[1.09.1972] The Anatomy of Sleep: The Black Case — by Ms. Mad Scientist

.˚　　　　✦　　　.　　. 　 ˚　.　　　　　 . ✦　　　 　˚　　　　 . ★⋆. ࿐࿔
　　　.   　　˚　　 　　*　　 　　✦　　　.　　.　　　✦　˚ 　　　　 ˚　.˚　　　　✦　　　.　　. 　 ˚　.　　　　 　　 　　　　  　　　　　 

Lydia przez całe swoje życie miała przypadłość polegającą na to, że wierzyła w rzeczy, których nie dało się przedstawić na piśmie przed komisją Wizengamotu. Sny, znaki, szepty Matki, przeczucia pojawiające się na długo przed tym zanim rzeczywistość łaskawie postanowiła je potwierdzić — wszystko to było dla niej czymś równie naturalnym jak oddychanie, ale dla jej rodziny stanowiło najwyraźniej znacznie poważniejszy problem. Ojciec od pewnego czasu coraz częściej wspominał o Lecznicy Dusz. Robił to oczywiście subtelnie, ponieważ w przyzwoitym domu nie mówiło się córce, że zamierzało się ją zamknąć, lecz że należałoby zapewnić jej odpowiednią opiekę.

Lydia uznała więc, że skoro jej własna rodzina najwyraźniej zamierzała rozstrzygnąć o stanie umysłu bez konsultowania go z jego właścicielką, pozostawała jej jeszcze ostatnia deska ratunku, tj. Odile Fawley. Starsza koleżanka ze szkoły, która już w Hogwarcie potrafiła wprawić Black w onieśmielenie samym spojrzeniem, wydawała się jej do tego idealna.

Oczywiście, nie zamierzała bynajmniej porzucać wiary. Wróżbitka chciała jedynie sprawdzić, czy za jej wizjami kryło się coś, co można było zbadać, zmierzyć i opisać bez natychmiastowego wzywania uzdrowiciela. Plan był prosty. Pozwolić się zbadać. Uzyskać raport. Położyć go ojcu na biurku i uprzejmie zasugerować, że skoro jego córka została przebadana przez wykwalifikowaną specjalistkę, być może nie było potrzeby wysyłać jej do miejsca, w którym ludzie najwyraźniej mieli zwyczaj leczyć cudze umysły poprzez odbieranie im wolności.

Nie była pewna, czy czekała pod właściwym adresem. Przyszła jednak dokładnie tam, gdzie wskazywał zapisany na skrawku pergaminu adres. Lydia zawahała się przez krótką chwilę, po czym uniosła dłoń i zapukała. Matko, miej mnie w opiece, pomyślała.

Mieszkanie Odile znajdowało się na drugim piętrze wyremontowanej wiktoriańskiej kamienicy. Większość mugoli uznałaby ten lokal za naprawdę niezły, jednak nie miał on porównania do eleganckiego domu rodziny Black. Zaraz po tym jak Lydia zapukała, drzwi otworzyły się i właścicielka stanęła w progu.
– Witam. – Odile uśmiechnęła się lekko. Był to rzadki widok, ale przy Lydii zdarzało się to całkiem często. Plus nie chciała wystraszyć panny Black podczas wizyty w obcym miejscu. – Proszę, wejdź do środka. – Gestem ręki zaprosiła drugą kobietę, by weszła do wąskiego przedpokoju.

Mieszkanie to wyglądało na względnie nowe, ze ścianami pomalowanymi na biało oraz kupionymi parę lat temu meblami z ciemnego drewna. Lydię mógł zaskoczyć fakt, że nigdzie nie było dekoracji. Każdy element mieszkania zdawał się mieć jakieś praktyczne zastosowanie, nawet rośliny w doniczkach wyglądały na obiekty jakichś badań przeprowadzanych przez Fawley.

Odile zaprowadziła koleżankę do salonu, który był równie minimalistycznie urządzony co reszta mieszkania z tą różnicą, że każdą ze ścian zajmowały regały po brzegi wypełnione książkami. Zgromadzona tutaj literatura dotyczyła w większości zagadnień związanych z metamorfomagią oraz biologią, ale dało się znaleźć również tomy poświęcone innym dziedzinom nauki.

Gdy obie kobiety usiadły na ciemnej kanapie, Fawley ruchem różdżki przywołała karafkę wody oraz dwie szklanki.
– Mam również parę herbat, gdybyś zechciała się napić. – Specjalnie wykosztowała się na droższe rodzaje, ale ten wydatek był uzasadniony celem. Odile naprawdę zależało na tym, by Lydia czuła się podczas tego badania komfortowo. Nawet pożyczyła od Odysa parę książek na temat magicznej psychologii, by odświeżyć wiedzę z Munga. – Powiedz, kiedy będziesz gotowa. – dała znać drugiej czarownicy, jednocześnie przypatrując się jej wyrazowi twarzy. Sama była gotowa zacząć w każdym momencie; na stoliku do kawy leżało już przygotowane pióro oraz notes do zapisywania obserwacji.

Gdyby ktokolwiek inny poprosił Odile o prywatną konsultację psychologiczną, od razu spławiłaby taką osobę. Nie po to spędziła lata na rozkrajaniu trupów, żeby teraz robić za personalną Lecznicę Dusz. W przypadku Lydii było jednak inaczej. Kiedy Black spytała o możliwość badania, Fawley odniosła wrażenie, że ta prośba wynikała nie tylko z ich wieloletniej znajomości ale również z chęci zachowania poufności. Skoro więc koleżanka zdecydowała się zaufać konkretniej jej, nie mogła odmówić. A poza tym, zwyczajnie zależało jej na bezpieczeństwie Lydii. Jeszcze w Hogwarcie zdarzało jej się przeganiać od Lydii jakichś ćwoków, którzy dręczyli ją i nazywali dziwadłem.

Od progu pożałowała, że nie przygotowała sobie zawczasu stosownej gadki-szmatki. Nie obawiała się bynajmniej samego badania — istniały rzeczy znacznie niebezpieczniejsze od podejrzeń o niestabilność umysłową. Jedną z nich była niewątpliwie Odile Fawley, która powitała ją uśmiechem tak rzadkim, że należało uznać go za przywilej zarezerwowany dla szczególnie zasłużonych gości, a Blackówna… miała słabość do przywilejów.

Nawet w bladym świetle sączącym się przez okna ciemne włosy Odile zdawały się być czarne jak noc, a wyostrzone rysy nadawały jej twarzy chłodną urodę. Lydia pomyślała, że musiałaby być kobietą znacznie cnotliwszą, aby nie zapragnąć sprawdzić, czy pod tym lodowatym spokojem kryła się choć odrobina ciepła.

Temperatura mieszkania rozproszyło chłód, który jesienny wiatr pozostawił na jej dłoniach. Rozejrzała się, prędko dostrzegając charakter wystroju. W domu Blacków każda ściana uginała się pod ciężarem rodowej dumy, tj. herby, portrety przodków i złote pierdoły, których jedyną zasługą było przetrwanie kolejnych pokoleń. Nie należała do osób szczególnie przywiązanych do mugolskich standardów wystroju, niemniej surowość tego miejsca przykuła jej uwagę. Białe ściany, ciemne meble, brak bibelotów, obrazów.
— Twoje królestwo. Jest znacznie bardziej uporządkowane niż się spodziewałam. Spodziewałam się… chaosu geniuszu — zaczęła. — Herbaty chętnie się napiję, dziękuję. Obawiałam się, że będę musiała złożyć oficjalną prośbę, a nie jestem pewna, czy moje serce zniosłoby odmowę — posłała jej słodki uśmiech (jak gdyby nie przyszła tutaj na konsultację, lecz na schadzkę, której istnienia obie panie zamierzały z uporem nie przyznawać!). —  Przyznaję, że nie jestem pewna, czy powinnam była coś zjeść przed wizytą. Nie mam pojęcia, jak wyglądają podobne badania.
Zdjęła rękawiczki, starannie układając je na kolanach i usiadła na kanapie. Kiedy Odile przywołała karafkę oraz szklanki, Lydia przyglądała się jej dłoniom z zainteresowaniem, którego nie zamierzała szczególnie starannie ukrywać. Wszakże nie istniał żaden przepis dobrego wychowania, który zabroniłby damie podziwiać cudze dłonie. A jeśli taki istniał, gotowa była uznać go za wyjątkowo niefortunne niedopatrzenie.
— Mam nadzieję, że nie zamierzasz od razu przystępować do najgorszego, moja droga. Przygotowałam się psychicznie na rozmowę, może nawet na kilka niewygodnych pytań, ale gdybym wiedziała, że będziesz mi się przyglądać z takim skupieniem, włożyłabym coś znacznie ładniejszego — zażartowała, ale śmiech, który towarzyszył tym słowom, okazał się krótki i nieco wymuszony. Lydia spuściła wzrok na własne dłonie. Nie przyszła tu przecież po to, aby rozbawiać Odile, ani nawet po to, by udowodnić jej, że wcale nie była szalona. Pragnęła jedynie uzyskać coś, co mogłaby przedstawić ojcu w miejsce jego własnych, coraz śmielszych przypuszczeń. — Chciałabym, żebyś była ze mną szczera, Odile. Nawet jeśli okaże się to dla mnie nieprzyjemne. Zwłaszcza jeśli okaże się nieprzyjemne.