[31.03.1972] herbaciarnia; Darcy&Eunice

Przekrzywiła lekko głowię, z niewypowiedzianym pytaniem w oczach. Cóż sprawiło, że Darcy aż tak zamarł? Och, a więc to o to chodziło! Posłała chłopakowi uśmiech, czując się mile połechtana – w końcu, jakkolwiek by nie patrzeć, taki komplement dodatkowo podbudowywał. Nie, żeby już teraz nie uważała, iż ma w sobie naprawdę wiele wspaniałości, skąd. Tyle że może niespecjalnie to okazywała, a przynajmniej nie na każdym kroku
  - To chyba zostaje mi tylko życzyć ci powodzenia, żeby zadziałał jak należy – stwierdziła lekkim tonem. Bo, bardzo być może, równie dobrze może się okazać, iż efekty okażą się wybitnie niezadowalające; „starsze” wydanie Darcy’ego w oczach tego obecnego być może traciło wiele z obecnego wdzięku i uroku?
  - Och, no dobrze – westchnęła, przywołując na twarz wyraz bezbrzeżnego rozczarowania. Ale skoro to miałoby być upokorzenie… gdyby nie darzyła Lockharta sympatią, mogłaby – jak na Malfoya przystało – naciskać mocniej na spełnienie zachcianki. Ale jednak nie była aż tak zdeterminowana, by poznać dziecięcą historię, by bez najmniejszych skrupułów zdeptać ich relację i jeszcze wetrzeć w nią całkiem dużo soli.
  Przypomnienie, kim tak naprawdę była, pod bardzo miłą fasadą, zwykle ukazywaną na prawo i lewo.
  - No naprawdę. Paczka trafiła przypadkiem do niego, myślał, że to przesyłka na którą czekał i… cóż, okazało się, że musiałam dłużej poczekać na zapoznanie się z nią – westchnęła z wielką boleścią. No skandal po prostu, że nie oddał jej książki od razu! - Taaak, okazuje się, że w istocie ma zaskakująco dobry gust – zgodziła się z chłopakiem. Choć tak po prawdzie, wzmianka o małżeństwie stanowiła teraz szpilkę; jakkolwiek by nie patrzeć, Perseus nie wybrał jej tak samo, jak ona nie wybrała jego. Liczyła się tu wola rodziców, nie gust, niemniej… atmosfera tego spotkania całkiem jej odpowiadała i nieszczególnie pragnęła, żeby to się zmieniło. Plus Darcy nie należał do aż tak bliskiego kręgu, żeby zwierzać się z życiowych problemów.
  - Mmmm, tak, nie dziwię się – odparła równie cicho. W każdym razie też nie wyglądała na szczególnie chętną do rozmowy o tej starej raszpli, która skutecznie uprzykrzała życie – Och, odpoczynek wydaje się być teraz mitem – westchnęła cicho, kręcąc głową. Łyknęła herbaty, po czym kontynuowała – Latem powinnam móc złapać trochę oddechu, tylko jeszcze niczego nie planowałam, ale może Francja? Albo po prostu spędzę trochę czasu w Wiltshire. Mam tam swoją posiadłość, chyba powinnam porządnie zastanowić się nad ogrodem… albo po prostu rozwiesić hamak? – i nic nie robić, w domyśle. No, może jeszcze w to nicnierobienie należałoby wpisać czytanie książek Darcy’ego. - Poza tym to właściwie niewiele, nie licząc pokazywania się na co ważniejszych wydarzeniach – skłamała bez mrugnięcia okiem. Ale znów, przecież nie będzie go wtajemniczać w pewne sprawy! Ani nie wypadało, ani też najzwyczajniej w świecie nie chciała się zwierzać. - Chyba że masz jakieś sugestie co do zwiedzania, kultury? – spytała, sięgając ponownie po filiżankę.

458/2297

Darcy nawet nie dopuszczał do siebie myśli, że jego „starsze” wydanie może nie wyglądać dostatecznie dobrze. Oczywiście, że będzie bardzo przystojny, i tylko będzie prezentować się bardziej poważnie. I dostojnie.
- Nie złość się, Eunice, za to będziesz pierwszą osobą, która dostanie moją kolejną książkę – obiecał Lockhart i to całkiem szczerze. Raz, bo Eunice lubił, dwa, bo jej zachwyt nad Magią i uprzedzeniem go bardzo ucieszył, trzy, bo ta nieco bardziej wyrachowana część umysłu podpowiadała, że pani Black była świetnym sposobem, aby jego powieści zabłądziły nie pod strzechy, a do salonów pełnych cennych waz oraz antycznych zegarów.
Nie był świadomy, że ukłuł Eunice. Gdyby nad tym pomyślał, może dotarłoby do niego, że Malfoyównę do ślubu zmusiła rodzina. Że Perseus niekoniecznie chciał żenić się z nią. Darcy jednak rzadko poświęcał innym aż tyle uwagi, a obecnie ze zdumienia i współczucia wobec Eunice z powodu tego całego małżeństwa przeszedł gładko do „Perseus to na pewno równy gość!”.
- Francja brzmi po prostu wspaniale – zapewnił Darcy, w którego charakterze nie leżało uznanie wyższości hamaka i wiejskiej posiadłości ponad zagranicznymi podróżami. – Paryż, stolica sztuki, jak żałuję, że nie miałem okazji tam nigdy pojechać. A co do kultury…
Zamyślił się głęboko nad tym zagadnieniem. Nie był aż tak obeznany, za jakiego chciał uchodzić, ale też pracując w prasie, co nieco wiedział.
- W teatrze Selwynów szykuje się nowe przedstawienie, podobno historyczne. Może cię zainteresuje? – zasugerował po szybkim przeglądanie wydarzeń, o których słyszał albo czytał.
Rozmowa toczyła się jeszcze przez jakiś czas. Darcy z grzeczności wypytał o posiadłość Eunice, podzielił się planami organizacji spotkania autorskiego, a potem powspominali przez chwilę czasy Hogwartu. Rzecz jasna raz czy dwa znów sprowadził rozmowę na temat swojej książki, bo przecież z tym człowiekiem nie mogło być inaczej. Gdy przyszła pora pożegnania, jako że Eunice niezbyt radziła sobie z teleportacją, odprowadził ją do miejsca, z którego mogła użyć kominka czy innego środka transportu, a potem sam wrócił na Pokątną.

Koniec sesji