[Jesień 1972] Jesienny warsztat Gregorovitchów

24.10.1972

Samhain zbliżało się wielkimi krokami, a z tego powodu zlatywały się zamówienia na szaty stagnacji. Larisa rozwinęła więc posiadane skóry zaczęła odmierzać je, tak żeby miały odpowiednią formę i miarę na potrzeby jednej z klientek. Następnie wycięła je dokładnie, kawałek po kawałku, by wreszcie przyszedł czas na połączenie ich w jedną całość. Miała nadzieje, ze nie zajmie jej to zbyt wiele czasu, a całość wyjdzie schludnie.

// szata stagnacji dla Zeleny; kaletnictwo II, rzemiosło ◉◉◉○○

Rzut Z 1d100 - 11
Akcja nieudana

24.10.1972

Im dłużej siedziała nad zszywaną dla Zeleny szatą, tym wyraźniejsze stawało się, że niezbyt nadawała się do czegokolwiek. Larisa więc nie skończyła nawet pracy, odkładając nieudany wyrób na bok, bo zamówienie goniło zamówienie i zwyczajnie nie mogła marnować czasu. Sięgnęła więc po kolejną porcję skór, by je odmierzyć. Robiła to na oko, biorąc pod uwagę, że Louvain nie pozwolił się jej zmierzyć, ale nie sądziła by było to dużym problemem. Kiedy już miała wszystko obliczone i rozrysowane, zajęła się przycinaniem skór do odpowiednich form. Powoli, chcąc wykonać to starannie, ale mimowolnie czując pewną irytację. Potem przyszedł czas na zepnięcie wszystkiego w jedno. Łączyła więc ze sobą powycinane wcześniej formy, składając wszystko w płaszcz.

// szata stagnacji dla Louvaina; kaletnictwo II, rzemiosło ◉◉◉○○

Rzut Z 1d100 - 97
Sukces!

24 października

Pojemnik na proch dla p. Alexandra Mulcibera

— Zamówienie. —

Najwięcej mistrz Gregorovitch cenił klientów, którzy wiedzieli, czego pragną. Bywa, że przychodzą różne miernoty i mu rzeczą: chciałbym kupić pojemnik na proch. Jaki? Na proch. Kuszącym jest wówczas kołtuna wyrzucić za próg z przykazem, aby Gregorovitchowi swoim laictwem nigdy więcej nie zawracał głowy. Nie zawsze jednak Mykew mógł czynić to, na co miałby ochotę. Pewnej tolerancji dla ludzkiej tępoty wymagała od niego konieczność zarobkowania, lecz nie było — na całe szczęście — nikogo, kto wymagałby od niego przy tym uprzejmości. Jego rzemiosło broniło się samo.
Mykew Gregorovitch nie był wróżką, aby z fusów czytać, jakie potrzeby ma zwracający się do niego człowieczek. Zaprojektowanie zaś rozwiązań dla jasno postawionych problemów… tak, oto jego rzecz. Rzemieślnik był zatem kontent z listu Mulcibera i od razu przystąpił był do prac, skoro poznał dokładne oczekiwanie klienta.
Zasiadł w swoim warsztacie z egzemplarzem Adul-runa redi-viva Bureusa tak wysłużonym, że zupełnie na płask się otwierającym, po czym sięgnął po zwoje czystych arkuszy. Jął wykreślać na nich nakładające się na siebie macierze runiczne, które by wchłonęły i scaliły żądany przez Niewymownego układ czarów. Dopasował był Mykew rotacje runiczne, odbicia, symetrie, aby uzyskać stabilność dla zaklęć, spotęgowane możliwie wzmocnienie oraz aby bez konfliktów zazębiły się te misterne konstrukcje. I mógłby przestać pewno na etapie, gdy osiągnął w projekcie pewność, że będzie on porządnym, lecz Gregorovitch nigdy nie zatrzymywał się tam, gdzie kto inny by postawił kropkę. W każdym swoim dziele szukał okazji do przekroczenia, do naciągnięcia znanych prawideł sztuki, choćby i miało to zagrozić katastrofą.
Nie szkodziło, że mistrz czas spędził nad robotą długi, bo liczył się kunszt. Czyż byłby dziś tym, kim był, gdyby się zadowalał wykonywaniem tego samego z szablonu odciętego pojemnika raz za razem? Gdyby w każdym dziele nie szukał nowego rozwiązania?
Popielniczkę na parapecie pracowni przepełniły dawno niedopałki, gdy to dopiero Mykew gotów był swój projekt urzeczywistnić. Sięgnął wtedy po drewno głogu, bo i głóg najwdzięczniej przyjmował jego metodę pracy. Z niego to przygotował dla Alexandra szkatułę na czterech niskich nóżkach. Zdobna nadto być nie mogła, jako że sieci run zostały misternie rozplanowane, zarówno na zewnątrz, jak i wewnątrz kuferka. A jednak — mimo bezsprzecznie praktycznego podejścia — widać było w wypalonych w drewnie runicznych konstelacjach pewną harmonię, artystyczną niemalże.

// rzemiosło ◉◉◉◉○ na pojemnik na proch dla Alexandra + proszę nadać czarnoksiężnikowi Mulciberowi bonus z mojej przewagi Ciąży sercu dobra wola

Rzut PO 1d100 - 68
Sukces!

Wyrób nie zapadł się pod ciężarem wszystkich run, jakie wtłoczył weń Gregorovitch. Pod względem roboty rzemieślniczej również było ono wcale zadowalające. Pozostało polakierować je, a wkrótce odesłać do pana Mulcibera.

29.10.1972

Do sabatu zostały zaledwie dwa dni, a jak na złość ludzie nie mogli się opamiętać, kiedy chodziło o składanie kolejnych zamówień. Dostając list z zaliczką, Larisa zaraz wzięła do pracy, wykrawając odpowiednie formy ze skór, a następnie łącząc je ze sobą, by stworzyć spójną całość.

// szata stagnacji dla chrisa; kaletnictwo II, rzemiosło ◉◉◉○○

Rzut Z 1d100 - 61
Sukces!

28.10.1972

Kiedy dostała zlecenie od pani Dolohov, od razu zabrała się za jego wykonywanie. Czasu było mało, pracy sporo, więc od razu wyciągnęła skóry znajdujące się w warsztacie i zaczęła odmierzać odpowiednie formy, a następnie uważnie wycięła je i ułożyła, następnie zabierając się za składanie ich w jedną, spójną szatę.

// szata stagnacji dla lany; kaletnictwo II, rzemiosło ◉◉◉○○

Rzut Z 1d100 - 85
Sukces!