[ 1964 Styczeń, Hogwart] A jedyny świadek to Jęcząca Marta | Loretta & Anthony

Była ślicznie nieperfekcyjna. Te drobne mankamenty w jej mniemaniu sprawiały, że Anthony miewał chwile, gdy wgapiał się w nią ukradkiem znad książki w pokoju wspólnym, tak, aby Louvain tego nie zauważył. Największą zaletą był fakt, że miała ciemne włosy, bo Tosiek szczerze blondynek nie lubił, one były w guście Stanleya. Jemu wydawały się jakieś sztuczne, nazbyt przypominające greckie posągi lub postacie z obrazów w muzeum. Miał też głupie, chłopięce przeświadczenie, że blondynki stanowiły po prostu mniejsze wyzwanie i miały słabsze charaktery, a on lubił adrenalinę i wysiłek. Nie było sztuką poderwać jakieś dziewczyny, żeby spędzić z nią kilka chwil w schowku, sztuką było zyskanie uwagi takiej, dla której musiał się postarać. Która była nagrodą w swojego rodzaju polowaniu, a przynajmniej tak to czasem określali z chłopkami podczas spotkań Bandy Borgina. Lorretta była nieprzewidywalna, była wyzwaniem. I dlatego miał tak niewiele cierpliwości, gdy prowokowała.
I wiedział, że robiła to świadomie i z premedytacją, celowo przeciągała strunę, badając jego granice. Wahał się, bo jej bliźniak był jego najlepszym przyjacielem, ale wcale nie znaczyło to, że jej nie chciał. Że nie pożerał ja wzrokiem, nawet jeśli była w szkolnym mundurku w łazience martwej dziewczyny z wątpliwym pochodzeniem, a nie w sali bankietowej. Tam musiała dopiero lawirować, odziana w jedwabie i satyny, przyozdobiona klejnotami. Rodzice zawsze idealizowali obraz swoich dzieci, chcieli, aby te były na językach całego społeczeństwa magicznego, ale często nie było to tym, czego sama młodzież chciała.
Zgodnie z sugestią ducha, po której nastąpiło westchnięcie, zacisnął na niej dłonie, zamykając ją w uścisku. Delikatnym ale i stanowczym, badając zachłannie słodycz warg uczennicy, zadziornie przygryzając dolną z nich. Uwielbiał się całować, to był jego słaby punkt i był mile zaskoczony tym, że dziewczyna nie uciekła, nie odsunęła się od niego, a wręcz splotła swój własny oddech z Antkowym, nadając im jeden rytm. Zrobiło mu się cieplej, a woń bergamotki sprawiła, że zawirowało mu w głowie. Duch chyba coś piszczał i chichotał pod nosem, przyglądając się im z pewną dozą nieprzyzwoitości. Nie mógł tego przeciągać, bo wiedział, że by nie wytrzymał i przekroczył granicę. I jej palce na karku, paznokcie pozostawiające na skórze ślady — wcale mu nie pomagały, ba, dyktowały jego własnym palcom to, jak snuły się po jej ciele. Zostawiła na jego skórze dreszcz, co zrobiło chyba na nastolatku największe wrażenie.
- Jestem gentlemanem, ale Ty Lestrange, Ty mogłabyś sprawić, że bym przestał. - zauważył zadziornie, szeptem prosto w jej usta, odgarniając kosmyk włosów z jej drobnej buzi. Sam był zarumieniony, oddychał nieco szybciej. Zwiększył dzielącą ich odległość, przyglądając się lustru, które rozbił wcześniej. Miał chyba nieco zaczerwienione, wciąż ciepłe usta, po których przesunął palcem.
- To dobrze, że zdążyłaś się całować, zanim umarłaś. Właściwie Marto, to jak umarłaś? Wnioskuję po szatach, że byłaś uczennicą jakieś... Piętnaście, dwadzieścia lat temu? - zapytał, odwracając się w jej stronę. Zlustrował ją błyszczącymi oczami, posyłając ładny uśmiech, tak, aby zachęcić do mówienia. Każdy wiedział, że Marta lubiła przystojnych chłopców.
- Hmm? - odwrócił się w stronę Loretty, lustrując ją wzrokiem. Wiedział, że rysowała, ale nie na tym pytaniu skupiła się jego uwaga. Zaśmiał się, przekręcając głowę na bok. - To był tylko wstęp do nieeleganckich rzeczy. Możesz, jak dostanę coś za bycie modelem. Co sądzisz Marto, to dobry układ?
Skrzyżował ręce na piersiach, zapominając już o zakrwawionych pięściach i wcześniejszej wściekłości, skupiony głównie na Lestrange.

Pośród tych parszywych elementów jej niedoskonałości zawierał się cały czar; faktycznie bytowanie i bycie realną, z krwi i kości, o policzkach pełnych i rumianych, czarnej kotarze włosów rozwichrzonej, i tej przeklętej siateczce piegów, która nabierała na wydatności przy bliższym rzuceniu okiem. Była jednocześnie wyzwaniem i choć sama lubiła się tak tytułować – jej skalana opinia, nie szargająca bynajmniej jej egocentrycznej potrzeby bycia na językach, mówiła, jakoby była niedostępna i choć miękko się uśmiechała, a stukot jej pantofelków niósł się po hogwardzkich korytarzach, było w niej coś zimnego; coś, z czym człowiek się rodzi i niezależnie od pogodnej uwertury wyziera z kości. Musiała być obdarowywana cierpliwością, bo im bardziej się zbliżała, tym dalej umykała – zupełnie, jakby chciała być goniona.

Była perfidna w swoim działaniu, z premedytacją przeciągając tę strunę; tę jedną jedyną, która świadczyła o resztkach pohamowania. Loretta nie musiała się przejmować opinią, na wzór tego, jak Anthony drżał pod ciężkim wyrokiem jej bliźniaka, o którym powiedzieć, że byłby niepocieszony dowiadując się o podbojach Borgina, to solidne niedopowiedzenie. Louvain był od dawien jej najbliższy; byli w końcu nieodzownie przywiązanym do siebie rodzeństwem, chodzącym pod rączkę od czasów dziecięcych – i choć to ona głównie odstraszała panny kręcące się wokół bliźniaka, ten również ochraniał ją przed typami spod ciemnej gwiazdy; nawet, jeśli Anthony taki nie był i na takiego nie aspirował.

I dopiero gdy odsunął się od niej, złapała solidny wdech, dotykając opuszkami palców zaczerwienione wargi, jeszcze niedawno pozostające w miłosnym uścisku z borginowymi. Parszywy uśmiech wstąpił po chwili na dokładnie te, nieprzejednane; coś w niej drżało, chcąc ogniście aby pocałował ją raz jeszcze. Aby ponownie wydobył westchnięcie z jej ust, aby zacisnął dłonie na jej miękkich udach i aby przygryzł dolną wargę w ten sposób, który sprawiał, że coś gorliwie się w niej rozpalało.

– Ja? Ja, Borginie, jestem przykładną panną – rzuciła sarkając, pozwalając ustom zająć się wpełzającym z wolna, pełnym satysfakcji uśmiechu.

Uniosła po chwili oczy na Martę, która wyraźnie wzburzona pytaniem, jęknęła przeraźliwie.

– Naprawdę pytasz o mój straszny los? Niech pomyślę… – zaczęła płaczliwym tonem, dokładnie jakby miała zrosić rzęsistymi łzami posadzkę łazienki. Uniosła się, aby wylądować między nimi, wzrokiem klejąc się wciąż do Anthony’ego. – To było straszne! Naprawdę straszne… Widziałam parę dziwnych oczu, a potem nic! To było gdy on… Ten czarodziej… Och, od razu chce mi się płakać – zawodziła. – I że też nie miałam okazji poznać za życia tak przystojnego chłopaka – zagaiła zalotnie do Borgina.

Szkic prędko wyszedł spod jej dłoni, zupełnie jakby rysowała go od niechcenia – w tym jednak zawierał się pewien niebagatelny urok jej tworów. Gdy ukończyła, wyrwała kartkę i odrobinę pogryziony na krawędziach kawałek papieru wręczyła mu do rąk.

Zsunęła się z krawędzi umywalki, podchodząc doń ponownie niebezpiecznie blisko. Wymykając się na palce – była w końcu dobitnie niska – zawisła nad jego wargami o milimetry; tak, że poczuła jego ciężki oddech na swoich ustach.

– Jutro w wieży astronomicznej. Złap mnie, jeśli potrafisz – wyszeptała i nieomal jak na wezwanie, jeden z nauczycieli otworzył drzwi do łazienki, uwalniając ich z konieczności przebywania we własnej dusznej atmosferze.

Odsunęła się i skocznym krokiem opuściła pomieszczenie, zostawiając Borgina samego z własnymi myślami… oraz z Martą.

Koniec sesji