Po głowie momentami krążyła jej myśl, że wielu rzeczy nie należało teraz odkładać na później. Próbowała ją zdusić i starała się zachowywać pogodę, ale może po części dlatego uznała, że z Victorią jednak lepiej porozmawiać szybciej niż później. W Warowni wciąż nie było zbyt przyjemnie, do Stawu nie mogła jej zabrać, u niej zdaje się, że dziś mogły być siostry, a poza tym ostatnio świat był tak nieprzyjemnym miejscem, że ostatecznie umówiły się w Fontannie.
Brenna nie przewidywała, aby rozmawiały o jakichś super tajnych sprawach, których absolutnie nikt nie powinien podsłuchać, a jeśli szło o prywatne, tu zawsze było głośno, grała muzyka i po prawdzie ciężko było usłyszeć nawet osoby przy swoim własnym stoliku. Przy tym najbliższym zresztą siedziała parka zdecydowanie bardziej zainteresowana sobą niż resztą świata, więc nie było co się przejmować.
Pojawiła się pierwsza i sączyła swój sok – chyba właściciele uważali to w ogóle za jakąś bezczelność, nie zamawiać tu piwa, ale łaskawie go jej zaserwowali – i uniosła głowę, odruchowo się uśmiechając, ale osobą, która podeszła do stolika nie była Victoria Lestrange.
– W czymś mogę pomóc? – spytała, a potem zmarszczyła lekko brwi, skonsternowana, bo mężczyzna wyglądał znajomo, ale nie mogła sobie za nic przypomnieć, skąd go znała.
W pierwszej chwili nie pomyślała wcale o Victorii. Raczej przed oczyma stanął Brennie jej ojciec, chociaż sprzed jakichś dwudziestu lat.
– Czy my się znamy? – zapytała ostrożnie.