Eugene Bell
Urodzenie: 04.02.1942 r., zodiakalny wodnik, numerologiczna 22
Stan cywilny: kawaler
Krew: mugolak
Zamieszkanie: Cyrk Bellów
Pochodzenie:
Stan cywilny: kawaler
Krew: mugolak
Zamieszkanie: Cyrk Bellów
Pochodzenie:
Wychowywał się na przedmieściach Preston, wśród dziesiątek innych jasnowłosych dzieci, wielu matek i kilku ojców w quasi-mormońskiej komunie praktykującej wielożeństwo. Grupa działa w oparciu o surowe zasady, często zakładające całkowite posłuszeństwo wobec Proroka, rządzącego ich zamkniętym, samowystarczalnym światem. Jego rodzice byli mugolami, choć, jak sam mówi, nawiedzonymi bardziej niż Woodchester Mansion. Nauka w Hogwarcie zerwała jego więzi ze wspólnotą. Naprawdę nazywa się Eugene Whitrose, ale czuje się bardziej związany z Bellami niż ze swoją biologiczną rodziną, z którą nie utrzymuje kontaktu, dlatego używa przybranego nazwiska.
Kształtowanie: ◉◉○○○
Rozproszenie: ◉◉○○○
Transmutacja: ◉◉○○○
Zauroczenie: ◉◉○○○
Nekromancja: ○○○○○
Translokacja: ◉◉○○○
Percepcja: ◉◉◉○○
Aktywność fizyczna: ◉◉○○○
Charyzma: ◉◉◉◉○
Rzemiosło: ○○○○○
Wiedza przyrodnicza: ◉◉○○○
Wiedza o świecie: ◉◉◉○○
Rozproszenie: ◉◉○○○
Transmutacja: ◉◉○○○
Zauroczenie: ◉◉○○○
Nekromancja: ○○○○○
Translokacja: ◉◉○○○
Percepcja: ◉◉◉○○
Aktywność fizyczna: ◉◉○○○
Charyzma: ◉◉◉◉○
Rzemiosło: ○○○○○
Wiedza przyrodnicza: ◉◉○○○
Wiedza o świecie: ◉◉◉○○
Poziom spaczenia: II
Różdżka: 14 cali, czarny orzech z rdzeniem z pióra pegaza, dość giętka
Zwierzę totemiczne: Baranek (Boży)
Aura: Jasnoszara i wpół przeźroczysta, jak dym albo mgła
O zdolnościach:
PRZEWAGI:
ZAWADY:
Różdżka: 14 cali, czarny orzech z rdzeniem z pióra pegaza, dość giętka
Zwierzę totemiczne: Baranek (Boży)
Aura: Jasnoszara i wpół przeźroczysta, jak dym albo mgła
O zdolnościach:
Nigdy nie zapowiadał się na wybitnego czarodzieja, bo latami zmagał się przekonaniem, że jego zdolności sprawią, że spłonie w ogniu piekielnym, a jego dusza nigdy nie dostąpi zbawienia. Po opuszczeniu murów szkoły udało mu się jednak nadrobić braki do tego stopnia, aby dziś uchodzić za kogoś, kto czarować potrafi przynajmniej przeciętnie. Bariery psychiczne wpojone przez pseudoreligijną indoktrynację odcisnęły istotne piętno na jego potencjale, po części pewnie zmarnowanym. Nie pomogło mu też to, że przez jedenaście lat życie we wspólnocie nie nauczył się nawet porządnie czytać i pisać, co sprawiło, że jego pierwsze lata w Hogwarcie były drogą przez mękę – poznawczą i społeczną. Ma skłonność do unikania niepotrzebnego wysiłku, zwłaszcza fizycznego. Uważa, że pośpiech upokarza i identyfikuje się jako asportowy z wyboru. Nie posiada zdolności rzemieślniczych. Zawsze jednak czuł się blisko zmarłych; wyczuwał pozaziemską obecność i potrafił skłonić dusze do zwierzeń. Niepokoiło to (no, łagodnie mówiąc) jego liczną rodzinę, wiążącą podobne praktyki z satanizmem, ale nawet wyuczona nienawiść do własnej, zwichrowanej psychiki nie zerwała jego osobliwej więzi z zaświatami. Eugene jest spirytystą, właściwie medium intelektualnym. Potrafi się sprzedać, zainteresować drugą osobę samą gadką czy zbudować nastrój, żeby odstawić niezłe show, choć jego baterie społeczne szybko się wyczerpują, a zbyt intensywną pracę na rzecz zmarłych przypłaca regularnymi migrenami. Mimo to chętnie pomaga duchom, a żywych mami spektaklami z użyciem tablicy Ouija i prostymi, magicznymi sztuczkami, bo na ogół uważa, że w trywialnych sprawach nie warto przerwać wiecznego odpoczynku umęczonych dusz. Chyba, że chce się przed kimś popisać – wtedy to co innego.
PRZEWAGI:
Niewidzialność 0: Ma niewielu znajomych, a jego więzi z innymi są raczej nietrwałe. Na ogół sam czuje się tak, jakby był jedynie gęstą bio-energią, plątającą się gdzieś między światem żywych a Limbo.
Ma niezwykłą zdolność do gubienia się w tłumie, potrafi stać się przeźroczysty. Nie rzucaj się w oczy i nie odpowiadaj na pytania, ONI chcą nam tylko zaszkodzić, słyszał w dzieciństwie.
Urodzeni by występować 0: Potrafi budować napięcie głosem, ciszą i światłem, zręcznie balansując pomiędzy autentycznym mediumizmem a zwykłym scenicznym oszustwem. Lubi rekwizyty, zna wiele technik pozwalających ubarwić widowisko – od drobnych magicznych sztuczek po pełnoprawne efekty specjalne – i nigdy nie przepuści okazji, by napędzić komuś pietra. Jeśli sytuacja wymaga dramatyzmu, Eugene bez wahania przewróci krzesło albo podpali stół, żeby utrzymać uwagę publiczności.
Wywoływanie duchów III: Od lat funkcjonuje na granicy świata żywych i zmarłych, przez co kontakt z duchami stał się dla niego bardziej naturalny niż wiele relacji międzyludzkich. Żartuje, że wcale ich nie wywołuje, to one traktują go jak portal do świata żywych, rozwiązywacza spraw niedokończonych albo osobistego spowiednika. Szybko wyczuwa, w jaki sposób należy rozmawiać z daną duszą, jak ją uspokoić, czego unikać i kiedy lepiej pozwolić jej mówić. Nie traktuje duchów wyłącznie jako zjawisk wymagających odesłania; część z nich zwyczajnie toleruje, a do niektórych zdążył się nawet przyzwyczaić. Bywa jednak, że podchodzi do swojej zdolności zbyt lekkomyślnie i przeciąża się nadmiarem pozaziemskich kontaktów. W takich momentach czuje się jak rozstrojone radio, w którym o uwagę słuchacza walczą dwie stacje – podszepty zmarłych i jego własne myśli.
Egzorcyzmy III: Jest egzorcystą. Potrafi przeprowadzić poprawny rytuał wypędzania. Nie, żeby przepadał za tym zajęciem; pewnie odpuściłby je sobie zupełnie, gdyby tylko ludzka desperacja nie była szybkim sposobem na duży zarobek. Uważa, że większość zjawisk określanych przez innych jako opętanie czy nawiedzenie ma własną logikę i rzadko wynika z czystej wrogości. Najbliżej mu do pracy z poltergeistami, bytami chaotycznymi, impulsywnymi, często bardziej psotnymi niż groźnymi. W ich zachowaniu dostrzega coś znajomego, bliskiego jego własnej naturze. Z egzorcyzmami zetknął się bardzo wcześnie, był ich obiektem jako dziecko. Dziś wie, że jego wspólnota stosowała raczej przestarzałe i wątpliwe wychowawczo metody cielesne, które nie miały szansy powodzenia. Próba regularnego „wypędzania” czegoś, czego w rzeczywistości nie było, nie przyniosła żadnego efektu, ale zostawiła po sobie szereg traum i niechęć do ludzi, próbujących porządkować rzeczy, których nigdy nie zrozumieją.
Znajomość półświatka I: Trzyma się z niezłymi oryginałami, więc zwykle wie, co, jak i gdzie.
Tworzenie świec i kadzideł I: Robi to głównie dlatego, że ich potrzebuje i lubi bawić się woskiem.
Ma niezwykłą zdolność do gubienia się w tłumie, potrafi stać się przeźroczysty. Nie rzucaj się w oczy i nie odpowiadaj na pytania, ONI chcą nam tylko zaszkodzić, słyszał w dzieciństwie.
Urodzeni by występować 0: Potrafi budować napięcie głosem, ciszą i światłem, zręcznie balansując pomiędzy autentycznym mediumizmem a zwykłym scenicznym oszustwem. Lubi rekwizyty, zna wiele technik pozwalających ubarwić widowisko – od drobnych magicznych sztuczek po pełnoprawne efekty specjalne – i nigdy nie przepuści okazji, by napędzić komuś pietra. Jeśli sytuacja wymaga dramatyzmu, Eugene bez wahania przewróci krzesło albo podpali stół, żeby utrzymać uwagę publiczności.
Wywoływanie duchów III: Od lat funkcjonuje na granicy świata żywych i zmarłych, przez co kontakt z duchami stał się dla niego bardziej naturalny niż wiele relacji międzyludzkich. Żartuje, że wcale ich nie wywołuje, to one traktują go jak portal do świata żywych, rozwiązywacza spraw niedokończonych albo osobistego spowiednika. Szybko wyczuwa, w jaki sposób należy rozmawiać z daną duszą, jak ją uspokoić, czego unikać i kiedy lepiej pozwolić jej mówić. Nie traktuje duchów wyłącznie jako zjawisk wymagających odesłania; część z nich zwyczajnie toleruje, a do niektórych zdążył się nawet przyzwyczaić. Bywa jednak, że podchodzi do swojej zdolności zbyt lekkomyślnie i przeciąża się nadmiarem pozaziemskich kontaktów. W takich momentach czuje się jak rozstrojone radio, w którym o uwagę słuchacza walczą dwie stacje – podszepty zmarłych i jego własne myśli.
Egzorcyzmy III: Jest egzorcystą. Potrafi przeprowadzić poprawny rytuał wypędzania. Nie, żeby przepadał za tym zajęciem; pewnie odpuściłby je sobie zupełnie, gdyby tylko ludzka desperacja nie była szybkim sposobem na duży zarobek. Uważa, że większość zjawisk określanych przez innych jako opętanie czy nawiedzenie ma własną logikę i rzadko wynika z czystej wrogości. Najbliżej mu do pracy z poltergeistami, bytami chaotycznymi, impulsywnymi, często bardziej psotnymi niż groźnymi. W ich zachowaniu dostrzega coś znajomego, bliskiego jego własnej naturze. Z egzorcyzmami zetknął się bardzo wcześnie, był ich obiektem jako dziecko. Dziś wie, że jego wspólnota stosowała raczej przestarzałe i wątpliwe wychowawczo metody cielesne, które nie miały szansy powodzenia. Próba regularnego „wypędzania” czegoś, czego w rzeczywistości nie było, nie przyniosła żadnego efektu, ale zostawiła po sobie szereg traum i niechęć do ludzi, próbujących porządkować rzeczy, których nigdy nie zrozumieją.
Znajomość półświatka I: Trzyma się z niezłymi oryginałami, więc zwykle wie, co, jak i gdzie.
Tworzenie świec i kadzideł I: Robi to głównie dlatego, że ich potrzebuje i lubi bawić się woskiem.
ZAWADY:
Szlama III: Nie dość, że mugolak, to jeszcze i dla mugoli dziwny, bo chowany w sekcie. Nie zna dobrze zasad rządzących ani światem zwykłych ludzi, ani czarodziejów. Jego zdaniem koncepcja czystości krwi nie różni się szczególnie od doktryny religijnej i jako taka należy do przestrzeni światopoglądu, dlatego nie powinna ustalać hierarchii społecznej.
Pośmiewisko I: Notorycznie błaźni się tym, że o czymś nie wie albo czegoś nie potrafi. Bywa, że brakuje mu prostych umiejętności, które innym wydają się oczywiste – nigdy nie jeździł na rowerze, nie wie, jak skorzystać z rozkładu jazdy, ale za to pięknie cytuje Pismo Święte i może porozmawiać z Twoją zmarłą ciotką.
Drobny lęk I: Niby rozumie, że piekła nie ma, ale zdarza się, że dawne przekonania w dalszym ciągu wpływają na jego życie i zapętla się w swoich sekciarskich lękach przed końcem świata albo wiecznym potępieniem, do którego przecież nie może dopuścić.
Uzależnienie I: Trudno powiedzieć, czy gada z duchami, bo jest pijany, czy jest pijany, bo gada z duchami.
Wyuzdany I: Szuka bliskości nie tylko z potrzeby przyjemności, ale i żeby ugruntować własną realność. Krótkie relacje i intensywne znajomości pozwalają mu na chwilę zakotwiczyć się w świecie żywych, odcinając od nieustannego kontaktu z tym, co martwe i nienazwane. Nie powiedziałby, że praktykuje poligamię, ale ze względu na wspólnotę, w której dorastał, zachował w tej kwestii otwarty umysł.
Brak energii I: Nie potrafi rzucać zaklęć w pełnię, ale za to dobrze wtedy śpi.
Pośmiewisko I: Notorycznie błaźni się tym, że o czymś nie wie albo czegoś nie potrafi. Bywa, że brakuje mu prostych umiejętności, które innym wydają się oczywiste – nigdy nie jeździł na rowerze, nie wie, jak skorzystać z rozkładu jazdy, ale za to pięknie cytuje Pismo Święte i może porozmawiać z Twoją zmarłą ciotką.
Drobny lęk I: Niby rozumie, że piekła nie ma, ale zdarza się, że dawne przekonania w dalszym ciągu wpływają na jego życie i zapętla się w swoich sekciarskich lękach przed końcem świata albo wiecznym potępieniem, do którego przecież nie może dopuścić.
Uzależnienie I: Trudno powiedzieć, czy gada z duchami, bo jest pijany, czy jest pijany, bo gada z duchami.
Wyuzdany I: Szuka bliskości nie tylko z potrzeby przyjemności, ale i żeby ugruntować własną realność. Krótkie relacje i intensywne znajomości pozwalają mu na chwilę zakotwiczyć się w świecie żywych, odcinając od nieustannego kontaktu z tym, co martwe i nienazwane. Nie powiedziałby, że praktykuje poligamię, ale ze względu na wspólnotę, w której dorastał, zachował w tej kwestii otwarty umysł.
Brak energii I: Nie potrafi rzucać zaklęć w pełnię, ale za to dobrze wtedy śpi.
Edukacja:
Uczył się w Hogwarcie, gdzie trafił do Ravenclawu. Miał trudności w szkole ze względu na częściowy analfabetyzm i niskie zdolności przystosowawcze; długo przyzwyczajał się do nowej, zupełnie odmiennej rzeczywistości.
Doświadczenie:
Po skończeniu szkoły, zgodnie z sugestią życzliwych profesorów, próbował swoich sił na stażu w Ministerstwie Magii, w Departamencie Kontroli nad Magicznymi Stworzeniami, gdzie w Dziale Duchów zajmował się rejestracją i kategoryzowaniem istot pozaziemskich. Szybko okazało się, że nie jest w stanie sprostać monotonii biurowego rytmu ani egzystować w systemie, który wymagał od niego stabilności, jakiej nigdy w sobie nie wykształcił. Przez jakiś czas utrzymywał się na finansowej powierzchni dzięki pracy w roli medium. Do cyrku trafił najpierw jako widz szukający wrażeń. Był zupełnie oczarowany tym, jak wygląda życie trupy i wracał wielokrotnie, by mu się przyglądać; odnalazł w organizacji tego przedsięwzięcia znane sobie struktury życia wspólnotowego, w ramach których potrafił funkcjonować i jeszcze przed dziewiętnastymi urodzinami wybłagał Bellów, by pozwolili mu zostać na stałe.
W cyrku przeprowadza pokazy spirytystyczne, które są na ogół jedną wielką ściemą, bo głupio mu męczyć duchy w celach rozrywkowych. Jeśli może, zrobi wszystko, za co ktoś inny będzie chciał mu zapłacić, ale gdy trupie się powodzi, to miga się od pracy jak tylko może. Sporadycznie przeprowadza egzorcyzmy, ale nigdy tam, gdzie stacjonują, żeby nie sprowadzić nieszczęścia na swoich bliskich. Gdy w trupie pojawiają się dzieci, chętnie wspiera je edukacyjnie i wchodzi w rolę nauczyciela – zależy mu, by mali Bellowie nigdy nie musieli się za siebie wstydzić.
Aktualne miejsce pracy: Cyrk Bellów, gdzie występuje jako The Hollow.
Cechy szczególne: Białe włosy, blada cera i krzywy, garbaty nos.
Rozpoznawalność: Poziom III. Jest jednym z Bellów, ale chyba najmniej towarzyskim. Ukończył Hogwart i przez krótką chwilę pracował w Ministerstwie Magii. Jego tożsamość nie jest tajemnicą, ale została w dużej mierze zapomniana, bo nigdy nie był nikim prawdziwie istotnym.
Doświadczenie:
Po skończeniu szkoły, zgodnie z sugestią życzliwych profesorów, próbował swoich sił na stażu w Ministerstwie Magii, w Departamencie Kontroli nad Magicznymi Stworzeniami, gdzie w Dziale Duchów zajmował się rejestracją i kategoryzowaniem istot pozaziemskich. Szybko okazało się, że nie jest w stanie sprostać monotonii biurowego rytmu ani egzystować w systemie, który wymagał od niego stabilności, jakiej nigdy w sobie nie wykształcił. Przez jakiś czas utrzymywał się na finansowej powierzchni dzięki pracy w roli medium. Do cyrku trafił najpierw jako widz szukający wrażeń. Był zupełnie oczarowany tym, jak wygląda życie trupy i wracał wielokrotnie, by mu się przyglądać; odnalazł w organizacji tego przedsięwzięcia znane sobie struktury życia wspólnotowego, w ramach których potrafił funkcjonować i jeszcze przed dziewiętnastymi urodzinami wybłagał Bellów, by pozwolili mu zostać na stałe.
W cyrku przeprowadza pokazy spirytystyczne, które są na ogół jedną wielką ściemą, bo głupio mu męczyć duchy w celach rozrywkowych. Jeśli może, zrobi wszystko, za co ktoś inny będzie chciał mu zapłacić, ale gdy trupie się powodzi, to miga się od pracy jak tylko może. Sporadycznie przeprowadza egzorcyzmy, ale nigdy tam, gdzie stacjonują, żeby nie sprowadzić nieszczęścia na swoich bliskich. Gdy w trupie pojawiają się dzieci, chętnie wspiera je edukacyjnie i wchodzi w rolę nauczyciela – zależy mu, by mali Bellowie nigdy nie musieli się za siebie wstydzić.
Aktualne miejsce pracy: Cyrk Bellów, gdzie występuje jako The Hollow.
Cechy szczególne: Białe włosy, blada cera i krzywy, garbaty nos.
Rozpoznawalność: Poziom III. Jest jednym z Bellów, ale chyba najmniej towarzyskim. Ukończył Hogwart i przez krótką chwilę pracował w Ministerstwie Magii. Jego tożsamość nie jest tajemnicą, ale została w dużej mierze zapomniana, bo nigdy nie był nikim prawdziwie istotnym.
Wskazówki dla Mistrza Gry
Eugene na co dzień przebywa w cyrku Bellów, gdzie zajmuje się tym, czego akurat potrzeba, jeśli akurat mu się chce. Kiepsko znosi przenosiny z miejsca na miejsce, bo dla niego każdy kolejny postój to nowa energia duchowa, z którą musi się mierzyć (no, taka przynajmniej jest wersja oficjalna; nie powie przecież, że nienawidzi składać namiotów), co zwykle robi, upijając się na smutno. Zdarza się, że chwilami pragnie od życia czegoś lepszego, zwykle zimą, gdy na zewnątrz jest zimno i ponuro, a w cyrku nie palą się wszystkie światła. Wtedy wyjeżdża na chwilę, by nadrabiać stracony czas i doświadczać życia na różne sposoby. Zawsze wraca, bo jest wierny jak pies.
![[+]](/images/collapse_collapsed.png "[+]")
Bonusy![[Obrazek: imgproxy.php?id=anwbJhx.png]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=anwbJhx.png)