• Londyn
  • Świstoklik
    • Mapa Huncwotów
    • Spis lokacji
    • Kalendarium
  • Dołącz do gry
  • Zaloguj się
  • Postacie
  • Accio
  • Indeks
  • Gracze
  • Accio
Secrets of London Greater London Aleja Horyzontalna Fontanna Szczęśliwego Losu [29.10.72] Sekretne życie Victora

[29.10.72] Sekretne życie Victora
Chichot losu
I’m not looking for the knight
I’m looking for the sword
wiek
27
sława
V
krew
czysta
genetyka
widmowidz
zawód
detektyw BUM
Brązowe włosy, ciemne oczy, wzrost wysoki jak na kobietę, bo mierzy sobie około 179 centymetrów wzrostu. Twarz raczej sympatycznie ładna niż piękna, nie wyróżniająca się przesadnie i rzadko umalowana. Brenna porusza się szybko, energicznie, głos ma miły i rzadko go podnosi. Ubiera się różnie, właściwie to okazji - w ministerstwie widuje się ją w umundurowaniu albo w koszuli i garniturowych spodniach, kiedy trzeba iść gdzieś, gdzie będą mugole, które ujdą wśród mugoli, a na przyjęcia i bale zakłada typowe dla tej sfery zdobione szaty lub suknie. W tłumie łatwo może zniknąć. Jeżeli używa perfum, to zwykle to jedna z mieszanek Potterów, zawierająca nutę bzu, porzeczki i cedru, a szamponu najczęściej jabłkowego, rzecz jasna też potterowskiego.

Brenna Longbottom
#1
11 godzin(y) temu ✶  
Nie było jeszcze bardzo późno: Brenna właściwie niedawno skończyła kolejny patrol w Dolinie – jakby to że się tam kręcili mogło cokolwiek zmienić. Krążyła w przeważającej mierze jako wilk, ale jakoś nie podsłuchała żadnych przełomowych planów, nie schwytała śmierciożerców w przebraniach starszych pań z koła gospodyń domowych i nie natknęła się w ogóle na nic podejrzanego. A ściana lasu jak zwykle w ostatnich miesiącach zdawała się jej ciemniejsza i bardziej ponura niż zwykle, i samo spoglądanie ku niej wprawiało w niepokój.
Po głowie momentami krążyła jej myśl, że wielu rzeczy nie należało teraz odkładać na później. Próbowała ją zdusić i starała się zachowywać pogodę, ale może po części dlatego uznała, że z Victorią jednak lepiej porozmawiać szybciej niż później. W Warowni wciąż nie było zbyt przyjemnie, do Stawu nie mogła jej zabrać, u niej zdaje się, że dziś mogły być siostry, a poza tym ostatnio świat był tak nieprzyjemnym miejscem, że ostatecznie umówiły się w Fontannie.
Brenna nie przewidywała, aby rozmawiały o jakichś super tajnych sprawach, których absolutnie nikt nie powinien podsłuchać, a jeśli szło o prywatne, tu zawsze było głośno, grała muzyka i po prawdzie ciężko było usłyszeć nawet osoby przy swoim własnym stoliku. Przy tym najbliższym zresztą siedziała parka zdecydowanie bardziej zainteresowana sobą niż resztą świata, więc nie było co się przejmować.
Pojawiła się pierwsza i sączyła swój sok – chyba właściciele uważali to w ogóle za jakąś bezczelność, nie zamawiać tu piwa, ale łaskawie go jej zaserwowali – i uniosła głowę, odruchowo się uśmiechając, ale osobą, która podeszła do stolika nie była Victoria Lestrange.
– W czymś mogę pomóc? – spytała, a potem zmarszczyła lekko brwi, skonsternowana, bo mężczyzna wyglądał znajomo, ale nie mogła sobie za nic przypomnieć, skąd go znała.
W pierwszej chwili nie pomyślała wcale o Victorii. Raczej przed oczyma stanął Brennie jej ojciec, chociaż sprzed jakichś dwudziestu lat.
– Czy my się znamy? – zapytała ostrożnie.


Don't promise to live forever. Promise to forever live while you're alive.
fireheart
some women are lost in the fire
some women are built from it
wiek
27
sława
V
krew
czysta
genetyka
—
zawód
aurorka, twórczyni eliksirów
Ma długie do pasa, bardzo ciemnobrązowe, wpadające w czerń włosy. Te, zwykle rozpuszczone lub spięte jakąś spinką, okalają owalną twarz o oliwkowej karnacji, skąd spoglądają spokojne, ciemnobrązowe oczy. Nie jest przesadnie wysoka, mierzy 167 cm wzrostu i jest stosunkowo szczupła. Swoje bardzo kobiece kształty lubi podkreślać ubiorem. Nosi się najczęściej w czerni. Ciągnie się za nią mgiełka delikatnych perfum – o ciepłej nucie drzewa sandałowego, wanilii, jaśminu, konwalii i pomarańczy. Bije od niej lodowate zimno, w dotyku jest jak bryła lodu.

Victoria Lestrange
#2
5 godzin(y) temu ✶  

Nie tak wyobrażała sobie ten dzień.

Gdy umawiała się z Brenną, opuszczając wczoraj Warownię, zupełnie nie sądziła, że skończy się to… tak. I jednocześnie sama miała świadomość, że pewnych spraw lepiej nie odkładać, poza tym czuła w kościach, że jeśli nagle odwoła to spotkanie, to przyjaciółka będzie się niepotrzebnie martwić… I kiedy żegnała się wczoraj z Chrisem, zupełnie jej to spotkanie wyleciało z głowy. To i gdy rano sobie o nim przypomniała, krzywiąc się niemiłosiernie do odbicia w lustrze, faktycznie poprosiła skrzatkę, by go odwiedziła i poprosiła, by coś jej znalazł, bo będzie musiała wyjść dzisiaj z domu… I że jeśli nic się nagłego nie wydarzy (oczywiście, taką miała przecież pracę), to będzie mogła się z nim spotkać później tego dnia, gdy już klątwa przestanie działać.

Tak właśnie trafiła do Fontanny Szczęśliwego Losu. Victorii nie umknęła ironia tego, że właśnie tutaj Chris pobił się z Atreusem, co – według tego drugiego – poskutkowało wyrzuceniem ich z knajpy. A teraz miały się tutaj spotkać one, z czego Brenna nie miała pojęcia, co przydarzyło się Victorii. Całe szczęście w ciągu tego dnia jakoś przywykła do innych warunków ciała, że jest wyższa, że trochę inaczej się chodzi, nie robiła więc z siebie pośmiewiska, gdy już weszła do Fontanny i przeskanowała otoczenie, szukając Brenny. Nie zauważyła jej od razu, podeszła więc do baru, gdzie poprosiła o whisky z lodem – jakoś soczek nie pasował do jej obecnej prezencji. Wzięła szklankę do ręki, obróciła się, opierając o bar, ponownie skanując otoczenie i gdy w końcu wypatrzyła znajomą sylwetkę, odbiła się, by podejść do stolika.

I dość bezczelnie położyła swoją szklankę na stoliku, czym wywołała spojrzenie Brenny. I chyba tylko dlatego, że była w takim, a nie innym nastroju, postanowiła się z nią chwilkę podroczyć.

– Hej, wyglądasz jak moja przyszła żona – rzuciła pierwszym lepszym lamerskim tekstem na podryw i uśmiechnęła się zaczepnie. Po czym zajęła miejsce naprzeciwko nic sobie nie robiąc z ewentualnej miny Brenny. – A chciałabyś się poznać? – dodała, rzucając jej powłóczyste spojrzenie i nie odrywając od niej ciemnego spojrzenia, upiła łyka ze swojej szklanki, puszczając do niej jeszcze oko.

Zaraz jednak się skrzywiła. I westchnęła, gdy już przełknęła, co miała w ustach.

– Ohyda, nie rozumiem, jak oni mogą to pić – poruszała dłonią, lód zadźwięczał o ścianki i szklanka wylądowała na stole.

« Starszy wątek | Nowszy wątek »

Użytkownicy przeglądający ten wątek: 1 gości

Podsumowanie aktywności: Przełącz sortowanie alfabetycznie/ilość słów Brenna Longbottom (312), Victoria Lestrange (384)




  • Pokaż wersję do druku
  • Subskrybuj ten wątek

Spis Treści
Zakładki
Tryb normalny
Tryb drzewa