[08/1956] Told you I ain’t no liar | Aloysius, Prudence

„Ach, tak? Proszę bardzo”, skoro postanowiła być na tyle bezczelna, aby chcieć walczyć ze mną do ostatniej kropli krwi na zdartych od marszu piętach, mogła równie dobrze kolejny raz przekonać się, że nie rzucałem słów na wiatr, nie szczekałem zamiast gryźć, przynajmniej nie zawsze, bo z nią bywało inaczej, nigdy zresztą nie miałem szczególnego zamiłowania do ostrzegania przeciwnika o własnych zamiarach ani nie należałem do osób, które rzucały podobne wyzwania wyłącznie dla efektu, chociaż przyznawałem, że w naszym przypadku czasami po prostu lubiłem sprawdzić, jak daleko mogłem się posunąć. Savoir-vivre było całkiem użytecznym narzędziem, szczególnie kiedy chciało się zrobić dobre wrażenie na odpowiednich osobach, zdecydowanie nie miałem problemu z tym, aby wkupić się nim w czyjeś względy, nawet jeśli nie robiłem tego zbyt często, bo tak jak wspomniałem wcześniej, zazwyczaj reagowałem przekalkulowanie, lecz całkiem bezpośrednio, ale Bletchley zdecydowanie wolała pamiętać i wypominać mi wszystkie te sytuacje, w których działałem impulsywnie I świadomie ignorowałem wszelkie przydatne konwenanse - trudno, miała dobrą pamięć, należało jej to przyznać, mogłem z tym żyć, nawet całkiem komfortowo, szczególnie że nigdy nie należałem do osób, które miały prawo narzekać na cudze zachowanie. Nie to, bym tego nie robił - co to, to nie - byłem hipokrytą, lecz nie zupełnie nieświadomie nie stosowałem się do tej zasady, trudno było bowiem wymagać ode mnie konsekwencji, kiedy tak skutecznie mnie prowokowała, bym tracił nad sobą wszelkie panowanie.
-[i]Etykieta, etykieta… - Zacmokałem bezgłośnie, kręcąc głową, moje oczy błyszczały, kiedy przyglądałem się jej z góry, wciąż nie odsuwając się ani o ramię. Nadal dzieliła nas niewielka odległość, właściwie wystarczyło wyciągnąć rękę, żeby jej dosięgnąć. - Naprawdę powinnaś przestać się tak martwić o moje wychowanie. - Uniosłem brwi jeszcze wyżej, miałem w życiu kilka ambicji, ale pilnowanie, żeby inni uczniowie nie podjadali sobie nawzajem słodyczy, zdecydowanie do nich nie należało i nie chciałem być niczym wzorem, lecz nie byłem również prostakiem.
- Właściwie… Chyba rzeczywiście tracę formę. - Przyznałem, całkowicie nieszczerze. - Może zacznę utrudniać życie nowym naczelnym? Tak dla sportu. - Rzuciłem z niewinnym zainteresowaniem, które w moim przypadku powinno było stanowić wystarczające ostrzeżenie, nawet jeśli nie wiedziałem, czy personalnie miała z tym jakikolwiek związek. Lubiłem, kiedy wyrażała własne zdanie, czerwieniąc się przy tym niczym tło na moim domowym godle, nawet jeśli regularnie wykorzystywała swoje poglądy i spostrzeżenia przeciwko mnie, więc skoro podjęła temat prefektury i nowych uczniów na stanowiskach największych konfidentów, mogłem posunąć się jeszcze dalej.
Opuściłem wzrok na jej skrzyżowane ramiona, później ponownie spojrzałem w te brązowe oczy, w których dostrzegłem wystarczająco dużo pogardy, żebym zdecydował się ostatecznie przestać udawać, że zamierzałem dawać jej kolejne szanse - wyglądała na całkiem zadowoloną z własnej odwagi, kiedy tak zadarła podbródek i stanęła pewniej, najwyraźniej przekonana, że właśnie wygrała walkę, sprawdziła granicę, której nie zamierzałem przekroczyć. Cóż, nie była to szczególnie trafna diagnoza, cierpliwość nigdy nie należała do moich najmocniejszych stron, szczególnie w towarzystwie Prudence, nie zamierzałem też tracić czasu na dodatkowe ostrzeżenia - po prostu obróciłem się gwałtownie, wykorzystując bliskość, która dotąd służyła nam wyłącznie do prowadzenia tej wyjątkowo jałowej dyskusji, wyciągając obie ręce, żeby złapać ją w pasie. Chciałem poderwać ją ponad ziemię, zanim zdążyłaby zorientować się, co właściwie zamierzałem zrobić, oczywiście, nie wykluczałem, że przy okazji mogłem oberwać łokciem albo usłyszeć coś wyjątkowo niepochlebnego pod swoim adresem, ale trudno, sam sobie na to zapracowałem. Zresztą, znałem Prudence wystarczająco dobrze, żeby wiedzieć, że nawet gdyby miała mnie za chwilę ugodzić kolanem albo ugryźć, najpierw nie przepuściłaby okazji do porządnej zjebki, więc miałem jeszcze chwilę, by coś jej udowodnić - nie blefowałem, nie w tym sensie, co zresztą powinno być dla niej całkiem oczywiste, jeśli przez te wszystkie lata zdążyła się czegokolwiek o mnie nauczyć.

Być może było to głupie i dziecinne, ale chciała go sprawdzić. Była wkurzona tym, że wylądowała w tym lesie właśnie z nim, że to on musiał jej towarzyszyć. Z początku znosiła to całkiem godnie, bo przecież całkiem długo udało jej się podążać za chłopakiem w milczeniu, jednak kiedy już się odezwała, zakończyło się to przepychanką słowną jak zawsze. W Hogwarcie pewnie odwróciłaby się na pięcie i zniknęła na korytarzach zamku, tu jednak musieli dalej ze sobą przebywać, co nieco komplikowało sprawę.

- Nie martwię się o nie, myślę, że spędza sen z powiek sporej ilości osób, ale nie jestem jedną z nich. - Na pewno jego rodzice dbali o to, aby był odpowiednio wychowany, czyż nie? By błyszczał tam, gdzie trzeba było, aby nie przynieść wstydu rodzinie, z drugiej strony przydałby mu się ktoś, kto powodowałby, aby zachowywał się jak cywilizowana osoba między zwykłymi ludźmi, ale tak właściwie, przecież nie musiał się nimi zupełnie przejmować, co pokazywał jej od lat.

- Robisz to od lat, przynajmniej jednej z nich. - Powiedziała niemalże od razu po tym, jak podzielił się swoją złotą myślą. Nie podzieliła się z nim wprost tym, że to ona od września przejęła tę funkcję, jednak był na tyle bystry, że pewnie mógł połączyć kropki, chociaż może go przeceniała? Z nim nigdy nic nie wiadomo. Wyciągał z rozmowy to, co chciał, resztę informacji ignorował, to wybiórcze słuchanie ją irytowało, chociaż przecież robiła to samo w stosunku do niego. Tyle, że ona miała swoje powodu, prawda? - Nie wydaje mi się, aby to była odpowiednia rozrywka na ostatnim roku, który może zaważyć o Twojej przyszłości, z drugiej strony nie musisz się niczym martwić, czyż nie? Skończenie szkoły to dla Ciebie czysta formalność. - Mógł więc sobie pozwolić na te różne głupie pomysły, bo nie miał po co skupiać się na nauce w przeciwieństwie do innych. Dla niej to miał być bardzo pracowity rok, bo naprawdę zależało jej, aby znaleźć się w Akademii Munga.

Później rzucił jej wyzwanie, przynajmniej tak się jej wydawało. Nie sądziła, że to zrobi, uznała to co mówił raczej za czcze pogróżki, chociaż przecież wiedziała, że bywał nieprzewidywalny. Nie wydawało jej się jednak, aby faktycznie zdecydował się na taki krok. Z drugiej strony, być może jednak wziąć to pod uwagę, bo przecież on przekraczał granice, z tym też nie miał najmniejszego problemu, zwłaszcza kiedy chodziło o te ich słowne przepychanki.

Doszło do tego. Nie zdążyła nawet mrugnąć, kiedy jego ręce znalazły się na jej pasie, uniósł ją w powietrze. Pisnęła - to było pierwsze, co wyrwało się z jej ust, bo zupełnie nie brała pod uwagę tego, że będzie słowny. - Spadnę! - Pewnie nic by jej się nie stało, bo przecież była ledwie odrobinę nad ziemią, później próbowała trzasnąć go ręką gdziekolwiek, żeby odstawił ją na ziemię, szamotała się, chociaż całkiem ostrożnie, bo nie chciała uderzyć zadem, albo co gorsza twarzą o ziemię, która była pełna wystających korzeni, kamieni i innych takich. - Postradałeś rozum, do reszty, odstaw mnie. - W sumie to przecież sama się o to prosiła, bo dał jej wybór, tyle, że nie była przekonana co do tego, że nie blefował, teraz już to wiedziała.

Nasza relacja miała naprawdę bardzo specyficzne podłoże, był bowiem czas, gdy całkowicie świadomie wybieraliśmy swoje towarzystwo i nie wyobrażaliśmy sobie spędzania czasu z kimkolwiek innym, tyle tylko, że wtedy było wtedy, teraz Bletchley potrafiła doprowadzić mnie do irytacji nawet, kiedy przez dłuższy czas nie odzywała się ani słowem. Właściwie powinienem był docenić wcześniejsze milczenie, jakim mnie obdarzała, bo ostatnie kilkanaście minut upłynęło nam w całkiem znośnej atmosferze, przynajmniej dopóki nie postanowiła otworzyć ust i przypomnieć mi, dlaczego wspólne przebywanie w jednym miejscu rzadko kończyło się dla nas obojga spokojnie - las najwyraźniej nie stanowił wyjątku. Wbrew pozorom, słuchałem z uwagą tego, co miała mi do powiedzenia, czy tam zarzucenia, przynajmniej na tyle dużą, żeby wyłapać większość przytyków, które kierowała pod moim adresem, bo nie mogłem pozostać dłużny.
- Zajebiście. - Odparłem  z wyraźną nonszalancją, zupełnie tak, jakbym faktycznie zgadzał się z tym, że nie musiała mnie wychowywać, bo tak było. Prawdopodobnie miała już rozpisany w głowie cały punktowy plan na najbliższe miesiące, z uwzględnieniem wszystkich wytycznych odpowiedniego zachowania, kamieni milowych, możliwych komplikacji, ja natomiast nie zamierzałem urządzać sobie podobnego przedsięwzięcia. Nie dlatego, iż zupełnie nie zależało mi na przyszłości ani nie z powodu, jaki mi zarzuciła, prawda była znacznie bardziej prozaiczna, „ale ta Prudence nigdy by tego nie zrozumiała, prawda?” Czasy, gdy dzieliliśmy się wątpliwościami i mówiliśmy sobie wszystko już dawno odeszły w zapomnienie. Wiedziałem, że zależało jej na wynikach i że traktowała swoje plany poważnie, nie zamierzałem wykorzystywać tego przeciwko niej, przynajmniej nie w tej chwili, ale ta część o prefekturze - to było coś zupełnie innego - w to mogłem uderzyć.
- Zaraz, zaraz. Czyżbyś próbowała mi powiedzieć, że to właśnie ty będziesz pilnowała porządku w szkole? - Zerknąłem na nią ze zdecydowanie większym zainteresowaniem i z zupełnie innym rodzajem błysku w oczach, chociaż tak naprawdę nie powinienem był być zdziwiony - przecież już pełniła funkcję prefekta swojego domu, szło jej to naprawdę dobrze, przynajmniej jak na standardy szkolnych regulaminów, nie uczniów, którzy gardzili konfidentami. - Chyba będziesz musiała mnie ukarać. - Stwierdziłem swobodnie, błysnąłszy zębami, decydując się nie podejmować tematu przyszłości po szkole, obowiązków, rodziny i całej tej otoczki, o której rozmawialiśmy wielokrotnie wcześniej. Jak praktycznie wszyscy dookoła, Bletchley miała swoją wizję tego, kim oboje byliśmy, i nawet jeśli na ogół karmiłem jej arsenał argumentów, tym razem zbyłem tę dyskusję, zanim zdążyła dorzucić coś jeszcze, bo jej następne słowa i tak sprowadzały się do tego samego - byłem nieznośny, niepoważny, uprzywilejowany, rozbestwiony do granic możliwości, gardziłem ciężką pracą, wykorzystywałem okoliczności i od lat sprawiałem jej problemy - trudno było się z tym kłócić, więc wolałem wykorzystać nadarzającą się okazję do czegoś znacznie ciekawszego.
Prychnąłem śmiechem, kiedy usłyszałem jej pisk, był zdecydowanie lepszy od wszystkich odpowiedzi, które dotychczas udało mi się z niej wyciągnąć, toteż uśmiechnąłem się szeroko, zupełnie nie przejmując się natychmiastowym protestem. Musiałem przyznać, że właśnie dla takich momentów warto było czasami podejmować decyzje, które stabilniejsza emocjonalnie część społeczeństwa uznałaby za wyjątkowo głupie. Gdybym wcześniej wiedział, że wystarczyło podnieść ją kilkadziesiąt centymetrów nad ziemię, żeby wydobyć z niej podobny dźwięk, prawdopodobnie skorzystałbym z tej możliwości znacznie, znacznie wcześniej.
- Wystarczyło powiedzieć, że jednak mi wierzysz! - Rzuciłem, mogła sobie protestować, szarpać się i wygłaszać kolejne uwagi na temat mojego stanu psychicznego, ale sama przed chwilą z wielką odwagą stanęła przede mną, czekając na sprawdzenie, czy rzeczywiście zamierzałem spełnić swoją groźbę, no więc sprawdziła. Niestety, miałem tę specyficzną przypadłość polegającą na tym, że im usilniej ktoś próbował tłumaczyć mi, jak powinienem był postępować, tym mniejszą ochotę odczuwałem na zastosowanie się do podobnych wskazówek. Najwyraźniej nie przewidziała, że byłem w stanie potraktować wyzwanie poważnie, co jednak stanowiło już wyłącznie jej problem, ponieważ ja sam byłem zaskakująco konsekwentny, jeśli ktoś dostarczał mi tak doskonałego pretekstu do działania. Skoro tak bardzo mnie znała, powinna była to wiedzieć, tak samo jak to, iż nie należałem do najsłabszych, lecz usłyszawszy coś, co mogłoby sugerować inaczej, uznałem, że odrobina dramaturgii zdecydowanie miała poprawić jakość całego przedstawienia.
Przeniosłem ciężar ciała na jedną nogę i celowo zachwiałem się teatralnie, robiąc dwa niepewne kroki w tył i pozwalając, żeby moje ciało przechyliło się niebezpiecznie na jedną stronę. Zachybotałem się, wydając z siebie krótkie przekleństwo, które miało sugerować, że właśnie traciliśmy równowagę, ponieważ tak bardzo - bardzo ostrożnie i zachowawczo, oczywiście - się wierciła, usiłując mnie uderzyć.
- Ała! Cholera, Prue! - Rzuciłem, wykonując jeszcze jeden przesadnie niepewny krok. - Nie wierzgaj się, bo oboje zginiemy! - Prawdę mówiąc nie wiedziałem, jak miałoby do tego dojść, może rozbilibyśmy sobie głowy o kamienie, lecz nie miałem zbyt wiele czasu na rozważania, więc improwizowałem, jak zawsze. W rzeczywistości doskonale kontrolowałem pozycję, nie zamierzałem jej tak naprawdę upuścić, nie byłem aż tak nieodpowiedzialny, by w tym wypadku kierować się wyłącznie chęcią udowodnienia czegoś mojej rywalce, nie zaś faktycznymi możliwościami fizycznymi, nawet jeśli miała zapewne odmienne zdanie na ten temat. Przy moim wzroście i regularnych treningach nie stanowiło to szczególnego wyzwania, zwłaszcza że przez ostatnie lata poświęcałem wystarczająco dużo czasu na dbanie o dobrą formę fizyczną, nie tylko na boisku, żeby podobne demonstracje siły nie kończyły się dla mnie za każdym razem wizytą u uzdrowiciela, chociaż Prudence potrafiła skutecznie utrudnić mi nawet najprostsze czynności, kiedy akurat postanowiła postawić na swoim. Odrobinę mocniej zacisnąłem ręce wokół jej talii, zabezpieczając ją przed upadkiem, zrobiwszy jeszcze krok w bok i do przodu, nad których chybotliwym rytmem całkowicie panowałem, ale zadbałem o to, żeby nie mogła być tego całkowicie pewna, dopiero kiedy odzyskałem pozorną równowagę, zerknąłem na nią z szerokim uśmiechem.
- Blefowałem. - Uświadomiłem ją swobodnie, jeżeli już nie miała okazji sama się tego domyślić, po czym wzruszyłem ramionami, nadal próbując stabilnie utrzymać ją nad ziemią. - Możesz poprosić ładniej. Wiesz, podobno kultura osobista bywa przydatna w trudnych sytuacjach społecznych. - Dodałem, oczywiście wiedziałem, że prędzej czy później będę musiał ją odstawić, jeśli nie chciałem skończyć z odciskiem jej zębów na przedramieniu, na razie jednak nie widziałem żadnego powodu, żeby się z tym spieszyć - nie zamierzałem tego zrobić na pierwsze polecenie, zwłaszcza takie, tym bardziej że jeszcze przed chwilą stała przede mną z założonymi rękami i całą swoją postawą zachęcała mnie, żebym sprawdził, ile odwagi rzeczywiście w sobie miała. Miałem zdecydowanie za dużo zabawy z jej oburzenia, żeby tak szybko kończyć przedstawienie.