[15.10.72, świt, Wyspa Posępna] Imiona ciemności

Jonathan wreszcie został wyswobodzony z objęć zbroi. Skinął głową na znak zgody, że wypadałoby coś z tymi czułymi napastnikami należałoby zrobić i odruchowo rozmasował nieco ramiona, na których z pewnością już formułowały się siniaki. Głupie posągi. I to jeszcze nie chciały od razu się poddać. Skandal!
– Wypadałoby aby zerknął na to miejsce też nasz drużynowy klątwołamacz. Albo przynajmniej na schody. Musimy na nich koniecznie uważać – powiedział mając na myśli Thomasa, który poszedł eksplorować inne aspekty zamku. Chociaż może powinni po prostu stąd uciekać i tyle. – Zastanawiam się... To miejsce jest okropne, przeklęte i liczę że nikt mniej doświadczony niż my nie postanowi się zagłebiać jego korytarze, ale... Może warto by było umieścić chociażby przed piwnicą jakieś ostrzeżenie co czeka kogoś, kto tu wejdzie? Albo zapieczętować główne drzwi.
To jednak były plany, na ktore mogli nie mieć czasu. Przeniósł spojrzenie na Cormaca.
– A Finn? Co tu się stało? Kto tu cię w ogóle umieścił?
Może gdyby atmosfera byłaby nieco mniej gęsta, zażartowałby że jednak znał innych członków ich małego kółka czytelniczego, którzy daliby się zamknąć w klatce chętniej niż Cormac, ale nie był to moment na żarty.
Jonathan w kolejnych chwilach ich pobytu w tym miejscu skupił się na wydostaniu Cormaca z klatki i próbie wydobycia z niego, najdelikatniej jak potrafił, informacji na tego co tu się wydarzyło i jaki los dopadły ich drugiego zaginionego towarzysza.

Cormac nie był poważnie ranny, jedynie poobijany przez – jak wyjaśnił – zbroje, które dorwały go i wepchnęły do tej klatki. Odwodniony, przemarznięty, głodny, wyczerpany i odrętwiały, wymagał przede wszystkim podania niewielkich, ale regularnych ilości wody, odrobiny jedzenia i pomocy przy opuszczeniu laboratorium. Nie myślał do końca jasno, może przez zmęczenie, może przez wpływ duchów, i ciężko było wyciągnąć z niego od razu składne wyjaśnienia… choć wyglądało na to, że nie rozumiał, dlaczego nie znaleźli Finna w zamku. W pomieszczeniu nie było wiele więcej pułapek, mogli też zabrać stare notatki – wiele z nich było zniszczonych albo urwanych, traktowały jednak o próbach odczynienia klątwy, która zamieniła ludzi w bestię i zawsze mogące stać się pewną bazą do dalszych badań dla klątwołamaczy… Nawet jeśli nie dało się ich wykorzystać na Posępnej Wyspie.
Odpowiedź na pytania o Finna przyszła dość szybko, gdy wróciła grupka, która udała się do latarni morskiej. Wprawdzie nie napotkali na żadne wielkie niebezpieczeństwa, na miejscu okazało się jednak, że Finn nie miał tyle szczęścia. Prawdopodobnie już wtedy miał problemy z chodzeniem z powodu uszkodzenia nogi, ale po tym, jak Cormac znikł, próbował się do latarni dostać – pewnie z nadzieją, że stamtąd zdoła wezwać pomoc lub teleportować się na ląd. Jedynym, co znaleźli, było więc pechowo jego ciało.

Koniec sesji