[21/09/1072] Un jour, l’été s’achève | Benjy, Prue

Późny wieczór zdążył już porządnie rozgościć się na ulicach, kiedy dotarłem do Bromley, wilgoć, która osiadła na moim płaszczu i zwichrzonych wiatrem włosach, przypominała mi, dlaczego nigdy nie przepadałem za londyńską pogodą o tej porze roku - posępna mgła snuła się nisko nad brukiem, wypełniała przestrzenie między budynkami, ograniczając widoczność do kilku najbliższych latarni, przez co droga tutaj wydawała się dłuższa i bardziej niepokojąca, niż była w rzeczywistości - otrzepałem ramiona z drobnych kropelek wody, poprawiłem kołnierz i wszedłem do środka, zamykając za sobą drzwi. Wnętrze przywitało mnie przyjemnym ciepłem, za którym zdążyłem się już porządnie stęsknić, przez cały dzień roboty na dworze, nawet jeśli nie miałem zamiaru zostawać w Londynie ani minuty dłużej, niż było to konieczne.
Przede wszystkim szukałem Prudence, mieliśmy bowiem spotkać się w Gabinecie Luster, gdzie miała coś do załatwienia, skąd zamierzaliśmy wspólnie wrócić na wieś, więc właściwie od samego początku rozglądałem się tylko za znajomą sylwetką. Przystanąłem w pomieszczeniu wyglądającym na puste, najpewniej jednym z wielu, próbując wypatrzyć ją pomiędzy odbiciami, meblami i wszystkim tym, co wypełniało wnętrze pierwszej sali przybytku. Posrebrzane zwierciadła tej porze odbijały przede wszystkim przygaszone światło oraz moją własną, niezbyt reprezentacyjną sylwetkę.
- Halo? Dobly wieczól? Plue? Ktokolwiek? - Zawołałem w końcu, niezbyt głośno, ale wystarczająco, by mój głos poniósł się po gabinecie. - Mam nadzieję, sze nie zamieszasz kazaś mi spędzić całego wieczolu w towaszystwie własnego odbicia? - Dodałem przezornie. Nie miałem szczególnego sentymentu do oglądania siebie z kilku perspektyw jednocześnie, zwłaszcza po całym dniu, ale uznałem, że skoro już przyszło mi odwiedzić to miejsce, mogłem przynajmniej wykorzystać okazję, żeby sprawdzić, czy nadal wyglądałem na kogoś, komu można powierzyć bezpieczne odprowadzenie dziewczyny do domu. Wynik nie był jednoznaczny. Przesunąłem dłonią po mokrych włosach, odgarniając je z czoła i próbując przywrócić im jakiekolwiek ułożenie, po czym zerknąłem na zegarek - byłem na czas, przynajmniej według własnego rozumienia punktualności, które, jak zdążyłem się przekonać, nie zawsze pokrywało się z oczekiwaniami innych. Oparłem się biodrem o najbliższy mebel i ponownie rozejrzałem po pomieszczeniu, tym razem z nieco większą uwagą, ponieważ przez te wszystkie lata, jakie spędziłem jako znajomy, nawet przyjaciel rodziny, nie miałem zbyt wielu okazji, aby tu przebywać.

!Strach przed imieniem

Chociaż nie doznajesz żadnych omamów słuchowych, nie jesteś w stanie wydusić z siebie Jego imienia. Kogo? Sam-wiesz-kogo... T-tego, którego imienia nie wolno wymawiać... Tego, który zasiał w ludziach strach.

Gabinet luster był chlubą jej rodziny. Wiele osób odwiedzało to miejsce, w sumie to nie dziwiło jej to wcale. Bletchleyowie byli prawdziwymi specjalistami w swoim fachu. To, co robili ze szkłem było niesamowite. Prudence niestety nigdy nie miała w sobie szczególnych zdolności artystycznych, czy rzemieślniczych, jej bliźniak dostał te umiejętności w pakiecie genetycznym przy urodzeniu. Ona sama bardziej wdała się w Sporutów, a przynajmniej tak to sobie tłumaczyła.

Zjawiła się w tym miejscu, bo obiecała podrzucić wujowi eliksiry. Ostatnio było z tym ciężko, minie pewnie sporo czasu, kiedy Londyn wróci do normalności, na szczęście ich rodzinne zbiory były naprawdę ogromne, być może również odnieśli straty podczas pożarów, jednak nie stracili wszystkiego, dzięki czemu mogli pomóc odrobinę swoim najbliższym. Od tego przecież była rodzina, czyż nie?

Umówiła się tutaj z Benjym, później razem wrócić na wieś. W sumie zakładała, że to będzie jej ostatnia noc w tamtej rezydencji. Po ślubie, na który się razem wybierali powinna znowu zostać w Londynie, wrócić do normalności, bo nie mogła przecież wiecznie żyć w bańce. Co do ślubu… była całkiem zadowolona z tego, że jej chłopak poprosił ją o to, aby została jego osobą towarzyszącą. Nie uczestniczyła jeszcze w takim wielkim wydarzeniu, podejrzewała, że pewnie nigdy nie nadarzy się też okazja, aby to powtórzyć, nie wątpiła w to, że dobrze im zrobi krótki wypad do Walii i odrobina beztroski. Udało jej się nawet kupić sukienkę przy pomocy koleżanki, miała nadzieję, że faktycznie będzie odpowiednia, bo nie chciałaby się nie wpasować.

Bletchley gawędziła właśnie z wujem, kiedy usłyszała znajomy głos dochodzący gdzieś z okolicy drzwi wejściowych. Benjy tutaj trafił, doskonale, nie zamierzała jednak opuścić tego miejsca nim nie pokaże mu wszystkich najciekawszych eksponatów. - Dziękuję za wszystko, mam nadzieję, że niczego nie brakuje w zamówieniu, tak, poradzimy sobie tutaj sami, przecież doskonale znam to miejsce. - Rzuciła jeszcze wujowi na odchodne, kiedy zmierzała w stronę swojego chłopaka.

O tej porze do gabinetu przychodzili już raczej nieliczni, zresztą kiedy spojrzała na zegar dotarło do niej, że było już po godzinach otwarcia, więc mogli na spokojnie rozejrzeć się po wszystkich pomieszczeniach i nikt nie mógł im w tym przeszkodzić. To akurat było spory plusem.

- Nie, nie zamierzam, będziemy oglądać Twoje i moje odbicia, mam nadzieję, że to nie problem. - Wyłoniła się w końcu zza jednego ze zwierciadeł i ruszyła w jego stronę. Uśmiechnęła się do niego na przywitanie, dopiero po chwili zatrzymała się tuż przed nim i wspięła na palcach, aby zbliżyć swoje usta do jego. Póki mogła to nie zamierzała sobie odmawiać tych drobnych przyjemności, zresztą był jej chłopakiem, mogła go całować kiedy tylko miała na to ochotę. Odsunęła się w końcu o krok. - Myślę, że może Ci się tu spodobać, nawet jeśli byłeś tu wcześniej, to sporo się zmieniło od tego czasu. - Członkowie jej rodziny ciągle pracowali nad nowymi lustrami, więc na pewno znajdzie się tu coś, co go zaskoczy, a przynajmniej na to liczyła.

Nie musiałem długo czekać, zanim Prudence wyłoniła się zza jednego ze zwierciadeł, lecz niewątpliwie zdążyłem już obejść wzrokiem połowę pomieszczenia, zajrzeć w kilka miejsc i nabrać podejrzenia, że zainteresowania zawodowe Eliasa nie powinny były ani trochę mnie zdziwić, nawet jeśli w momencie, gdy dowiedziałem się z listu o jego wyborach, niewątpliwie parokrotnie zamrugałem. Nie żebym miał coś przeciwko, rozumiałem przecież wartość rzemiosła, sam spędziłem wystarczająco dużo czasu nad przedmiotami, których przeznaczenie dla postronnego obserwatora pozostawało zagadką, ale tutaj chyba niemal każdy mógł się poczuć nieco osaczony przez własną twarz. Zwłaszcza jeśli, tak jak ja, nie miał szczególnej potrzeby oglądania jej pod wszystkimi możliwymi kątami i z każdej perspektywy. Przynajmniej tyle dobrego, że moja dziewczyna nie zamierzała kazać mi szukać siebie do rana, choć jednocześnie bardzo szybko doszedłem do wniosku, że mogłem niepotrzebnie podsuwać jej pomysły.
Usłyszawszy odpowiedź na moje słowa, odwróciłem głowę w tamtym kierunku i oparłem dłoń na biodrze, przyglądając jej się z udawanym powątpiewaniem - może nie było tego po mnie widać, niezbyt pasowało to do persony, jaką byłem, kiedy ostatni raz tu przebywałem, ale oglądanie własnego odbicia nie należało do moich ulubionych rozrywek, zwłaszcza że zwykle kończyło się odkryciem jakiegoś nowego powodu, dla którego powinienem był wcześniej złapać za parę ostrych nożyczek albo przynajmniej wypastować buty i odświeżyć materiał skórzanego płaszcza. Pamiętałem Gabinet Luster z wcześniejszych odwiedzin, chociaż nie potrafiłem powiedzieć, żebym miał szczególnie dobrą pamięć do wszystkich eksponatów, w tamtym czasie interesowały mnie zapewne zupełnie inne rzeczy, zresztą nie przypominałem sobie, żebym kiedykolwiek spędził tutaj wystarczająco dużo czasu, by dokładnie obejrzeć kolekcję. Teraz mieliśmy ku temu okazję, skoro lokal został już zamknięty na wieczór i nie musieliśmy przejmować się innymi odwiedzającymi, byliśmy tu sami, bez zwiedzających krążących między gablotami i pracowników pilnujących, żeby nikt nie dotykał powierzchni, których dotykać był nie powinien.
Uśmiechnąłem się pod nosem, obserwując ją, gdy pokonywała dzielącą nas odległość, po czym bez większego namysłu pochyliłem głowę, kiedy wspięła się na palcach, żeby mnie pocałować. Jedną dłoń położyłem na jej talii, drugą przesunąłem po jej plecach, przytrzymując ją jeszcze odrobinę dłużej, niż wymagało tego zwykłe przywitanie, bo nie widziałem żadnego powodu, żeby spieszyć się z czymkolwiek, co teraz robiliśmy. Odkąd ją znałem, zdążyłem przywyknąć do tego, że moje plany rzadko pozostawały w pierwotnym kształcie, poza tym nie przybyłem tutaj po to, żeby odmówić jej przyjemności z pokazywania mi rodzinnych zbiorów. Pochyliłem się jeszcze odrobinę, kradnąc Prue drugiego buziaka, dopiero później opuszczając ramiona, choć nie ukrywałem, że tak naprawdę miałem ochotę zatrzymać ją przy sobie nieco dłużej.
- Zaleszy, jakie odbicia masz na myśli. Wiesz, sze jestem gotów na wiele poświęceń, ale nie wiem, czy wytszymam wieczól w towaszystwie dwóch Pludence Bletchley. S dlugiej stlony, jeśli obie będą lównie ładne, mose jakoś to pszeszyję. - Zerknąłem na lustro za jej plecami, potem znowu na nią, jakbym rzeczywiście rozważał, czy powinienem był podjąć ryzyko.
- Mamy jeszcze tlochę czasu, zanim zlobi się naplawdę późno, więc plowadź. Bo pszypominam, sze musimy wlóciś na wieś, zanim dloga zamieni się w jedno wielkie bagno. - Zerknąłem na nią z rozbawieniem, po czym zdjąłem płaszcz i przewiesiłem go sobie przez przedramię, ponieważ w pomieszczeniu było znacznie cieplej niż na zewnątrz i nie podejrzewałem, aby w innych salach nagle zrobiło się dużo chłodniej. Nie brzmiałem szczególnie stanowczo, zresztą sam byłem ciekaw, co właściwie stworzyli jej krewni przez te wszystkie lata spędzone na udoskonalaniu tego miejsca.
- Ale jeśli zamieszasz pokazaś mi coś, co ujawni moje najgolsze cechy, upszedzam, sze znam większość s nich i nie potszebuję do tego szadnych zewnętsznych bodźców. - Zerknąłem ponownie na stojące za nią zwierciadła, w których po odpowiednim wychyleniu się można było dostrzec nas oboje, pod różnymi kątami i w nieco innych proporcjach, oczywiście tak naprawdę nie sądziłem, by właśnie to zamierzała zrobić, był to jedynie subtelny hołd dla naszego ostatniego spotkania w tych czterech ścianach, tego sprzed lat, jak wszystkie dotychczasowe słowa. Tak naprawdę nie miałem nic przeciwko zostaniu oprowadzonym po wszystkich znajdujących się tu eksponatach.