[08/1956] The devil’s in the details, darling | Aloysius, Prudence

Nie byłem pewien, ile czasu minęło od naszego ostatniego postoju, ale zaczynałem nabierać podejrzeń, że Ellie miała zupełnie inne pojęcie odległości niż ja, lecz tym razem nie było one zależne od długości naszych kroków, tylko od czegoś, czego zupełnie nie rozumiałem - według jej instrukcji mieliśmy dotrzeć na miejsce znacznie wcześniej, tymczasem ścieżka ciągnęła się i ciągnęła przez kolejne partie lasu, prowadząc nas coraz dalej od jakichkolwiek oznak cywilizacji - nie zamierzałem jednak wyciągać kartki po raz kolejny, ponieważ istniało spore ryzyko, że Prudence zechciałaby wtedy przy okazji zakwestionować na głos moją orientację i przypomnieć mi, kto dokonał wyboru na rozwidleniu. Zresztą nadal uważałem, że tamta wybrana przeze mnie odnoga była właściwa, prawie na pewno, w każdym razie nie zamierzałem zmieniać zdania tylko dlatego, że zaczynałem rozpoznawać niektóre drzewa, co mogło oznaczać, że kręciliśmy się w kółko, albo że wszystkie cholerne wiązy wyglądały tutaj dokładnie tak samo, nie jak w moim rodzimym Lesie Wisielców. Torby ciążyły mi na ramionach, szczególnie kiedy teren robił się bardziej nierówny, ale nie zamierzałem oddawać Prue jej bagażu, po ostatniej wymianie zdań wolałem już też nie prowokować kolejnej dyskusji, tym bardziej że doskonale wiedziałem, jak mogłaby się skończyć.
Zmieniłem więc nieco sposób marszu, pilnując, żeby trzymała się blisko - kiedy szła wolniej, zwalniałem również ja, kiedy cisnęliśmy się na węższym odcinku, pozwalałem jej prowadzić, nie komentując tego ani słowem - nie mieliśmy sobie nic do powiedzenia, przynajmniej niczego, co nie skończyłoby się kolejną awanturą, co było chyba po prostu naszym standardem.
W pewnym momencie zauważyłem jednak coś pomiędzy drzewami - coś, czego zdecydowanie wcześniej nie było na naszej drodze - początkowo wziąłem to za fragment skały, wystający spośród gęstych paproci i niskich krzewów, ale kiedy przesunąłem się kilka kroków w bok, dostrzegłem wyraźniejszy zarys. Zatrzymałem się, odruchowo unosząc rękę, żeby powstrzymać Bletchley przed dalszym marszem, choć nie byłem pewien, czy w ogóle miała zwrócić na to uwagę. Przed nami, nieco na uboczu ścieżki, stała kamienna figura, wysoka, częściowo porośnięta mchem, jedną stroną ukryta za grubym pniem. Zmarszczyłem czoło i wychyliłem się nieco, próbując dostrzec jej twarz.
- Czy to… - Urwałem, mrużąc oczy, spojrzałem na Prudence, po czym ponownie skierowałem wzrok na znalezisko. - Ale, kurwa, jajca. - Gwizdnąłem, ruszywszy szybkim, zdecydowanie bardziej żwawym niż wcześniej krokiem w tamtą stronę.

Droga wydawała się nie mieć końca. Szli i szli, a punktu zbiórki nie było widać. Jak nic musieli wybrać nieodpowiednią ścieżkę na rozwidleniu, mimo, że jej towarzysz wydawał się być bardzo pewny swojego wyboru. Teraz wszystko sugerowało, że było wręcz przeciwnie. Schował te swoje notatki do kieszeni, jakby chciał, żeby na nie nie spoglądała. Oczywiście, że to zrobił, zapewne obawiał się tego, że szybko doszłaby do wniosku, że coś było z nimi nie tak. Powtarzała mu już dawno temu, wtedy kiedy jeszcze darzyli się sympatią, że powinien nieco popracować nad charakterem swojego pisma, bo było strasznie niedbałe. Czy coś z tym zrobił? Nie, oczywiście, że nie, jak zawsze jej nie posłuchał, a teraz przez te jego przeklęte notatki znajdowali się w samym centrum czarnej dupy, to znaczy ciemnego lasu.

Obawiała się tego, że nie dojdą na miejsce nim się ściemni. Niekoniecznie chciałaby błądzić po lesie, w którym jedynym światłem było to księżyca, kto wie bowiem, kto tutaj mieszkał. Naprawdę miała nadzieję, że już niedługo trafią do punktu docelowego. Aloysius szedł przed nią, wolniejszym tempem niż na samym początku, po jej prośbie nie prośbie dostosował się nieco do jej możliwości, co spowodowało, że szło jej się nieco łatwiej. Mimo wszystko robiła się coraz bardziej zmęczona, nadal było gorąco, temperatura nie odpuszczała mimo nadchodzącego wieczoru, a podłoże wydawało się coraz bardziej chcieć doprowadzić ich do parteru. Korzenie, patyki, kamyki… na ziemi znajdowało się wszystko i zdecydowanie żądało ofiary w postaci krwi - nie miała co do tego najmniejszych wątpliwości.

Spoglądała właśnie na swoje buty, a raczej na to, co znajdowało się pod nimi, kiedy Rookwood się zatrzymał. Nie dostrzegła więc jego wyciągniętej w górę ręki, która miała spowodować, żeby i ona przerwała marsz. Zamiast tego zatrzymała się na jego plecach niczym na jakimś murze, w sumie to się od nich odbiła, na szczęście nie zaliczyła przy tym gleby, bo to byłoby już przesadą. Otrzepała się dość szybko i doprowadziła do porządku.

Rozejrzała się wokół nich, bo nie wydawało jej się, aby zatrzymał się bez konkretnego powodu. Szukała więc czegoś, co mogło zwrócić jego uwagę. Tak, zauważyła kamienną figurę, która wyłaniała się zza drzew. Zmrużyła oczy, jakby chciała wyostrzyć wzrok i upewnić się, że jej się to nie przywidziało.

- Tak. - Być może nie dokończył swojego pytania, ale postanowiła na nie odpowiedzieć. Ale, kurwa, jajca. - brzmiało całkiem entuzjastycznie, postanowiła więc ruszyć za nim, bo też była ciekawa tego, czymże właściwie był ten wyrzeźbiony głaz. Takie rzeczy nie znajdowały się w lesie bez powodu, ktoś musiał to tu przynieść, no i zostawić, tylko dlaczego? To też było ciekawym pytaniem. Zupełnie przestało obchodzić ją zmęczenie, otoczenie, bo znaleźli w tym lesie coś co warto było zbadać, sprawdzić, zobaczyć, aż jej się oczy zaświeciły. - No, wygląda interesująco. - To chyba w jej języku oznaczało to samo, co jego ostatnie słowa.

Nie spodziewałem się tego ataku, choć może powinienem, zareagowałem robiąc pół kroku do przodu, po czym odwróciłem głowę, gotów rzucić jakąś wyjątkowo kąśliwą uwagę, ale Prudence zdążyła już odzyskać równowagę i zajęła się otrzepywaniem ubrania, najwyraźniej zupełnie nie zamierzając skomentować tego, że praktycznie prawie wlazła mi na plecy. Miałem kilka całkiem dobrych uwag na końcu języka, szczególnie tę dotyczącą jej niezwykłej umiejętności rozpoznawania przeszkód dopiero wtedy, kiedy w nie wpadała, ale postanowiłem wyjątkowo zachować je na później, głównie dlatego, że nie miałem ochoty tłumaczyć, dlaczego zatrzymałem się na środku ścieżki bez uprzedzenia, choć przecież wyciągnąłem rękę. Najwyraźniej powinienem był jeszcze zadąć w róg, na szczęście przynajmniej nie protestowała przeciwko naszemu szybkiemu zboczeniu ze ścieżki, by zbadać odkrycie pod postacią samotnie stojącej rzeźby.
Przedstawiała młodą kobietę, która zdawała się właśnie obracać głowę przez ramię, z jedną dłonią uniesioną na wysokości piersi i z drugą wyciągniętą nieco przed siebie, prawa noga panny była wysunięta do przodu, materiał długiej szaty układał się wokół pełnych bioder i ud w sposób tak naturalny, że przez pierwsze sekundy miałem wrażenie, iż wystarczyłoby odwrócić wzrok, żeby kamienna dziewczyna zdążyła zrobić kolejny krok - nie przypominał zwykłego, grubo ciosanego kamienia, widać było drobne załamania tkaniny na długim rękawie, pojedyncze pasma włosów opadające na policzek, nawet delikatne wgłębienia przy kącikach ust. Zatrzymałem wzrok na twarzy pomnika, potem przeniosłem go na Prudence, z powrotem na twarz figury, zmarszczyłem czoło.
- Chwiiiiilaaaa… - Cofnąłem głowę, przyglądając się obu profilom na przemian, bo nie chodziło nawet o sam fakt, że ktoś postawił taki posąg w środku lasu, ludzie mieli różne dziwaczne upodobania, szczególnie jeśli dysponowali odpowiednią ilością pieniędzy i wolnym czasem. Nie mogłem oprzeć się wrażeniu, że ktoś wykonał kopię Bletchley, a następnie uznał, że wypadałoby nadać dziełu kilka własnych cech, między innymi większe bimbały.
Zrobiłem jeszcze krok w bok, próbując uchwycić podobieństwo pod innym kątem, „no, kurwa, naprawdę jajca”, rzeźba miała nieco bardziej skośne oczy, odrobinę inną linię szczęki, ale cała reszta… „Cholera, ale jazda”, wyglądała jak Bletchley - jak Prudence, gdyby ktoś postanowił wyrzeźbić ją w kamieniu i przy okazji nadać jej nieco bardziej egzotyczne rysy. Odwróciłem głowę w stronę tej żywej dziewczyny, choć wcale nie bardziej ciepłej i mniej zesztywniałej, po czym ponownie spojrzałem na posąg i uśmiechnąłem się powoli, bo chociaż sytuacja była dość osobliwa, trudno było mi przepuścić taką okazję.
- Spójrz na nią. Dokładnie taki sam nos, usta, włosy. Ma tylko inne oczy i cycki. A te ciuchy… Merlinie, to naprawdę ty. Tylko jakaś taka… partyjna. - Potarłem podbródek kciukiem i palcem wskazującym, podrapawszy się po brodzie. - Towarzyszka Bletchley, przodownica pracy, zasłużona dojarka sowchozu przyjaźni radziecko-kazachskiej. - Zrobiłem krótką pauzę, wychyliłem się zza kamiennej figury, żeby jeszcze raz spojrzeć na Prue, po czym szybko wróciłem na poprzednie miejsce. - W sumie całkiem udana. Brakuje jej sierpa, młota i dwóch krów na własność państwa. Nie wiedziałem, że masz dalekowschodnie korzenie. - Uniosłem obie brwi, zagryzłem wewnętrzną stronę policzka i powoli przesunąłem wzrokiem od kamiennej twarzy do żywego sobowtóra. - Nie ruszaj się. - Ponownie podniosłem rękę, tym razem upewniwszy się, że musiała odnotować ten gest - Chcę sprawdzić, czy jeśli staniecie obok siebie, zaczniecie jeszcze bardziej wyglądać jak dwie siostry rozdzielone podczas rewolucji październikowej. - Przechyliłem głowę, zmrużyłem oczy i przesunąłem się o kilka kroków w bok, próbując porównać profil kamiennej dziewczyny z twarzą Prudence.