• Londyn
  • Świstoklik
    • Mapa Huncwotów
    • Spis lokacji
    • Kalendarium
  • Dołącz do gry
  • Zaloguj się
  • Postacie
  • Accio
  • Indeks
  • Gracze
  • Accio
Secrets of London Poza schematem Retrospekcje v
1 2 3 4 5 … 17 Dalej »
[08/1956] Told you I ain’t no liar | Aloysius, Prudence

[08/1956] Told you I ain’t no liar | Aloysius, Prudence
Local Dumbass
I’m gonna give you fair warning that I…
I’m not a saint, but I could be if I try
Lord knows I've got habits to break
wiek
33
sława
III
krew
zdrajca krwi
genetyka
—
zawód
klątwołamacz/najemnik/łowca
bardzo wysoki - 196 cm / potężnie zbudowany, szerokie barki, rozbudowany kark, ciężka masa mięśni bardziej przypominająca taran niż sylwetkę biegacza / ciemnobrązowe, półdługie włosy / brązowe oczy / cztery złote kolczyki (małe kółka) w lewym uchu / obrączka ślubna z grubego, topornie kutego złota na palcu / poparzenie na szyi od prawej strony i części prawego ucha / nadkruszona prawa trójka i pęknięty, częściowo brakujący fragment lewej jedynki / luźny, praktyczny styl ubioru / wytatuowany pod rękawami skórzanych albo materiałowych kurtek / sprężysty krok, jakby zawsze gdzieś się spieszył / "francuski" akcent - miękkie r, zmiękczone głoski, cichy głos

Benjy Fenwick
#1
14.11.2026, 02:08  ✶  
„Ach, tak? Proszę bardzo”, skoro postanowiła być na tyle bezczelna, aby chcieć walczyć ze mną do ostatniej kropli krwi na zdartych od marszu piętach, mogła równie dobrze kolejny raz przekonać się, że nie rzucałem słów na wiatr, nie szczekałem zamiast gryźć, przynajmniej nie zawsze, bo z nią bywało inaczej, nigdy zresztą nie miałem szczególnego zamiłowania do ostrzegania przeciwnika o własnych zamiarach ani nie należałem do osób, które rzucały podobne wyzwania wyłącznie dla efektu, chociaż przyznawałem, że w naszym przypadku czasami po prostu lubiłem sprawdzić, jak daleko mogłem się posunąć. Savoir-vivre było całkiem użytecznym narzędziem, szczególnie kiedy chciało się zrobić dobre wrażenie na odpowiednich osobach, zdecydowanie nie miałem problemu z tym, aby wkupić się nim w czyjeś względy, nawet jeśli nie robiłem tego zbyt często, bo tak jak wspomniałem wcześniej, zazwyczaj reagowałem przekalkulowanie, lecz całkiem bezpośrednio, ale Bletchley zdecydowanie wolała pamiętać i wypominać mi wszystkie te sytuacje, w których działałem impulsywnie I świadomie ignorowałem wszelkie przydatne konwenanse - trudno, miała dobrą pamięć, należało jej to przyznać, mogłem z tym żyć, nawet całkiem komfortowo, szczególnie że nigdy nie należałem do osób, które miały prawo narzekać na cudze zachowanie. Nie to, bym tego nie robił - co to, to nie - byłem hipokrytą, lecz nie zupełnie nieświadomie nie stosowałem się do tej zasady, trudno było bowiem wymagać ode mnie konsekwencji, kiedy tak skutecznie mnie prowokowała, bym tracił nad sobą wszelkie panowanie.
-[i]Etykieta, etykieta… - Zacmokałem bezgłośnie, kręcąc głową, moje oczy błyszczały, kiedy przyglądałem się jej z góry, wciąż nie odsuwając się ani o ramię. Nadal dzieliła nas niewielka odległość, właściwie wystarczyło wyciągnąć rękę, żeby jej dosięgnąć. - Naprawdę powinnaś przestać się tak martwić o moje wychowanie. - Uniosłem brwi jeszcze wyżej, miałem w życiu kilka ambicji, ale pilnowanie, żeby inni uczniowie nie podjadali sobie nawzajem słodyczy, zdecydowanie do nich nie należało i nie chciałem być niczym wzorem, lecz nie byłem również prostakiem.
- Właściwie… Chyba rzeczywiście tracę formę. - Przyznałem, całkowicie nieszczerze. - Może zacznę utrudniać życie nowym naczelnym? Tak dla sportu. - Rzuciłem z niewinnym zainteresowaniem, które w moim przypadku powinno było stanowić wystarczające ostrzeżenie, nawet jeśli nie wiedziałem, czy personalnie miała z tym jakikolwiek związek. Lubiłem, kiedy wyrażała własne zdanie, czerwieniąc się przy tym niczym tło na moim domowym godle, nawet jeśli regularnie wykorzystywała swoje poglądy i spostrzeżenia przeciwko mnie, więc skoro podjęła temat prefektury i nowych uczniów na stanowiskach największych konfidentów, mogłem posunąć się jeszcze dalej.
Opuściłem wzrok na jej skrzyżowane ramiona, później ponownie spojrzałem w te brązowe oczy, w których dostrzegłem wystarczająco dużo pogardy, żebym zdecydował się ostatecznie przestać udawać, że zamierzałem dawać jej kolejne szanse - wyglądała na całkiem zadowoloną z własnej odwagi, kiedy tak zadarła podbródek i stanęła pewniej, najwyraźniej przekonana, że właśnie wygrała walkę, sprawdziła granicę, której nie zamierzałem przekroczyć. Cóż, nie była to szczególnie trafna diagnoza, cierpliwość nigdy nie należała do moich najmocniejszych stron, szczególnie w towarzystwie Prudence, nie zamierzałem też tracić czasu na dodatkowe ostrzeżenia - po prostu obróciłem się gwałtownie, wykorzystując bliskość, która dotąd służyła nam wyłącznie do prowadzenia tej wyjątkowo jałowej dyskusji, wyciągając obie ręce, żeby złapać ją w pasie. Chciałem poderwać ją ponad ziemię, zanim zdążyłaby zorientować się, co właściwie zamierzałem zrobić, oczywiście, nie wykluczałem, że przy okazji mogłem oberwać łokciem albo usłyszeć coś wyjątkowo niepochlebnego pod swoim adresem, ale trudno, sam sobie na to zapracowałem. Zresztą, znałem Prudence wystarczająco dobrze, żeby wiedzieć, że nawet gdyby miała mnie za chwilę ugodzić kolanem albo ugryźć, najpierw nie przepuściłaby okazji do porządnej zjebki, więc miałem jeszcze chwilę, by coś jej udowodnić - nie blefowałem, nie w tym sensie, co zresztą powinno być dla niej całkiem oczywiste, jeśli przez te wszystkie lata zdążyła się czegokolwiek o mnie nauczyć.


[Obrazek: 4GadKlM.png]
Wallflower
Please forgive me if I don't talk much at times.
It's loud enough in my head.

wiek
32
sława
III
krew
półkrwi
genetyka
widmowidz
zawód
Antropolożka/Uzdrowicielka
Prudence jest szczupłą kobietą, która mierzy 163 centymetry wzrostu. Ubiera się raczej niezbyt kontrowersyjnie, schludnie, miesza się z tłumem. Wybiera stonowane kolory. Jej włosy są długie, proste w odcieniu czekoladowego brązu, często wiąże je w kok na czubku głowy. Oczy ma jasnobrązowe. Zapach, który wokół siebie roztacza to głównie woń kojarząca się ze szpitalem, lub medykamentami, jednak przebijają się przez nią owocowe nuty - głównie truskawki.

Prudence Fenwick
#2
14.11.2026, 09:32  ✶  

Być może było to głupie i dziecinne, ale chciała go sprawdzić. Była wkurzona tym, że wylądowała w tym lesie właśnie z nim, że to on musiał jej towarzyszyć. Z początku znosiła to całkiem godnie, bo przecież całkiem długo udało jej się podążać za chłopakiem w milczeniu, jednak kiedy już się odezwała, zakończyło się to przepychanką słowną jak zawsze. W Hogwarcie pewnie odwróciłaby się na pięcie i zniknęła na korytarzach zamku, tu jednak musieli dalej ze sobą przebywać, co nieco komplikowało sprawę.

- Nie martwię się o nie, myślę, że spędza sen z powiek sporej ilości osób, ale nie jestem jedną z nich. - Na pewno jego rodzice dbali o to, aby był odpowiednio wychowany, czyż nie? By błyszczał tam, gdzie trzeba było, aby nie przynieść wstydu rodzinie, z drugiej strony przydałby mu się ktoś, kto powodowałby, aby zachowywał się jak cywilizowana osoba między zwykłymi ludźmi, ale tak właściwie, przecież nie musiał się nimi zupełnie przejmować, co pokazywał jej od lat.

- Robisz to od lat, przynajmniej jednej z nich. - Powiedziała niemalże od razu po tym, jak podzielił się swoją złotą myślą. Nie podzieliła się z nim wprost tym, że to ona od września przejęła tę funkcję, jednak był na tyle bystry, że pewnie mógł połączyć kropki, chociaż może go przeceniała? Z nim nigdy nic nie wiadomo. Wyciągał z rozmowy to, co chciał, resztę informacji ignorował, to wybiórcze słuchanie ją irytowało, chociaż przecież robiła to samo w stosunku do niego. Tyle, że ona miała swoje powodu, prawda? - Nie wydaje mi się, aby to była odpowiednia rozrywka na ostatnim roku, który może zaważyć o Twojej przyszłości, z drugiej strony nie musisz się niczym martwić, czyż nie? Skończenie szkoły to dla Ciebie czysta formalność. - Mógł więc sobie pozwolić na te różne głupie pomysły, bo nie miał po co skupiać się na nauce w przeciwieństwie do innych. Dla niej to miał być bardzo pracowity rok, bo naprawdę zależało jej, aby znaleźć się w Akademii Munga.

Później rzucił jej wyzwanie, przynajmniej tak się jej wydawało. Nie sądziła, że to zrobi, uznała to co mówił raczej za czcze pogróżki, chociaż przecież wiedziała, że bywał nieprzewidywalny. Nie wydawało jej się jednak, aby faktycznie zdecydował się na taki krok. Z drugiej strony, być może jednak wziąć to pod uwagę, bo przecież on przekraczał granice, z tym też nie miał najmniejszego problemu, zwłaszcza kiedy chodziło o te ich słowne przepychanki.

Doszło do tego. Nie zdążyła nawet mrugnąć, kiedy jego ręce znalazły się na jej pasie, uniósł ją w powietrze. Pisnęła - to było pierwsze, co wyrwało się z jej ust, bo zupełnie nie brała pod uwagę tego, że będzie słowny. - Spadnę! - Pewnie nic by jej się nie stało, bo przecież była ledwie odrobinę nad ziemią, później próbowała trzasnąć go ręką gdziekolwiek, żeby odstawił ją na ziemię, szamotała się, chociaż całkiem ostrożnie, bo nie chciała uderzyć zadem, albo co gorsza twarzą o ziemię, która była pełna wystających korzeni, kamieni i innych takich. - Postradałeś rozum, do reszty, odstaw mnie. - W sumie to przecież sama się o to prosiła, bo dał jej wybór, tyle, że nie była przekonana co do tego, że nie blefował, teraz już to wiedziała.



Confusion in her eyes that says it all

She's lost control

Local Dumbass
I’m gonna give you fair warning that I…
I’m not a saint, but I could be if I try
Lord knows I've got habits to break
wiek
33
sława
III
krew
zdrajca krwi
genetyka
—
zawód
klątwołamacz/najemnik/łowca
bardzo wysoki - 196 cm / potężnie zbudowany, szerokie barki, rozbudowany kark, ciężka masa mięśni bardziej przypominająca taran niż sylwetkę biegacza / ciemnobrązowe, półdługie włosy / brązowe oczy / cztery złote kolczyki (małe kółka) w lewym uchu / obrączka ślubna z grubego, topornie kutego złota na palcu / poparzenie na szyi od prawej strony i części prawego ucha / nadkruszona prawa trójka i pęknięty, częściowo brakujący fragment lewej jedynki / luźny, praktyczny styl ubioru / wytatuowany pod rękawami skórzanych albo materiałowych kurtek / sprężysty krok, jakby zawsze gdzieś się spieszył / "francuski" akcent - miękkie r, zmiękczone głoski, cichy głos

Benjy Fenwick
#3
14.11.2026, 22:22  ✶  
Nasza relacja miała naprawdę bardzo specyficzne podłoże, był bowiem czas, gdy całkowicie świadomie wybieraliśmy swoje towarzystwo i nie wyobrażaliśmy sobie spędzania czasu z kimkolwiek innym, tyle tylko, że wtedy było wtedy, teraz Bletchley potrafiła doprowadzić mnie do irytacji nawet, kiedy przez dłuższy czas nie odzywała się ani słowem. Właściwie powinienem był docenić wcześniejsze milczenie, jakim mnie obdarzała, bo ostatnie kilkanaście minut upłynęło nam w całkiem znośnej atmosferze, przynajmniej dopóki nie postanowiła otworzyć ust i przypomnieć mi, dlaczego wspólne przebywanie w jednym miejscu rzadko kończyło się dla nas obojga spokojnie - las najwyraźniej nie stanowił wyjątku. Wbrew pozorom, słuchałem z uwagą tego, co miała mi do powiedzenia, czy tam zarzucenia, przynajmniej na tyle dużą, żeby wyłapać większość przytyków, które kierowała pod moim adresem, bo nie mogłem pozostać dłużny.
- Zajebiście. - Odparłem  z wyraźną nonszalancją, zupełnie tak, jakbym faktycznie zgadzał się z tym, że nie musiała mnie wychowywać, bo tak było. Prawdopodobnie miała już rozpisany w głowie cały punktowy plan na najbliższe miesiące, z uwzględnieniem wszystkich wytycznych odpowiedniego zachowania, kamieni milowych, możliwych komplikacji, ja natomiast nie zamierzałem urządzać sobie podobnego przedsięwzięcia. Nie dlatego, iż zupełnie nie zależało mi na przyszłości ani nie z powodu, jaki mi zarzuciła, prawda była znacznie bardziej prozaiczna, „ale ta Prudence nigdy by tego nie zrozumiała, prawda?” Czasy, gdy dzieliliśmy się wątpliwościami i mówiliśmy sobie wszystko już dawno odeszły w zapomnienie. Wiedziałem, że zależało jej na wynikach i że traktowała swoje plany poważnie, nie zamierzałem wykorzystywać tego przeciwko niej, przynajmniej nie w tej chwili, ale ta część o prefekturze - to było coś zupełnie innego - w to mogłem uderzyć.
- Zaraz, zaraz. Czyżbyś próbowała mi powiedzieć, że to właśnie ty będziesz pilnowała porządku w szkole? - Zerknąłem na nią ze zdecydowanie większym zainteresowaniem i z zupełnie innym rodzajem błysku w oczach, chociaż tak naprawdę nie powinienem był być zdziwiony - przecież już pełniła funkcję prefekta swojego domu, szło jej to naprawdę dobrze, przynajmniej jak na standardy szkolnych regulaminów, nie uczniów, którzy gardzili konfidentami. - Chyba będziesz musiała mnie ukarać. - Stwierdziłem swobodnie, błysnąłszy zębami, decydując się nie podejmować tematu przyszłości po szkole, obowiązków, rodziny i całej tej otoczki, o której rozmawialiśmy wielokrotnie wcześniej. Jak praktycznie wszyscy dookoła, Bletchley miała swoją wizję tego, kim oboje byliśmy, i nawet jeśli na ogół karmiłem jej arsenał argumentów, tym razem zbyłem tę dyskusję, zanim zdążyła dorzucić coś jeszcze, bo jej następne słowa i tak sprowadzały się do tego samego - byłem nieznośny, niepoważny, uprzywilejowany, rozbestwiony do granic możliwości, gardziłem ciężką pracą, wykorzystywałem okoliczności i od lat sprawiałem jej problemy - trudno było się z tym kłócić, więc wolałem wykorzystać nadarzającą się okazję do czegoś znacznie ciekawszego.
Prychnąłem śmiechem, kiedy usłyszałem jej pisk, był zdecydowanie lepszy od wszystkich odpowiedzi, które dotychczas udało mi się z niej wyciągnąć, toteż uśmiechnąłem się szeroko, zupełnie nie przejmując się natychmiastowym protestem. Musiałem przyznać, że właśnie dla takich momentów warto było czasami podejmować decyzje, które stabilniejsza emocjonalnie część społeczeństwa uznałaby za wyjątkowo głupie. Gdybym wcześniej wiedział, że wystarczyło podnieść ją kilkadziesiąt centymetrów nad ziemię, żeby wydobyć z niej podobny dźwięk, prawdopodobnie skorzystałbym z tej możliwości znacznie, znacznie wcześniej.
- Wystarczyło powiedzieć, że jednak mi wierzysz! - Rzuciłem, mogła sobie protestować, szarpać się i wygłaszać kolejne uwagi na temat mojego stanu psychicznego, ale sama przed chwilą z wielką odwagą stanęła przede mną, czekając na sprawdzenie, czy rzeczywiście zamierzałem spełnić swoją groźbę, no więc sprawdziła. Niestety, miałem tę specyficzną przypadłość polegającą na tym, że im usilniej ktoś próbował tłumaczyć mi, jak powinienem był postępować, tym mniejszą ochotę odczuwałem na zastosowanie się do podobnych wskazówek. Najwyraźniej nie przewidziała, że byłem w stanie potraktować wyzwanie poważnie, co jednak stanowiło już wyłącznie jej problem, ponieważ ja sam byłem zaskakująco konsekwentny, jeśli ktoś dostarczał mi tak doskonałego pretekstu do działania. Skoro tak bardzo mnie znała, powinna była to wiedzieć, tak samo jak to, iż nie należałem do najsłabszych, lecz usłyszawszy coś, co mogłoby sugerować inaczej, uznałem, że odrobina dramaturgii zdecydowanie miała poprawić jakość całego przedstawienia.
Przeniosłem ciężar ciała na jedną nogę i celowo zachwiałem się teatralnie, robiąc dwa niepewne kroki w tył i pozwalając, żeby moje ciało przechyliło się niebezpiecznie na jedną stronę. Zachybotałem się, wydając z siebie krótkie przekleństwo, które miało sugerować, że właśnie traciliśmy równowagę, ponieważ tak bardzo - bardzo ostrożnie i zachowawczo, oczywiście - się wierciła, usiłując mnie uderzyć.
- Ała! Cholera, Prue! - Rzuciłem, wykonując jeszcze jeden przesadnie niepewny krok. - Nie wierzgaj się, bo oboje zginiemy! - Prawdę mówiąc nie wiedziałem, jak miałoby do tego dojść, może rozbilibyśmy sobie głowy o kamienie, lecz nie miałem zbyt wiele czasu na rozważania, więc improwizowałem, jak zawsze. W rzeczywistości doskonale kontrolowałem pozycję, nie zamierzałem jej tak naprawdę upuścić, nie byłem aż tak nieodpowiedzialny, by w tym wypadku kierować się wyłącznie chęcią udowodnienia czegoś mojej rywalce, nie zaś faktycznymi możliwościami fizycznymi, nawet jeśli miała zapewne odmienne zdanie na ten temat. Przy moim wzroście i regularnych treningach nie stanowiło to szczególnego wyzwania, zwłaszcza że przez ostatnie lata poświęcałem wystarczająco dużo czasu na dbanie o dobrą formę fizyczną, nie tylko na boisku, żeby podobne demonstracje siły nie kończyły się dla mnie za każdym razem wizytą u uzdrowiciela, chociaż Prudence potrafiła skutecznie utrudnić mi nawet najprostsze czynności, kiedy akurat postanowiła postawić na swoim. Odrobinę mocniej zacisnąłem ręce wokół jej talii, zabezpieczając ją przed upadkiem, zrobiwszy jeszcze krok w bok i do przodu, nad których chybotliwym rytmem całkowicie panowałem, ale zadbałem o to, żeby nie mogła być tego całkowicie pewna, dopiero kiedy odzyskałem pozorną równowagę, zerknąłem na nią z szerokim uśmiechem.
- Blefowałem. - Uświadomiłem ją swobodnie, jeżeli już nie miała okazji sama się tego domyślić, po czym wzruszyłem ramionami, nadal próbując stabilnie utrzymać ją nad ziemią. - Możesz poprosić ładniej. Wiesz, podobno kultura osobista bywa przydatna w trudnych sytuacjach społecznych. - Dodałem, oczywiście wiedziałem, że prędzej czy później będę musiał ją odstawić, jeśli nie chciałem skończyć z odciskiem jej zębów na przedramieniu, na razie jednak nie widziałem żadnego powodu, żeby się z tym spieszyć - nie zamierzałem tego zrobić na pierwsze polecenie, zwłaszcza takie, tym bardziej że jeszcze przed chwilą stała przede mną z założonymi rękami i całą swoją postawą zachęcała mnie, żebym sprawdził, ile odwagi rzeczywiście w sobie miała. Miałem zdecydowanie za dużo zabawy z jej oburzenia, żeby tak szybko kończyć przedstawienie.


[Obrazek: 4GadKlM.png]
Wallflower
Please forgive me if I don't talk much at times.
It's loud enough in my head.

wiek
32
sława
III
krew
półkrwi
genetyka
widmowidz
zawód
Antropolożka/Uzdrowicielka
Prudence jest szczupłą kobietą, która mierzy 163 centymetry wzrostu. Ubiera się raczej niezbyt kontrowersyjnie, schludnie, miesza się z tłumem. Wybiera stonowane kolory. Jej włosy są długie, proste w odcieniu czekoladowego brązu, często wiąże je w kok na czubku głowy. Oczy ma jasnobrązowe. Zapach, który wokół siebie roztacza to głównie woń kojarząca się ze szpitalem, lub medykamentami, jednak przebijają się przez nią owocowe nuty - głównie truskawki.

Prudence Fenwick
#4
Wczoraj, 07:55  ✶  

Nie miała pojęcia, jak to było możliwe, że kiedyś sama z nieprzymuszonej woli wybierała jego towarzystwo i naprawdę lubiła spędzać z nim czas. Był taki moment, że był jej najlepszym przyjacielem i wydawało jej się, że będzie to trwało zawsze. Życie całkiem szybko ich zweryfikowało, to znaczy ją zweryfikowało, bo przecież to on nagle stwierdził, że już nie jest mu do niczego potrzebna. Zaczął ignorować jej obecność, na samym początku, to niestety nie działało do końca, bo przecież byli skazani na to, aby wpadać na siebie częściej niż rzadziej, przez co dochodziło między nimi do interakcji, a one nie należały do najprzyjemniejszych. Przywykła do tej nowej dynamiki, ba pewnie nikomu by o tym nie powiedziała, miała problem, aby przyznać się do tego przed samą sobą, ale te interakcje sprawiały jej frajdę. Być może niekoniecznie podobało jej się to, że potrafił uderzać tam, gdzie najbardziej bolało, ale ona robiła to samo, więc byli siebie warci.

- Jakbym chciała Ci o tym powiedzieć, to powiedziałabym Ci to wprost. Raczej liczyłam na to, że zobaczysz to pierwszego dnia po powrocie do Hogwartu, teraz będziesz mógł się przygotować na to, że będę Twoim największym utrapieniem. - Nie miało mu pomóc nawet to, że jego przyjaciel został drugim prefektem naczelnym, chociaż nie wątpiła w to, że Cornelius będzie przymykał oko na jego wybryki, na szczęście w tym przypadku mieli być na równi, więc będzie mogła robić swoje, nie ucieknie przed tym, czy mu się to podobało, czy nie. Co najciekawsze, Prue od lat miała tendencje pojawiania się dokładnie tam, gdzie Rookwood zaczynał realizować swoje durne pomysły. - Nie musisz się martwić, na pewno to zrobię. - Nie zamierzała mieć dla niego ani odrobiny litości, nie po tym, w jaki sposób się zachowywał, jak doprowadzał ją do szału. Zasługiwał na wszystko, co najgorsze.

Minęło ledwie kilka sekund, kiedy podniósł ją nad ziemią. Nie spodziewała się, że spełni swoją groźbę, w sumie powinna, bo wiedziała, że nie należy do osób, które rzucają słowa na wiatr, mimo wszystko po prostu chciała go sprawdzić. Nie wydawało jej się bowiem całkiem oczywiste to, że tak po prostu podniesie ją nad ziemią. Myliła się, przez co teraz wierzgała nogami znajdując się w powietrzu. Rookwood zdobył punkt, niedobrze.

- Kiedy ja nie wierzyłam Ci na słowo! - No, jasne, że mogłaby po prostu to zaakceptować, ale przecież naturalne dla niej było podważanie wszystkiego, co miał do powiedzenia. Nie mogła tak po prostu przyjąć tego do wiadomości i się ruszyć, chciała go sprawdzić, więc dokładnie to zrobiła przez co aktualnie znajdowała się nad ziemią, kiedy on trzymał ją w powietrzu. Fantastycznie.

- Jeśli zginiemy, będzie to oczywiście Twoją winą. - Nie miała się za bardzo czego złapać, więc tego nie zrobiła, poczuła jednak, że jego dłonie zacisnęły się na jej talii, co sugerowało, że raczej jej teraz nie wypuści. Z jednej strony dobrze - bo dzięki temu nie spadnie i nie obije sobie tyłka, z drugiej strony byli zbyt blisko siebie, co najgorsze, zupełnie jej to nie przeszkadzało, wręcz przeciwnie.

- No jasne, że blefowałeś. - Prychnęła nie do końca zadowolona z tego, co powiedział. Wydawało jej się, że poruszał się bez żadnego problemu z dodatkowym obciążeniem, co nie wróżyło niczego dobrego, najgorsze, że sama się o to prosiła, a teraz nie bardzo jak miała mu się wyrwać. Sama wpakowała się w te sytuację. - Nie będę Cię o nic prosić, wydawało mi się, że jest to całkiem jasne. - Była to jedna z jej zasad, czy coś. Prędzej, czy później się zmęczy i ją puści, nie mógł jej przecież nieść w ten sposób w nieskończoność, czyż nie?



Confusion in her eyes that says it all

She's lost control

Local Dumbass
I’m gonna give you fair warning that I…
I’m not a saint, but I could be if I try
Lord knows I've got habits to break
wiek
33
sława
III
krew
zdrajca krwi
genetyka
—
zawód
klątwołamacz/najemnik/łowca
bardzo wysoki - 196 cm / potężnie zbudowany, szerokie barki, rozbudowany kark, ciężka masa mięśni bardziej przypominająca taran niż sylwetkę biegacza / ciemnobrązowe, półdługie włosy / brązowe oczy / cztery złote kolczyki (małe kółka) w lewym uchu / obrączka ślubna z grubego, topornie kutego złota na palcu / poparzenie na szyi od prawej strony i części prawego ucha / nadkruszona prawa trójka i pęknięty, częściowo brakujący fragment lewej jedynki / luźny, praktyczny styl ubioru / wytatuowany pod rękawami skórzanych albo materiałowych kurtek / sprężysty krok, jakby zawsze gdzieś się spieszył / "francuski" akcent - miękkie r, zmiękczone głoski, cichy głos

Benjy Fenwick
#5
Dzisiaj, 03:00  ✶ (Ten post był ostatnio modyfikowany: Dzisiaj, 03:04 przez Benjy Fenwick.)  
Las był dziś nieznośnie gorący, słońce od dobrych kilku godzin stało wysoko nad drzewami, nagrzewając ziemię, kamienie i wszystko, co znajdowało się w zasięgu jego promieni, przez co powietrze na leśnej ścieżce było ciężkie i nieruchome. Nawet cień rzucany przez rozłożyste korony niewiele pomagał, szczególnie że co jakiś czas musieliśmy wychodzić na bardziej odsłonięte odcinki drogi, gdzie żarówa bez żadnych skrupułów przypominała o swoim natężeniu. Rozpiąłem kolejny guzik koszuli, odgarnąłem włosy z czoła i zerknąłem na Prudence, która od dłuższego czasu skutecznie pracowała nad tym, żeby nadchodząca wycieczka już teraz zapisała się w mojej pamięci jako jedna z mniej przyjemnych atrakcji tegorocznego lata - co, swoją drogą, było osiągnięciem samym w sobie, bo miałem już za sobą kilka naprawdę kiepskich pomysłów - nie przeszkadzało mi, że groziła mi odwetem, właściwie byłoby dość nudno, gdyby nagle postanowiła być dużo bardziej ugodowa, prawdę bowiem mówiąc, o wiele bardziej niepokoiłaby mnie sytuacja, w której przestałaby mieć na mój temat cokolwiek do powiedzenia, choć oczywiście nie zamierzałem dzielić się z nią podobnymi spostrzeżeniami, ponieważ jeszcze byłaby gotowa uznać, że miała na mnie jakikolwiek wpływ. Liczyło się to, iż w naszej relacji panowała pewna pokręcona stabilność, „norma”, jakkolwiek by to nie brzmiało, Bletchley zawsze znalazła coś do wtrącenia, jakiś kąśliwy komentarz albo szyderczą uwagę, zawsze musiała postawić na swoim, podważyć każde moje słowo, znaleźć jakąś lukę w tym, co mówiłem, nawet gdy sprawa była tak prosta, że poradziłby sobie z nią pierwszoroczny. Nie miałem pojęcia, skąd brała na to tyle energii, ale jeśli w dalszym ciągu zamierzała przeznaczać znaczną jej część na uprzykrzanie mi życia w nadchodzącym roku szkolnym i chciała pozostać moim największym utrapieniem, nie miałem nic przeciwko, wypadało mi tylko przynajmniej zadbać o to, żeby zyskała ku temu odpowiednio dużo powodów, co nie stanowiło aż takiego problemu. Wystarczyło, że wiedziałem, gdzie ją znaleźć i w co uderzyć, kiedy miałem ochotę się z kimś pokłócić, a ona z kolei nigdy nie przepuszczała okazji, żeby wtrącić się w moje sprawy - byliśmy pod tym względem wyjątkowo zgodni, lecz żadne z nas zapewne nie przyznałoby tego nawet pod groźbą utraty różdżki - jeśli tak bardzo pragnęła być moim naczelnym utrapieniem, mogła nim pozostać, ta perspektywa zdawała mi się całkiem absorbująca. Nasze potyczki słowne nie nużyły mnie ani trochę, mimo upływu kolejnych lat, nawet jeśli nie zamierzałem dawać jej tej satysfakcji i przyznawać, że przez ostatnie wakacyjne tygodnie zdążyłem się stęsknić za tymi wszystkimi idiotycznymi przepychankami.
- W takim razie proponuję, żebyś przygotowała sobie jakiś porządny plan działania. Na razie całkiem nieźle radzisz sobie z rolą dziewczyny, która nie potrafi przejść pięciu minut bez komentowania wszystkiego, co robię, ale naczelność to jednak coś innego, prawda? - Uśmiechnąłem się krzywo, bo doskonale wiedziałem, że podobne uwagi działały na nią mniej więcej tak, jak płachta na byka, co zresztą stanowiło dodatkowy powód, dla którego nie zamierzałem z nich rezygnować. Nie miałem zamiaru przejmować się zapewnieniami o braku litości, jak i tym, co akurat sobie o mnie pomyślała, słyszałem podobne deklaracje wystarczająco wiele razy, żeby wiedzieć, że Prudence potrafiła być wyjątkowo zawzięta, ale ja też miałem własne sposoby na radzenie sobie z prefektami, odznaka, choćby najwyższej wagi, niespecjalnie mnie przerażała, nawet w jej zaciśniętych rękach. - Wiem, że to trudne, a nie chciałbym, żebyś już pierwszego dnia września poczuła się przytłoczona skalą wyzwania, szczególnie że sama się wygadałaś. Mogę nawet pożyczyć ci pergamin. Mam gdzieś kilka czystych arkuszy. - Nie przeczyłem, że sam praktycznie nigdy nie notowałem wszystkiego, co powinienem był zapisać, bardzo często improwizowałem, byłem też wyjątkowo umiejętny w ściąganiu, nawet podczas tych trudniejszych testów, więc wszystkie te ryzy w ilościach wymienianych w zaleceniach zakupów na Pokątnej przydawały mi się głównie do lepienia kulek z papieru i śliny, składania magicznych samolocików i rysowania kutasów, ewentualnie odrobinę bardziej zaawansowanych artystycznie karykatur, których Bletchley miała u mnie całą nieoficjalną kolekcję. Jak na kogoś o tak kompaktowych rozmiarach, zajmowała całkiem wiele miejsca w moim życiu, zwłaszcza kiedy tak bardzo starała się zaznaczyć swoją pozycję, stając szeroko na nogach i krzyżując ramiona.
Nie minęło wiele czasu, zanim postanowiłem sprawdzić, ile warte były te wszystkie groźne miny i gadki, kiedy nagle znalazła się nad ziemią, z nogami oderwanymi od ścieżki, nie tylko niezadowolona z faktu, że tym razem nie zamierzałem ustępować, lecz także głęboko zaskoczona przejawem tupetu, do jakiego się posunąłem - ta reakcja była zresztą całkiem satysfakcjonująca, chociaż musiałem przyznać, że wierzganie nie należało do najbardziej pomocnych zachowań, kiedy próbowałem utrzymać ją w miejscu.
- A to już twój problem, Bletchley. - Roześmiałem się krótko, zupełnie szczerze, słysząc, że wcale mi nie wierzyła, szczególnie że doskonale wiedziałem, jak bardzo lubiła stawiać na swoim. - Zawsze uważałem, że mam opinię gościa godnego zaufania. - To mówiąc ledwie powstrzymałem uśmiech cisnący mi się na usta, ponieważ w rzeczywistości nie miałem pojęcia, czy w ogóle istniała jakakolwiek osoba, która opisałaby mnie w ten sposób, ale nie zamierzałem przecież pozwolić, żeby drobne niedogodności w postaci faktów przeszkodziły mi w budowaniu własnej legendy.
Zarzut o winie wywołał we mnie natomiast taką potrzebę przewrócenia oczami, że musiałem naprawdę się postarać, żeby tego nie zrobić, bo ileż można było - zamiast tego rozejrzałem się demonstracyjnie po ścieżce, po czym spojrzałem ponownie na nią - przez moment rzeczywiście rozważałem odstawienie jej na ziemię, ale szybko doszedłem do wniosku, że byłoby to przedwczesne zakończenie całkiem udanej zabawy. Początkowo podniosłem ją wyłącznie po to, żeby udowodnić, że nie rzucałem słów na wiatr, ale teraz, kiedy dotarło do mnie, że zamierzała najpierw na mnie nawarczeć, potem chyba spróbować przeczekać całą sytuację, następnie może zrobić coś spoza swojego zwyczajowego repertuaru, co miałoby mnie zmusić do kapitulacji, bo prędzej odgryzłaby sobie język, niż poprosiłaby, bym ją puścił, uznałem, że równie dobrze mogłem zrobić z tego dramat w trzech aktach. W pewnym sensie podziwiałem jej upór, szczególnie że znajdowała się obecnie w dość kiepskiej pozycji negocjacyjnej, czego najwyraźniej wcale nie zamierzała uwzględniać.
- Tak, tak. Rookwood winny, Bletchley niewinna. Znam ten scenariusz. - Zerknąłem na nią z góry, starając się zachować możliwie nonszalancki wyraz twarzy, nawet jeśli coraz trudniej było mi ignorować fakt, że znajdowała się zdecydowanie bliżej, niż zwykle pozwalaliśmy sobie na to podczas naszych słownych przepychanek - nie przewidziałem tego, a kiedy ona przestała się aż tak wierzgać, ja przestałem się chybotać i kiwać, zrobiło się dziwnie - zazwyczaj wystarczała nam bezpieczna odległość, kilka złośliwych uwag i możliwość odejścia w przeciwnych kierunkach, zanim którekolwiek z nas powiedziało coś, czego nie dałoby się później odkręcić, teraz z wiadomych względów już tak nie było. Przynajmniej nie musiałem szczególnie się wysilać, żeby ją utrzymać, chociaż po kilkudziesięciu marszu w tym upale zaczynałem szybciej odczuwać dodatkowy ciężar. - Cóż za niespodzianka. Znowu jestem czarnym charakterem. - Nie brzmiałem, jakbym był przejęty, nawet jeśli kiedyś ugodziłby mnie podobny zarzut. Duma miała swoje granice, ale akurat ta konkretna znajdowała się u mnie gdzieś daleko poza zasięgiem trzeźwego osądu, przeszłość była przeszłością, poza tym mieliśmy na głowie znacznie pilniejsze problemy, w tym chociażby konieczność wydostania się z lasu, przez który od dłuższego czasu przeprawialiśmy się bez szczególnie imponujących rezultatów.
- Wiesz co? Wobec tego chyba jednak cię nie odstawię. - Oznajmiłem całkiem poważnie, chociaż kąciki ust wciąż uciekały mi ku górze, poprawiłem rozłożenie ciężaru dziewczyny na moich rękach, przytrzymując ją pewniej pod kolanami i ruszyłem dalej ścieżką, zupełnie nie przejmując się tym, że miała na ten temat odmienne, głośne zdanie. - Zresztą całkiem wygodnie mi się idzie. - Skłamałem bez mrugnięcia okiem, zerkając na nią z rozbawieniem. Byłem ścigającym, do kurwy nędzy, miałem silne nogi, mocne ramiona, rozwiniętą koordynację, pokaźne ego i wystarczająco dużo dumy, żeby donieść ją choćby na drugi koniec hrabstwa, nawet jeśli później miałbym przez tydzień nie móc podnieść widelca na wyżej niż kilka centymetrów.


[Obrazek: 4GadKlM.png]
Wallflower
Please forgive me if I don't talk much at times.
It's loud enough in my head.

wiek
32
sława
III
krew
półkrwi
genetyka
widmowidz
zawód
Antropolożka/Uzdrowicielka
Prudence jest szczupłą kobietą, która mierzy 163 centymetry wzrostu. Ubiera się raczej niezbyt kontrowersyjnie, schludnie, miesza się z tłumem. Wybiera stonowane kolory. Jej włosy są długie, proste w odcieniu czekoladowego brązu, często wiąże je w kok na czubku głowy. Oczy ma jasnobrązowe. Zapach, który wokół siebie roztacza to głównie woń kojarząca się ze szpitalem, lub medykamentami, jednak przebijają się przez nią owocowe nuty - głównie truskawki.

Prudence Fenwick
#6
9 godzin(y) temu ✶  

Warunki nie należały do najprostszych. Zmrużyła na chwilę oczy i zawiesiła wzrok na jednej z gałęzi drzew, która była nieruchoma - wiatr nie zaszczycił ich dzisiaj swoją obecnością, powietrze stało w miejscu, przez co ten gorąc był jeszcze bardziej odczuwalny. Przed oczami pojawiły jej się wszystkie wakacyjne dni, to znaczy nie jednocześnie, a po kolei - próbowała przeanalizować temperaturę na przestrzeni całych wakacji i wydawało jej się, że ten dzień był najcieplejszy z nich wszystkich, no albo był jednym z najcieplejszych, na pewno odstawał od średniej. Mrugnęła i zawiesiła spojrzenie na Rookwoodzie, który aktualnie właśnie rozpinał kolejny guzik swojej koszuli. Bardzo szybko odwróciła wzrok, nie chciała, żeby przyłapał ją na tym, jak się w niego wgapiała. W ogóle nie powinna na niego patrzeć, bo przecież właśnie ją zezłościł - jak zawsze zresztą, tylko jakoś nie do końca umiała się oprzeć i to też ją wkurzało. Jego egzystencja ją wkurzała, tak to by było chyba na tyle.

- Już dawno mam przygotowany plan działania. - Zresztą powinien to wiedzieć, znali się przecież nie od dzisiaj. Prue zawsze bardzo dokładnie wszystko analizowała, nie pozwoliłaby sobie zacząć roku jako prefekt naczelny odpowiednio się do tego nie przygotowując. Miała plan, pewnie całkiem sprytny. Nie mogła pozwolić, aby Aloysius przeszkadzał jej pełnić te funkcje, a wiedziała, że potrafi być upierdliwy niczym największy wrzód na dupie. Zamierzała bardzo, ale bardzo dokładnie zadbać o to, by nie miał do tego zbyt wielu możliwości. Nie obchodziło jej to, że był przyjacielem drugiego prefekta naczelnego, jeśli trzeba będzie to i z nim rozpocznie wojnę. Wydawało jej się jednak, że Cornelius był najbardziej rozsądny z ich całej paczki, więc jeszcze nie trafiła najgorzej. - To może przestań robić to wszystko przede mną? To byłoby znacznie prostsze, a mam wrażenie, że specjalnie zawsze chwalisz się tymi swoimi jakże fantastycznymi pomysłami. - Niestety nie umiała przejść obok biernie, nie potrafiła tak po prostu udać, że czegoś nie widziała, nie w jego przypadku. Musiała skomentować jego działania w odpowiedni sposób, inaczej przecież nie byłaby sobą. Nie zastanawiała się jakoś specjalnie nad tym, dlaczego tak to wyglądało. Naprawdę nie czepiała się wszystkich, na niektórych więc zupełnie nie zwracała uwagi, jeśli jednak w grę wchodził Rookwood? Wyglądało to zupełnie, ale zupełnie inaczej. Nie umiała być obojętna na to, co robił. Łapała się na tym, że te ich interakcje były jej największą rozrywką podczas czasu, kiedy znajdowała się w Hogwarcie. Niby się przez niego gotowała, irytowała, ale w głębi duszy naprawdę, ale naprawdę to lubiła, bo był godnym przeciwnikiem, dzięki czemu czerpała większą przyjemność z tych momentów, kiedy to ona mocniej zalazła mu za skórę.

- Naprawdę wydaje Ci się, że mogę być przytłoczona, czymś takim? To wyróżnienie, które zamierzam bardzo odpowiednio potraktować. W końcu ktoś docenił moje starania, zresztą nie wątpiłam, że będzie inaczej. Tak właściwie to nawet po trochę Twoja zasługa. - Uśmiechnęła się złośliwie, próbowała go podpuścić. Była prefektem już jakiś czas, nigdy jednak na niego nie kablowała, bo uważała, że to byłoby nie fair, nie miała jednak problemu z tym, aby myślał o niej w ten sposób. Nie była konfidentem, chociaz mogło to wyglądać zupełnie inaczej, bo przecież często sugerowała, że przekaże coś profesorom, chociaż tego nie robiła.

- To interesujące, jak widzisz siebie w swojej głowie, wiesz, że są to choroba, którą powinno się leczyć? - Podniósł ją, spełnił swoją groźbę. Faktycznie nie spodziewała się, że to zrobi, wydawało jej się, że nie przekroczy tej granicy, a teraz jego dłonie zaciskały się na jej talii, co było dziwne. Podniósł ją bez większego problemu i nie przerzucił sobie przez ramię jak worka kartofli, co w sumie świadczyło znowu o tym, że był całkiem słowny.

- Dobrze, że chociaż tutaj się zgadzamy. - Uśmiechnęła się, chociaż wiedziała, że nie do końca tak było. To raczej jej wizja świata, w której on zawsze był winny, a ona nie, w sumie to nie do końca. Miała świadomość, że czasem przeginała specjalnie go podjudzając, ale no tak już wyglądała ta relacja między nimi. nie była krystaliczna jak łza, jednak nie powiedziała tego w głos, bo dlaczego miałaby kopać dołki pod samą sobą?

- No jasne, na pewno to całkiem wygodne. W tej ekstremalnie wysokiej temperaturze nieść na rękach kogoś, kogo ciało jest równie ciepłe. Na pewno musi być ci w tej chwili niesamowicie komfortowo, zaraz zaczniesz się cały kleić, to dopiero będzie przyjemne. - Kłamał, wiedziała o tym, że kłamie, bo jej samej zrobiło się cieplej, tyle, że nie do końca wiedziała, czy faktycznie wynikało to z temperatury panującej dzisiaj na zewnątrz, czy z powodu, że właśnie czuła jego dłonie na swoim ciele, że znajdowali się tak blisko siebie, jak dawno nie byli. Zdecydowanie wolałaby znaleźć się na ziemi, żeby jej ciało nie wariowało, tyle, że nie mogła go przecież poprosić o odstawienie, bo najprawdopodobniej odpadłby jej język.



Confusion in her eyes that says it all

She's lost control

Local Dumbass
I’m gonna give you fair warning that I…
I’m not a saint, but I could be if I try
Lord knows I've got habits to break
wiek
33
sława
III
krew
zdrajca krwi
genetyka
—
zawód
klątwołamacz/najemnik/łowca
bardzo wysoki - 196 cm / potężnie zbudowany, szerokie barki, rozbudowany kark, ciężka masa mięśni bardziej przypominająca taran niż sylwetkę biegacza / ciemnobrązowe, półdługie włosy / brązowe oczy / cztery złote kolczyki (małe kółka) w lewym uchu / obrączka ślubna z grubego, topornie kutego złota na palcu / poparzenie na szyi od prawej strony i części prawego ucha / nadkruszona prawa trójka i pęknięty, częściowo brakujący fragment lewej jedynki / luźny, praktyczny styl ubioru / wytatuowany pod rękawami skórzanych albo materiałowych kurtek / sprężysty krok, jakby zawsze gdzieś się spieszył / "francuski" akcent - miękkie r, zmiękczone głoski, cichy głos

Benjy Fenwick
#7
4 godzin(y) temu ✶  
Perspektywa objęcia funkcji prefekta naczelnego z pewnością wymagała od niej kilku, kilkunastu, kilkudziesięciu, kilkuset, kilku tysięcy, „cholera tam ją wiedziała, jak wyglądały te wszystkie fiksacje”, wieczorów spędzonych nad pergaminami, zapewne zanim jeszcze dostała oficjalny list potwierdzający przyznanie jej tej zaszczytnej funkcji. Posłałem Prue kolejny szeroki uśmiech spod wysoko uniesionych brwi, po czym wyprzedziłem ją jeszcze o pół kroku, odwracając się tyłem do kierunku marszu, żeby móc dalej obserwować jej reakcje. Niby było mi zdecydowanie za gorąco na podobne wygłupy, idąc w ten sposób trudno śledziło się przeszkody na drodze, lecz jeszcze trudniej rezygnowało się z podobnej okazji, kiedy znajdowała się zaledwie w zasięgu kilku kroków i była w stanie podjąć ze mną kolejną dyskusję, niezależnie od warunków panujących dookoła. Las zapewniał wprawdzie trochę cienia, ale przy całkowitym bezruchu powietrza niewiele to pomagało, nawet najwyższe gałęzie pozostawały nieruchome, liście nie poruszały się nad naszymi głowami, zaś ścieżka przed nami zdawała się ciągnąć w nieskończoność i jeszcze o pół jarda dalej. Przekrzywiłem głowę, przyglądając się Prue z udawanym namysłem, po czym wzruszyłem ramionami - prawdopodobnie rzeczywiście miała już w głowie kilka sposobów na utrudnienie mi życia, rozpisanych według stopnia szkodliwości i potencjalnych konsekwencji, nie wątpiłem w to ani przez chwilę, właściwie nie mogłem się doczekać, żeby zobaczyć, jak długo mogła wytrzymać z tym wszystkim, zanim sama zacznie naginać własne zasady. Zresztą jej nowa funkcja całkiem dobrze do niej pasowała, nawet jeśli perspektywa posiadania prefekta naczelnego emanującego tak wyraźną niechęcią do mojej osoby nie napawała mnie szczególnym entuzjazmem, mogłem przynajmniej liczyć na to, że rok szkolny nie będzie nudny.
- Może powinnaś porozmawiać z kimś o tej swojej obsesji? - Zrobiłem krótką pauzę, wypchnąwszy policzek językiem i wzruszywszy ramionami. - Nerwicy natręctw? - Podsunąłem kolejny adekwatnie brzmiący termin. - Manii prześladowczej? - Zatrzymałem się przy rozwidleniu ścieżki i spojrzałem na obie odnogi, próbując przypomnieć sobie, którą z nich powinniśmy wybrać, przetarłem dłonią czoło, po czym zerknąłem ponownie na Prudence, robiąc przy tym jedną z tych nadmiernie przekornych min, które zawsze ją irytowały - cóż, gdyby rzeczywiście chciała mi zaszkodzić, przez te wszystkie lata miała wystarczająco dużo okazji, żeby narobić mi naprawdę poważnych kłopotów, nie robiła tego, co odnotowałem już dawno, chociaż nigdy nie uznałem za stosowne podziękować jej za tę dyskrecję ani nawet coś o tym powiedzieć, to była jedna z naszych tajemnic, które działały tak długo, jak o nich nie rozmawialiśmy - znałem ją wystarczająco dobrze, żeby wiedzieć, że przygotowanie do objęcia funkcji prefekta naczelnego potraktowała śmiertelnie poważnie, właściwie spodziewałem się, że już teraz miała w głowie rozpisane potencjalne przewinienia uczniów, procedury postępowania i zapewne kilka dodatkowych paragrafów, które zamierzała wykorzystać przeciwko mnie, lecz gdzieś tam istniała pewna granica. Może wcale na to nie wyglądało, ale oboje jej nie przekraczaliśmy i nie widziałem powodu, byśmy kiedykolwiek to zrobili.
- A gdzie miałbym to robić? Za twoimi plecami? Przecież i tak byś mnie znalazła. - Nieważne, jak absurdalnie to brzmiało, chyba na tym etapie mogliśmy się zgodzić, że dokładnie tak by było - miała wystarczająco wiele okazji, żeby się ode mnie uwolnić, lecz z jakiegoś powodu za każdym razem kończyło się na tym, że staliśmy naprzeciwko siebie, przerzucając się złośliwościami. - Bletchley, przecież doskonale wiesz, że nie robię tego specjalnie. Śledzisz mnie z własnej inicjatywy. - Pokręciłem głową, poniekąd sam byłem zmęczony brakiem zrozumienia dla tak prostych prawd, chociaż w rzeczywistości doskonale zdawałem sobie sprawę, że część moich pomysłów nabierała szczególnego uroku właśnie wtedy, kiedy mogłem obserwować reakcję tej konkretnej dziewczyny, więc sam też niespecjalnie się przed nią ukrywałem, przynajmniej przez większość czasu. Uśmiech, który tym razem pojawił się na twarzy Prudence, był podejrzanie zadowolony, szczególnie kiedy zaczęła sugerować, że moja osoba przyczyniła się do tego sukcesu - prychnąłem, czasami miałem wręcz wrażenie, że to ona pojawiała się w pobliżu dokładnie wtedy, kiedy zaczynałem robić coś, czego nie powinienem, jak pies gończy wyczuwający zwierzynę - znałem jej zamiłowanie do przygotowywania się na każdą ewentualność mogącą zakłócić funkcjonowanie w tej wygodnej bańce, w której żyła, nawet jeśli połowa tych założeń kończyła się później koniecznością improwizowania, bo ja sam miałem do tego zupełnie inne podejście i nie powstrzymywałem się szczególnie przed udowadnianiem, że cokolwiek urodziło się w jej głowie, niekoniecznie musiało dożyć końca dnia. Zwykle najpierw wpadałem na pomysł, później sprawdzałem, czy dało się go zrealizować, dopiero na końcu zastanawiałem się nad konsekwencjami, dotychczas zresztą nie wychodziłem na tym najgorzej, chociaż przyznawałem, że niektóre moje przedsięwzięcia wymagały później dość… kreatywnych wyjaśnień. Zwolniłem odrobinę, omijając wystający korzeń, po czym spojrzałem na nią ponownie.
- „Po części moja zasługa?” - Uniosłem brwi, zatrzymawszy na niej spojrzenie. - Wobec tego dostanę jakieś oficjalne podziękowanie podczas pierwszego apelu? Może nawet wspomnisz o mnie w przemówieniu na koniec szkoły? Planujesz takie? - Parsknąłem krótko, ponownie wyłącznie nosem, bo doskonale rozumiałem, co próbowała osiągnąć, ale jeśli chciała urządzać sobie ze mną słowną szermierkę, musiała liczyć się z tym, że będę równie chętnie wykorzystywał każdą nadarzającą się okazję. - Postaram się nie zemdleć ze wzruszenia. - Rzuciłem bez głębszego zastanowienia, dlaczego nadal wdawałem się z nią w te wszystkie przepychanki, mogłem przecież robić swoje bez oglądania się na jej opinię, jednak z jakiegoś powodu zawsze znajdowałem czas na dodatkowy komentarz, kiedy tylko pojawiała się w pobliżu - być może zwyczajnie lubiłem mieć przeciwnika, który nie zamierzał ustępować mi pola, Bletchley nadawała się do tej roli wyjątkowo dobrze, nawet jeśli czasami miałem ochotę zatkać jej usta czymś, co nie wymagałoby ode mnie kolejnych pięciu minut zdzierania sobie strun głosowych.
- To zabawne, że akurat ty zauważyłaś u mnie problemy z postrzeganiem rzeczywistości. - Uśmiechnąłem się pod nosem, po czym zwolniłem kroku, duchota dawała się we znaki coraz bardziej, ścieżka przed nami była nierówna, pełna kamieni i korzeni wystających z ziemi, więc uznałem, że dalsze spacerowanie w tym tempie nie miało większego sensu. Ta nagła, może nie do końca przeze mnie przemyślana bliskość również okazała się dość kłopotliwa, zwłaszcza że przy tej temperaturze wystarczyło kilka sekund, żeby poczuć ciepło drugiego ciała przez cienki materiał ubrania, zdecydowanie nie pomagało mi również to, że znałem każdy szczegół twarzy niesionej przeze mnie dziewczyny, lecz ostatnio rzadko miałem okazję przyglądać się jej z tak niewielkiej odległości, zauważając teraz znacznie więcej niż planowałem, wystarczyła jednak myśl o jej triumfie, gdybym zdecydował się ją odstawić, żebym natychmiast odzyskał rezon i motywację.
- Nie przesadzaj. - Wywróciłem oczami, zbywając to, co mi sugerowała, choć nie mogłem akurat lekceważąco machnąć ręką. - Mogę cię zapewnić, że jeszcze nie osiągnąłem temperatury wrzenia. Chociaż jesteś na dobrej drodze, żeby mi w tym pomóc. - Wypowiedziałem to z całkowitą nonszalancją, celowo pomijając fakt, że pogoda zaczynała już wcześniej wystawiać moją wytrzymałość na próbę, zanim znaleźliśmy się tak blisko, teraz robiło się wyłącznie coraz bardziej gorąco i… duszno - nie zamierzałem się do tego przyznawać, nie po tym wszystkim, co zdążyłem już powiedzieć, ale ciepło, które mnie ogarnęło, było inne, nie tylko związane z marszem. - Możesz się odsunąć, jeśli tak bardzo przeszkadza ci bliskość - zacząłem, po czym urwałem, unosząc kącik ust, jakbym sam właśnie coś sobie na nowo uświadomił - ach, racja, nie zamierzasz mnie o nic prosić. No, to jesteśmy w impasie. - Spojrzałem na nią z góry, poprawiając dłoń na jej plecach, po czym uśmiechnąłem się jeszcze bezczelniej i ruszyłem dalej, omijając wystający korzeń. Zdecydowanie nie powinienem był zwracać uwagi na to, jak niewielka odległość dzieliła nas teraz od siebie, ani na to, że wcale nie miałem ochoty jej zmniejszać, przynajmniej tak sobie powtarzałem, zachowując na twarzy ten sam prowokujący uśmiech.
Las wyglądał na kompletnie wymarły, ptaki nie śpiewały, owady bzyczały jakby ciszej i bardziej niechętnie, podeschnięte iście wisiały nieruchomo na gałęziach, nawet te najcieńsze, które zwykle poruszały się przy najmniejszym podmuchu, teraz pozostawały w bezruchu, przez co ścieżka przypominała rozgrzany korytarz pozbawiony jakiejkolwiek wentylacji, ale nie było mowy, bym tak łatwo odpuścił.


[Obrazek: 4GadKlM.png]
Wallflower
Please forgive me if I don't talk much at times.
It's loud enough in my head.

wiek
32
sława
III
krew
półkrwi
genetyka
widmowidz
zawód
Antropolożka/Uzdrowicielka
Prudence jest szczupłą kobietą, która mierzy 163 centymetry wzrostu. Ubiera się raczej niezbyt kontrowersyjnie, schludnie, miesza się z tłumem. Wybiera stonowane kolory. Jej włosy są długie, proste w odcieniu czekoladowego brązu, często wiąże je w kok na czubku głowy. Oczy ma jasnobrązowe. Zapach, który wokół siebie roztacza to głównie woń kojarząca się ze szpitalem, lub medykamentami, jednak przebijają się przez nią owocowe nuty - głównie truskawki.

Prudence Fenwick
#8
2 godzin(y) temu ✶ (Ten post był ostatnio modyfikowany: 1 godzinę temu przez Prudence Fenwick.)  

Nie zamierzała przekazać mu tego, że kopnął ją taki zaszczyt. Liczyła na to, że dowie się o tym dopiero podczas rozpoczęcia roku szkolnego. Niestety nie udało jej się tego osiągnąć. Jej błąd, ale jakoś sobie z tym poradzi. Najważniejsze było to, że się do wszystkiego odpowiednio przygotowała. Już ona doskonale wiedziała na czym miała polegać jej funkcja w następnym roku i na kim zamierzała się skupić. To znaczy nie było to nawet celowe, nie wątpiła, że jak zawsze dziwnym trafem będzie ciągle wpadać na niego w momentach, w których zamierzał kombinować coś skrajnie głupiego. Tak już miał, w sumie może to przez to, że on akurat ciągle miewał tylko takie pomysły? Zawsze, gdy spotykała go na szkolnych korytarzach miał ten błysk w oku, który zwiastował zbliżające się kłopoty, a ona nie potrafiła przejść obok obojętnie. Tak to już między nimi działało.

Odwrócił się do niej przodem, przez co teraz szedł tyłem. Czekała na to, aż potknie się o jakiś korzeń i wyląduje tyłkiem na ziemi, to byłby na pewno niezapomniany widok, chociaż pewnie jego los zamierzał oszczędzić, jak zawsze miał mieć więcej szczęścia, niż rozumu.

- Nie wydaje mi się, aby było o czym rozmawiać, to, że Ty funkcjonujesz w inny sposób nie oznacza, że wszyscy tak mają. - Mógł się z niej nabijać, mógł negować zasadność jej działania, ale nie miał pojęcia, co działo się w jej głowie, całkiem zgrabnie udawało jej się ukrywać przed nim informację o jej przypadłości, więc wcale nie musiał rozumieć tego, w jaki sposób działała. Mało kto zresztą o tym wiedział, nie widziała sensu, aby się tym dzielić z kimkolwiek. Nie miała też problemu z tym, że sporo osób traktowało ją jako dziwaczkę, przywykła do tego. Lepsze to niż litość i wytykanie palcami przez to, na co nie miała wpływu, przez chorobę, która się do niej przyplątała. Uważała ją zresztą za atut, co pewnie mało kto był w stanie zrozumieć, dzięki niej była wyjątkowa, nie dziwna - tak, traktowała to jako zaletę.

- Naprawdę myślisz, że nie mam co robić tylko Cię szukać? Proszę Cię, sam zawsze pojawiasz się akurat w tych miejscach w których jestem. - Nad tym zdarzało jej się zastanawiać, nie miała pojęcia dlaczego ciągle wpadali na siebie na korytarzach tej ogromnej szkoły, dlaczego nie umiała się trzymać od niego z daleka. Uznała, że zostali przeklęci, czy coś, może los sobie robił z nich żarty, na pewno nie było to zupełnie normalne. Skoro już do tego dochodziło to jakoś tak wyszło, że postanowiła nieco uprzykrzać mu życie, bo niby dlaczego nie, ona również potrzebowała nieco rozrywki w swojej egzystencji.

Prychnęła, kiedy usłyszała kolejne oskarżenie z jego ust. - Czy Ty naprawdę siebie słyszysz? Nie wiem za kogo się masz, ale nie, nie robię tego, jakbym miała kogoś śledzić to na pewno znalazłabym kogoś bardziej interesującego od Ciebie. - Pokręciła jeszcze głową z politowaniem. Nie należała do jego wianuszka fanek, nie szukała jego uwagi, to jej nie dotyczyło, to wszystko działo się zupełnym przypadkiem.

- Oczywiście, że planuję, już mam je nawet napisane, jesteś w nim ujęty. - Uśmiechnęła się złośliwie w jego kierunku. Nie - nie planowała żadnego przemówienia, nie - nie zamierzała nikomu dziękować, chciała jak najszybciej opuścić mury Hogwartu, aby zająć się prawdziwą pracą naukową. To by było na tyle. Nie uważała zresztą tych lat za najlepszych w swoim życiu, liczyła, że dorosłość będzie jej miała więcej do zaoferowania.

- Nic się przede mną nie ukryje. - Kto, jeśli nie ona? Pewnie nikt nie zwracał uwagi na takie szczegóły, jej nic nie umykało, a zdaniem Prue z Rookwoodem definitywnie było coś nie tak, oczywiście, że nie miała problemu, aby się z nim tym podzielić.

Starała się na niego nie spoglądać, bo znajdowali się zbyt blisko siebie. Sama czuła ciężar tej bliskości, nie zastanawiała się jednak nad tym, czy on ma podobnie. Dla niego zapewne nie było to niczym ważnym, robił takie rzeczy często, była tylko jedną z wielu osób, które traktował w ten sposób. Przynajmniej tak się Prudence wydawało.

- Polecam się, dobrze wiedzieć, że potrafię doprowadzać Cię do czerwoności. - Nie wątpiła w to, że go irytowała, od zawsze tak było, zresztą on robił to samo, tak już wyglądała ich wspólna dynamika. Czerpała z tego przyjemność, o czym oczywiście nigdy w życiu by nie powiedziała, lepsze były jakiekolwiek reakcje niż obojętność.

Nie zamierzała tkwić w jego ramionach w nieskończoność. Powoli przestawało ją to bawić, poczuła jak poprawił swój chwyt, tak naprawdę nie chciała, żeby dalej ją taszczył bo w tej temperaturze mógł to przypłacić zawrotami głowy, czy jeszcze czymś innym. Kiedy się odezwał - miała ochotę to kontynuować, tylko po to, żeby zobaczyć, kiedy w końcu stanie się dla niego prawdziwym ciężarem, ale wiedziała, że czekała ich jeszcze długa droga, więc zdecydowanie lepiej by było, aby któreś z nich w końcu odpuściło. To nie tak, że przeszkadzała jej ta bliskość, wręcz przeciwnie, wydawała się jej całkiem wygodna. - Postaw mnie w końcu na ziemi. - Odezwała się do niego, po czym dodała - Proszę. - Spoglądając mu w oczy. Niech mu będzie mogła to przegrać, ale nie chciała ryzykować tego, że ich podróż jeszcze bardziej się skomplikuje.

Na jej prośbę odstawił ją na ziemię, w sumie nie spodziewała się, że będzie inaczej, akurat braku słowności nie mogła mu zarzucić. Poprawiła więc ubranie, gdy jej stopy znalazły się na ziemi, chociaż niewiele to dało, bo wszystko i tak kleiło się do jej ciała. Ruszyli dalej w las, bo czekała ich jeszcze długa droga.


Koniec sesji


Confusion in her eyes that says it all

She's lost control

« Starszy wątek | Nowszy wątek »

Użytkownicy przeglądający ten wątek: 2 gości

Podsumowanie aktywności: Przełącz sortowanie alfabetycznie/ilość słów Benjy Fenwick (4184), Prudence Fenwick (2818)




  • Pokaż wersję do druku
  • Subskrybuj ten wątek

Spis Treści
Zakładki
Tryb normalny
Tryb drzewa