[19.10.1972 wczesne popołudnie] Ghost song | Benjy, Prue

Kolejny dzień października nie różnił się specjalnie jakoś od poprzednich. Było chłodno. Wiatr rozwiewał włosy, szamotał płaszcze, dudnił w wąskich alejkach. Suche liście tańczyły na ulicach, a w powietrzu unosił się zapach wilgoci, bardzo charakterystyczny dla tej pory roku, która zdążyła się już na dobre rozgościć na lońdyńskich ulicach. Znaleźli się na Pokątnej, bo jej mąż miał w okolicy coś do załatwienia wieczorem, a Prudence czekał nocny dyżur w Ministerstwie. Nie była z tego powodu jakoś specjalnie zadowolona, ostatnio nie przepadała za nocnymi dyżurami. Kiedyś było jej to raczej obojętne kiedy musiała pracować, teraz nocami jednak wolała znajdować się w ich domu, bardzo szybko zauważyła tę drobną zmianę, chociaż zupełnie się tego nie spodziewała.

Pojawiła się z Benjym na Pokątnej po to, aby uzupełnić jeszcze drobne braki w eliksirach. Jak na uzdrowiciela przystało nie mogła dopuścić do tego, aby w domowej apteczce zabrakło odpowiednich medykamentów. Miała zamiar odwiedzić przed pracą jeszcze rodzinną aptekę, dawno nie widziała ciotki, czy babki, a i mogłaby zobaczyć Penny na neutralnym gruncie, w sumie to mogliby zobaczyć, bo nie wątpiła w to, aby jej matka coś przeciwko temu, by spotkać się z jej mężem. To ojciec miał z tym problem, to przez niego unikali jej rodzinnego domu. Bletchley na pewno ucieszyłaby się z tego, gdyby się jej pokazali - nie miała co do tego żadnych wątpliwości. Była przecież bardzo życzliwa, nie mogła jednak wpłynąć na to, co działo się w głowie Johna.

Wybrali się na spacer, to znaczy przyszli na Pokątną na swoich nogach, bo pogoda nie była najgorsza - nie padało, mogli więc skorzystać z tej wcale nie najgorszej aury i spędzić razem trochę czasu na świeżym powietrzu. Kiedyś pewnie by tego unikała i starała się jak najmniej czasu marnować na przemieszczanie się w ten sposób, teraz jednak jakoś tak nigdzie jej się nie spieszyło. Nie kiedy mogła spędzić popołudnie ze swoim mężem.

- Coś czuję, że ten dyżur będzie mi się strasznie dłużył. - Jak każdy nocny ostatnio, chociaż o tym nie wspomniała. Ministerstwo było wtedy bardzo ciche, nie, żeby w kostnicy zazwyczaj było głośno, ale nocami praktycznie nikt nie pojawiał się w Biurze Koronera, w sumie jej to nawet nie dziwiło. Wiedziała, że to miejsce wzbudzało w niektórych niepokój i w dzień.

Nie miałem nic przeciwko długim spacerom, większość czasu przemieszczałem się na własnych nogach, ponieważ niespecjalnie przepadałem za teleportacją lub korzystaniem z kominków, ale moja relacja z londyńską aurą pozostawała, delikatnie mówiąc, dość skomplikowana. Nie mogłem powiedzieć, żebym szczególnie przepadał za październikem w miejskiej dżungli, po której wąskich przesmykach, otwartych placach i pustych uliczkach wiatr hulał znacznie bardziej niż w między drzewami w jakimkolwiek lesie, chociaż miałem dostatecznie dużo doświadczenia z brytyjskim klimatem, żeby nie narzekać głośno na całkiem ładną pogodę - przez ostatnie tygodnie zdążyłem już przypomnieć sobie bowiem na własnej skórze, że angielska jesień w niektóre dni potrafiła obrzydzić nawet zwykłe wyjście po papierosy, a dziś nie było aż tak znowu źle. Szedłem obok Prudence, trzymając dłonie w kieszeniach i od czasu do czasu zerkając na wystawy mijanych sklepów, chociaż - umówmy się - większość z nich nie miała nam niczego interesującego do zaoferowania. Znałem już tę trasę całkiem dobrze, choć wciąż zdarzało mi się odkrywać miejsca, które wcześniej umykały mojej uwadze. Chłodne podmuchy mierzwiły mi włosy, wpychając je w usta i oczy, wciskały też liście w szczeliny między kamienicami, gdzie później zalegały aż do pierwszego porządniejszego deszczu, który robił z nich śliską, brunatną papkę z charakterystycznym dźwiękiem klejącą się do podeszw butów.
Zatrzymałem wzrok na jednym z szyldów, potem na znajomym wejściu do sklepu, w którym kiedyś spędziłem zdecydowanie więcej czasu, niż zamierzałem, ale ostatecznie uznałem, że mogłem sobie pozwolić na odłożenie interesów na znacznie, znacznie później. Miałem jeszcze trochę czasu do planowanego spotkania, poza tym towarzystwo Prudence stanowiło wystarczające usprawiedliwienie dla spędzania popołudnia na włóczeniu się po mieście bez konkretnego celu, nawet jeśli w praktyce oznaczało to głównie chodzenie za nią po sklepach i udawanie, że interesowały mnie zawartości kolejnych półek z osobliwymi przedmiotami albo sporządzanie listy zakupów medykamentów. Może sam nie miałem szczególnej ochoty na spotkanie z Johnem, ale Penelope była osobną sprawą i nie widziałem powodu, dla którego miałbym jej unikać, więc zahaczenie o rodzinny biznes Bletchleyów nie spotkało się z moim sprzeciwem. Skoro mieliśmy już uzupełniać domowe zapasy, mogłem przy okazji sprawdzić, czy nie potrzebowałem czegoś do własnych praktyk. Zawsze znajdowało się coś, czego brak zauważałem dopiero wtedy, gdy było mi potrzebne, co zresztą stanowiło jeden z tych drobnych problemów, których nigdy nie udawało mi się skutecznie wyeliminować. Zresztą, gdybyśmy mieli unikać wszystkich miejsc, w których ktoś nie przepadał za moim towarzystwem, musielibyśmy chyba przeprowadzić się do jakiejś nory w wyjątkowo odległej części kraju.
Ominąłem niewielką kałużę przy krawężniku, po czym znowu zwolniłem, dostosowując krok do tempa żony. Nie miałem szczególnego doświadczenia w pracy antropologa, właściwie to nigdy nie pracowałem przy jakimkolwiek biurku albo stalowym stole, ale potrafiłem sobie wyobrazić, że nocne dyżury w Biurze Koronera miały swoją specyfikę, w której meandry niekoniecznie chciałbym się zagłębiać, bo z zasady nie przepadałem za ministerialnymi interesami. Wolałem miejsca, w których można było przynajmniej liczyć na to, że nikt nie zacznie zadawać niewygodnych pytań dotyczących pochodzenia przedmiotów znajdujących się w mojej torbie.
- Zawsze moses splóbowaś wmówiś sobie, sze czeka cię wyjątkowo ekscytujący wieczól w towaszystwie całkiem nowych nieboszczyków. - Kącik ust drgnął mi lekko. Wiatr przyniósł mi pod nogi kilka liści, jeden przykleił się do mokrej podeszwy buta, więc strząsnąłem go przy krawężniku. - Podobno niektószy mają całkiem intelesujące histolie do opowiedzenia, tylko tszeba ich odpowiednio zachęciś do losmowy. - Zauważyłem, zerkając na nią z ukosa, bo nie wątpiłem, że moja odpowiedź była dokładnie tak samo światła, co zupełnie nieodkrywcza. Odkąd się pobraliśmy, coraz częściej łapałem się na tym, że planowałem powrót do domu z uwzględnieniem tego, czy będzie już na miejscu, co było dość niepokojącym odkryciem dla kogoś, kto przez większość dorosłego życia uważał, że najlepiej funkcjonował wtedy, kiedy nikt nie próbował ustalać mu godzin posiłków ani pytać, dokąd właściwie zamierzał się wybrać.
- Ewentualnie mogę cię polwaś pszed świtem. - Dodałem po chwili. - Wiem, bszmi ladykalnie, ale zwasz, sze mam pewne doświadczenie w opuszczaniu miejsc, w któlych moja obecność pszestała byś mile widziana. - Zerknąłem na nią znowu, tym razem tylko kątem oka, wyraźnie zadowolony z własnego pomysłu, chociaż nie miałem zamiaru rzeczywiście go realizować - znałem wystarczająco dużo sposobów na ściągnięcie na siebie kłopotów, żeby nie musieć angażować w nie jeszcze jej miejsca pracy, poza tym istniała spora szansa, że ktoś z premedytacją potraktowałby moją obecność nadmiernie poważnie, co oznaczałoby konieczność wymyślenia całej historii, znalezienia odpowiedniego argumenty i prawdopodobnie spędzenia połowy nocy na odpowiadaniu na wyjątkowo dużo pytań.[/b]

Prue raczej nie miała w zwyczaju spacerować od sklepu do sklepu, oglądać wszystkich przedmiotów na półkach, czy wpatrywać się w witryny w poszukiwaniu kolejnej pierdoły, którą mogłaby przynieść do domu. Zakupy powinny być przemyślane, właśnie dlatego kiedy się na nie wybierała zawsze miała przygotowaną listę, czy to w głowie, czy na papierze. To znaczy oczywiście, że zawsze zostawała w jej głowie, ale w tym przypadku lubiła również czuć fizyczny ciężar pergaminu w swojej dłoni. Dzięki temu była pewna, że o niczym nie zapomni - co było całkiem zabawne, bo przecież i tak nie była w stanie tego zrobić. No, ale taki był już jej nawyk, tak miała - nie było sensu z tym walczyć.

Zamierzała wpaść z mężem do rodzinnej apteki, przywitać się ze wszystkimi, liczyła na to, że być może zastanie tam również ciocię Emmę, której nie widziała już jakiś czas. W sumie nie zdążyła przedstawić tej części rodziny Benjy'emu, więc wypadało to zrobić. Wpadnięcie do apteki było bardzo niezobowiązujące, mogli wyjść z niej w każdej chwili udając, że się bardzo spieszą, co uważała za idealną opcję.

Mieli do rodzinnego biznesu Sporutów jeszcze kawałek drogi. Nie przeszkadzało jej to jednak zbytnio, bo pogoda była wyjątkowo łagodna jak na jesień, mogło być zdecydowanie gorzej, zapewne całkiem niedługo już będzie, więc póki jeszcze jakoś dało się poruszać po ulicach Londynu bez całkowitego przemoknięcia to wato było z tego korzystać.

- Fajnie by było, gdyby pojawiły się jakieś nowe trupy. To znaczy, szkoda, gdyby ktoś umarł, ale wiesz jak jest. - Na tym w końcu polegała jej praca. Lubiła kiedy coś się tam działo i mogła przeprowadzać śledztwa. W sumie po Spalonej Nocy mieli jeszcze sporo niezamkniętych spraw, jednak nie było to nic ekscytującego, no większość ciał wyglądała podobnie. Nie brzmiało to może najlepiej, ale sens był całkiem prosty. Nikt przecież nie lubił się nudzić w pracy, prawda?

- Nie muszą nawet nic mówić, da się z nich niekiedy czytać jak z otwartej księgi. - Ciała miały do opowiedzenia naprawdę wiele, najróżniejszych historii. Właśnie dlatego lubiła swoją pracę, mogła odkrywać tajemnice, dochodzić do wniosków, na które nie wszyscy by wpadli, to było w tym najciekawsze, no i przede wszystkim powodować, że ci, którzy niekoniecznie byli dobrymi ludźmi ponosili konsekwencje swoich czynów.

- Porwanie brzmi całkiem nieźle, tylko obawiam się, że ktoś mógłby zauważyć moje zniknięcie i faktycznie się nim przejąć, wolałabym nie musieć się później tłumaczyć tym, że mój mąż się za mną tak bardzo stęsknił, że postanowił mnie porwać. - Brzmiało to nie najgorzej, dopóki ktoś faktycznie nie przejąłby się zniknięciem pracownika Ministerstwa, co mogłoby spowodować pewne zamieszanie, a chyba bardziej było im na rękę, aby nikt się nimi zbytnio nie interesował.

Mijali właśnie wejście do wąskiej alejki, w które zupełnie przypadkiem spojrzała. Jej nogi znalazły się już z przodu, jednak postanowiła się wrócić, bo coś zwróciło jej uwagę. - Hmm. - Mruknęła sama do siebie, kiedy wpatrywała się w alejkę. - Chyba nie powinno jej tu być, nie sądzisz? - Mała dziewczynka, zupełnie sama w takim miejscu, nie wyglądało to najlepiej.

Nie przeszkadzało mi towarzyszenie żonie w zakupach, szczególnie że nie wymagało ode mnie podejmowania żadnych szczególnie skomplikowanych decyzji, poza ewentualnym przytrzymaniem drzwi, zabraniem cięższej torby albo udzieleniem opinii na temat czegoś, na czym akurat trochę się znałem. Różnica między nami polegała głównie na tym, że moja lista potrzebnych przedmiotów zwykle powstawała wyłącznie dopiero wtedy, kiedy orientowałem się, że czegoś zabrakło, czasem w najmniej odpowiednim momencie, kiedy było już za późno na wygodne uzupełnienie zapasów, co prowadziło do mniej lub bardziej udanych prób zastąpienia brakującego składnika czymś, co miałem pod ręką albo do wyprawy po sklepach w godzinach, w których normalna część londyńskiej populacji dawno siedziała już w domach. Ostatecznie większość rzeczy dało się zdobyć na Nokturnie, jeśli tylko wiedziało się, do których drzwi zapukać i jakich pytań lepiej nie zadawać, ale nie mogłem zaprzeczyć - Prue miała pod tym względem znacznie lepszą organizację, chociaż nie zamierzałem przyznawać jej tego zbyt często, bo jeszcze doszłaby do wniosku, że powinna zacząć zarządzać również moimi sprawami, a do tego nie chciałem doprowadzić. Kiedy jednak przychodziło do eliksirów, wolałem całkowicie zdać się na jej osąd, ponieważ moje zgłębianie wiedzy w tej dziedzinie zakończyło się raczej w lochach Hogwartu, późniejsze aktualizacje natomiast wystarczały do tego, żeby nie umrzeć od przypadkowego wypicia niewłaściwej zawartości fiolki, co uważałem za całkiem przyzwoity, ale mało spektakularny rozwój. Do uzdrowicielstwa było mi tak samo blisko, jak do zostania kapłanem Pani Księżyca, nie przepadałem za szpitalnymi korytarzami, urzędniczymi pytaniami ani za tym szczególnym rodzajem uprzejmości, który pojawiał się na twarzach osób przekonanych, że każda odpowiedź powinna zostać opatrzona odpowiednim formularzem. Nie miałem szczególnych oporów przed oglądaniem zwłok, widziałem w życiu wystarczająco dużo paskudnych rzeczy, żeby nie robiły one na mnie większego wrażenia same okoliczności śmierci, ale nie byłem pewien, czy chciałbym spędzać całe noce w pomieszczeniu, w którym jedynymi towarzyszami rozmowy były też osoby niemające już nic do powiedzenia - chociaż, jak zauważyła moja żona, może nie należało ich z góry skreślać. Każdy miał swoje bolączki z rutyną w pracy, a ona niewątpliwie potrzebowała od czasu do czasu świeżego materiału do badań, najlepiej w postaci kogoś, kto postanowił umrzeć w okolicznościach wymagających od niej odrobiny detektywistycznego zacięcia.
Zerknąłem na Prudence, unosząc lekko brwi, kiedy przyznała, że szkoda byłoby, gdyby ktoś umarł, ale dobrze byłoby mieć trochę świeżego materiału do pracy. Parsknąłem cicho pod nosem, bo musiałem przyznać, że istniała w tym pewna zawodowa logika, której nie zamierzałem podważać, bo sam miałem dość osobliwe podejście do kwestii tego, co powinno stanowić interesujący dzień w pracy.
- Czaję. - Kiwnąłem głową, zerknąwszy na nią kątem oka, po czym kopnąłem niewielki kamyk leżący na chodniku, posyłając go kilka metrów przed siebie. Nie oznaczało to oczywiście, że życzyłem komukolwiek śmierci dla rozrywki mojej żony, chociaż miałem podejrzenie, że gdyby ktoś usłyszał fragment naszej rozmowy, mógłby dojść do nieco odmiennych wniosków. Zasadniczo nie przepadałem za nudą, ale poza tym istniały pewne granice atrakcyjności zawodowych urozmaiceń, których przekraczanie pozostawiałem osobom mającym odpowiednie uprawnienia, fartuchy i zdecydowanie mocniejsze żołądki. W moim własnym przypadku wystarczało, że od czasu do czasu ktoś próbował mnie przekonać, że stary przedmiot znaleziony w wyjątkowo kwestionowalnych okolicznościach nie miał żadnych niepokojących właściwości, podczas gdy ja już po pierwszym kontakcie wiedziałem, że czeka mnie kilka ciekawych doznań. - Czyli szyczymy wszystkim długiego szycia, ale s zastszeszeniem, sze ci, któszy planują zejście mogliby jednak zadbaś o odlobinę lósznolodności w swoim sposobie umielania. - Nie zamierzałem udawać, że szczególnie dobrze znałem się na antropologii sądowej, ale miałem dostatecznie dużo doświadczenia z ludźmi, którzy zostawiali po sobie wiele śladów, żeby docenić umiejętność ich odczytywania. - Oczywiście, ale musisz pszyznaś, sze masz pewną niezapszeczalną czytelniczą pszewagę. - Zerknąłem na nią z ukosa, odchrzaknąwszy znacząco. Nie mogłem się zresztą nie zgodzić z tym, że ciała potrafiły powiedzieć całkiem sporo, nawet jeśli osobiście wolałem, kiedy robiły to za pośrednictwem oględzin, a nie jakichś szczególnie nieprzyjemnych niespodzianek. Praca, w której można było znaleźć odpowiedź na pytanie, którego inni nawet nie zdążyli zadać, musiała dawać pewną satysfakcję, zwłaszcza jeśli na końcu całego dochodzenia ktoś rzeczywiście ponosił konsekwencje tego, co się stało.
Uśmiechnąłem się pod nosem. Nie miałem najmniejszego zamiaru porywać jej z miejsca pracy, lecz sama perspektywa wywołania podobnego zamieszania była całkiem zabawna, przynajmniej dopóki nie przypomniałem sobie, że w praktyce oznaczałoby to konieczność użerania się z pewnymi konkretnymi ludźmi, których nazwiska widniały na ministerialnych drzwiach, poza tym miałem wystarczająco dużo powodów, żeby nie pojawiać się w niektórych budynkach bez zaproszenia, nie potrzebowałem kolejnego.
- Fakt, tszeba bęsie jeszcze poplacowaś nad szczegółami. - Przygryzłem wewnętrzną stronę dolnej wargi, tłumiąc rozbawienie. - Ale zdecydowanie nie doceniasz moich mosliwości olganizacyjnych. Zniknięcie placownika Ministelstwa da się pszeciesz odpowiednio zaalanszowaś. - Poprawiłem jej kołnierz, choć wcale tego nie potrzebował, po czym przesunąłem kciukiem po jej brodzie i uśmiechnąłem się krzywo. Miałem już na końcu języka kolejną uwagę, kiedy Prudence zwolniła, a potem cofnęła się o kilka kroków, zatrzymując przy wejściu do wąskiej alejki - najpierw spojrzałem na nią, potem podążyłem za kierunkiem jej wzroku, zatrzymując spojrzenie na ciemniejszym przejściu między budynkami i marszcząc brwi - z tej perspektywy nie było widać zbyt wiele, ponieważ alejka szybko skręcała, zaś wysokie ściany kamienic odcinały ją od światła padającego z ulicy, więc dopiero po chwili dostrzegłem niewielką sylwetkę znajdującą się dalej, przy jednej ze ścian. Dziewczynka, na pierwszy rzut oka mała… Stała samotnie w głębi i z tej odległości trudno było mi ocenić, ile właściwie mogła mieć lat, jednak z pewnością nie wyglądała na kogoś, kto powinien o tej porze przebywać w takim miejscu bez opieki. Przez moment po prostu na nią patrzyłem, próbując dostrzec coś jeszcze, jakiś ruch w głębi przejścia, sylwetkę dorosłego albo choćby ślad po kimś, kto mógłby znajdować się w pobliżu - nie dostrzegłem niczego podobnego, więc rozejrzałem się odruchowo po okolicy, sprawdzając drzwi do pobliskich budynków i okna, z których ktoś mógłby obserwować przejście. Nie zauważyłem nikogo, kto wyglądałby na opiekuna, chociaż nie oznaczało to jeszcze, że mała rzeczywiście była sama - miałem wystarczająco dużo doświadczenia z miejscami, w których nie należało zapuszczać się bez zastanowienia, żeby nie podchodzić do podobnych sytuacji z przesadnym entuzjazmem - zdarzało mi się spotykać zagubione dzieci, fakt, lecz zdarzało mi się też spotykać takie, które wcale nie potrzebowały pomocy, tylko wyjątkowo skutecznie potrafiły ją wymusić. Mogła na kogoś czekać, mogła się zgubić, mogła też mieć bardzo dobry powód, żeby nie wychodzić na główną ulicę, żadna z tych możliwości nie zachęcała mnie do natychmiastowego podchodzenia do niej bez zastanowienia. Nie przepadałem za podobnymi niespodziankami, szczególnie w obecnych okolicznościach, w których przypadkowy spacer mógł dość szybko przerodzić się w konieczność podejmowania decyzji, których wolałbym uniknąć.
- Nie, laszej nie. - Odpowiedziałem ciszej, niż dotychczas, po czym odruchowo obejrzałem się jeszcze na ulicę, szukając kogoś, kto mógłby obserwować dziewczynkę z przeciwnej strony, ale przechodnie mijali nas bez większego zainteresowania. - Ile mosze mieś lat? Sześć? Siedem? - Spytałem, spoglądając na niezbyt wyraźną postać. Przez głowę przemknęło mi wspomnienie, którego właściwie nigdy nie miałem szczególnej ochoty przywoływać. - Wiesz, kiedy byłem mniej więcej w jej wieku, udało mi się zgubiś na Noktulnie. - Zerknąłem na żonę, a potem znowu w głąb uliczki. Nie przypominałem sobie, żebym kiedykolwiek opowiadał jej tę historię, właściwie nie byłem nawet pewien, czy komukolwiek o niej mówiłem, ponieważ wywoływała nieprzyjemne uczucie w moim brzuchu, gdy nasuwał mi się na myśl ten konkretny moment, kiedy dotarło do mnie, że nie potrafię znaleźć drogi powrotnej, nie wiem, gdzie są moi bliscy i nie mam pojęcia, komu właściwie powinienem zaufać. Nie było w tym nic szczególnie bohaterskiego ani zabawnego, nawet jeśli z perspektywy czasu mogłem przyznać, że cała historia miała w sobie pewną dozę ironii - w końcu dorosłem do zawodu, w którym regularnie zapuszczałem się w miejsca, z których rozsądniejsi ludzie woleli trzymać się z daleka, ale tamtego popołudnia nie miałem ani różdżki, ani szczególnych umiejętności. Nie pamiętałem już wszystkich szczegółów, nie potrafiłbym nawet powiedzieć, w którym dokładnie miejscu straciłem z oczu matkę, z którą wtedy byłem, ale pamiętałem wystarczająco dużo, żeby nie zaliczać tego doświadczenia do przyjemniejszych wspomnień dzieciństwa - Nokturn nie był okolicą, w której ktokolwiek szczególnie przejmował się samotnym dzieckiem, przynajmniej nie z powodów, które mogłyby uspokoić jego rodziców, było tam sporo ludzi, lecz obecność tłumu wcale nie oznaczała, że można było liczyć na pomoc. Pamiętałem obce twarze, nieprzyjemne spojrzenia i własne przekonanie, że jeśli będę kręcił się dostatecznie długo, znajdę drogę powrotną do domu albo ktoś w końcu zorientuje się, że powinien mnie stamtąd zabrać. Pamiętałem również strach, chociaż wtedy pewnie nazwałbym go wściekłością. Próbowałem udawać, że doskonale wiedziałem, gdzie się znalazłem, i że wcale nie potrzebowałem niczyjej pomocy, co było wyjątkowo głupim pomysłem, biorąc pod uwagę, że nie potrafiłem nawet wskazać kierunku, z którego przyszedłem. Ostatecznie ktoś mnie odnalazł, zanim zdążyło wydarzyć się coś naprawdę złego, ale tamto popołudnie zostawiło we mnie wrażenie, którego nigdy szczególnie nie lubiłem.
- Mam nadzieję, sze ktoś zalas wyjdzie zza któlegoś s tych budynków. - Skrzywiłem nieznacznie usta, przypominając sobie własną ówczesną bezradność. - Nie podoba mi się, sze jest tu sama. Zwłaszcza o tej posze. - Zmrużyłem lekko oczy, próbując lepiej dostrzec niedużą sylwetkę. Przesunąłem ciężar ciała na drugą nogę, po czym jeszcze raz spojrzałem w głąb przejścia - nie zamierzałem od razu podchodzić, szczególnie jeśli dziewczynka mogła się przestraszyć widoku wielkiego, obcego, groźnie wyglądającego dorosłego mężczyzny wychodzącego jej naprzeciw - przeniosłem więc spojrzenie na Prudence, dając żonie możliwość podjęcia decyzji, bo miała zdecydowanie więcej doświadczenia w kontaktach z małymi ludźmi, którzy nie zawsze potrafili albo chcieli powiedzieć, co właściwie się wydarzyło. Znałem kilka sposobów na rozwiązywanie podobnych sytuacji, ale żaden nie polegał na gwałtownym wkroczeniu w przestrzeń kogoś, kto mógł już być wystarczająco zdezorientowany - sam mogłem najwyżej zaoferować dziewczynce papierosa na zabicie stresu, co z oczywistych względów nie wydawało się najlepszym sposobem na rozpoczęcie znajomości.

Prudence miała specyficzne podejście do zakupów, zwłaszcza, jeśli chodziło o jej domową apteczkę, która jak całkiem niedawno się okazało nie była do końca odpowiednio zaopatrzona. Sama dla siebie raczej nie potrzebowała wielu medykamentów, zdarzało jej się bowiem przeziębić może dwa razy w roku i to by było na tyle. Oczywiście posiadała swoją torbę leków, którą zabierała ze sobą na specjalne zlecenia na Nokturnie, tyle, że aktualnie musiała mieć pewność, że ma odpowiednią ilość środków na cięższe przypadki. Praca jej męża była bowiem niebezpieczna, co zweryfikowała bardzo szybko i dość boleśnie. Nie zamierzała dopuszczać do kolejnych sytuacji, w których miała zastanawiać się nad tym, czy na pewno ma wszystko pod ręką. Jak wiadomo Prue nie popełniała dwa razy tych samych błędów, więc stworzyła listę wszystkiego, co mogło im się przydać w domu. Miała spore szczęście, że jej rodzina posiadała swoją sieć aptek, bo dzięki temu nie musiała martwić się dostępnością składników, które zapewne aktualnie wcale nie były łatwo osiągalne.

Przygotowała więc sobie listę wszystkiego, co kiedykolwiek mogło im się przydać (być może było to całkiem odważne założenie, ale jeśli ktoś tak uważał, to mógł ją po prostu sprawdzić). Prue wiedziała co robi, spędziła wiele lat pracując w szpitalu, a do tego teraz zdarzało jej się działać na Nokturnie, w terenie, bez dostępności medycznego sprzętu ze szpitala, a więc dokładnie zdawała sobie sprawę, które medykamenty będą musiały wystarczyć, żeby mogła udzielić pomocy. Była z niej całkiem dumna, wiedziała, że niczego na niej nie zabrakło, bo pracowała nad nią przez cały poprzedni wieczór, a jak wiadomo, gdy Prudence się za coś zabierała robiła to bardzo dokładnie.

Nie zapytała Benjy'ego o to, czy coś potrzebował z apteki, w sumie powinna była to zrobić, jednak wydawało jej się, że wystarczy kiedy na miejscu zweryfikuje, czego potrzebował, pozwoliła sobie być w pełni odpowiedzialna za to, co miało znaleźć się w jej domowej apteczce, bo akurat do tego miała odpowiednie kompetencje. Później mogła pójść do pracy, a jej mąż zanieść zakupy do domu co było naprawdę idealnym rozwiązaniem.

- Tak, to taka gwiazdka, że jeśli już ktoś ma umierać, to niech to robi w jakiś ciekawy sposób. - Nie spodziewała się, że może być inaczej, jej mąż zdecydowanie rozumiał jej podejście. Pewnie z boku mogło to zabrzmieć dziwne, ale jak wiadomo różne bywały zboczenia zawodowe, czy coś.

- Można tak powiedzieć. - Miała przewagę, nie zamierzała temu zaprzeczać. Potrafiła widzieć więcej niż zwyczajni ludzie, nie tylko dzięki swoim wyuczonym umiejętnościom, miała też przecież swój dar, z którego również korzystała - przedmioty należące do zmarłych miały bowiem również do opowiedzenia swoje historie, co dawało jej nieco forów, ale przecież nikt o tym nie wiedział.

Porwanie z miejsca pracy brzmiało całkiem interesująco, w sumie, czy faktycznie ktoś zauważyłby jej zniknięcie? Możliwe, że po jakimś czasie. Procedury ministerstwa ostatnio nieco się zmieniły, bardziej kontrolowano ich poczynania, doszły listy na które trzeba było się wpisywać, a więc pozostawiała ślady po swojej obecności, co mogło nieco komplikować pomysł jej męża, oczywiście nie zamierzała negować jego umiejętności, zwłaszcza, że wspominał właśnie coś o aranżowaniu miejsca zbrodni.

- W sumie fakt, co racja to racja, zresztą przede wszystkim potrafisz pojawiać się i znikać tak, aby nikt Cię nie widział, co już jest całkiem niezłym początkiem, pewnie nikt by Cię z tym nie powiązał. - Uśmiechnęła się, kiedy znalazł się bliżej i poprawił jej kołnierz płaszcza. - Może jest to jakiś pomysł na przyszłość. - Dodała jeszcze w momencie, gdy jego dłoń znalazła się na jej brodzie. W sumie nie był to wcale taki głupi pomysł, czyż nie? Kto czasem nie myślał o tym, żeby rzucić wszystko i wyjechać na koniec świata? Kiedy miało się ku temu odpowiedniego partnera możliwość wydawała się być bardzo atrakcyjna.

Później zrobiła krok w przód, a kątem oka dostrzegła w wąskiej alejce dziewczynkę, która zdecydowanie nie powinna się znajdować w takim miejscu sama. Nie miała pojęcia ile miała lat, ale nawet z tej odległości widziała, że nie był to wiek na samotne spacerowanie po Londynie. Właśnie dlatego zatrzymała się na chwilę i przeniosła wzrok na swojego męża, aby to z nim skonsultować. Prue nie należała do osób, które przechodziły obojętnie gdy widziały coś takiego.

- Z tej odległości trudno mi to ocenić, ale tak to może być ten wiek. - Miała dosyć spore doświadczenie zawodowe związane z dziećmi, kiedy pracowała w Mungu to właśnie one najczęściej były jej pacjentami, bo okazało się ku jej zaskoczeniu, że miała do nich odpowiednie podejście, co było całkiem zabawne, bo przed pracą jako uzdrowiciel nie miała większego doświadczenia z dzieciakami, no może poza tym, że jako prefekt pomagała się odnaleźć w Hogwarcie pierwszorocznym, którzy i tak byli bardziej nastolatkami niż dziećmi. Radziła sobie jednak również z nimi.

Pokręciła głową, kiedy usłyszała jego słowa. - Nie wiedziałam o tym, ale mogłam się spodziewać po Tobie czegoś podobnego, czyż nie, jeśli ktoś jako dzieciak mógł się zgubić na Nokturnie, to musiałeś być to Ty. - Juz jako dziecko miał tendencje do pakowania się w kłopoty, czego miała świadomość, bo sama mu w tym towarzyszyła przez pewien okres czasu. Zabawne było to, że jako dorosły nadal to robił, być może tak już miało wyglądać jego życie.

- Oby tak było, może poczekajmy chwilę, nie chciałabym jej tak zostawić. - Zastanawiałaby się nad losem tej małej do końca życia, gdyby teraz odwróciła się na pięcie i sobie poszła. Męczyłoby ją to pewnie do śmierci. - Też mi się to nie podoba. - Dodała jeszcze, cóż - najwyraźniej było ich dwoje. Nie wątpiła w to, że jej mąż miał w sobie sporo empatii, chociaż pewnie spotkał na swojej drodze różne dzieci. Prue nie była naiwna, wiedziała, że niektóre mogły w ten sposób próbować coś osiągnąć, ale ta dziewczynka nie wyglądała jej na młodocianego przestępcę, z którymi też miała do czynienia, wiedziała, że w Londynie działał gang złodziei różdżek. Zaczynało się ściemniać, jeszcze chwila, a słońce całkowicie schowa się za horyzontem i co wtedy?

Minęła chwila, dziewczynka jednak nadal tam stała, zupełnie sama, nikt się nie pojawił, nikt się nią nie interesował. Nie do końca jej się to podobało. - Wydaje mi się, że możemy to sprawdzić? - Zasugerowała, oczywiście nie narzucając swojego zdania.

Nie dało się ukryć, po takiej odpowiedzi, byłem całkiem zaciekawiony tym, czy Prudence rzeczywiście zamierzała potraktować mój pomysł porwania jako coś, co warto było zachować na bliżej nieokreśloną przyszłość, czy też może po prostu uznała, że nie należało odbierać mi przyjemności z wymyślania kolejnych sposobów na utrudnianie życia pracownikom Ministerstwa - co prawda, nie miałem szczególnych ambicji, żeby zostać naczelnym mąciwodą Biura Koronera, lecz przy odrobinie wysiłku zapewne mógłbym dorobić się tam całkiem interesującej reputacji, zresztą, jeśli mielibyśmy kiedyś rzeczywiście wyjechać gdzieś daleko, nie widziałem powodu, dla którego miałbym organizować to w sposób wymagający sporządzania dokumentacji, uzyskiwania zezwoleń albo informowania kogokolwiek o naszych zamiarach.
Zatrzymałem na niej wzrok, unosząc kącik ust. Przez moment rzeczywiście zacząłem rozważać, jak wielu kłopotów moglibyśmy sobie oszczędzić, gdybyśmy któregoś dnia po prostu spakowali najpotrzebniejsze rzeczy i zniknęli z Londynu - oczywiście, gdyby zechciała to zrobić, co stanowiło osobną kwestię, bo przecież miała tu całe życie, karierę i bliskich - ja nie byłem szczególnie przywiązany do tego miasta, przynajmniej nie w takim stopniu, żeby nie potrafić wyobrazić sobie mieszkania gdzieś indziej.
- Czyli to nie jest „nie”. To jusz całkiem spolo, jak na początek. - Poprawiłem jeszcze raz kołnierz jej płaszcza, tym razem zupełnie bez potrzeby. - Mówisz, sze nie muszę jeszcze lesygnowaś s maszeń o wspólnym szyciu s dala od Ministelstwa? - Zrobiłem krótką pauzę. - Doskonale. - Przechyliłem lekko głowę, nie kryjąc zadowolenia. Miałem jednak świadomość, że spontaniczna przeprowadzka na drugi koniec świata wymagałaby tym razem nieco więcej przygotowań niż zabranie płaszcza i kilku monet, zwłaszcza jeśli zamierzalibyśmy uniknąć sytuacji, w której ktoś uznałby naszą nieobecność za wystarczająco interesującą, żeby zacząć zadawać pytania.
Miałem kilka pomysłów, z których przynajmniej połowa prawdopodobnie nie spodobałaby się osobom odpowiedzialnym za pilnowanie porządku publicznego, toteż uznałem, że nie musieliśmy omawiać ich wszystkich podczas spaceru, szczególnie że wciąż mieliśmy przed sobą wizytę w aptece, prawdopodobnie kilka rodzinnych uprzejmości do wymienienia oraz listę zakupów do odhaczenia, których nie należało zaniedbywać, ponieważ ostatnie tygodnie dostarczyły mi wystarczająco dużo argumentów przemawiających za tym, że Prudence miała pełne prawo traktować naszą domową apteczkę z należytą powagą. Nie wiedziałem wprawdzie, ile pozycji znalazło się na pergaminie, ale znając podejście żony, mogłem się spodziewać, że gdyby przyszło nam urządzać niewielki szpital polowy we własnym salonie, zabrakłoby nam najwyżej odpowiednio dużego stołu, przynajmniej jak na moje wymiary. Nie miałem najmniejszych wątpliwości, że Prudence potrafiła przygotować zapasy medykamentów na wypadek większości katastrof, jakie mogłyby nas spotkać w najbliższych kilku latach, i prawdopodobnie jeszcze na kilka takich, których nie przewidziałby nawet wyjątkowo pesymistyczny specjalista od przepowiadania nieszczęść. Nie zamierzałem jej tego wypominać, zwłaszcza że ostatnie dni dostarczyły nam wystarczająco dużo powodów, żeby mogła traktować moje zawodowe zajęcia z odpowiednią dozą podejrzliwości - nie byłem najlepszym materiałem na pacjenta, co zresztą oboje zdążyliśmy już ustalić, niestety, moje zainteresowania nie zawsze sprzyjały zachowaniu wszystkich kończyn i organów w stanie pozwalającym na ich dalsze bezproblemowe użytkowanie. Mogłem jednak przyznać, że odkąd zamieszkaliśmy razem, prezentowane przeze mnie podejście do komplementacji i segregacji medycznych zapasów uległo pewnej poprawie, choć wciąż zdarzało mi się zapominać o uzupełnieniu rzeczy, których używałem regularnie, co zapewne nie stanowiło najlepszego przykładu odpowiedzialnego gospodarowania wyposażeniem. W tym przypadku postanowiłem więc pozostawić Prue dowodzenie, tym bardziej że znała się na leczeniu znacznie, znacznie lepiej ode mnie, ja zaś nie zamierzałem udawać eksperta w dziedzinie, w której moje kompetencje kończyły się mniej więcej na rozpoznawaniu właściwego rozmiaru opatrunku i wiedzy, że niektórych mikstur zdecydowanie nie powinno się spożywać pochopnie.
Nie zdążyłem jednak rozwinąć tej wyjątkowo obiecującej wizji, jaką byłaby spontaniczna eskapada, przesunąłem tylko dłonią po jej brodzie, zanim ruszyliśmy dalej, nie spodziewając się, że kilka kroków później nasza rozmowa miała przybrać zupełnie inny kierunek. Prudence zatrzymała się przy wejściu do alejki, więc podążyłem wzrokiem w tamtym kierunku - rzeczywiście, z tej perspektywy trudno było ocenić wiek dziecka, o którym była mowa, nawet komuś takiemu jak ona, kto zdecydowanie lepiej znał się na podobnych sprawach. Spojrzałem na nią kątem oka, po czym wróciłem wzrokiem do alejki.
- Wiesz, mógłbym oczekiwaś od własnej sony odlobiny współczucia. Myślałem, sze pszynajmniej splóbujesz udawaś, sze cię zaskoczyłem. - Łypnąłem na nią spode łba. Przez moment zastanawiałem się, czy powinienem poczuć się urażony tym, że Prudence tak łatwo uznała moje dziecięce zagubienie na Nokturnie za coś całkowicie przewidywalnego, co po prostu pasowało do całokształtu i przez to nie było ani trochę zaskakujące, ale ostatecznie trudno było mi znaleźć jakikolwiek przekonujący argument na swoją obronę - faktycznie trudno było o coś mniej leżącego w moim charakterze - nie należałem do szczególnie spokojnych dzieci, chociaż w tamtym okresie życia miałem jeszcze sporo niewykorzystanego potencjału do podejmowania wyjątkowo kiepskich decyzji, który zresztą z powodzeniem rozwijałem przez kolejne lata. - Pięcioletni chłopiec, samotny poślód podejszanych typów, bes pojęsia, dokąd powinien pójść. To całkiem nietuzinkowa histolia, nawet jak na mnie. Wiem, sze to zabszmi niewialygodnie, ale naplawdę nie planowałem wtedy tej wycieczki. - Dodałem, po czym pokręciłem głową z udawanym rozczarowaniem, bo w gruncie rzeczy nie miałem jej tego za złe - sam pewnie powiedziałbym coś podobnego, gdybym usłyszał taką historię z ust kogoś mojego pokroju, zwłaszcza że znała mnie wystarczająco długo, żeby wiedzieć, iż moje dzieciństwo nie należało do szczególnie uporządkowanych - nie oznaczało to jednak, że zamierzałem dobrowolnie rezygnować z prawa do przedstawiania siebie jako niewinnej ofiary okoliczności, które przecież od najmłodszych lat wyjątkowo chętnie wystawiały mnie na próbę.
- W kaszdym lasie, gdybym miał wybielaś, wolałbym, szeby ta mała nie musiała zdobywaś podobnych doświadczeń. - Skrzywiłem się nieznacznie. Dzieci potrafiły mieć dość osobliwe wyobrażenie o własnych możliwościach, zwłaszcza kiedy znajdowały się poza zasięgiem wzroku dorosłych, którzy zwykle pilnowali, żeby nie pakowały się w kłopoty, ale nie widziałem nikogo, kto próbowałby szukać dziewczynki, nie słyszałem też głosu dorosłego nawołującego dziecko z pobliskiego przejścia. Nie miałem szczególnej potrzeby przytaczania detali z własnej młodości, ale skoro już wspomniałem o tamtym wydarzeniu, nie zamierzałem również udawać, że było mi wszystko jedno - nie opowiadałem o tym wcześniej, bo nie była to anegdotka, którą szczególnie chętnie wyciągałem z pamięci, poza tym nie miałem w zwyczaju rozmawiać o dzieciństwie, jeśli nie pojawiał się ku temu konkretny powód, ale teraz trudno było o bardziej adekwatny komentarz do sytuacji.
Spojrzałem na niebo, które przestało być malowniczo kolorowe, zamiast tego powoli zaczynało przybierać ten nieprzyjemny, szarawy odcień zwiastujący rychły zmierzch, po czym ponownie rozejrzałem się po ulicy, próbując wypatrzyć kogoś, kto mógłby towarzyszyć małej, ale przechodnie mijali nas bez większego zainteresowania, zajęci własnymi sprawami. Jeden mężczyzna zatrzymał się przy witrynie po drugiej stronie ulicy, dwie kobiety rozmawiały przy wejściu do sklepu, ktoś dalej szarpał się z parasolem, który najwyraźniej nie zamierzał współpracować, żadna z tych osób nie wyglądała na kogoś, kto szukał dziecka. Nie wiedziałem, czy dziewczynka była tam od kilku minut, czy znacznie dłużej, ale zaczynałem podejrzewać, że czekanie na przypadkowego opiekuna mogło niewiele zmienić. Ruch na ulicy powoli malał, sklepy zaczynały przygotowywać się do zamknięcia, niebo ciemniało, a ona nadal pozostawała sama.
Usłyszawszy wnioski Prue, od razu skinąłem głową, nie miałem zamiaru się z nią spierać.
- Jasne. Tylko pozwól, sze tym lasem zostawię ci pielwszeństwo. - Przesunąłem ciężar ciała na drugą nogę, wyjmując dłonie z kieszeni. - Będę obok. Jeśli się pszestlaszy albo zacznie uciekaś, lepiej, szeby nie miała wlaszenia, sze ktoś plóbuje ją osaczyś. - Zasugerowałem, nie słyszeliśmy płaczu, nie widzieliśmy też gwałtownych ruchów i sygnałów mogących świadczyć o tym, że panikowała, lecz nie znałem jej sytuacji, nie wiedziałem, czy zgubiła rodziców, czy uciekła komuś, kto powinien się nią opiekować, ani czy w ogóle chciała z nami rozmawiać, nie zamierzałem więc wykonywać gwałtownych ruchów ani skracać dystansu bez potrzeby. - Masz znacznie większe doświadczenie w losmawianiu s dziećmi, poza tym przypuszczam, sze jeśli podejdę pielwszy, mogę zostaś uznany za kolejnego podejszanego typa, któly postanowił zaczepiś małą dziewczynkę w bocznej uliczce. Nie chciałbym psuś sobie leputacsji, któlą i tak s niemałym tludem plóbuję utszymaś. - Ostatnie zdanie wypowiedziałem z lekkim rozbawieniem, ale zaraz potem spoważniałem - mogłem sobie żartować z własnych dziecięcych przygód, ale wystarczyło jedno spojrzenie na małą sylwetkę w głębi przejścia, żebym przypomniał sobie, jak niewiele trzeba było, żeby zwyczajny spacer zamienił się w coś, czego nie potrafiło się później zapomnieć.
Zostawiłem Prudence przestrzeń do działania, sam zaś jeszcze raz omiotłem wzrokiem okolicę, sprawdzając, czy ktoś nie obserwował nas z końca ulicy albo nie próbował ukryć się w jednym z sąsiednich przejść - był to po prostu odruch, jeden z wielu - nie miałem zamiaru pozwolić, żebyśmy oboje skupili się na dziewczynce tak bardzo, że przeoczylibyśmy coś znacznie ważniejszego.

Cóż, na pewno nie mogłaby się nad tym zastanawiać, to musiałoby się wydarzyć spontanicznie, bo inaczej Prudence jeszcze zaczęłaby rozważać wszystkie za i przeciw, rozpisywać to na kolejnych listach i mogłoby wyjść bardzo różnie. Gdyby jednak któregoś dnia postanowił się pojawić całkiem spontanicznie, bez zapowiedzi pod jej biurem i ją uprowadzić, to pewnie nie miałaby nic przeciwko temu. Przy Benjym nie myślała do końca racjonalnie i łatwo jej było odbiegać od tych od norm, które wypracowała sobie przez lata. Taki już był jego urok, nieprawdaż?

Czy byłoby coś złego w wyjechaniu gdzieś daleko, daleko od tego wszystkiego co znała? Chyba nie, jeśli miałaby to z kimś zrobić, to właśnie z nim, z nikim innym. Nigdy o tym nie myślała, bo nie miała ku temu powodu, ale teraz? Teraz wszystko było możliwe, w takim towarzystwie, no w małżeństwie z kimś takim.

- Nie, to nie jest nie, wystarczy odpowiedni argument, a w sumie to nawet nie argument, a moment i być może jest drobna szansa, że się na to zgodzę, właściwie porwanie ma chyba to do siebie, że nie trzeba się na nie godzić? - Skoro już zaczęli o tym dyskutować, to kontynuowała temat. Czy wyobrażała sobie siebie poza Ministerstwem? No nie, wcześniej nie, nigdy tego nie robiła, a teraz uważała, że wszystko jest możliwe. Miała już ku temu pewne powody. Wydarzyły się przecież ostatnio w jej życiu rzeczy, których nigdy by się nie spodziewała i były najlepszym, co ją do tej pory spotkało.

Nie musieli ustalać wszystkiego w tej chwili. Zresztą wiedziała, że jeśli ktoś miałby się włamać do Ministerstwa i zabrać ja stamtąd niezauważoną, to musiałby być jej mąż, nikt inny nie byłby w stanie tego zrobić i nie miała, co do tego najmniejszych wątpliwości. Pewnie nawet niczego by nie zaplanował tylko działał pod wpływem chwili i wszystko by mu się udało - było to dla niej całkiem logiczne. Zresztą nie widziałaby nic złego w tym, żeby ją zaskoczył w takiej sytuacji - to mogłoby być naprawdę interesującym zdarzeniem. Dzisiaj niekoniecznie mieli czas na podobne rozważania, bo jeszcze czekała ich wizyta w aptece i uzupełnienie zapasów, a spodziewała się, że gdyby rozpoczęli dyskusję na ten temat to trwałaby do samego rana - jak wiele innych w ich przypadku.

Prue faktycznie póki co skupiła się na tym, aby zaopatrzyć ich wyłącznie w odpowiednie medykamenty, swoje chirurgiczne narzędzia miała bowiem pod ręką, ale miała zamiar jeszcze dokonać drobnej rewolucji w ich domu, stworzyć pokój, w którym mogłaby przyjmować pacjentów, to znaczy do tych na Nokturnie chodziła osobiści i raczej nie zaprosiłaby do ich domu, więc chodziło jej wyłącznie o jedną osobę, którą miała zamiar tam leczyć. Jeszcze nie wspomniała swojemu małżonkowi o tym pomyśle, ale nie sądziła, że wybije jej ten pomysł z głowy, zresztą nie musiał przecież wiedzieć, że stworzyłaby ten gabinet z myślą wyłącznie o nim, prawda?

- Pewnie, że mógłbyś, ale w tym przypadku? - Wzruszyła jedynie ramionami. Jeśli ktoś miałby się zgubić jako dzieciak na Nokturnie, to oczywiste, że musiałby to być on. Zapewne nie było mu łatwo spacerować tymi cuchnącymi uliczkami, jednak nie wątpiła w to, że sobie poradził, zawsze radził sobie ze wszystkim, co go spotykało. - Na szczęście, już wtedy potrafiłeś sobie z tym poradzić, czyż nie? W jakie bagno byś się nie wpakował to i tak z niego wyjdziesz, uważam, że to Twoja kolejna super moc. - Być może nieco zbyt lekko potraktowała tę jego opowieść, nie miała przecież pojęcia jak na tamtego pięcioletniego chłopca wpłynęła taka sytuacja, ale była pewna tego, że sobie z tym poradził, wystarczyło na niego spojrzeć, radził sobie z każdą przeciwnością losu.

- Już ma lepszy start od Ciebie, bo jest na Pokątnej, a nie na Nokturnie, więc zaczyna zupełnie z innego pułapu. - Nie było sensu porównywać do siebie tych dwóch miejsc, tak, czy siak na pewno było to dosyć drastycznym przeżyciem - znajdowanie się gdziekolwiek bez swoich rodziców, czy innych bliskich, którzy kojarzyli się z bezpieczeństwem, dobrze, że mieli wspólne zdanie co do tego, że nie mogli przejść obok tego obojętnie.

Nikt nie wydawał się być zainteresowany zaistniałą sytuacją, nikt poza nimi nie zwrócił uwagi na stojącą w głębi alejki dziewczynkę, nie żeby chciała zrzucić na kogoś innego odpowiedzialność za to, co miało się wydarzyć, podjęła już tę decyzję, skonsultowała ją z mężem, to musieli być oni. Naprawdę wracałaby do tego do końca swoich swoich dni.

- Jasne, wezmę to na siebie. - W sumie to było całkiem logiczne. Prudence miała doświadczenie z dziećmi, nie bała się ich wcale i wiedziała, jak z nimi rozmawiać. Nie widziała więc nic złego w tym, aby to ona się miała tym zająć. To było całkiem rozsądne.

- Nie będzie miała takiego wrażenia. - Prue wydawała się być bardzo pewna swoich słów, może nawet za bardzo, a może po prostu wiedziała, że jest w tym dobra i nie było sensu tego negować, kto ją tam właściwie wiedział. Nie miała zresztą w zwyczaju przeceniać swoich możliwości.

- To całkiem logiczne, nie ma się co oszukiwać, nie wyglądasz jakbyś mógł mieć dobre zamiary, wiem, że to bardzo powierzchowne, ale no, niestety większość osób ma podobne wrażenie, wiadomo jak to jest z tym ocenianiem książek po okładkach. - Ona doskonale przecież wiedziała, co kryje się w środku, i w życiu nie uważałaby, że Benjy jest osobą, której powinien się bać ktoś niewinny.

Podeszli więc do dziewczynki, którą wcześniej dostrzegli. Prue nachyliła się do niej. - Cześć Maleństwo. - Nie chciała patrzeć na nią z góry, bo jakoś tak źle jej się to kojarzyło. Gdy Prudence się odezwała dziewczynka spojrzała jej w oczy, zapaliła zapałkę, a wtedy ona i Benjy poczuli ból głowy i wszystko się rozmyło.

Koniec sesji