25.11.2024, 02:21 ✶
Miesiąc miłości
Isaac zaciągnął się głęboko papierosem, stojąc przed majestatycznym gmachem Manchester Art Gallery. Było szare, deszczowe popołudnie, a ulicami miasta przemykali zapracowani mugole, nieświadomi, że w ich tłumie znajduje się czarodziej.
Historyk przez dłuższą chwilę wpatrywał się w klasyczne kolumny budynku. Architektura przypominała mu o dawnych czasach, w których magia i niemagiczne życie splatały się subtelnie, niemal niewidzialnie. Od zawsze fascynował się tą cienką granicą. Jako historyk magii badał nie tylko wielkie wydarzenia i zapomniane cywilizacje, ale także subtelne korelacje między światem czarodziejów a światem mugoli. Była to zarówno jego praca, jak i pasja - coś, co budziło w nim dziecięcą ciekawość i pozwalało zgłębiać tajemnice, które wielu ignorowało.
Ostatnie miesiące spędził na trudnych, przygnębiających badaniach związanych z przemocą i podziałami społecznymi, dlatego tym razem postanowił skierować swoją uwagę na coś lżejszego, bardziej subtelnego. Zaintrygowała go teoria, że niektórzy wybitni malarze mugolskiego świata mogli być czarodziejami, którzy celowo ukrywali swoją tożsamość. Michał Anioł, Rembrandt - ich nazwiska przewijały się wśród teorii magicznych historyków od lat. Jednak Isaac, jak zwykle, postanowił pójść własną drogą i zajął się mniej oczywistym nazwiskiem, takim jak Jean-Honoré Fragonardem. W jednym z jego dzieł "Blind Man's Bluff", dostrzegł coś, co przyciągnęło jego uwagę. Kompozycja wydawała się niemal żywa, a subtelne rozmycie detali przypominało techniki stosowane przez malarzy czarodziejów, którzy używali magicznych pędzli i farb wzbogaconych eliksirami.
Manchester Art Gallery wystawiała obraz jedynie przez kilka dni, "pożyczają" dzieło z galerii w USA. Isaac wiedział, że musi zobaczyć ten obraz na żywo. Zdjęcia w książkach i reprodukcje w magicznych bibliotekach nie oddawały tego, czego szukał - potencjalnych śladów magii, drobnych niedoskonałości, które mogłyby zdradzić technikę malarską niemożliwą do osiągnięcia bez magicznej ingerencji.
Kiedy wszedł do galerii, poczuł ciepło bijące od wnętrza oraz zapach starych, lakierowanych desek podłogowych. Mugole przechadzali się spokojnie między obrazami, a dźwięki ich cichych rozmów były przytłumione. Isaac od razu skierował swoje kroki do sali, gdzie specjalnie umiejscowiono "Blind Man's Bluff", w otoczeniu które miało podkreślać delikatność oraz urok owego dzieła.
Podszedł bliżej i założył na nos okulary. Z kieszeni wyciągnął lupę, a potem kucnął, żeby rozpocząć analizę dzieła od samego dołu. Ignorując ciekawskie spojrzenia mugoli, przyglądał się każdemu szczegółowi - pastelowym barwom, miękkim przejściom światła, drobnym pęknięciom farby na płótnie. Wydawało się, że postacie na obrazie niemal poruszają się, ich uśmiechy subtelnie zmieniają kształt, a dłonie, które dotykały chusty, drżały w delikatnym ruchu; przysunął się jeszcze bliżej, żeby przyjrzeć farbom. Zdjął okulary z nosa, przetarł szkła i ponownie wpatrzył się w szczegóły. Sposób, w jaki światło zdawało się płynąć po płótnie, było nienaturalne. Czy to była tylko iluzja wynikająca z mistrzowskiego kunsztu, czy rzeczywiście magia? Zastanawiał się, czy Fragonard mógł użyć jakiejś alchemicznej mieszanki farb, nieosiągalnej dla mugoli.
Spojrzał na swoje notatki i zapisane wcześniej teorie. Wiedział, że i tak będzie to wymagało dalszych badań - konsultacji z innymi historykami magii i być może odnalezienia śladów w archiwach magicznych Francji. Ale już teraz czuł, że jest na tropie czegoś wyjątkowego. Czy Fragonard był czarodziejem? Czy świat mugoli i magia spotkały się w jego pracowni?! Tyle pytań!
Westchnął i wyprostował się. Ściągnął okulary, schował lupę i wyciągnął przed siebie rękę. Nie dotykał obrazu, ale dłoń trzymał na tyle blisko, że mógł wyczuć to, co było niewidzialne dla oczu. Szukał delikatnego mrowienia, echa zaklęcia - czegoś, co mogłoby zdradzić, że płótno zostało nasączone magią.
Jedna z kobiet stojących niedaleko zasłoniła usta dłonią, szepcząc coś do swojego towarzysza. Isaac zauważył to kątem oka, ale zignorował. Miał zadanie do wykonania.
-Co on robi?- Mruknął jakiś mugol, przechodząc za jego plecami. Kobieta z dzieckiem w wózku przyglądała mu się ze zdziwieniem, a starszy mężczyzna wydawał się bliski wezwania obsługi galerii. Isaac uśmiechnął się lekko, jakby chciał uspokoić sytuację. Opuścił dłoń i wrócił do swoich notatek, udając, że jest po prostu szczególnie zaangażowanym badaczem sztuki. W razie czego odsunął się o kilka kroków w tył i ponownie przyjrzał dziełu. Nie znalazł jeszcze żadnych dowodów, ale coś w tym obrazie wydawało mu się zbyt doskonałe, by było całkowicie niemagiczne. A może tylko tego chciał?
Podskórnie czując, że zwrócił na siebie zbyt dużo uwagi, chrzaknął cicho i przeniósł wzrok na starszego mężczyznę, który mu się przyglądał. Subtelnym gestem wskazał w stronę kobiety, która na obrazie grała rolę ślepca.
-Proszę zwrócić uwagę na kobietę w centrum.- Zaczął, starając się brzmieć lekko i swobodnie.-Zasłonięte oczy sprawiają, że wydaje się bezbronna, ale spójrzmy na jej postawę. Jest stabilna, wyciąga pewnie ręce, niemal jakby kontrolowała sytuację. To interesujące, prawda? W grze, która z definicji opiera się na chaosie i niepewności, ona wydaje dobrze się bawić.
Starszy mężczyzna spojrzał na kobietę z nową uwagą.
-Ciekawa interpretacja. Myślałem, że to tylko niewinna scena...
Isaac uśmiechnął się lekko, wskazując na dzieci leżące na ziemi, i ich twarze rozjaśnione ciepłym światłem.
-A te dzieci? Beztroskie, wręcz nieskazitelne w swojej niewinności. Leżą, obserwując grę, jakby ich jedynym zmartwieniem było to, kiedy będą mogły dołączyć. Fragonard wiedział, jak uchwycić ulotność tych emocji. Nie jestem jednak pewien, co myśleć o postaci przy ślepcu. Wydaje mi się, że do opiekun lub strażnik, próbujący kontynuować grę i przy okazji chronić ślepca, by nie spadł ze schodów? Proszę spojrzeć na jego ręce - wygląda na to, jakby źdźbłem trawy chciał zwrócić na siebie uwagę i zmienić kierunek poruszania się ślepca.- Wyjaśnił. Mówił na tyle głośno, żeby dziwnie przyglądający mu się ludzie wzięli go za konesera sztuki, a nie dziwaka, który machał rękami przed płótnem.
Kiedy mężczyzna podszedł bliżej, by lepiej przyjrzeć się detalom, Isaac kontynuował:
-Proszę zobaczyć, jak Fragonard bawi się światłem i barwami. To przecież mistrz rokoka. Ciepłe, rozproszone światło przenika przez scenę, niemal jak przez koronę drzew w idyllicznym ogrodzie. Subtelne pociągnięcia pędzla sprawiają, że tekstury tkanin i liści stają się niemal namacalne. A te pastelowe kolory - zieleń, złoto, błękit, tworzą atmosferę lekkości i beztroski, typową dla epoki, ale jednocześnie wciągającą widza w emocjonalną głębię postaci. Proszę zauważyć, jak używa cienia, by nadać dynamikę. Zamiast obciążać obraz, cienie wręcz uwydatniają ruch i dramaturgię sceny. Wystarczy spojrzeć na to, jak światło pada na kobiecą suknię, sprawiając, że wygląda jak niemal ożywiona w tańcu.
Starszy mężczyzna uniósł brew, spoglądając na Isaaca z uznaniem.
-Wygląda na to, że zna się pan na rzeczy. Czy to jakieś głębsze badania?
Isaac uśmiechnął się delikatnie i odpowiedział:
-Powiedzmy, że sztuka to moja pasja, a detale to coś, czemu nie mogę się oprzeć. Blind Man’s Bluff to arcydzieło. Nie tylko pod względem techniki, ale też historii, którą opowiada. Fragonard przypomina nam, że życie jest grą - czasem wesołą, czasem nieco niepewną, ale zawsze wartą podjęcia ryzyka.- Z tymi słowami, znów spojrzał na obraz. Czuł lekki dyskomfort. Mimo iż rozmowa pozwoliła mu odwrócić uwagę ludzi od swojego nietypowego zachowania, to wciąż miał wrażenie, że zrobił wokół siebie za dużo zamieszania. Analiza obrazu Fragonarda nie poszła tak szczegółowo, jakby chciał. Przez chwilę zastanawiał się, czy wrócić tutaj kolejnego dnia - wcześniej, kiedy galeria będzie prawie pusta. A może w nocy? Ryzykowna, ale kusząca wizja wtargnięcia do galerii za pomocą magii błysnęła w jego umyśle. Czego się nie robi dla nauki, prawda? Prawdziwa analiza wymagała ciszy i spokoju, a nie ciekawskich spojrzeń.
Isaac skinął głową do mężczyzny, który wciąż spoglądał na obraz z nową, nieco głębszą fascynacją.
-Miłego dnia.- Rzucił uprzejmie, choć jego myśli zajęte już były planami na przyszłość. Ruszył przez galerię, przystając przy innych płótnach, lecz wciąż z uczuciem niedosytu.
Zatrzymał się przed sekcją poświęconą Prerafaelitom. Mało który czarodziej wiedział, że stowarzyszenie to, działające w Londynie ponad sto lat temu, miało swoje korzenie w świecie magii. Ci malarze - czarodzieje, nie znaleźli uznania w czarodziejskim środowisku artystycznym, które w tamtym czasie gardziło ich pracami.
-Pani z Shallot.- Przesunął wzrokiem po jednym z obrazów, przedstawiającym kobiecą postać z legendy o królu Arturze. Zawsze fascynowało go, jak Prerafaelici odrzuceni przez swoich, zdołali przebić się w świecie mugoli. Malowali tematykę, która nie była kanonem - historie inspirowane literaturą, średniowiecznymi legendami, nasycone romantyzmem, pięknem oraz magią. Ta ich odwaga, by zmierzyć się z nowymi wyzwaniami i znaleźć własne miejsce, zawsze budziła w nim podziw.
Przechodząc obok kolejnego obrazu, dostrzegł delikatne pociągnięcia pędzla, które świadczyły o użyciu magicznych pigmentów, ledwo widocznych dla zwykłego oka.
-Smierć króla Artura...- Jednak to nie król przykuł jego uwagę, a czarodziej, stojący w tle.
Merlin, symbol mądrości, magii i tajemnicy. Isaac zawsze uważał, że był on czymś więcej niż tylko czarodziejem. Jest żywym mostem między dwoma światami - światem mugoli i światem czarodziejów. Jego historia jest znana wszędzie, w każdej kulturze, nawet jeśli mugole traktowali ją jako zaledwie legendę i mit opowiadany dzieciom na dobranoc. Nie zdawali sobie sprawy, że opowieści o Merlinie kryły w sobie prawdę.
-Jest ucieleśnieniem idei, że oba światy mogą współistnieć i wzajemnie się wzbogacając.- Mruknął sam do siebie.
Czy kiedykolwiek znajdzie się ktoś, kto zdoła to osiągnąć ponownie?
Mam nadzieję, że nie będzie to Voldemort. Jeśli to on miałby być pomostem między naszymi światami, to most ten zaprowadzi nas wszystkich w przepaść... pomyślał. Wziął głęboki oddech i ruszył dalej niespiesznym, cichym krokiem.
Sierpień miał się ku końcowi, a nad Manchesterem zbierały się ciężkie, deszczowe chmury, jakby miasto przygotowywało się na nadejście jesieni. Gdy Isaac wyszedł z galerii, pierwsze krople uderzyły o chodnik, a w ciągu kilku sekund deszcz zamienił się w intensywną ulewę. Przystanął pod daszkiem, obserwując jak ludzie w pośpiechu biegną w stronę autobusów lub najbliższego schronienia. Niektórzy osłaniali głowy gazetami, inni trzymali torebki nad włosami - każdy próbował uniknąć deszczu i nie było nikogo, kto szedłby spokojnie.
Zintrygowany tą chaotyczną sceną, sięgnął do swojej magicznie powiększonej torby. Wyciągnął aparat, nastawił obiektyw i uwiecznił ten osobliwy taniec ludzi w deszczu, gdzie każda postać opowiadała swoją własną historię.
Isaac zaciągnął się głęboko papierosem, stojąc przed majestatycznym gmachem Manchester Art Gallery. Było szare, deszczowe popołudnie, a ulicami miasta przemykali zapracowani mugole, nieświadomi, że w ich tłumie znajduje się czarodziej.
Historyk przez dłuższą chwilę wpatrywał się w klasyczne kolumny budynku. Architektura przypominała mu o dawnych czasach, w których magia i niemagiczne życie splatały się subtelnie, niemal niewidzialnie. Od zawsze fascynował się tą cienką granicą. Jako historyk magii badał nie tylko wielkie wydarzenia i zapomniane cywilizacje, ale także subtelne korelacje między światem czarodziejów a światem mugoli. Była to zarówno jego praca, jak i pasja - coś, co budziło w nim dziecięcą ciekawość i pozwalało zgłębiać tajemnice, które wielu ignorowało.
Ostatnie miesiące spędził na trudnych, przygnębiających badaniach związanych z przemocą i podziałami społecznymi, dlatego tym razem postanowił skierować swoją uwagę na coś lżejszego, bardziej subtelnego. Zaintrygowała go teoria, że niektórzy wybitni malarze mugolskiego świata mogli być czarodziejami, którzy celowo ukrywali swoją tożsamość. Michał Anioł, Rembrandt - ich nazwiska przewijały się wśród teorii magicznych historyków od lat. Jednak Isaac, jak zwykle, postanowił pójść własną drogą i zajął się mniej oczywistym nazwiskiem, takim jak Jean-Honoré Fragonardem. W jednym z jego dzieł "Blind Man's Bluff", dostrzegł coś, co przyciągnęło jego uwagę. Kompozycja wydawała się niemal żywa, a subtelne rozmycie detali przypominało techniki stosowane przez malarzy czarodziejów, którzy używali magicznych pędzli i farb wzbogaconych eliksirami.
Manchester Art Gallery wystawiała obraz jedynie przez kilka dni, "pożyczają" dzieło z galerii w USA. Isaac wiedział, że musi zobaczyć ten obraz na żywo. Zdjęcia w książkach i reprodukcje w magicznych bibliotekach nie oddawały tego, czego szukał - potencjalnych śladów magii, drobnych niedoskonałości, które mogłyby zdradzić technikę malarską niemożliwą do osiągnięcia bez magicznej ingerencji.
Kiedy wszedł do galerii, poczuł ciepło bijące od wnętrza oraz zapach starych, lakierowanych desek podłogowych. Mugole przechadzali się spokojnie między obrazami, a dźwięki ich cichych rozmów były przytłumione. Isaac od razu skierował swoje kroki do sali, gdzie specjalnie umiejscowiono "Blind Man's Bluff", w otoczeniu które miało podkreślać delikatność oraz urok owego dzieła.
Podszedł bliżej i założył na nos okulary. Z kieszeni wyciągnął lupę, a potem kucnął, żeby rozpocząć analizę dzieła od samego dołu. Ignorując ciekawskie spojrzenia mugoli, przyglądał się każdemu szczegółowi - pastelowym barwom, miękkim przejściom światła, drobnym pęknięciom farby na płótnie. Wydawało się, że postacie na obrazie niemal poruszają się, ich uśmiechy subtelnie zmieniają kształt, a dłonie, które dotykały chusty, drżały w delikatnym ruchu; przysunął się jeszcze bliżej, żeby przyjrzeć farbom. Zdjął okulary z nosa, przetarł szkła i ponownie wpatrzył się w szczegóły. Sposób, w jaki światło zdawało się płynąć po płótnie, było nienaturalne. Czy to była tylko iluzja wynikająca z mistrzowskiego kunsztu, czy rzeczywiście magia? Zastanawiał się, czy Fragonard mógł użyć jakiejś alchemicznej mieszanki farb, nieosiągalnej dla mugoli.
Spojrzał na swoje notatki i zapisane wcześniej teorie. Wiedział, że i tak będzie to wymagało dalszych badań - konsultacji z innymi historykami magii i być może odnalezienia śladów w archiwach magicznych Francji. Ale już teraz czuł, że jest na tropie czegoś wyjątkowego. Czy Fragonard był czarodziejem? Czy świat mugoli i magia spotkały się w jego pracowni?! Tyle pytań!
Westchnął i wyprostował się. Ściągnął okulary, schował lupę i wyciągnął przed siebie rękę. Nie dotykał obrazu, ale dłoń trzymał na tyle blisko, że mógł wyczuć to, co było niewidzialne dla oczu. Szukał delikatnego mrowienia, echa zaklęcia - czegoś, co mogłoby zdradzić, że płótno zostało nasączone magią.
Jedna z kobiet stojących niedaleko zasłoniła usta dłonią, szepcząc coś do swojego towarzysza. Isaac zauważył to kątem oka, ale zignorował. Miał zadanie do wykonania.
-Co on robi?- Mruknął jakiś mugol, przechodząc za jego plecami. Kobieta z dzieckiem w wózku przyglądała mu się ze zdziwieniem, a starszy mężczyzna wydawał się bliski wezwania obsługi galerii. Isaac uśmiechnął się lekko, jakby chciał uspokoić sytuację. Opuścił dłoń i wrócił do swoich notatek, udając, że jest po prostu szczególnie zaangażowanym badaczem sztuki. W razie czego odsunął się o kilka kroków w tył i ponownie przyjrzał dziełu. Nie znalazł jeszcze żadnych dowodów, ale coś w tym obrazie wydawało mu się zbyt doskonałe, by było całkowicie niemagiczne. A może tylko tego chciał?
Podskórnie czując, że zwrócił na siebie zbyt dużo uwagi, chrzaknął cicho i przeniósł wzrok na starszego mężczyznę, który mu się przyglądał. Subtelnym gestem wskazał w stronę kobiety, która na obrazie grała rolę ślepca.
-Proszę zwrócić uwagę na kobietę w centrum.- Zaczął, starając się brzmieć lekko i swobodnie.-Zasłonięte oczy sprawiają, że wydaje się bezbronna, ale spójrzmy na jej postawę. Jest stabilna, wyciąga pewnie ręce, niemal jakby kontrolowała sytuację. To interesujące, prawda? W grze, która z definicji opiera się na chaosie i niepewności, ona wydaje dobrze się bawić.
Starszy mężczyzna spojrzał na kobietę z nową uwagą.
-Ciekawa interpretacja. Myślałem, że to tylko niewinna scena...
Isaac uśmiechnął się lekko, wskazując na dzieci leżące na ziemi, i ich twarze rozjaśnione ciepłym światłem.
-A te dzieci? Beztroskie, wręcz nieskazitelne w swojej niewinności. Leżą, obserwując grę, jakby ich jedynym zmartwieniem było to, kiedy będą mogły dołączyć. Fragonard wiedział, jak uchwycić ulotność tych emocji. Nie jestem jednak pewien, co myśleć o postaci przy ślepcu. Wydaje mi się, że do opiekun lub strażnik, próbujący kontynuować grę i przy okazji chronić ślepca, by nie spadł ze schodów? Proszę spojrzeć na jego ręce - wygląda na to, jakby źdźbłem trawy chciał zwrócić na siebie uwagę i zmienić kierunek poruszania się ślepca.- Wyjaśnił. Mówił na tyle głośno, żeby dziwnie przyglądający mu się ludzie wzięli go za konesera sztuki, a nie dziwaka, który machał rękami przed płótnem.
Kiedy mężczyzna podszedł bliżej, by lepiej przyjrzeć się detalom, Isaac kontynuował:
-Proszę zobaczyć, jak Fragonard bawi się światłem i barwami. To przecież mistrz rokoka. Ciepłe, rozproszone światło przenika przez scenę, niemal jak przez koronę drzew w idyllicznym ogrodzie. Subtelne pociągnięcia pędzla sprawiają, że tekstury tkanin i liści stają się niemal namacalne. A te pastelowe kolory - zieleń, złoto, błękit, tworzą atmosferę lekkości i beztroski, typową dla epoki, ale jednocześnie wciągającą widza w emocjonalną głębię postaci. Proszę zauważyć, jak używa cienia, by nadać dynamikę. Zamiast obciążać obraz, cienie wręcz uwydatniają ruch i dramaturgię sceny. Wystarczy spojrzeć na to, jak światło pada na kobiecą suknię, sprawiając, że wygląda jak niemal ożywiona w tańcu.
Starszy mężczyzna uniósł brew, spoglądając na Isaaca z uznaniem.
-Wygląda na to, że zna się pan na rzeczy. Czy to jakieś głębsze badania?
Isaac uśmiechnął się delikatnie i odpowiedział:
-Powiedzmy, że sztuka to moja pasja, a detale to coś, czemu nie mogę się oprzeć. Blind Man’s Bluff to arcydzieło. Nie tylko pod względem techniki, ale też historii, którą opowiada. Fragonard przypomina nam, że życie jest grą - czasem wesołą, czasem nieco niepewną, ale zawsze wartą podjęcia ryzyka.- Z tymi słowami, znów spojrzał na obraz. Czuł lekki dyskomfort. Mimo iż rozmowa pozwoliła mu odwrócić uwagę ludzi od swojego nietypowego zachowania, to wciąż miał wrażenie, że zrobił wokół siebie za dużo zamieszania. Analiza obrazu Fragonarda nie poszła tak szczegółowo, jakby chciał. Przez chwilę zastanawiał się, czy wrócić tutaj kolejnego dnia - wcześniej, kiedy galeria będzie prawie pusta. A może w nocy? Ryzykowna, ale kusząca wizja wtargnięcia do galerii za pomocą magii błysnęła w jego umyśle. Czego się nie robi dla nauki, prawda? Prawdziwa analiza wymagała ciszy i spokoju, a nie ciekawskich spojrzeń.
Isaac skinął głową do mężczyzny, który wciąż spoglądał na obraz z nową, nieco głębszą fascynacją.
-Miłego dnia.- Rzucił uprzejmie, choć jego myśli zajęte już były planami na przyszłość. Ruszył przez galerię, przystając przy innych płótnach, lecz wciąż z uczuciem niedosytu.
Zatrzymał się przed sekcją poświęconą Prerafaelitom. Mało który czarodziej wiedział, że stowarzyszenie to, działające w Londynie ponad sto lat temu, miało swoje korzenie w świecie magii. Ci malarze - czarodzieje, nie znaleźli uznania w czarodziejskim środowisku artystycznym, które w tamtym czasie gardziło ich pracami.
-Pani z Shallot.- Przesunął wzrokiem po jednym z obrazów, przedstawiającym kobiecą postać z legendy o królu Arturze. Zawsze fascynowało go, jak Prerafaelici odrzuceni przez swoich, zdołali przebić się w świecie mugoli. Malowali tematykę, która nie była kanonem - historie inspirowane literaturą, średniowiecznymi legendami, nasycone romantyzmem, pięknem oraz magią. Ta ich odwaga, by zmierzyć się z nowymi wyzwaniami i znaleźć własne miejsce, zawsze budziła w nim podziw.
Przechodząc obok kolejnego obrazu, dostrzegł delikatne pociągnięcia pędzla, które świadczyły o użyciu magicznych pigmentów, ledwo widocznych dla zwykłego oka.
-Smierć króla Artura...- Jednak to nie król przykuł jego uwagę, a czarodziej, stojący w tle.
Merlin, symbol mądrości, magii i tajemnicy. Isaac zawsze uważał, że był on czymś więcej niż tylko czarodziejem. Jest żywym mostem między dwoma światami - światem mugoli i światem czarodziejów. Jego historia jest znana wszędzie, w każdej kulturze, nawet jeśli mugole traktowali ją jako zaledwie legendę i mit opowiadany dzieciom na dobranoc. Nie zdawali sobie sprawy, że opowieści o Merlinie kryły w sobie prawdę.
-Jest ucieleśnieniem idei, że oba światy mogą współistnieć i wzajemnie się wzbogacając.- Mruknął sam do siebie.
Czy kiedykolwiek znajdzie się ktoś, kto zdoła to osiągnąć ponownie?
Mam nadzieję, że nie będzie to Voldemort. Jeśli to on miałby być pomostem między naszymi światami, to most ten zaprowadzi nas wszystkich w przepaść... pomyślał. Wziął głęboki oddech i ruszył dalej niespiesznym, cichym krokiem.
Sierpień miał się ku końcowi, a nad Manchesterem zbierały się ciężkie, deszczowe chmury, jakby miasto przygotowywało się na nadejście jesieni. Gdy Isaac wyszedł z galerii, pierwsze krople uderzyły o chodnik, a w ciągu kilku sekund deszcz zamienił się w intensywną ulewę. Przystanął pod daszkiem, obserwując jak ludzie w pośpiechu biegną w stronę autobusów lub najbliższego schronienia. Niektórzy osłaniali głowy gazetami, inni trzymali torebki nad włosami - każdy próbował uniknąć deszczu i nie było nikogo, kto szedłby spokojnie.
Zintrygowany tą chaotyczną sceną, sięgnął do swojej magicznie powiększonej torby. Wyciągnął aparat, nastawił obiektyw i uwiecznił ten osobliwy taniec ludzi w deszczu, gdzie każda postać opowiadała swoją własną historię.