Nie bała się mówić otwarcie o swojej słabości. Nie kryła się z tym, że odziedziczyła w genach chorobę. Że mogła ją odziedziczyć, patrząc na stan fizyczny jej ciała. Zaznaczyła jednak co może mieć silniejsze. Ducha, serce. Od każdego ze swoich rodziców coś miała. Siłę i słabość. Co więc on, po swoich rodzicach odziedziczył? Nie zastanawiał się. Ciągle myślał, wierzył że jest inny. Nie ma chęci do pracy, kiedy to rodzice są pracowici. Nie ma talentów, nie ma wybranej ścieżki zawodowej. Ale czy odziedziczył w genach po jakimś przodku chorobę? Tak jak Lorraine nie miała oporu mówić o swojej, tak on chciał to przed światem ukryć. Uświadomiony jednak, że tego nie ukryje. Petryfikacyjne zaniki nerwowe będą postępować. Eliksiry jakie brał, miały spowolnić proces. Ale to także zależy od jego organizmu, czy miał silny czy słaby. Czy w genach Malfoyów, faktycznie ciała mają słabe, a ducha silnego? Czy jego duch jest silny?
Nie miał pojęcia.Wsparł kuzynkę ramieniem, obserwując i podziwiając. Nie za urodę jaką sobą prezentowała. Choć nie ukrywałby, że jest piękna. Niczym Bogini w blasku Księżyca w Pełni. Podziwiał za jej siłę ducha. Za słowa i oddanie historii Rodu. Słuchał ją uważnie zainteresowany. W wielu wypowiedzianych zdaniach miała przecież rację. Jakby spojrzeć w historię nie tylko ich rodziny, rodu, ale w innych. Królów Mugolskich czy innych. Zmieniali się. Ich imiona, nazwiska, status. Korony przechodziły z głowy na głowę. Jak rządzisz, tak żyjesz lub giniesz.
Nie rozumiał tylko jednego. Bo nie był wierzącym. Jak można klękać przed Matką, Boginią, jej nie widząc? Nie wiedząc kim jest? Jakie są jej rządy? Jakiego jest pochodzenia? A Lorraine zdawała się mówić tak, jakby ją znała? Wierzyła w opowiadany obraz istoty, który wspiera wyznawców.
Módl się. – rzekła na koniec. A jego oczy pytająco spoglądały w jej piękne jasnoniebieskie tęczówki. I ten jej delikatny uśmiech.
Módl się… Kiedy on nie wiedział, jak to się robi.
Miał wątpliwości. Nie balansował "pomiędzy" jak kuzynka. Nie trzymał się ściśle wyższych zasad co nakazywali rodzice. Urodziłeś się kimś, ale on nie wiedział kim. Pośmiewiskiem? Hańbą rodziny? Nie potrafił znaleźć swojego celu. Spotykał się ze zdrajczynią krwi. Nie miał swojego stałego miejsca, jakie miała Lorraine. Ona miała ten zakład. A on? Miał jedynie swoje miejsce zamieszkania. Ślepo wierząc w to, że majątek Malfoyów jest nieskończony i nie musi pracować. Nie musi nic robić. Ale i tak miał dziwne przeczucie beznadziejności.
- Jesteś wierząca. Ile razy Matka Bogini Ci pomogła? Odpowiedziała Ci na te… Modlitwy?Jego pytanie brzmiało jak zaciekawienie, zainteresowanie tym tematem. Kontynuując to, co wspomniała Lorraine. Klękając przed tak zwaną Matką, nie czuła poniżenia. Co było ciekawe. Bo według niego, Malfoyowie nie powinni klękać. Lecz wyjaśniła mu historyczną opowieścią, że robili to przed królami, a dzięki temu pełnili wysokie u ich boku stanowiska.
Miał wciąż wątpliwości. Ciągle miał, gdy nie wiedział, czy żyjąc jak do tej pory robi dobrze. Bez celu, w rozpuście. Żyjąc kosztem czyichś pieniędzy. Rodziców, Rodowych, jakby myślał, że one się nigdy nie skończą. Że rodowe bogactwo się nigdy nie skończy. Czy bogactwo Królów się kończyło? Czy ich bogactwo może się kiedyś skończyć?