11.08.1972 - Wieczorek singli

Nie miała pojęcia jak zareagować na to, co się właśnie wydarzyło. Za co Icarus przepraszał? Dlaczego nagle uciekł? Electra spoglądała raz na drzwi, za którymi zniknął Ari, raz na wyciągniętą rękę Mony. Między tą dwójką było tyle napięcia, tyle niewypowiedzianych słów. Najgorsze, że dziewczyna nic z tego nie rozumiała. Prewettówna wiedziała, że jej brat miał przez chwilę dziewczynę w Hogwarcie i że zerwali zaraz po skończeniu szkoły, ale nie znała prawdziwej przyczyny ich rozstania. Icarus nigdy nie mówił zbyt wiele na temat swojej byłej, więc nic dziwnego, że jego siostra nie połączyła od razu tych faktów.
Electra dalej stała więc za barem, pierwszy raz w życiu nie mogąc wydusić z siebie żadnego słowa. Nie odezwała się nawet na przeprosiny Mony, patrząc jedynie jak rudowłosa opuszcza Convivium. Jakaś jej część chciała zawołać "Czekaj! Czemu przepraszasz?". Może i słowa kobiety były ostre, ale ostatecznie dziewczyna się z nimi zgadzała. Czuła też pewien smutek, że prawdopodobnie już nigdy jej nie zobaczy. Nawet jeśli rozmawiały tylko krótką chwilę, wiedziała, że z łatwością by się dogadały.
Ocknęła się dopiero, kiedy poczuła na ramieniu rękę Chrissy. Barmanka patrzyła na nią nietypowym dla siebie, zatroskanym wzrokiem.
— Może lepiej, żebyś tam poszła... On chyba potrzebuje wsparcia. — skoro nawet zwykle stoicka kobieta martwiła się o Ariego, to sytuacja była poważna. — Leć, ja ogarnę drinki sama.
Prewettówna nie potrzebowała więcej przekonywania, żeby pobiec na zaplecze. Wpadła do pomieszczenia jak burza, szukając wzrokiem brata. Na widok Icarusa siedzącego na podłodze z zaczerwienionymi oczami i butelką ognistej w ręku, serce znowu podskoczyło jej do gardła. Dawno nie widziała go w takim stanie; nie od czasu śmierci ojca. Wtedy nie potrafiła mu pomóc, bo sama była dzieciakiem w nie najlepszym stanie psychicznym. Ale teraz była już starsza i mądrzejsza, między innymi dzięki wsparciu, które otrzymała od chłopaków. Przyszła więc jej kolej żeby się odwdzięczyć i być blisko Ariego. Uklękła obok brata i objęła go w mocnym uścisku. Zamierzała siedzieć tu tak długo, jak tego potrzebował. Spisek, wieczorek singli i szukanie dziewczyny dla Basila poszły w zapomnienie. W tym momencie w głowie Electry pojawiła się nowa misja: wyciągnąć Icarusa z emocjonalnego dołka. I na Matkę, tym razem plan musiał się udać!

Nie chciał, żeby Electra go widziała w tym stanie. Był starszym bratem, tym, który miał dawać jej wsparcie, a nie je dostawać. Ona przecież jeszcze niedawno była dzieckiem, uczennicą Hogwartu, kimś, kto nie widział tej strony swojej rodziny. Icarus nie chciał się za bardzo przed nią otwierać. Z jednej strony, dlatego, że nie chciał, żeby go znienawidziła za to jak zerwał wtedy z Moną, a z drugiej, z powodu niemożliwości wysłowienia przez niego własnych uczuć.

Nigdy nie lubił obarczać innych własnymi problemami. Electra miała zapewne dostatecznie dużo własnych zmartwień, żeby jeszcze zajmować się grubo starszym bratem, który w wieku dwudziestu ośmiu lat nie potrafił się ogarnąć. Basil zresztą też miał trudną pracę, własne kłopoty z sercem (zdecydowanie poważniejsze niż złamane serce Icarusa), więc tym bardziej nie było potrzeby zamęczać go tymi rzeczami. Istniał oczywiście jeszcze jeden lęk: że rodzeństwo nie potraktuje problemów Icarusa poważnie, że powie „zwyczajnie z nią porozmawiaj”, jakby to było takie proste.

Dlatego Icarus poklepał jedynie siostrę po ramieniu, nie wtulając się w nią, mimo, że naprawdę tego potrzebował. Electra była kochana, to prawda, jednak Icarus nie mógł się przed nią otworzyć. A gdyby pozwolił sobie na chwilę słabości, niechybnie musiałoby do tego dojść. Zacząłby się użalać nad sobą, a ojciec zawsze go uczył, żeby nie dręczyć innych własnymi problemami. Trzeba było znosić znoje życia dzielnie... a przynajmniej w ciszy.

– Dzięki, Iskierko, ale... chyba wolę przez chwilę zostać sam – powiedział jak najdelikatniej potrafił. Te słowa brzmiały dziwnie. Szczególnie, kiedy po nich podniósł się i ruszył w stronę tylnego wyjścia z Convivium. – Powiedz Chrissy, że jej zapłacę potrójnie, jeśli przeczeka tu gości. Wyślę też list do Brutusa, pomoże w sprzątaniu.

Jego głos był... nieautentyczny. Jakby nie do końca do niego należał.  Chciał myśleć o wszystkim poza Moną, jednak to nie było możliwe, bo w jego wyobraźni jawiła się tylko jej twarz. Piękna twarz, okolona rudymi, niesfornymi falami i poznaczona smutkiem, który jej sprawił.

– Pójdę chyba już do domu, przepraszam – dodał cicho, zdając sobie sprawę z tego, że brzmiał jak totalny dupek. Zmywał się w środku imprezy. Jednak... nie potrafiłby wytrzymać z jej wspomnieniem. Musiał być sam. Upić się i potem zażyć eliksir dobrego snu, byle tylko nie śnić o niej.

Koniec sesji