01.03.2023, 11:49 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 02.03.2023, 14:55 przez Tilly Toke.)
Leviathan Prometheus Prewett
Urodzenie: 21 I 1941, wodnik, numerologiczna 1
Stan cywilny: kawaler
Krew: czysta
Pochodzenie: Wielka Brytania. Pierworodny syn Emmanuela i Amfitryte (z d. Malfoy), wychowywany w rodowej posiadłości Prewettów, osadzonej w jednej z malowniczych okolic Londynu. Mimo niezależności finansowej i dużej potrzeby wolności, ani mu się śni zmieniać miejsce zamieszkania, w którym pod czujnym okiem ojca i w duchu jego zasad (choć niekoniecznie z zamierzonym skutkiem) przysposabiany jest do roli przyszłego spadkobiercy wielu mniej czy bardziej legalnych interesów.
Stan cywilny: kawaler
Krew: czysta
Pochodzenie: Wielka Brytania. Pierworodny syn Emmanuela i Amfitryte (z d. Malfoy), wychowywany w rodowej posiadłości Prewettów, osadzonej w jednej z malowniczych okolic Londynu. Mimo niezależności finansowej i dużej potrzeby wolności, ani mu się śni zmieniać miejsce zamieszkania, w którym pod czujnym okiem ojca i w duchu jego zasad (choć niekoniecznie z zamierzonym skutkiem) przysposabiany jest do roli przyszłego spadkobiercy wielu mniej czy bardziej legalnych interesów.
Kształtowanie: ◉◉◉○○
Rozproszenie: ◉◉◉○○
Transmutacja: ◉○○○○
Zauroczenie: ◉◉◉◉○
Nekromancja: ◉○○○○
Translokacja: ◉○○○○
Percepcja: ○○○○○
Aktywność fizyczna: ◉◉○○○
Charyzma: ◉○○○○
Rzemiosło: ◉◉○○○
Wiedza przyrodnicza: ○○○○○
Wiedza o świecie: ◉○○○○
Rozproszenie: ◉◉◉○○
Transmutacja: ◉○○○○
Zauroczenie: ◉◉◉◉○
Nekromancja: ◉○○○○
Translokacja: ◉○○○○
Percepcja: ○○○○○
Aktywność fizyczna: ◉◉○○○
Charyzma: ◉○○○○
Rzemiosło: ◉◉○○○
Wiedza przyrodnicza: ○○○○○
Wiedza o świecie: ◉○○○○
Poziom spaczenia: III
Różdżka: Szpon hipogryfa, grab, 12 cali, równie giętka co właściciel w swoich przekonaniach
Zwierzę totemiczne: wiewiórka
Aura: Szara zieleń ostro przebłyskująca szmaragdem
O zdolnościach:
Przez życie idzie w rytm własnych urojeń, nęcony melodią dobrej zabawy i słodkim posmakiem wygranej, za którą odda absolutnie wszystko, łącznie z honorem, którego nie zostało mu przecież wiele. Ideałów i kompasu moralnego zwyczajnie mu brak, co w połączeniu z ochronnym płaszczykiem koneksji roztaczanym przez wpływowego ojca, przełożyło się na mylne poczucie bezkarności. Więc kłamie, oszukuje i robi tak, by koniec końców wyszło na jego. A jeśli nie wychodzi i przegrywa, dokłada wszelkich starań, by wygrany nie mógł zbyt długo triumfować.
Wystarczyło raz przyrównać życie do gry, by już nigdy więcej nie wziąć nic na poważnie. Chociaż póki co jedynie siedzi przy stoliku z resztą graczy, w głowie kiełkują już pierwsze zalążki zuchwałych pomysłów na przejęcie inicjatywy i prowadzenie rozgrywek. Rozdawanie kart, cokolwiek miałoby to znaczyć. Kreatywna głowa podsuwa kolejne pomysły, których granice wyznaczają jedynie obyczajność i prawo. Sam wciąż próbuje odkryć, co wyznacza te jego.
Przewagi:
Blondynom się nie podskakuje (bonusowa): przewaga rodziny Malfoy.
Popularność (bonusowa): w końcu nieważne jak mówią...
Bogacz (II): oprócz starych pieniędzy, Prewettowie od pokoleń dziedziczą również smykałkę do biznesu i talent do pomnażania kapitału, które przypadły w spadku i Leviemu. Poza dostępem do rodzinnych aktywów, dysponuje też małą fortuną, której dorobił się na czarodziejskich grach.
Kłamstwo (I): w przypadku Leviathana to już nawet nie wada, a patologiczna przypadłość. Kłamie, co gębę otworzy. Bo może, bo lubi, bo tak jest zabawniej. Co gorsza, robi to tak zręcznie, że i tak się nie zorientujesz.
Odwaga (I): zakrawająca już o brawurę, w połączeniu z idiotyczną wręcz ilością szczęścia częściej bywa przyczyną triumfów niż porażek.
Teleportacja (II): pozwala zaoszczędzić mu mnóstwo czasu, tak cennego przy dynamicznym trybie życia.
Zawady:
Brudny sekret (II): przemoc wydaje się być znacznie bardziej okrutna, kiedy nie można znaleźć dla niej żadnego usprawiedliwienia, żadnych okoliczności łagodzących. Nie stanął wtedy w niczyjej obronie. Nie działał w imię szlachetnych pobudek czy podniosłych ideałów. To nie był nawet zły człowiek, po prostu nie umiał pogodzić się z przegraną i słusznie wycelował oskarżycielski palec w kierunku młodego Prewetta, któremu wściekłość przysłoniła zdrowy rozsądek i obluzowała wszelkie hamulce. Leviathan z kolei znał gorsze uroki, celniej mierzył różdżką. I choć mogłoby się wydawać, że to straszna rzecz, tak po prostu pozbawić kogoś życia, koniec końców ludziom ojca trudniej było pozbyć się krwi z drewnianego parkietu niż jemu widoku martwego ciała z głowy.
Sprawę zręcznie zatuszowano, a jego ojciec zapobiegawczo wysłał na terapię. Może był to jego błąd, bo odkąd młody Prewett raz przyrównał umierających ludzi do zbijanych z łatwością pionków przewracających się na planszę, już nigdy nie mógł przestać tak o nich myśleć. A przemoc nawet z upływem czasu nie stała się mniej bezsensowna niż tamtego sierpniowego wieczora.
Nałogowy hazardzista (II): Instynktownie obracana w szczupłych palcach moneta, której zawierza wszystkie swoje życiowe decyzje. Wysłużona talia kart w wewnętrznej kieszeni marynarki i dłonie, które równie zręcznie je tasują, co później dyskretnie wsuwają w rękaw koszuli. To co, może jedna rundka?, gdy tylko jest ku temu sposobność i Założę się, że… nawet, gdy jej nie ma, a moment jest najmniej odpowiedni. Zastawianie całego majątku i własnej matki, jeśli byłoby trzeba. Dla Leviathana wszystko jest jedną wielką grą.
Wysoka stawka (I): którą on zamierza wygrać. Nawet jeśli miałby w tym celu nagiąć zasadę lub siedem.
Uparciuch (I): z zaciętością wstawionego szwagra na weselu będzie bronił swoich racji. Ma ją? Świetnie. Nie ma? W życiu się do tego nie przyzna, choćby miał wymyślić nową matematykę, wedle której dwa plus dwa wyniesie pięć.
Różdżka: Szpon hipogryfa, grab, 12 cali, równie giętka co właściciel w swoich przekonaniach
Zwierzę totemiczne: wiewiórka
Aura: Szara zieleń ostro przebłyskująca szmaragdem
O zdolnościach:
Przez życie idzie w rytm własnych urojeń, nęcony melodią dobrej zabawy i słodkim posmakiem wygranej, za którą odda absolutnie wszystko, łącznie z honorem, którego nie zostało mu przecież wiele. Ideałów i kompasu moralnego zwyczajnie mu brak, co w połączeniu z ochronnym płaszczykiem koneksji roztaczanym przez wpływowego ojca, przełożyło się na mylne poczucie bezkarności. Więc kłamie, oszukuje i robi tak, by koniec końców wyszło na jego. A jeśli nie wychodzi i przegrywa, dokłada wszelkich starań, by wygrany nie mógł zbyt długo triumfować.
Wystarczyło raz przyrównać życie do gry, by już nigdy więcej nie wziąć nic na poważnie. Chociaż póki co jedynie siedzi przy stoliku z resztą graczy, w głowie kiełkują już pierwsze zalążki zuchwałych pomysłów na przejęcie inicjatywy i prowadzenie rozgrywek. Rozdawanie kart, cokolwiek miałoby to znaczyć. Kreatywna głowa podsuwa kolejne pomysły, których granice wyznaczają jedynie obyczajność i prawo. Sam wciąż próbuje odkryć, co wyznacza te jego.
Przewagi:
Blondynom się nie podskakuje (bonusowa): przewaga rodziny Malfoy.
Popularność (bonusowa): w końcu nieważne jak mówią...
Bogacz (II): oprócz starych pieniędzy, Prewettowie od pokoleń dziedziczą również smykałkę do biznesu i talent do pomnażania kapitału, które przypadły w spadku i Leviemu. Poza dostępem do rodzinnych aktywów, dysponuje też małą fortuną, której dorobił się na czarodziejskich grach.
Kłamstwo (I): w przypadku Leviathana to już nawet nie wada, a patologiczna przypadłość. Kłamie, co gębę otworzy. Bo może, bo lubi, bo tak jest zabawniej. Co gorsza, robi to tak zręcznie, że i tak się nie zorientujesz.
Odwaga (I): zakrawająca już o brawurę, w połączeniu z idiotyczną wręcz ilością szczęścia częściej bywa przyczyną triumfów niż porażek.
Teleportacja (II): pozwala zaoszczędzić mu mnóstwo czasu, tak cennego przy dynamicznym trybie życia.
Zawady:
Brudny sekret (II): przemoc wydaje się być znacznie bardziej okrutna, kiedy nie można znaleźć dla niej żadnego usprawiedliwienia, żadnych okoliczności łagodzących. Nie stanął wtedy w niczyjej obronie. Nie działał w imię szlachetnych pobudek czy podniosłych ideałów. To nie był nawet zły człowiek, po prostu nie umiał pogodzić się z przegraną i słusznie wycelował oskarżycielski palec w kierunku młodego Prewetta, któremu wściekłość przysłoniła zdrowy rozsądek i obluzowała wszelkie hamulce. Leviathan z kolei znał gorsze uroki, celniej mierzył różdżką. I choć mogłoby się wydawać, że to straszna rzecz, tak po prostu pozbawić kogoś życia, koniec końców ludziom ojca trudniej było pozbyć się krwi z drewnianego parkietu niż jemu widoku martwego ciała z głowy.
Sprawę zręcznie zatuszowano, a jego ojciec zapobiegawczo wysłał na terapię. Może był to jego błąd, bo odkąd młody Prewett raz przyrównał umierających ludzi do zbijanych z łatwością pionków przewracających się na planszę, już nigdy nie mógł przestać tak o nich myśleć. A przemoc nawet z upływem czasu nie stała się mniej bezsensowna niż tamtego sierpniowego wieczora.
Nałogowy hazardzista (II): Instynktownie obracana w szczupłych palcach moneta, której zawierza wszystkie swoje życiowe decyzje. Wysłużona talia kart w wewnętrznej kieszeni marynarki i dłonie, które równie zręcznie je tasują, co później dyskretnie wsuwają w rękaw koszuli. To co, może jedna rundka?, gdy tylko jest ku temu sposobność i Założę się, że… nawet, gdy jej nie ma, a moment jest najmniej odpowiedni. Zastawianie całego majątku i własnej matki, jeśli byłoby trzeba. Dla Leviathana wszystko jest jedną wielką grą.
Wysoka stawka (I): którą on zamierza wygrać. Nawet jeśli miałby w tym celu nagiąć zasadę lub siedem.
Uparciuch (I): z zaciętością wstawionego szwagra na weselu będzie bronił swoich racji. Ma ją? Świetnie. Nie ma? W życiu się do tego nie przyzna, choćby miał wymyślić nową matematykę, wedle której dwa plus dwa wyniesie pięć.
Edukacja: Absolwent Hogwartu, wychowanek domu Slytherina i wieloletni przewodniczący Hogwarckiego Klubu Gargulkowego. W latach szkolnych zdecydowanie bardziej niż na ocenach, skupiony był na rozrywkach wszelakich i prowadzeniu bujnego życia towarzyskiego; aktywnie udzielał się w stowarzyszeniach zrzeszających entuzjastów gier i podejmował się organizacji turniejów międzydomowych. Egzaminy zawierzał natomiast wrodzonej błyskotliwości, oceny opatrzności Merlina, a eseje uczynnym Krukonom.
Doświadczenie: Nabywał w rodzinnych firmach, gdzie przez kilka lat zgłębiał tajniki biznesu i inwestowania pod czujnym okiem ojca.
Aktualne miejsce pracy: Prewett’s Puzzles - zajmujące się tworzeniem i produkcją czarodziejskich gier przedsiębiorstwo, które założył i w którym z powodzeniem realizuje wszelkie wytwory bujnej wyobraźni.
Rozpoznawalność: V - szeroko rozpoznawalny. Nie dzięki wybitnym osiągnięciom czy zasługom dla świata magii, a za sprawą postawionych mu w ‘62 roku zarzutów korupcji poprzez ustawianie wyników wyścigów konnych. Wieści wraz ze zdjęciem z aresztowania młodego Prewetta szybko obiegły czołowe czarodziejskie media i niepodzielnie królowały na pierwszych stronach gazet, a atmosferę skandalu jedynie podsycały plotki o niezbyt jasnych okolicznościach dyskretnego oddalenia wszelkich zarzutów i umorzenia sprawy. Sam Leviathan dzięki całemu zajściu znalazł się na świeczniku czarodziejskiej prasy, która od teraz relacjonowała jego każde drobne potknięcie: od kontrowersyjnych wypowiedzi, przez pijackie wybryki aż po mało eleganckie wybuchy złości po przegranych w kasynie siostry.
Mimo tego, że lata młodzieńczego buntu minęły bezpowrotnie, mało pochlebna łatka problematycznego dziedzica zdała się na stałe przylgnąć do młodego Prewetta. I chociaż sam wolałby być pamiętany jako najmłodszy mistrz świata w czarodziejskich szachach, nie wydaje się przejmować swoją zszarganą reputacją, w dalszym ciągu beztrosko i z dumnie uniesioną głową brylując na londyńskich salonach wśród tutejszej śmietanki towarzyskiej.
Doświadczenie: Nabywał w rodzinnych firmach, gdzie przez kilka lat zgłębiał tajniki biznesu i inwestowania pod czujnym okiem ojca.
Aktualne miejsce pracy: Prewett’s Puzzles - zajmujące się tworzeniem i produkcją czarodziejskich gier przedsiębiorstwo, które założył i w którym z powodzeniem realizuje wszelkie wytwory bujnej wyobraźni.
Rozpoznawalność: V - szeroko rozpoznawalny. Nie dzięki wybitnym osiągnięciom czy zasługom dla świata magii, a za sprawą postawionych mu w ‘62 roku zarzutów korupcji poprzez ustawianie wyników wyścigów konnych. Wieści wraz ze zdjęciem z aresztowania młodego Prewetta szybko obiegły czołowe czarodziejskie media i niepodzielnie królowały na pierwszych stronach gazet, a atmosferę skandalu jedynie podsycały plotki o niezbyt jasnych okolicznościach dyskretnego oddalenia wszelkich zarzutów i umorzenia sprawy. Sam Leviathan dzięki całemu zajściu znalazł się na świeczniku czarodziejskiej prasy, która od teraz relacjonowała jego każde drobne potknięcie: od kontrowersyjnych wypowiedzi, przez pijackie wybryki aż po mało eleganckie wybuchy złości po przegranych w kasynie siostry.
Mimo tego, że lata młodzieńczego buntu minęły bezpowrotnie, mało pochlebna łatka problematycznego dziedzica zdała się na stałe przylgnąć do młodego Prewetta. I chociaż sam wolałby być pamiętany jako najmłodszy mistrz świata w czarodziejskich szachach, nie wydaje się przejmować swoją zszarganą reputacją, w dalszym ciągu beztrosko i z dumnie uniesioną głową brylując na londyńskich salonach wśród tutejszej śmietanki towarzyskiej.
Wskazówki dla Mistrza Gry
Levi nie ma obsesji na punkcie czystości krwi, a postulaty Voldemorta nie mogłyby obchodzić go ani trochę mniej, choć rzecz jasna nie mówi o tym na głos. Lubi jednak kiedy świat płonie, no i uważa, że może dużo na tych nowych porządkach zyskać. Chciałabym wystartować od momentu, w którym jest już w Śmierckach. Zaczęło się od hojnych datków, teraz może jakieś przynieś-podaj-pozamiataj, no a w fabule chętnie go już rozkręcę i oddam do poważniejszych rzeczy.
Aha, no i zabił kiedyś typa czy dwóch, bo nerwowy jest trochę, ale poza tym to dobry chłopak, zawsze się kłania, dzień dobry mówi i nikt o tym zajściu nie powinien wiedzieć.
Jego skryte plany i pragnienia na następne miesiące to:
- lobbować Departament Magicznych Sportów i Odsłoniętych Łydek, by przeforsowali ustawę pozwalającą na wprowadzenie na rynek gier, w których można oberwać jakąś paskudną klątwą,
- odnaleźć wybrankę serca i spłodzić z nią gromadkę dzieci, którym następnie zrobi Wielką Grę o Spadek (cały, bo przegrani odpadają dożywotnio),
- nie podpaść skarbówce.
Koniec końców pewnie jedyne co mu wyjdzie to bycie klaunem, no ale macie i zróbcie z tym co chcecie, jeśli chcecie. Poza tym to nie mam wielu wymagań. Chciałabym chwilę nim pograć, więc będę wdzięczna jak mi go nie zaavadujecie zbyt szybko. No i to chyba tyle, buziaki, pa.