[22.08 Charles, Leonard & Anthony] wyjdź z tego kokonu rozgarnij te błony

Anthony nie pomylił się: Charles był szkolony na wojownika i nim został, przynajmniej na papierze. Uczony do służby policyjnej, z podwalinami pod aurora, wciąż mógł iść w tym kierunku, lecz musiałby odzyskać utraconą w latach po szkole masę mięśniową, przypomnieć sobie co paskudniejsze zaklęcia, zapoznać się z brytyjskim prawem... wiele było przeszkód, które mogłyby stanąć na drodze ku karierze stróża prawa. Łatwiej było pozostać przy znanych, nieszkodliwych świeczkach i pracy administracyjnej dla pani Annaleigh.

- Pani Annaleigh jest niesamowita, prawda? - Wyrwała mu się pochwała, gdy tylko usłyszał, czym zajmuje się w dywizji wuja. - Co prawda pracuję tylko w jej prywatnym gabinecie, ale to brzmi tak ciekawie! Za twoim pozwoleniem, wuju, mógłbym zapytać, czy nie potrzebowałaby pomocy w tym projekcie? - Podpytał, bo nie chciał pchać się z butami tam, gdzie go nie chciano. Anthony mógł w ogóle nie chcieć, by pani doktor wiedziała, iż rozpowiada o jej obowiązkach! Zaśmiał się lekko, gdy wuj wspomniał o angielskości. Pokręcił głową. - Nie, nie sądzę. Anglicy mają tyle dziwacznych zachowań, których nigdy nie zrozumiem! Na przykład rozmawianie z obcymi? Pacjent pani doktor zaczepił mnie tylko po to, żeby porozmawiać o pogodzie. Wyobraża wuj to sobie? O pogodzie! - Podkreślił. W skandynawskim rozumieniu prywatności, należało pozostawić obcych w sferze obcych i unikać ich jak tylko się dało. Zagadywanie o taką głupotę było nie do pomyślenia! - A skoro wuj proponuje... może zna wuj kogoś, kto zna się na zaklinaniu? Pytam o zaklinanie świeczek. - Uściślił. - Normalnych świeczek.

Uśmiechnął się na wspomnienie Annaleigh, bo współpracował z nią od dawna i bardzo cenił sobie tę relację. Kiwał ze zrozumieniem i aprobatą na odpowieści młodego Charlesa, zadowolony bardzo, że chłopak odnajdywał się w tej pracy.
– Zdecydowanie będzie potrzebowała. Ten projekt… to wielka sprawa, która nie skończy się ani za miesiąc ani za dwa – przyznał otwarcie, rozważając wszystkie ruchy, który mógłby podjąć, choć tych nie było zbyt wiele. Annaleigh ceniła sobie swoją niezależność, zwłaszcza w doborze zespołu, a fakt, że Charles pomagał jej w sektorze prywatnym a nie w szpitalu nie ułatwiał rzeczy. Anthony widząc jednak jego entuzjazm pozostawał dobrej myśli. – Bądź sumienny i pokornie wykonuj jej polecenia, a z pewnością doceni to i wdroży Cię, wierzę w Ciebie, twój rozsądek i urok osobisty. – Ten ostatni niemal od razu został podważony przez anegdotkę, która zdawała mu się realnie zabawna, choć zapewne z innych powodów, niż Mulciber by tego sobie życzył. Przypominał mu psiaka, który dopiero z czasem nauczy się polować w sforze. Było w tym jednak wiele młodzieńczego entuzjazmu, który Shafiq zawsze lubił obserwować i w miarę możliwości nagradząć – Tak to już jest, ludzie lubią rozmawiać, ale nie zawsze wiedzą o czym. Zawsze warto mieć w zanadrzu kilka ciekawych nowin, świadomość treści z pierwszych stron Proroka, ale i kilka plotek z Czarownicy. Wtedy z ulgą przyjmą zmianę tematu rozmowy z pogody na coś bardziej zajmującego – doradzał miękko, a potem sam o wiele chętniej porozmawiał z Charlesem o zaklinaniu i ludziach, których znał, a którzy się nim parali, szerokim łukiem omijając kontrowersje wokół artykułu. Wierzył, że Charles i tak miał już po dziurki w nosie tego tematu, a on… cóż, on lubił swoją rolę dobrego wujka. Była bardzo wygodna.

Koniec sesji