[13.08.1972] Musimy porozmawiać o Icarusie

adnotacja moderatora

Rozliczono - Basilius Prewett - osiągnięcie Piszę, więc jestem

adnotacja moderatora

Electra Prewett / Piszę więc jestem

A więc planowany od miesiąca spisek, mający na celu znalezienie dziewczyny dla Basila, spełznął na niczym. I to nie dlatego, że zorganizowany przez rodzeństwo wieczorek singli okazał się klapą, wręcz przeciwnie. Do Convivium przyszło sporo zainteresowanych, a atmosfera była na tyle dobra, że niektórzy goście faktycznie zaczęli łączyć się w pary. Chrissy udało się też ogarnąć drinki oraz zmywanie z pomocą Electry i Brutusa. Gdyby Prewettówna przepytała więcej klientek, prawdopodobnie znalazłaby kogoś pasującego do Basiliusa, problem w tym, że kompletnie nie miała do tego głowy. Od czasu rozmowy Icarusa z Moną, której była świadkiem, cały czas martwiła się o brata. Najpierw o to, czy bezpiecznie wrócił do domu w rozemocjonowanym stanie, a kiedy przez kolejne dwa dni nic nie mówił i tylko topił smutki w alkoholu, zaczęła naprawdę bać się o jego zdrowie. Owszem, wiedziała, że średni Prewett zazwyczaj pił dużo, jednak alkohol w połączeniu z dołkiem emocjonalnym potrafił być naprawdę niebezpieczny. Nie mogła więc tak zostawić Ariego, ale nie miała też pojęcia co zrobić, skoro brat sam nie chciał nikomu powiedzieć, co mu doskwiera. Jedynym rozwiązaniem było pójście po radę do najstarszego Prewetta, ale to wymagało niestety wyjaśnienia mu całej akcji ze spiskiem i wieczorkiem singli. Zapowiadało się więc na bardzo niezręczną rozmowę.
Zwłaszcza, że najwyraźniej zamiast wypoczywać, Basil tylko bardziej się zmęczył podczas urlopu. Na domiar złego, po powrocie spotkał się z Florence i wrócił kuśtykając z siniakiem na czole. Ten to chyba naprawdę miał pecha (i pewnie dlatego nie mógł sobie znaleźć dziewczyny). Teraz jednak uzdrowiciel zdążył już trochę odpocząć (przynajmniej taką miała nadzieję), a Icarus wyszedł późnym popołudniem ogarnąć parę rzeczy w barze. Jeśli już miała przeprowadzić jakąś rozmowę w sprawie interwencji, to nie było lepszej okazji.
Podeszła więc pod drzwi pokoju brata i zapukała delikatnie (co było nietypowe, bo zazwyczaj po prostu właziła do środka jak do siebie).
— Hej, mogę wejść? Chciałabym pogadać. — obok dziewczyny lewitowała taca ze smakołykami na udobruchanie Basiliusa: ciastem marchewkowym (kupionym w cukierni) oraz lemoniadą (którą akurat zrobiła zupełnie sama!).

Następnym razem, gdy jego magimedyk zaproponuje mu dobre miejsce do odpoczynku, Basilius przezornie zostanie w pracy, bo Prewett zaczynał mieć podejrzenia, że zmęczyłby się na nocnych zmianach w Mungu mniej, niż przez te ostatnie kilka dni. Gorzej, że niestety pracował w tym samym miejscu co jego lekarz, więc unikanie zaleceń urlopowych, nawet jeśli dla ratowania własnego zdrowia psychicznego, raczej by się nie udało.
Z Windermere wrócił wykończony, przespał niemal cały dzien, po południu wyszedł spotkać się z Florence, tylko po to by wrócić potłuczony, wkurzony i z kolejnym dniem urlopu.
Dodatkowo, nawet jeśli wrócił do domu dopiero wczoraj, a większość czasu spał, nie umknęło jego uwadze to, że coś chyba męczyło Icarusa, albo po prostu jeszcze bardziej mu się pogorszyło.
Żadna z tych opcji nie brzmiała dobrze i Basilius coraz bardziej czuł, że musi jakoś poruszyć ten temat z bratem, tylko naprawdę nie miał pojęcia jak. Zazwyczaj mówił jedynie pacjentom i ich rodzinom, aby ograniczyli alkohol. Nie był nigdy tą rodziną pacjenta, która musiała potem wymyślić, jak to zrobić.
Plus był taki, że przez wczorajszy wypadek dalej miał wolne i nie czuł się już, aż tak zmęczony, jak się czuł zaraz po powrocie. Co najwyraźniej nie przeszkadzało mu przysnąć, sam nie wiedział kiedy, akurat gdy czytał jakąś książkę. Grunt, że Cerber, który leżał zwinięty w kulkę obok niego, najwyraźniej podzielał zdanie jego organizmu, że drzemki były fajne, bo pies, na dźwięk pukania do drzwi, nawet nie wstał, a jedynie leniwie uniósł łeb do góry. Basilius natomiast podszedł do drzwi. Możliwe, że nie wyglądał tak wyjściowo jak zazwyczaj, w podomowych ubraniach, bluzie i z rozczochranymi włosami, ale przecież nie spodziewał się dzisiaj żadnych wizyt.
– Wszystko w porządku? – spytał, otwierając drzwi do pokoju, a potem od razu zerkając na lewitującą za siostrą tacę. Lemoniada i ciasto marchewkowe. Jak miło. Za miło... I jeszcze zapukała. Albo coś zrobiła, albo przez urlop wyglądał jeszcze gorzej, niż myślał. Westchnął cicho i przetarł wciąż nzaspane oczy. Dalej nieco kuśtykał, nawet jeśli było zdecydowanie lepiej niż wczoraj. No i bark już go nie bolał! – Ellie, jeśli przyszłaś mi w ten sposób powiedzieć, że coś się właśnie pali, to proszę cię, powiedz mi o tym dopiero jutro.

— Tak... — u Electry na razie wszystko było w porządku, choć od wieczorku singli wyraźnie cały czas się o coś martwiła. Kiedy nie myślała akurat nad stanem Icarusa, próbowała rozgryźć, co tak naprawdę wydarzyło się między nim i Moną. Do tej pory jednak nic nie wymyśliła, więc liczyła, że może Basil będzie coś wiedział na ten temat. — A ty, czujesz się już lepiej? — najwyraźniej właśnie go obudziła, ale trudno, interwencja była ważniejsza od drzemki. — Ha! Spokojnie, nic się nie pali. Ciasto kupiłam w cukierni. — parsknęła na tekst brata. Chociaż biorąc pod uwagę jej niezbyt imponujące umiejętności kulinarne, podejrzenie o wywołanie pożaru w kuchni nie było aż tak absurdalne. Dlatego właśnie w ich domu to najstarszy Prewett zajmował się przygotowywaniem posiłków.
— Ale serio, musimy porozmawiać teraz. Chodzi o coś ważnego... — w tej chwili zaczęła się stresować. Bo co, jeśli Basil bardzo się na nią wkurzy za próbę swatania? Rodzeństwo planując spisek robiło to wyłącznie z troski o starszego brata, ale może Prewett będzie zły, że w ogóle wtrącali się w jego życie romantyczne. Z tego zdenerwowania aż złapała się za brzuch. — …Dotyczącego przyszłości naszej rodziny.

Głos Electry wskazywał na to, że coś się jednak działo, dlatego też przezornie od razu usiadł na łóżku i skinął głową, aby usiadła obok niego.
– Jeszcze żyję, więc chyba tak – mruknął, przeczesując palcami rozczochrane loki, po czym uznał, że to chyba jednak mogło zabrzmieć nieco zbyt pesymistycznie, zwłaszcza że coś ewidentnie męczyło jego siostrę. – Tak, już lepiej. Po prostu ten urlop mnie trochę wykończył – poprawił się, posyłając w stronę młodszej Prewett, uśmiech. – Dziękuję – dodał jeszcze na widok ciasta, chociaż naprawdę nie obraziłby się, gdyby Electra i Icarus zaczęli więcej gotować w domu, nawet jeśli ceną tego przedsięwzięcia byłby jakiś pożar. Może po prostu powinien im kupić, nieco pasywno-agresynie, kiedyś na jakieś święto po książce kucharskiej?
Zaraz jednak uśmiech zniknął z jego twarzy, a starszy Prewett spoważniał. Czyli jednak coś się działo. Basilius przyjrzał się uważnie Electrze i, chociaż równie dobrze mógł być to jedynie nerwowy gest, nie umknął jego uwadze fakt, że położyła rękę na brzuchu, a jego myśli pogalopowały w najgorsze rejony.
– Możesz mi powiedzieć wszystko. Nie będę zły. Co się dzieje, Ellie? – powiedział spokojnym tonem głosu, w myślach już rozważając jak bardzo mogli mieć właśnie przechlapane. Na Matkę, gdzieś tam w jego głowie istniał scenariusz w którym Ellie zaraz mu powie, że była w ciąży, postanowi, że jest gotowa na młode macierzyństwo, co się skończy w tym, że będzie miał w tym domu płaczące dziecko i trzy niewyspane osoby w tym młodą matkę, która nawet nie miała dwudziestu lat, Icarusa z już i tak zbyt wieloka problemami i siebie, który nie będzie mógł już nawet spać w tych chwilach, kiedy mógł spać, a pewnie i tak duża część opieki spadnie na niego. A co jeśli matka, ich matka, uzna że się z tego wszystkiego wprowadzi, aby pomóc Electrze? Albo gorzej, siostra zaraz mu powie, że coś wydarzyło się, kiedy go nie było, coś z Icarusem, bo przecież widział, że był milczący i teraz się dowie, że ich brat był w jeszcze większej rozsypce, niż wcześniej i coś musieli zrobić.
Wyciągnął rękę, aby pogłaskać Cerbera i patrzył na siostrę z oczekiwaniem, czując że jeszcze chwila tych myśli, a zacznie go boleć głowa.

Usiadła na łóżku, na miejscu wskazanym przez Basila, a taca wleciała za nią do pokoju i wylądowała na biurku. Na słowa brata o tym, że czuł się lepiej, tylko skinęła głową. W innych okolicznościach pewnie podpytałaby go, co dokładnie wydarzyło się w Windermere, ale teraz nie chciała odbiegać od problemu, który miał być głównym tematem ich rozmowy.
Electrze nawet do głowy by nie przyszło, że jej gest mógłby zostać zinterpretowany jako sugestia bycia w ciąży. Nastoletnie macierzyństwo zdecydowanie nie było jej marzeniem; wolała się teraz wyszaleć i poznać świat. Dlatego właśnie zawsze nosiła w torebce paczkę prezerwatyw.
Odetchnęła głęboko. Najstarszy Prewett mówił "nie będę zły", kiedy podejrzewał, że jego siostra coś przeskrobała i wolał, żeby po prostu wyjaśniła mu tę sytuację. Basil naprawdę rzadko kiedy się denerwował, ale Prewettówna bała się, że tym razem mógł nie wytrzymać.
— Najpierw musisz wiedzieć, że zrobiliśmy to wszystko tylko z miłości i troski o ciebie. — wolała zaznaczyć, że nie mieli złych intencji planując spisek (w przeciwieństwa do takiego Atreusa, który chciał się po prostu ponabijać z kuzyna). — A więc... Jakiś miesiąc temu wpadliśmy z Icarusem na pomysł, że pomożemy ci znaleźć dziewczynę. No bo ty jesteś zawsze zajęty pracą i nie masz czasu na randki... Wymyśliliśmy, że zorganizujemy w Convivium wieczorek singli, na którym poszukamy jakiejś pasującej do ciebie laski... — zerknęła na brata, żeby sprawdzić, jak zareaguje na informację o próbie swatania. — Ten wieczorek odbył się przedwczoraj, kiedy byłeś na urlopie. Przygotowaliśmy plakaty i wszystko... Ale ostatecznie, nie udało nam się nikogo znaleźć bo... — mówiąc to, głos trochę jej zadrżał. Wreszcie miała przejść do sedna, ale nie do końca wiedziała, jak się za to zabrać. — Bo... W pewnym momencie do baru przyszła taka kobieta i... — przełknęła ślinę. — Ona i Ari mieli bardzo dziwną rozmowę. Jakby... jakby coś się kiedyś między nimi wydarzyło? Nie wiem, ale potem Ari zaczął mówić, że nie był dostatecznie dobry, żeby zostać historykiem... — oczy zaszły jej łzami, kiedy przypomniała sobie wyraz twarzy średniego Prewetta w tamtej chwili. — A potem Ari poszedł na zaplecze i zaczął pić i płakać i... I od tego czasu tylko pije, a ja n-nie wiem, j-jak mu p-pomóc... — wytarła łzy rękawem. Samo opowiadanie o tym, w jak złym stanie był jej brat, wywoływało u Electry ból i poczucie winy, że nie potrafiła go wesprzeć. Nie mogła jednak nic zrobić, skoro wciąż nie rozumiała tego, co zaszło podczas wieczorku singli.

Basilius na pierwszy rzut oka nie wydawał się zły. W ogóle jakby nie zareagował szczególnie na te rewelacje, a jedynie uniósł jedną brew do góry w wyrazie zaskoczenia. Sam chyba też pierwotnie nie do końca wiedział co czuć, zbyt zdumiony i zdziwiony całą sprawą, która brzmiała bardzo, ale to bardzo abstrakcyjnie, zbyt abstrakcyjnie, aby wykrzesał z siebie jakiekolwiek inne emocje. Zupełnie, jakby mózg sam zawiesił się słuchając tego wszystko, bo było to na tyle niespodziewane i głupie, że wszystkie szare komórki Prewetta jednoznacznie uderzyły się dłonią w twarz, a potem rozłożyły bezradnie ręce, powtarzając sobie jedynie to jedne, jedyne pytanie, na które było je stać.
Co?
Niestety nie ważne, co w tym momencie sobie myślał i jak bardzo kłamał obiecując, że nie będzie zły, bo musiał, przynajmniej na chwilę, odłożyć emocje związane z jego swatanie, na bok i skupić się na dalszych słowach siostry. Potem ją zabije. Na razie trzeba było skoncentrować się na Icarusie.
A więc dlatego tak to teraz wyglądało.
I od tego czasu tylko pije, a ja n-nie wiem, j-jak mu p-pomóc.
Jasna cholera.
Czy złość, która czuł była właśnie nakierowana na Icarusa, czy to może opóźniona reakcja na słowa o szukaniu mu dziewczyny? Czy miał się prawo o to wkurzać? To znaczy, nie o próby szukania mu miłości, bo tu odpowiedź była jasna, a o stan brata? Jak miał mu pomóc? Wylać cały alkohol? Namówić na rozmowę z profesjonalistą? Jaką miał gwarancję, że coś takiego, nie spowoduje jedynie tego, że brat odsunie się od niego, zwłaszcza gdy był teraz w takim stanie. Będzie musiał z nim dzisiaj porozmawiać. Bardzo nie czuł się na siłach, aby z nim dzisiaj o tym rozmawiać, ale jeszcze bardziej nie chciał patrzeć jak Ari pogrąża się w tym jeszcze bardziej.
Ostrożnie objął Electrę i przytulił do siebie.
– To normalne, że nie wiesz jak mu pomóc Ellie. – Ja też nie wiem. – Porozawiam z nim dzisiaj.Pamiętasz może, jak nazywała się ta dziewczyna? – spytał, chociaż miał już pewne podejrzenia, gładząc siostrę po ramieniu.

Szczerze mówiąc, spodziewała się gorszej reakcji na spisek. Basil na szczęście nie okazywał jakoś bardzo swojego zdenerwowania (bo zdawała sobie sprawę, że musiał być choć trochę zdenerwowany). Możliwe, że po prostu nie dotarła jeszcze do niego ta informacja. A może był to przejaw opanowania jej brata. Bo najstarszy Prewett był bez wątpienia najbardziej ogarniętą osobą w ich rodzinie. Zawsze był w stanie opanować sytuację, niezależnie od tego co nabroiło jego rodzeństwo (i niezależnie od tego jak bardzo sam był wkurzony). Owszem, Basil bywał wredny i zdarzało mu się odpłacać za psikusy pięknym za nadobne, ale kiedy sytuacja tego wymagała, potrafił zachować się dojrzale. Electra i Icarus wiedzieli, że mogą liczyć na jego wsparcie, dlatego chodzili do niego z najróżniejszymi problemami. A najstarszy Prewett zawsze starał się pomóc.
Tak jak teraz, kiedy nie zrobił jej awantury o wieczorek singli, tylko spokojnie wysłuchał historii o spotkaniu z rudowłosą. A potem jeszcze ją przytulił i próbował pocieszyć. Basil był naprawdę najlepszym starszym bratem jakiego Ellie i Ari mogliby mieć.
Prewettówna wyciągnęła z kieszeni chusteczkę i wycierając łzy, próbowała sobie przypomnieć, czego dowiedziała się o nieznajomej.
— Miała na imię Mona... Ari powiedział, że to jego znajoma z Hogwartu, ale atmosfera między nimi była dość napięta. Z wyglądu bardzo ładna, ma rude włosy i... — kiedy wróciła myślami do tamtej rozmowy, znowu zrobiło jej się szkoda kobiety. — I nosi protezę na prawej ręce. Wcześniej pracowała ze smokami i miała jakiś wypadek, a teraz pracuje w Ministerstwie. — miała nadzieję, że skoro Basil był w szkole tylko rok wyżej od Icarusa, to będzie kojarzył Monę.

Mona...
Ah...
Oj...
Tak, to tłumaczyło parę rzeczy.
– Ona... Ona i Icarus chodzili ze sobą kiedyś. Jeszcze w Hogwarcie, przedstawił ją nawet... ojcu, ale zerwali jakoś po ukończeniu szkoły. W sumie to po tamtym spotkaniu jeśli dobrze rozumiem – wyjaśnił spokojnie Electrze, uznając że skoro siostra pewnie będzie chciała pomóc ogarnąć brata, miała prawo wiedzieć o tym. Zmarszczył brwi. – Nie znam szczegółów, nie chciał nigdy o tym rozmawiać. Ta rozmowa, to była bardziej kłótnia? Czy raczej spokojna?
Przez te rozważania nie miał nawet jak porządnie zmartwić się informacją o wypadku Mony, chociaż zapisał sobie w głowie, aby umówić się z nią jednak na tamte spotkanie, zwłaszcza że przecież wspominała o problemach zdrowotnych. Wspominała też o innych rzeczach.
Szczerze mówiąc, zdziwiłabym się, gdyby jakikolwiek list dotarł do Prewettów, bo jak dotąd żaden z moich nie miał tego szczęścia.
Nie miał wtedy pojęcia o co jej chodziło. Prawdę mówiąc założył po prostu, że Icarus ignorował jej listy z jakiegoś powodu, ale teraz gdy o tym nieco dłużej myślał...
Może twoja rodzina ustawiła jakąś magiczną barierę na moje listy?
Cała rodzina nie, ale ktoś mógł przechwytywać listy, chociaż byłoby to już i zbyt żałosne, nawet jak na niego.
Przynajmniej chyba znaleźli źródło jego obecnego stanu. A to zawsze bylo coś, prawda?
– Coś na to zaradzimy, dobrze? Nie przejmuj się – powiedział odsuwając się nieco od siostry, tak aby mógł lepiej patrzeć się jej w oczy. Zwinięty w kłębek obok Cerber jedynie wydał z siebie zmęczone westchnięcie (bo najwyraźniej to on miał ciężkie życie) I rozwalił się na kołdrze. – Wszystko będzie w porządku Iskierko. Jak się czujesz? Już trochę lepiej?

— Czekaj, co? — Electra spojrzała na Basila szeroko otwartymi oczami. — Czyli to Mona jest tą byłą Ariego ze szkoły? — w tym momencie Prewettówna połączyła kropki. Już wcześniej domyśliła się, że między Icarusem i nieznajomą była jakaś przeszłość, ale nie skojarzyła tego z faktem, że jej brat miał przez chwilę dziewczynę w Hogwarcie. Głównie dlatego, że średni Prewett praktycznie nic nie mówił o tamtym związku, a ona sama niewiele pamiętała z tego okresu. Zresztą, rozstania po skończeniu szkoły nie były niczym niezwykłym; to normalne, że po wkroczeniu w dorosłość drogi ludzi się rozchodzą. Dziewczyna nie mogła więc podejrzewać, że przyczyny zerwania Ariego i Mony były o wiele bardziej dramatyczne. — To nie była kłótnia, rozmawiali spokojnie ale... Atmosfera była strasznie niezręczna, taka... zimna. — można się było spodziewać, że podczas pierwszego spotkania byłych po wielu latach, ta dwójka nie będzie wobec siebie jakoś bardzo wylewna. Electra zakładałaby jednak, że będą się zachowywać w bardziej neutralny sposób a nie taki. Jakby dalej były między nimi jakieś nieuleczone rany z przeszłości. — Ale nie byli wobec siebie wrodzy. A nawet powiedziałabym, że martwili się o siebie nawzajem. — pociągnęła nosem i wytarła z oczu resztki łez. — Chociaż... W sumie to trochę się posprzeczali. Ari zaczął mówić, że prowadzi bar bo nie nadaje się na historyka, a Mona odpowiedziała, że zawsze był świetny z historii i szuka sobie jakichś wymówek. Potem Ari poszedł płakać na zapleczu, a Mona widząc to też szybko wyszła z Convivium. — opowiadając o tamtej sytuacji, znowu zrobiło jej się bardzo przykro. Instynktownie przyciągnęła kolana do piersi i objęła nogi rękami. — Z jednej strony, fakt, że sobą chodzili dużo wyjaśnia, ale z drugiej, ja dalej nie do końca rozumiem co się przedwczoraj wydarzyło.
Słysząc słowa pocieszenia brata, uniosła oczy tak, że ich spojrzenia się spotkały. Podejście Basila sprawiło, że trochę się już uspokoiła. Dalej bardzo martwiła się o Icarusa, ale było jej o wiele lżej skoro wiedziała, że może liczyć w tej kwestii na wsparcie najstarszego brata.
— Dzięki, naprawdę. Ja po prostu... — westchnęła ciężko. — Wszystko miało wyjść idealnie, a skończyło się tak źle. Nawet wróżba mówiła o tym, że znajdziesz miłość. Albo, że to miłość znajdzie ciebie? — próbowała przypomnieć sobie, co dokładnie powiedziała wtedy Scylla. — I jeszcze było coś o tym, żebyś uważał na słońce, bo się sparzysz. Ale chyba nie spaliłeś się podczas urlopu, prawda? — powiedziała, przyglądając się odcieniowi skóry Prewetta. Czyżby przepowiednia jednak się nie spełniła?

W odpowiedzi na jej pytanie Basilius po prostu powoli pokiwał głową. No tak, Ellie w sumie nie za bardzo mogła pamiętać, jak nazywała się dziewczyna Icarusa ze szkoły, zwłaszcza że przecież tak naprawdę nie miała nawet jak jej spotkać, aż do tego wieczorku singli.
– Rozumiem – wymamrotał, przecierając dłonią twarz, gdy usłyszał relację Electry z tamtego spotkania, a na jego twarzy można było zauważyć coraz to trudniejsze do zamaskowania zmęczenie. No cóż, w jednym Mona miała w sumie rację, bo Icarus naprawdę powinien zrozumieć, że był świetnym historykiem z ich ojcem, czy też bez. Prawdę mówiąc pokusiłby się nawet o stwierdzenie, że może byłoby mu lepiej w zawodzie teraz bez cienia Dedalusa zawsze w pobliżu. – Nie martw się. Ja chyba też nie do końca rozumiem.
Chociaż parę rzeczy zaczynało świtać mu w głowie. Mona wspominała o pisaniu do nich. Icarus najwyraźniej nigdy nie odpowiedział.  Tylko, że brat raczej odpowiedziałby na chociaż jeden z listów, zwłaszcza że najwyraźniej Mona była mu dalej bardzo bliska. Musiał coś sprawdzić w gabinecie ojca. I to koniecznie. Tylko dokończy te część rozmowy z Electrą.
I przejdzie do kolejnej.
Bo przecież nie mógł pozwolić na to, by swatanie pozostało bez żadnego komentarza.
– Wróżba? Nie, nie spaliłem się – zapewnił ją, marszcząc przy tym mocno brwi, bo jaka znowu wróżba? Czy oni odwiedzili w tej sprawie kogoś, kto wywróżył im finał poszukiwania mu randki? Tym razem nie zdołał całkowicie ukryć cienia niezadowolenia, który na chwilę przemknął mu przez twarz. Tego było za dużo. Bardzo, ale to bardzo nie chciał, aby ktokolwiek przepowiadał przyszłość na temat jego życia miłosnego i to jeszcze komuś innemu, niż jemu samemu. Nie kiedy i niektórych rzeczach sam nie chciał na razie myśleć.
– Wróżba... – powtórzył bardzo wolno, jakby sam nie do końca mógł uwierzyć w te słowa, a potem przełknął ślinę i potrząsnął głową. – Przykro mi, że tak to się skończyło. To po prostu... Musi być dla niego trudne. Ellie, mogłabyś mi podać kartkę i coś do pisania? Muszę pilnie napisać do matki, połowa ciasta jest twoja.