie ku górze, aby trochę wyluzował. Żartowała, przecież tylko żartowała. Nie chcę przekonać się czy znów coś mnie…

Słowa te uderzyły w nią trochę za mocno, ale nie zapytała o to. Jeszcze nie. Nie byli znajomymi. Byli obcy dla siebie, więc nie chciała przekraczać granic. Jeśli mężczyzna nie czuł się zbyt dobrze w takim miejscu chciała uszanować jego wolę.

— Tak właśnie powiedziałby ktoś zły, aby uśpić czujność ofiary. – dźgnęła go palcem w ramię zerkając na niego. Chciała go rozluźnić i rozładować swój własny strach. Lubiła żartować z rzeczy, które ją przerażały, aby nikt nie wiedział, że się boi. Był to jej system obronny.

— Dobrze. Cody nie morderco. Mogłabym zadać tobie to samo pytanie. Co robisz w tym jakże ponurym zaułku? – wcisnęła się w ciasną uliczkę kuląc się, aby nie skaleczyć się o żadną zbyt ostrą cegłę.

Dziwnie czuła się, gdy mężczyzna szedł za nią. Zdecydowanie bardziej pewnie czułaby się, gdyby była za nim, gdyby go widziała. Teraz mógł ją zaatakować bez problemu i miała dziwne przeczucie, że się na nią gapi. Czuła mrowienie, gdzieś na karku, ale mogło to być też spowodowane tym dziwnym, kującym strachem, który tlił się gdzieś w okolicach jej serca. Serce waliło jej zdecydowanie mocniej niż powinno, ale nikt nie powinien być tym zaskoczony.

— Nie chodzę główną ulicą. Mam swoją własną drogę do mojego domu z pracy i zawsze chodzę tylko jedną ścieżką. Mam słabą orientację w terenie, a właśnie ta moja ścieżka została zawalona przez pogodę i brygadzista pokierował mnie inną drogą, ale po drodze gdzieś zbłądziłam. – wzruszyła ramieniem.

Cisnęła się dalej, a gdy ją ponaglił przyśpieszyła czując jak wzbiera się w niej zmęczenie. Dzisiejszy dzień dał jej naprawdę w kość, a jeszcze jakiś typek każe jej robić cardio przed dziewiątą w nocy. Pączek z kawiarni jej się teraz należy jak Niuchaczowi kawałek złota. W jej krokach mógł dostrzec, że się wahała. Momentami nawet zwalniała, ale ostatecznie szła odpowiednim tempem. Nie wiedziała o co mu chodziło, a nie chciała się chyba przekonywać kim był naprawdę. Wolała poznać go w kawiarni o ile w końcu zdecyduje się do niej wejść.

— Wszystko w porządku? – zapytała przyglądając się mu uważnie, ale trzymając odpowiedni dla obcych sobie osób dystans. Znowu zagryzła swoją wargę, która swoją drogą była popękana, bo często ją obgryzała. Liczyła, że jeśli będzie malować sobie usta szminką to nie będzie tego robić, ale działało tylko połowę dnia, a potem wracała do wstrętnego nawyku. — Masz klaustrofobie? – zapytała i ruszyła dalej w kierunku kawiarni, która należała do jej kuzynki.

— No, ty wyglądasz jakbyś wyzionął ducha w tej uliczce... – zauważyła unosząc wysoko brwi i w końcu rozluźniając się i uśmiechając nawet ciepło. Minęli księgarnie jej rodziców, gdzie w sumie mieszkała, ale nic o tym nie wspomniała. Wolała nie zdradzać obcej osobie swojego miejsca zamieszkania. To było rozsądne, prawda?
— Wiesz, że to ja mogłam być tą groźną? Dlaczego od razu założyłeś, że to ja mogę być ofiarą? – zapytała. Było to pytanie, które przyszło do niej spontanicznie. Zasłoniła sobie usta powstrzymując się przed ziewnięciem. Zaskakujący dzień. Właśnie zmierza na ciastko z nieznajomym. Czyż to nie ekscytujące? Schowała szczelnie swoje dłonie do kieszeni i obserwowała swoje towarzysza jak zareaguje na jej słowa. Avelina miała bardzo dobrą wyobraźnię. Niczego jej tam nie brakowało.

Gdy zaproponował, że da jej mapę zaśmiała się cicho. Było to nawet urocze, że chciał zadbać o jej orientacje. Może nie chciał jej już widywać w zaułkach? A może po prostu chciał wyłudzić od niej adres zamieszkania? Ludzi można poznawać w bardziej przyjemnych okolicach, a nie w ciemnych, mokrych i brzydkich uliczkach. Przytaknęła na jego paplaninę słów, ponieważ nie chciała go bardziej denerwować. Czuła jego spięcie i momentami miała wrażenie, że sama zaczyna być bardziej zdenerwowana, a nie chciała się tak czuć. Była zbyt zmęczona na to uczucie.

Gdy podchwycił jej żart o wyzionięciu ducha w końcu mogła szczerze się uśmiechać. Dziwiła się, że nie mogła zaprzestać temu dziwnemu uczuciu. Nigdy się tak nie zachowywała, nigdy się tak bezsensownie nie uśmiechała. No dobra. Kiedyś tak się szczerzyła w towarzystwie starszego kolegi ze szkoły, ale to dlatego, że był pałkarzem w szkolnej drużynie Quidditcha i był gwiazdą szkolną. Teraz spotkała jakiegoś podejrzanego gościa w uliczce. Po co się uśmiecha. Niech wie, że jest oschłą pindą, prawda? Tak powinna się zachowywać!

— Jak na kogoś kto mógł wyzionąć ducha, trzymasz się dobrze. – pocieszyła go tylko i puściła mu zadziornie oko.

Gdy znowu wytknął jej, że jest drobna, że była skołowana i zagubiona, tylko prychnęła. Jak miała zaprzeczać faktom? Tak była mała, tak była niepozorna i tak była totalną klapą jeśli chodzi o zaklęcia. Potrafiła je rzucać i potrafiła się obronić, ale zdecydowanie lepiej radziła sobie z kotłem. Mogłaby co najwyżej uwarzyć truciznę, co pewnie zajęłoby jej kilka godzin, więc byłaby pewnie martwa nim by cokolwiek zdążyła zrobić. Dobrze, że chociaż jest animagiem i może się z łatwością schować. Chociaż dzisiaj to by mogła pewnie jedynie dokooptować sobie koci ogon.

Obserwowała, jak balansuje na krawędzi chodnika samej kuląc się z zimna. Miała totalnie ochotę na słodkiego pączka w ciepłej kawiarni. Już nie mogła się doczekać. Gdy znowu skomplementował jej urodę speszyła się i pociągnęła kaptur bardziej na głowę, aby nie widział jej zawstydzenia. Wiedziała, że jest ładna, ale jakoś przez swoją skrytą osobowość nie miała żadnych relacji romantycznych i nawet niewinny flirt z drugą osobą ją ominął, albo sama tego nie zauważyła. Teraz miała szansę podnieść nos znad kociołka i posmakować niewinnego, dorosłego flirtu z obcą osobą. Uśmiechnęła się nawet pod nosem na samą myśl o tym. Dziwne uczucie. Takie nie spotykane w jej życiu.

— A nie wolałbyś ściągnąć mnie na dobrą drogę? – zapytała zerkając na niego spod kaptura czując jak policzki pulsują jej krwią od zawstydzenia.