• Londyn
  • Świstoklik
    • Mapa Huncwotów
    • Spis lokacji
    • Kalendarium
  • Dołącz do gry
  • Zaloguj się
  • Postacie
  • Accio
  • Indeks
  • Gracze
  • Accio
Secrets of London Greater London Ulica Pokątna v
« Wstecz 1 2 3 4 5 … 10 Dalej »
[Jesień 72, 9.09 Ulica | Lukas & Helloise] Bestialstwo - zemsta

[Jesień 72, 9.09 Ulica | Lukas & Helloise] Bestialstwo - zemsta
#BigDickEnergy

When does a man die?

wiek
25
sława
V
krew
czysta
genetyka
—
zawód
Szukający Puddlemere United
Wysoki (ok. 190 cm), umięśniony mężczyzna. Kolor włosów ciemny blond, lekko roztrzepane. Jasnoniebieskie oczy. Lekko uchylone usta odsłaniają równe, białe zęby. Ubrany w koszulę, dobrze skrojoną marynarkę i dopasowane spodnie - paleta: czerń, granat, biel oraz odcienie szarości.

Lukas Nott
#1
27.04.2026, 14:04  ✶ (Ten post był ostatnio modyfikowany: 06.05.2026, 12:55 przez Lukas Nott.)  
Godzina 01.00

Pożoga nie miała kształtu, stała się normą. Czysta nienawiść zawładnęła ulicami Londynu. Niebo nad naszymi głowami, ono już dawno się rozpadło i teraz opadało w postaci pyłu, sadzy i rozgrzanych odłamków, które wbijały się w bruk. Kamienice stały w ogniu. Niektóre jeszcze się broniły, inne już tylko dogasały, zostawiając po sobie czarne szkielety. Krzyki ludzi nie ustawały. Były tłem. Stałym. Męczącym.
Lukas biegł.
Nie uciekał przed jedną sytuacją. Uciekał przed wszystkim naraz. Przed ulicami, które jeszcze kilka godzin temu były zwyczajne. Przed twarzami, które teraz wyglądały inaczej. Maski opadły. Zostało tylko to, co było pod spodem - zezwierzęcenie.
Skręcił w wąską uliczkę. Wpadł w jej cień i zatrzymał się gwałtownie, opierając dłonią o ścianę. Oddech był płytki, nierówny. Powietrze nie chciało wejść głębiej. Dym drapał gardło, a każdy wdech smakował spalenizną. Na chwilę zrobiło się ciszej. Za cicho.
Krzyk przeciął powietrze. Ostry. Bliski. Nie pierwszy tej nocy, ale ten był zbyt blisko, żeby go zignorować. Spojrzał w stronę kamienicy. Drzwi otworzyły się z hukiem. Kobieta wypadła na zewnątrz, potykając się o próg. Nie wstawała. Nie miała już siły biec. Po sekundzie wybiegli inni. Trzech. Twarze odkryte, osmolone, oczy rozpalone czymś, co dawno przestało być tylko strachem. Krzyczeli coś do siebie, przekrzykiwali się, ale sens nie miał znaczenia. Intencje były jasne. Pierwszy błysk. Zaklęcie uderzyło w jej ciało z sykiem. Szarpnęło nią. Krzyk wyrwał się natychmiast. Drugi błysk. Ciało drgnęło ponownie. W tej sytuacji nie było tu dwóch stron. Kobieta nie walczyła. Zostali tylko ci, którzy znaleźli sobie cel i realizowali bestialskie czyny.
Lukas cofnął się o krok, nie dlatego, że chciał. Ciało zrobiło to za niego. Po chwili jednak łapiąc resztki odwagi, wychylił się ponownie.
Brodaty mężczyzna stanął nad nią. Ciężki. Pochylony. Pierwszy cios spadł bez ostrzeżenia. Potem kolejny. I kolejny. Nie spieszył się. Nie wyglądał na kogoś, kto chce to szybko zakończyć.
— To twoja wina, wiedźmo! — wrzasnął. — Twoja i innych czystokrwistych śmieci!
— Ratun…! — zaczęła, jednak nim dokończyła cios trafił prosto w twarz. Głowa odskoczyła w bok. Krew rozlała się po bruku.
Obserwując to wszystko Lukas zacisnął pięść, mięśnie napięły się same. Wystarczyło już tylko postawić krok do przodu. I wtedy usłyszał szelest za plecami. Odwrócił się natychmiast, rzucając się do przodu. Złapał obcą sylwetkę i wbił ją w ścianę. Mocno. Bez miejsca na reakcję. Materiał zgniótł się pod jego dłonią. Druga ręka uniosła się odruchowo. Gotowa. W jego oczach nie było już wahania, nie było rozsądku.
— Nawet nie drgnij — warknął nisko, zaciskając uścisk i uważnie śledząc każdy ruch nieznajomego...

//Wykorzystuję przewagę Odwaga I
szamanka
Kochajcie mnie, kochajcie, wy
—
 gęstwy zieleni
I wy, senne gromady powikłanych cieni
wiek
33
sława
III
krew
czysta
genetyka
—
zawód
zielarka, twórczyni eliksirów i sztuki w drewnie
Tchnie czymś dzikim, nosi na sobie okruchy lasu: czasem we włosy zaplącze się uschnięta gałązka, czasem w materiał szaty wczepią nasiona czy wkleją niteczki pajęczyn, a czasem sama czarownica dokłada intencjonalnie atrybuty natury: ozdoby z ptasich piór, polnych kwiatów czy zwierzęcych kłów. Ciągnie się za nią woń suszonych ziół i palonych kadzideł. Kobieta szczupła i przeciętnego wzrostu (164 cm), niebieskie oczy. Długie blond włosy o średnim skręcie, rzadko ułożone i wystylizowane, zwykle znajdzie się wśród nich kołtun. Spódnice szat Helloise są długie i mają głębokie kieszenie, w których zawsze znajdzie się nieco ziarna dla ptaków. Lubi mięsiste tkaniny, warstwy, ubrania swobodnie płynące za sylwetką, nie boi się wzorów ani koloru, choć wybiera głównie barwy głębokie i niezbyt nasycone lub bliskie ziemi: zielenie, brązy, zgaszone pomarańcze. Stawia przede wszystkim na praktyczność: materiały solidne, które posłużą długie lata i nie zaszkodzi im praca w ogrodzie. Zamiast sakwy często nosi pas na wzór dawnych châtelaine, do którego na skórzanych rzemykach przymocowane są drobne przedmioty: różdżka, futeralik z nożem, woreczek soli czy miniaturowe buteleczki eliksirów, w tym zawsze jedna z solami trzeźwiącymi. Helloise nie nosi klasycznej biżuterii. Posiada jedynie ozdoby z drewnianych koralików i elementów zwierzęcych.

Helloise Rowle
#2
29.04.2026, 13:00  ✶ (Ten post był ostatnio modyfikowany: 29.04.2026, 14:35 przez Helloise Rowle.)  
Znalazłszy się samotnie w Londynie, schronienia Helloise poszukiwała w murach Kowenu, który, mimo ciemności nowiu, cieszył się podczas tragedii niezachwianą protekcją Pani Księżyca. Czarownica przemknęła w ciszy przez nawę, bliżej ołtarzy. Chroniło się tu tej nocy wielu wiernych: część błagająca o łaskę, część za łaski dziękująca, część zbyt roztrzęsiona, aby o modłach myśleć. W świątyni Helloise obmyła ręce z krwi i twarz z popiołów, i sama oddała się modlitwie, aby uspokoić nerwy nadszarpnięte przez walkę. U Bogini ofiarowała wszystkie uczynki swoje popełnione tej nocy — i miłosierne, i bezlitosne. Ofiarowała krew człowieka, którego pomogła zachować od śmierci, i krew mugolaków, których spotkała z jej strony słuszna zemsta. W ogień świątynny wrzuciła odebraną jednemu z nich różdżkę — nie zasługiwał na magię; jeśli więc co z jego brudnej mugolskiej mocy pozostało na różdżce, oczyściło się i powróciło do Pani.
I choć Helloise znalazła w miejscu kultu bezpieczeństwo, to dzieło, jakim była Spalona Noc, nazbyt mocno ściągało jej uwagę. Nie nasyciła się jeszcze widokiem znienawidzonego miasta obracanego w pył.
Swoim życiem nie chciała jednak niepotrzebnie ryzykować. Udała się więc poza główną nawę, do przeznaczonych dla kapłanów pomieszczeń w bocznych częściach świątyni, aby odszukać zaciszny kąt. Tam to weszła do jednej z niewielkich pustych salek, zamknęła za sobą starannie drzwi i położyła się na nagiej drewnianej podłodze. Słuchała odległych szmerów ludzkich głosów niesionych przez korytarze Kowenu, wdychała wszechobecną woń kadzidła i spróbowała zapaść się w głąb własnego ducha, rozdwoić, wyjść w Londyn jako nieuchwytny sen o samej sobie, którego nie dosięgnie żadna krzywda.

// rzucam nekromancję (3) na skorzystanie z eksterioryzacji (II) — jeśli się uda, napiszę to tak, że Hella zabłąka się na miejsce ataku wcześniej samym duchem i przyjrzy wstępnie sytuacji

Rzut Z 1d100 - 52
Sukces!


Wysączyła się powoli z powłoki fizycznej. Obejrzała krótko na swoje ciało pozostawione bezwładnie niby zwłoki na kowenowej podłodze, po czym odeszła. Udała się oglądać Londyn i wzbijające się zeń w czarny przestwór płomienie. Przechodziła przez ogień, a on nie dostrzegał jej ulotnej obecności. Wędrowała ulicami, oglądała dziesiątki oblicz przemocy. Dotarła tak na Pokątną, gdzie wśród ludzi krążyło i tych trzech mężczyzn. Nie uciekali przed niczym; dokładnie wiedzieli, dokąd idą. Zjawa podążyła za nimi, zainteresowana tym, o czym tak nienawistnie mówili. Jasnym szybko się stało, że ów brodaty jegomość, mugolak, wołali go Billy, od dawna już nie znosił tej czystokrwistej kurwy z przeciwka. Utruła mu życie, założyła sprawę w Ministerstwie za notoryczne zakłócanie porządku w sąsiedztwie. Przeszkadza jej, że on popija. Teraz jeszcze te ataki: to, co się tu dzieje, takie wywłoki jak ona upewni, że im wszystko wolno. Nie wolno, miarka się przebrała. Wtórowali mu w tej nienawiści, racja, racja, Billy, to się jej, kurwa, należy. Czasem wypić normalna rzecz. Zjawa wchodziła za mężczyznami bezszelestnie po schodach kamienicy i słuchała, że baba Billy’ego z dzieciakami odstawiona dawno do teściowej w Yorkshire. Tam nie płonie. Jest bezpiecznie.
Gdy załomotali do drzwi nieprzeczuwającej niczego kobiety, duch za ich plecami rozpłynął się.
Helloise otworzyła oczy. Widziała nad sobą znów sufit kowenowej salki, czuła świątynne kadzidło.
Była już tej nocy świadkiem czegoś podobnego. I tak jak wówczas zareagowała, tak zamierzała i teraz spojrzeć z bliska. Wychodząc ze świątyni, zabrała ze swojego koszyka kilka fiolek eliksirów leczniczych. Straciła wcześniej tej nocy płaszcz; została jej lekka bluzka w kwiatowe hafty i okrwawiona spódnica, pożyczyła więc od jednej ze znajomych kapłanek pelerynę ozdobioną kowenową symboliką.
Deportowała się na upatrzone miejsce i… brakło jej tchu. Nie uczyniła bowiem więcej niż kilka kroków w głąb uliczki, gdy została rzucona na ścianę. Na moment serce czarownicy zabiło szybciej ze strachu, że wpadła prosto w łapy mugolaków, lecz gdy uniosła na tego człowieka rozognione spojrzenie wściekłych oczu, nie rozpoznała w nim żadnego spośród tamtych.
Wciąż miała różdżkę w dłoni. Mogła próbować się bronić.
— Nie jesteś z nimi — wycedziła na tyle cicho, żeby nie zwrócić na nich przedwcześnie uwagi. Spojrzała kątem oka na jego rękę gotową zadać jej cios i zacisnęła mocniej palce na różdżce. — Z kim jesteś?
Gdy usłyszała kolejny mrożący krew w żyłach odgłos uderzenia wymierzonego w tamtą kobietę, spięła się jeszcze bardziej.
— Billy ma ciężką pięść. — Opuściła na chwilę powieki, jakby to miało moc usunąć z głowy bestialskie dźwięki. — Billy ma żonę — zaczęła powoli, otwierając oczy, które teraz nieruchomo utkwiła w Nottcie — ma dzieci, ukrywają się gdzieś w Yorkshire. Myślisz, że on wie, że może do nich nie wrócić?


dotknij trawy
#BigDickEnergy

When does a man die?

wiek
25
sława
V
krew
czysta
genetyka
—
zawód
Szukający Puddlemere United
Wysoki (ok. 190 cm), umięśniony mężczyzna. Kolor włosów ciemny blond, lekko roztrzepane. Jasnoniebieskie oczy. Lekko uchylone usta odsłaniają równe, białe zęby. Ubrany w koszulę, dobrze skrojoną marynarkę i dopasowane spodnie - paleta: czerń, granat, biel oraz odcienie szarości.

Lukas Nott
#3
30.04.2026, 17:32  ✶ (Ten post był ostatnio modyfikowany: 30.04.2026, 17:54 przez Lukas Nott.)  
Mężczyzna również zareagował na kolejne uderzenie, a na jego twarzy przemknęło wyraźne zagubienie. Przez krótką chwilę nie wiedział już, co powinien zrobić: rzucić się w stronę napastników, nadal przyciskać tajemniczą kobietę do ściany czy po prostu zwiać. Czas jednak rozpadł się na sekundy, a każda z nich mogła kosztować czyjeś życie.
— Jestem, kurwa normalny… — wyrzucił z siebie w końcu i rozluźnił uścisk.
Zaraz potem spojrzał w oczy kobiety.
— Jeśli ty też, to mi pomóż.
Nie zaczekał na odpowiedź. Z różdżką wyciągniętą przed siebie wybiegł z uliczki i wkroczył na główny trakt. Serce uderzyło tak mocno, jakby chciało wyrwać się z jego klatki piersiowej. Zatrzymał się dopiero w świetle jednej z latarni i pozwolił, by jej blask padł mu na twarz. Musiał wyglądać jak ktoś, kto wiedział, co robi. Jak ktoś, za kim stało coś więcej niż strach, desperacja i jeden rozpaczliwy impuls.
— Dość! Zostawcie ją! — krzyknął, a jego głos przeciął ulicę.
Trzej napastnicy odwrócili się natychmiast, agresywnie spoglądając na nowo przybyłego.
Lukas uniósł różdżkę wyżej. Palce zadrżały mu ledwie zauważalnie, ale nie cofnął się. Nie mógł. Gdyby zrobił choć jeden krok w tył, wszystko, co zamierzał powiedzieć, straciłoby ciężar. Przesunął wzrokiem po twarzach mężczyzn, ale nie spojrzał na pobitą kobietę. Bał się, że jeśli zobaczy krew, strach i bezwład jej ciała, odwaga opuści go równie szybko, jak się pojawiła.
Zatrzymał spojrzenie na tym, który musiał być Billym. A przynajmniej tak podpowiedział mu ślepy traf, przeplatany z niepewnymi słowami od nieznajomej.
— Aurorzy już tu pędzą — skłamał.
Cisza, która zapadła po tych słowach, okazała się cięższa niż krzyk.
— A ty… Billy, tak? Dobrze cię znam — ciągnął, nadając sile głosu chłodną pewność. — Masz żonę. Masz dzieci. Wszyscy w Yorkshire, prawda?
Napastnik drgnął. To wystarczyło. Lukas uchwycił ten ruch.
— Myślisz, że co im powiedzą, jeśli dzisiaj nie wrócisz? Że ojciec dał się złapać, bo musiał skatować bezbronną kobietę na środku ulicy?

//Wykorzystuję przewagi Odwaga I, Kłamstwo I

Rzut Z 1d100 - 3
Akcja nieudana


Przez ułamek sekundy mogło się wydawać, że trafił. Że imię, żona, dzieci i Yorkshire rozcięły coś pod skórą napastnika. Ale to wahanie zgasło równie szybko, jak się pojawiło.
Twarz Billy’ego stężała. W oczach nie pojawił się strach tylko furia, gęsta i ślepa, jakby Lukas nie dotknął jego sumienia, lecz wbił palce prosto w otwartą ranę. Mężczyzna zacisnął szczękę tak mocno, że na czole pojawiła się żyła.
— Tego skurwiela sam zabiję! — warknął.
I ruszył na Lukasa. Nie powoli. Nie ostrożnie. Rzucił się do przodu z czystą, zwierzęcą wściekłością, skracając dystans szybciej, niż Lukas zdążył wypowiedzieć zaklęcie. Światło latarni rozlało się po jego twarzy, wykrzywionej gniewem, a ciężkie kroki odbiły się od bruku.
szamanka
Kochajcie mnie, kochajcie, wy
—
 gęstwy zieleni
I wy, senne gromady powikłanych cieni
wiek
33
sława
III
krew
czysta
genetyka
—
zawód
zielarka, twórczyni eliksirów i sztuki w drewnie
Tchnie czymś dzikim, nosi na sobie okruchy lasu: czasem we włosy zaplącze się uschnięta gałązka, czasem w materiał szaty wczepią nasiona czy wkleją niteczki pajęczyn, a czasem sama czarownica dokłada intencjonalnie atrybuty natury: ozdoby z ptasich piór, polnych kwiatów czy zwierzęcych kłów. Ciągnie się za nią woń suszonych ziół i palonych kadzideł. Kobieta szczupła i przeciętnego wzrostu (164 cm), niebieskie oczy. Długie blond włosy o średnim skręcie, rzadko ułożone i wystylizowane, zwykle znajdzie się wśród nich kołtun. Spódnice szat Helloise są długie i mają głębokie kieszenie, w których zawsze znajdzie się nieco ziarna dla ptaków. Lubi mięsiste tkaniny, warstwy, ubrania swobodnie płynące za sylwetką, nie boi się wzorów ani koloru, choć wybiera głównie barwy głębokie i niezbyt nasycone lub bliskie ziemi: zielenie, brązy, zgaszone pomarańcze. Stawia przede wszystkim na praktyczność: materiały solidne, które posłużą długie lata i nie zaszkodzi im praca w ogrodzie. Zamiast sakwy często nosi pas na wzór dawnych châtelaine, do którego na skórzanych rzemykach przymocowane są drobne przedmioty: różdżka, futeralik z nożem, woreczek soli czy miniaturowe buteleczki eliksirów, w tym zawsze jedna z solami trzeźwiącymi. Helloise nie nosi klasycznej biżuterii. Posiada jedynie ozdoby z drewnianych koralików i elementów zwierzęcych.

Helloise Rowle
#4
06.05.2026, 12:16  ✶ (Ten post był ostatnio modyfikowany: 06.05.2026, 12:18 przez Helloise Rowle.)  
Normalna. Słowo, które od zawsze było używane wyłącznie przeciwko Helloise; w cudzych ustach zapowiadało dla niej wyłącznie nową udrękę związaną z niedopełnieniem kanonicznej normalności. Lecz gdy wypowiadała je sama…
— Jestem normalna. — Uśmiechnęła się, bo słowo smakowało wybornie.
Nie rwała się wcale do przodu. Korzystała z tego, że Lukas ściągnął na siebie pełnię uwagi, że z takim rozmachem wkroczył w scenę. Wiedźma trzymała się z tyłu za nim, bliżej kamienicznych murów niż środka drogi. Korzystała z przywileju obserwatora, który może wycofać się wciąż w każdej chwili, mimo że i ona została wkrótce zauważona. Choć budziła swoją obecnością podejrzenie i czujność, to w tych pierwszych momentach przeciwnicy skupieni byli wyłącznie na brawurowym wybawicielu, nie cichej drobnej postaci, która wślizgnęła się w ulicę niemal ukradkiem.
Kobieta śledziła biernie z boku poczynania Notta, słuchała tego, co mówi, lecz wzrok jej uciekał ku ofierze napaści. Nie mogła oderwać od niej oczu, mimo że ów widok przepełniał ją na wskroś bólem, jakąś makabryczną odmianą empatii dla cierpiących. Co za nieszczęsne stworzenie. Nad głową Helloise huczały mocne słowa Lukasa, a ona błądziła po sińcach kwitnących na puchnącej twarzy kobiecej, po strzępach poszarpanej sukni i po tej krwi, co pobroczyła rozbite wargi. Tyle soczystego życia już z niej wydusili. Nieszczęsne stworzenie, o, nieszczęsne. Widok przewracał coś w czarownicy, ściskał nieprzyjemnie wnętrzności, a jednak patrzyła wciąż pociągana tą wstydliwą dla wielu fascynacją, co budzi się w człowieku, gdy ogląda on horror z dystansu. Gdy sam czuje się bezpieczny…
Była bezpieczna do czasu. Bo gdy czarownica usłyszała warknięcie i ciężki łomot butów Billy’ego dudniący o bruk, moment prysł, a krew i w jej żyłach szybciej zaszumiała. Zbliżając się do Lukasa, mugolak zbliżał się i do niej. Helloise kurczowo ścisnęła różdżkę. Zrobiła kilka pokracznych kroków w bok, próbowała jeszcze bardziej wtulić się w mur — lecz na próżno, już ściągnęła uwagę pozostałych dwóch mężczyzn. Jeden wciąż przytrzymywał zaatakowaną kobietę, drugi przebierał nerwowo palcami. Szykował się do czegoś. I patrzył wprost na nią.

Billy — ciężki i wielki, ale sprawny. Nie ustępował wiele Lukasowi. Tam, gdzie Nott był szybki, Billy nadrabiał siłą wynikłą z masywnej postury: jego pięści rzeczywiście spadały ciężko. I ta właśnie prawa pięść napastnika wystrzeliła, aby sięgnąć ciosem głowy Lukasa. Brakowało jednak tym pięściom wprawy w faktycznej walce.

// Dlatego też Billy’emu damy statystykę AF4, lecz za brak walki wręcz, którą Lukas posiada, Billy dostanie do każdej próby karę -10, bo jednak wali na oślep. Rzucam tutaj na pierwszy atak tego NPC.
Rzut PO 1d100-10 - 30 -10 = 20
Akcja nieudana

Helloise tymczasem mierzyła bystrym wzrokiem pozostałych mugolaków. Niepewni byli wciąż, czy czekać, aż sprawa zostanie załatwiona, czy próbować rozszerzyć bilans tej nocy o kolejną ofiarę. Widziała czarownica to niezdecydowanie w ich oczach i ruchach, i spróbowała pomóc podjąć im decyzję:
— Słyszeliście! Nie plączcie się walczącym pod nogi — zawołała, siląc się na możliwie autorytatywny ton, mimo że nie mogła w nerwach w pełni ufać swojemu głosowi. Liczyła na to, że mężczyźni nie odważą się przeciskać koło walczących, którzy kotłowali się na drodze między nimi a Helloise.


// Rzucam charyzmę na to, czy uda mi się przekonać dwóch panów, żeby nie pchali się do mnie przez bójkę.
Rzut N 1d100 - 84
Sukces!

Mugolacy łypnęli okiem na prowodyra całej akcji, i znów na kobietę. Na razie nie podjęli żadnej akcji, trwając w pełnym gotowości niezdecydowaniu.


dotknij trawy
#BigDickEnergy

When does a man die?

wiek
25
sława
V
krew
czysta
genetyka
—
zawód
Szukający Puddlemere United
Wysoki (ok. 190 cm), umięśniony mężczyzna. Kolor włosów ciemny blond, lekko roztrzepane. Jasnoniebieskie oczy. Lekko uchylone usta odsłaniają równe, białe zęby. Ubrany w koszulę, dobrze skrojoną marynarkę i dopasowane spodnie - paleta: czerń, granat, biel oraz odcienie szarości.

Lukas Nott
#5
06.05.2026, 14:19  ✶ (Ten post był ostatnio modyfikowany: 06.05.2026, 14:46 przez Lukas Nott.)  
Widząc szarżującego Billy’ego, Lukas nie cofnął się ani o krok. Ciało zareagowało instynktownie. Uniósł dłonie do gardy, schował brodę niżej i napiął barki. To nie był ring, tylko bruk, dym i człowiek, który chciał go roznieść siłą rozpędu, ale pewne odruchy działały wszędzie tak samo. Cios Billy’ego poszedł szeroko, mocno, zbyt czytelnie. Lukas zobaczył ruch barku i ciężar przeniesiony za wcześnie na przednią nogę. Nie odskoczył daleko, zrobił krótki unik w lewo, schodząc z linii uderzenia, tak że pięść przecięła powietrze obok jego głowy. Skrócił dystans od razu, zanim Billy zdążył odzyskać równowagę. Lewa stopa weszła mocniej w bruk, biodro obróciło się za ruchem, a lewy sierp poszedł nisko, krótko i ciasno. Nie celował w głowę. Szukał miękkiego miejsca pod prawymi żebrami przeciwnika, tam, gdzie dobrze trafiony cios potrafił odebrać oddech i złożyć człowieka wpół szybciej niż jakiekolwiek zaklęcie.

// Rzucam Aktywność fizyczną rozwijając przewagę walki wręcz I przeciwko napastnikowi.
Rzut PO 1d100 - 45
Sukces!


Pięść weszła czysto. Uderzenie było krótkie, ale ciężkie, napędzone całym impetem wejścia w półdystans. Billy wydał z siebie zduszony, urwany dźwięk, bardziej podobny do gwałtownego wypchnięcia powietrza niż krzyku. Jego ciało zareagowało od razu. Bark opadł, łokieć instynktownie zszedł niżej, a wielka sylwetka na ułamek sekundy straciła ten rozpęd, którym przed chwilą próbowała zmiażdżyć Notta. Lukas poczuł to natychmiast. Ten moment, w którym przeciwnik przestaje nacierać, a zaczyna walczyć z własnym oddechem. Nie było czasu, żeby się tym nacieszyć. Nie było miejsca na satysfakcję. Jeśli Billy dostałby sekundę więcej, mógłby złapać dystans, zamachnąć się znowu albo po prostu wejść w niego masą. Nott dokręcił prawą stopę, bark poszedł za ruchem, a prawa pięść wystrzeliła prosto, krótko i bez ozdobników. Nie był to dziki zamach, tylko szybki, twardy cios wyprowadzony z bliska, dokładnie w chwili, gdy Billy pochylał się po trafieniu pod żebra. Prawy wszedł w nos. Głowa napastnika odskoczyła gwałtownie do tyłu, a pod palcami Lukasa mignęło nieprzyjemne uczucie trafienia w chrząstkę i kość. Billy zachwiał się, ciężko. Z nosa natychmiast puściła się krew, ciemna w świetle latarni, spływająca na górną wargę i brodę. Przez krótką chwilę wyglądał na bardzo zaskoczonego. Lukas cofnął pięść do twarzy i nie ruszył za nim bezmyślnie. Wrócił do gardy, serce waliło mu jak oszalałe, knykcie zapiekły od uderzenia. Teraz liczyło się tylko to, czy Billy cofnie się, czy rzuci na niego jeszcze raz.
szamanka
Kochajcie mnie, kochajcie, wy
—
 gęstwy zieleni
I wy, senne gromady powikłanych cieni
wiek
33
sława
III
krew
czysta
genetyka
—
zawód
zielarka, twórczyni eliksirów i sztuki w drewnie
Tchnie czymś dzikim, nosi na sobie okruchy lasu: czasem we włosy zaplącze się uschnięta gałązka, czasem w materiał szaty wczepią nasiona czy wkleją niteczki pajęczyn, a czasem sama czarownica dokłada intencjonalnie atrybuty natury: ozdoby z ptasich piór, polnych kwiatów czy zwierzęcych kłów. Ciągnie się za nią woń suszonych ziół i palonych kadzideł. Kobieta szczupła i przeciętnego wzrostu (164 cm), niebieskie oczy. Długie blond włosy o średnim skręcie, rzadko ułożone i wystylizowane, zwykle znajdzie się wśród nich kołtun. Spódnice szat Helloise są długie i mają głębokie kieszenie, w których zawsze znajdzie się nieco ziarna dla ptaków. Lubi mięsiste tkaniny, warstwy, ubrania swobodnie płynące za sylwetką, nie boi się wzorów ani koloru, choć wybiera głównie barwy głębokie i niezbyt nasycone lub bliskie ziemi: zielenie, brązy, zgaszone pomarańcze. Stawia przede wszystkim na praktyczność: materiały solidne, które posłużą długie lata i nie zaszkodzi im praca w ogrodzie. Zamiast sakwy często nosi pas na wzór dawnych châtelaine, do którego na skórzanych rzemykach przymocowane są drobne przedmioty: różdżka, futeralik z nożem, woreczek soli czy miniaturowe buteleczki eliksirów, w tym zawsze jedna z solami trzeźwiącymi. Helloise nie nosi klasycznej biżuterii. Posiada jedynie ozdoby z drewnianych koralików i elementów zwierzęcych.

Helloise Rowle
#6
14.05.2026, 12:33  ✶ (Ten post był ostatnio modyfikowany: 14.05.2026, 12:38 przez Helloise Rowle.)  
Polała się krew. Billy’ego skręciło w pół. Jego kompani widzieli wyraźnie, że sytuacja nie wygląda dla chłopa dobrze, ale wcale nie rwali się mu pomagać, nawet jeśli w międzyczasie prowodyr mógł zmienić zdanie co do tego, czy taka pomoc by mu się przydała. Na przeorganizowanie grupy nie było zresztą przestrzeni.
Rozbity Billy miał jedno dobre wyjście (poza wycofaniem się, a to rozwścieczonemu napastnikowi do głowy nawet nie przyszło): musiał postawić wszystko na swój rozmiar i powalić Lukasa na ziemię. Zebrał się więc w sobie i rzucił na Notta, próbując wziąć go w klincz i zabrać ze sobą na bruk.

// Na tęże akcję rzucam zatem AF dla tego NPC; utrzymuję modyfikator, bo teraz nie dość, że chłop niekompetentny, to jeszcze obity.
Rzut PO 1d100-10 - 88 -10 = 78
Sukces!

Kompani Billa tymczasem nie próżnowali. Facet mógł sobie załatwiać porachunki, z kim chciał. Oni zaś mieli wciąż w rękach bezbronną ofiarę, a Lukas swoimi umiejętnościami walki wręcz wzbudził w nich niebezpodstawne obawy. Jeśli tu jeszcze chwilę biernie postoją, będą następni i wszystko jak krew w piach. Wiać? Zabrnęli już w sprawy za głęboko; nie leżało im teraz ot tak odejść z niczym. Mogli walczyć — ale po co im taki problem, skoro Billy sam zdecydował się zrobić z siebie kozła ofiarnego w imię urażonej dumy?
Dwóch pozostałych mugolaków szybko dogadało się więc między sobą, po czym podnieśli napadniętą kobietę z bruku. Zaczęli wlec pobitą nieszczęśnicę z powrotem do kamienicy, aby zabarykadować się z nią w jej mieszkaniu i tam dokończyć, co zaczęli. Bezwolnie ciągnięta kobieta potykała się, nie próbowała już nawet walczyć; chrapliwie łapała powietrze w płuca między kolejnymi spazmami szlochu.
Helloise obserwowała to z bezpiecznej odległości. Gdy zobaczyła, dokąd agresorzy się kierują, nietrudno było jej się domyślić, jaką decyzję podjęli.
Stała zbyt daleko od nich, aby skutecznie zareagować. Musiała się przemieścić bliżej lub… zniknąć. Wciąż mogła zniknąć. Nie trzymało jej tu poczucie obowiązku, nie trzymała jej tu przyzwoitość ani prośba Lukasa… trzymało ją współczucie i gniew. To im pozwoliła się kierować.
Czarownica przemknęła prędko obok walczących, a znalazłszy się w odpowiedniej odległości od kamienicy, wyciągnęła różdżkę i zaklęciem spróbowała zatrzasnąć przed mężczyznami drzwi, zanim znikną z kobietą wewnątrz budynku.

// Rzucam dla siebie na translokację.
Rzut O 1d100 - 88
Sukces!

O cichej obecności Helloise bynajmniej nikt w tym czasie nie zapomniał. Jeden z dwóch mugolaków ujrzał ją kątem oka, gdy zbliżyła się do nich. Miał więc czas zareagować, jeśli ujrzał, że wrota kamienicy się poruszyły.

// Zatem jeśli mi się udało, mugolak rzuca kontrzaklęcie z tego samego poziomu statystyki translokacji, żeby odbić drzwi z powrotem.
Rzut O 1d100 - 35
Akcja nieudana

Drzwi zamknęły się z trzaskiem przed napastnikami i w pierwszej chwili mężczyźnie nie udało się ich odbić. Drugi nie spróbował nawet, ponieważ trzymał ofiarę. Spędzą więc kolejne cenne sekundy na ulicy, narażeni atak.


dotknij trawy
#BigDickEnergy

When does a man die?

wiek
25
sława
V
krew
czysta
genetyka
—
zawód
Szukający Puddlemere United
Wysoki (ok. 190 cm), umięśniony mężczyzna. Kolor włosów ciemny blond, lekko roztrzepane. Jasnoniebieskie oczy. Lekko uchylone usta odsłaniają równe, białe zęby. Ubrany w koszulę, dobrze skrojoną marynarkę i dopasowane spodnie - paleta: czerń, granat, biel oraz odcienie szarości.

Lukas Nott
#7
14.05.2026, 13:05  ✶ (Ten post był ostatnio modyfikowany: 15.05.2026, 10:45 przez Lukas Nott.)  
Billy szedł na niego całym ciężarem. Nie było w tym już żadnej techniki, żadnego ciosu, żadnej myśli poza brutalnym parciem naprzód. Wielkie ramiona zamknęły dystans, zanim Lukas zdążył odsunąć się na tyle, by znów pracować pięściami. Poczuł na sobie masę napastnika, mokry od krwi oddech, bark wbijający się w brzuch i ręce szukające uchwytu gdzieś na jego plecach. Lukas napiął nogi, próbując nie dać się natychmiast przewrócić, ale impet Billy’ego był zbyt ciężki, zbyt szybki. Nie starczyło czasu. Bruk uciekł mu spod stóp o pół kroku. Ich ciała przykleiły się do siebie w szarpanym klinczu. Kiedy poczuł, że Billy zabiera go w podróż na ziemię, zareagował instynktownie. Jedna ręka poszła nisko, szukając szyi napastnika. Przedramię wsunęło się pod brodę Billy’ego, tam, gdzie krew z rozbitego nosa spływała już na skórę i kołnierz. Druga dłoń próbowała zamknąć chwyt, znaleźć nadgarstek, dociągnąć nacisk, zanim masa przeciwnika całkiem przełamie jego pozycję. Jeśli mieli runąć, Lukas chciał zabrać Billy’ego ze sobą tak, żeby ten spadał już z gardłem uwięzionym w duszeniu.

// Rzucam Aktywność fizyczną rozwijając przewagę walki wręcz I przeciwko napastnikowi.
Rzut PO 1d100 - 61
Sukces!


Chwyt się domknął. Billy runął razem z nim, ale tym razem to nie on nadawał całemu upadkowi sens. Lukas opadł ciężko na plecy, powietrze na moment uleciało mu z płuc, przed oczami błysnęły mu kolorowe plamy, lecz przedramienia nie puścił. Zamiast tego, zacisnął klincz jeszcze mocniej. Billy szarpnął się natychmiast. Wielkie dłonie zaczęły bić na oślep po kurtce, gdzieś nie celnie trafiając po ramionach. Nie robiło to jednak większego wrażenia na Nott’cie, ktróy skręcił ciało, ciągnąc szyję Billy’ego ciaśniej na siebie, tak żeby każda próba wyrwania się jeszcze bardziej zamykała mu gardło. Napastnik charczał, pluł krwią z rozbitego nosa, próbował wstać, ale kolana rozjechały mu się po bruku, odbierając ostatnią szansę na ucieczkę. Lukas nie mówił nic. Nie groził, nie przeklinał, nie dawał mu szansy się poddać. Zacisnął zęby i trzymał, czując desperackie, coraz bardziej nierówne ruchy. Billy walczył jeszcze przez kilka długich sekund, ciężko, zwierzęco, z paznokciami drapiącymi materiał. Potem jego zapał zaczął pękać. Szarpnięcia zrobiły się krótsze. Słabsze. Lukas dalej podtrzymywał gilotynę, a Billy wygiął się gwałtownie. Buty zaskrobały o bruk. Ręka, która przed chwilą waliła Lukasa po barku, osunęła się bezwładnie. Przez moment zostało tylko chrapliwe, urwane rzężenie, mokre od krwi i śliny. Potem i ono zgasło.
Po chwili bezwładne ciało napastnika zostało zepchnięte. Billy już się nie podnosił. Leżał na bruku z twarzą umazaną krwią i głową odchyloną pod nienaturalnym kątem. Lukas przekręcił się na bok, łapiąc powietrze krótkimi, poszarpanymi haustami, po czym zebrał się w sobie i siadł na dupie. Następnie zgrabnym ruchem, uklęknął przed przeciwnikiem i zaczął go przeszukiwać. Kieszenie, pas, wewnętrzna strona kurtki. Palce natrafiły na różdżkę. Wyciągnął ją, spojrzał na nią krótko, a potem bez wahania złamał ją w pół. Drewno najpierw jęknęło cicho, naprężone do granic, a potem pękło z suchym trzaskiem. Zniszczone fragmenty cisnął gdzieś w bok.
W tym samym czasie dźwięk odbił się od ścian zaułka ostro i głucho, jak uderzenie wieka trumny. Mężczyzna, który próbował je odbić zaklęciem, przez ułamek sekundy stał z różdżką wyciągniętą przed siebie, jakby nie od razu zrozumiał, że magia go nie posłuchała. Dopiero potem twarz stężała mu brzydko. Usta rozciągnęły się w grymasie, w którym było więcej upokorzenia niż złości. Drugi trzymał kobietę przy sobie, z ramieniem zaciśniętym wokół jej barków i szyi, ale teraz też spojrzał w bok. Na Helloise.
— Chyba sobie żartujesz, paniusiu — syknął pierwszy.
Głos miał niski, plując od gniewu.
— Odłóż różdżkę — powiedział, robiąc krok ku niej. — Grzecznie. Zanim zrobi się nieprzyjemnie.
W tym czasie drugi z napastników nerwowo próbował wyciągnąć jakiś przedmiot z kieszeni płaszcza.
szamanka
Kochajcie mnie, kochajcie, wy
—
 gęstwy zieleni
I wy, senne gromady powikłanych cieni
wiek
33
sława
III
krew
czysta
genetyka
—
zawód
zielarka, twórczyni eliksirów i sztuki w drewnie
Tchnie czymś dzikim, nosi na sobie okruchy lasu: czasem we włosy zaplącze się uschnięta gałązka, czasem w materiał szaty wczepią nasiona czy wkleją niteczki pajęczyn, a czasem sama czarownica dokłada intencjonalnie atrybuty natury: ozdoby z ptasich piór, polnych kwiatów czy zwierzęcych kłów. Ciągnie się za nią woń suszonych ziół i palonych kadzideł. Kobieta szczupła i przeciętnego wzrostu (164 cm), niebieskie oczy. Długie blond włosy o średnim skręcie, rzadko ułożone i wystylizowane, zwykle znajdzie się wśród nich kołtun. Spódnice szat Helloise są długie i mają głębokie kieszenie, w których zawsze znajdzie się nieco ziarna dla ptaków. Lubi mięsiste tkaniny, warstwy, ubrania swobodnie płynące za sylwetką, nie boi się wzorów ani koloru, choć wybiera głównie barwy głębokie i niezbyt nasycone lub bliskie ziemi: zielenie, brązy, zgaszone pomarańcze. Stawia przede wszystkim na praktyczność: materiały solidne, które posłużą długie lata i nie zaszkodzi im praca w ogrodzie. Zamiast sakwy często nosi pas na wzór dawnych châtelaine, do którego na skórzanych rzemykach przymocowane są drobne przedmioty: różdżka, futeralik z nożem, woreczek soli czy miniaturowe buteleczki eliksirów, w tym zawsze jedna z solami trzeźwiącymi. Helloise nie nosi klasycznej biżuterii. Posiada jedynie ozdoby z drewnianych koralików i elementów zwierzęcych.

Helloise Rowle
#8
21.05.2026, 17:54  ✶ (Ten post był ostatnio modyfikowany: 21.05.2026, 18:08 przez Helloise Rowle.)  
Słyszała gruchnięcie, gdy ciała uderzyły o bruk. Słyszała potworne harczenie duszonego człowieka wybijające się wśród trzaskania ognia oraz docierającego od czasu do czasu z oddali huku walących się budynków. Odruchowo jej oczy na krótki moment wybiegły ku zwartym w walce mężczyznom, lecz prędko powróciły tam, gdzie stały problemy własne Helloise w postaci dwóch pozostałych mugolaków.
Zwróciła na siebie ich uwagę, postawiła się sama w ich zasięgu. Widziała wycelowany w siebie gniew, zły wzrok kogoś, kto był gotów krzywdzić. Nic szlachetnego w ich twarzach. Pyski zdziczałych prymitywnych zwierząt. Lecz nie tylko ich spojrzenia czuła na sobie, a również to trzecie, należące do ściśniętej przez jednego z nich kobiety. Zza kotary rozczochranych włosów patrzyły na nią młode oczy, w których tliła się ostatnia, desperacka nadzieja. Nawet przez brud, krew i sińce dostrzegało się, że była młodą, piękną kobietą — takie cierpiały w oczach wielu najwdzięczniej.
Przez krótki moment Helloise nie wiedziała, co zrobić. Widząc zbliżającego się mężczyznę, zastygła w bezruchu, jakby próbowała odwlec w ten sposób konfrontację, która była już na tym etapie nieunikniona. A jednak ta czarownica nie była wojownikiem. Wahała się niemal do ostatniej chwili.
Umilkła szamotnina za jej plecami. Usłyszała trzask łamanej różdżki.
Nie było już czasu na myślenie. Kto inny przetarł tej nocy szlaki i ustanowił prawo dla mugolaków. Mieli płonąć… Niech płoną.
Helloise poruszyła wciąż wyciągniętą różdżką, chcąc wyczarować płomień, który sięgnie podchodzącego do niej człowieka.

// rzut kształtowanie na wyczarowanie płomienia
Rzut N 1d100 - 32
Akcja nieudana


Z różdżki poleciały ledwie smętne iskry. Przerażona porażką czarownica cofnęła się o krok, czując, że serce zabiło jej mocniej i zamarło na moment.
W obliczu próby ataku mugolak nie zamierzał pozostać dłużny. Podniósł własną różdżkę i zamaszystym ruchem wyprowadził zaklęcie mające cisnąć czarownicą o ścianę kamienicy.

// rzut dla NPC na translokację (2k), żeby odrzucić Helę
Rzut N 1d100 - 77
Sukces!


Siła zaklęcia zmiotła Helloise na drugą stronę ulicy, gdzie gruchnęła plecami o ceglany mur, tracąc dech w piersiach. Padła na bruk, amortyzując się jedną ręką, co nie pomogło jej wiele. W drugiej dłoni wciąż kurczowo ściskała różdżkę.
Kilka pierwszych oddechów bolało, były płytkie, niewystarczające. Ledwie jednak wyszła z pierwszego szoku, czarownica zebrała się z chodnika do siadu, a następnie niezgrabnie wstała. Strach przyćmił gniew. Teraz dopiero zapragnęła zemsty.


dotknij trawy
#BigDickEnergy

When does a man die?

wiek
25
sława
V
krew
czysta
genetyka
—
zawód
Szukający Puddlemere United
Wysoki (ok. 190 cm), umięśniony mężczyzna. Kolor włosów ciemny blond, lekko roztrzepane. Jasnoniebieskie oczy. Lekko uchylone usta odsłaniają równe, białe zęby. Ubrany w koszulę, dobrze skrojoną marynarkę i dopasowane spodnie - paleta: czerń, granat, biel oraz odcienie szarości.

Lukas Nott
#9
22.05.2026, 12:31  ✶ (Ten post był ostatnio modyfikowany: 22.05.2026, 12:44 przez Lukas Nott.)  
Mężczyzna zrobił kilka kroków w stronę Heloise, powoli, z obrzydliwą pewnością drapieżnika, który uznał już ofiarę za swoją. Oblizał usta, niecierpliwie, niemal łapczywie. Sukces poprzedniego zaklęcia napompował go pychą do granic rozsądku, dlatego teraz czuł tę lepką satysfakcję człowieka, któremu wydawało się, że może zrobić wszystko.
— No i co teraz, paniusiu? — syknął, zatrzymując się kilka kroków od niej. — Już nie taka odważna?
Uśmiech rozciągnął mu usta krzywo, brzydko, odsłaniając rząd krzywych, zżółkniętych zębów. Uniósł różdżkę odrobinę wyżej, gotów cisnąć kolejne zaklęcie prosto w kobietę. Wtedy usłyszał tupot.
Najpierw jeden głuchy odgłos. Potem drugi. Potem cała seria ciężkich, gwałtownych uderzeń podeszw o bruk, coraz bliższych, coraz szybszych. Nie odwrócił się od razu. Zmarszczył tylko brwi, zirytowany, jak pies wyrwany znad świeżego mięsa. Ten dźwięk nie pasował do jego zwycięstwa. Nie pasował do sceny, którą już sobie ułożył w głowie. Echo odbiło się od ścian. Dopiero wtedy obejrzał się przez ramię. Blondyn szarżował prosto na niego. Nie było w tym ani elegancji, ani planu, ani choćby cienia chłodnej kalkulacji. Był tylko impet. Wściekłość. Cały ciężar ciała rzucony naprzód z taką brutalną determinacją, jakby nie zamierzał go zatrzymać, tylko przebić się przez niego i wbić w ścianę razem z kośćmi, oddechem i resztką godności. Bark miał wysunięty do uderzenia, głowę lekko opuszczoną, szczękę zaciśniętą tak mocno, że wyglądał bardziej jak rozjuszone zwierzę niż człowiek. Mugolak zdążył tylko szerzej otworzyć oczy.

// Rzucam Aktywność fizyczną rozwijając przewagę walki wręcz I przeciwko napastnikowi.
Rzut PO 1d100 - 58
Sukces!


Wpadł w niego całym ciężarem, barkiem pierwszym, brutalnie, nisko, bez żadnego hamowania. Uderzenie poszło głucho, mięso o mięso, kość o kość, aż mugolakowi wyrwało powietrze z płuc w krótkim, zduszonym charczeniu. Jego ciało złożyło się wokół impetu Lukasa. Bruk uciekł spod jego butów. Nott pchał dalej. Ściana przyjęła go bez litości. Łupnięcie rozeszło się po zaułku tępym, paskudnym echem. Plecy mężczyzny huknęły o mur, zaraz potem potylica odbiła się od kamienia z suchym trzaskiem, bardziej upokarzającym niż czystym. Z ust wyrwał mu się bełkotliwy jęk. Różdżka wysunęła się z palców i stuknęła o bruk, potoczyła się gdzieś w bok, niknąc w cieniu przy krawędzi ściany. Lukas nie puścił. Wcisnął go w mur jeszcze mocniej, jakby sama ściana była za miękka, jakby chciał przepchnąć go przez cegły wprost do środka. Następnie lekko się wycofał i wyprowadził kolano w upadającego przeciwnika. Cios wszedł krótko, paskudnie, bez zamachu, ale z całą wagą gniewu. Mugolak zgiął się jeszcze mocniej, jakby ktoś przeciął mu środek ciała niewidzialnym hakiem. Z ust wyrwał mu się charkot, mokry i bezradny. Osunąłby się na bruk, gdyby Lukas nie trzymał go jeszcze przez sekundę za ubranie, pozwalając mu zrozumieć, że to nie ściana go przytrzymuje, tylko on.
Wtedy ostatni z bandy Billy’ego puścił kobietę.
Nie z litości. Po prostu nagle przestała być najważniejsza. Jego palce oderwały się od jej ramienia gwałtownie, niemal ze złością, a ona zachwiała się pod ścianą, łapiąc równowagę. Mężczyzna nawet na nią nie spojrzał. Całą uwagę miał już przy Lukasie, przy jego plecach, przy odsłoniętym karku i barkach napiętych od szarpaniny. Ruszył natychmiast. Nie krzyczał, nie ostrzegał, nie próbował odciągać uwagi. Pochylił się tylko lekko i wszedł w zaułek szybkim, ciężkim krokiem, z twarzą ściągniętą w twardym grymasie. Chciał dorwać Notta od tyłu, wejść mu na plecy, wykorzystać ten jeden moment, w którym Lukas był całym sobą wbity w przeciwnika przy ścianie.
szamanka
Kochajcie mnie, kochajcie, wy
—
 gęstwy zieleni
I wy, senne gromady powikłanych cieni
wiek
33
sława
III
krew
czysta
genetyka
—
zawód
zielarka, twórczyni eliksirów i sztuki w drewnie
Tchnie czymś dzikim, nosi na sobie okruchy lasu: czasem we włosy zaplącze się uschnięta gałązka, czasem w materiał szaty wczepią nasiona czy wkleją niteczki pajęczyn, a czasem sama czarownica dokłada intencjonalnie atrybuty natury: ozdoby z ptasich piór, polnych kwiatów czy zwierzęcych kłów. Ciągnie się za nią woń suszonych ziół i palonych kadzideł. Kobieta szczupła i przeciętnego wzrostu (164 cm), niebieskie oczy. Długie blond włosy o średnim skręcie, rzadko ułożone i wystylizowane, zwykle znajdzie się wśród nich kołtun. Spódnice szat Helloise są długie i mają głębokie kieszenie, w których zawsze znajdzie się nieco ziarna dla ptaków. Lubi mięsiste tkaniny, warstwy, ubrania swobodnie płynące za sylwetką, nie boi się wzorów ani koloru, choć wybiera głównie barwy głębokie i niezbyt nasycone lub bliskie ziemi: zielenie, brązy, zgaszone pomarańcze. Stawia przede wszystkim na praktyczność: materiały solidne, które posłużą długie lata i nie zaszkodzi im praca w ogrodzie. Zamiast sakwy często nosi pas na wzór dawnych châtelaine, do którego na skórzanych rzemykach przymocowane są drobne przedmioty: różdżka, futeralik z nożem, woreczek soli czy miniaturowe buteleczki eliksirów, w tym zawsze jedna z solami trzeźwiącymi. Helloise nie nosi klasycznej biżuterii. Posiada jedynie ozdoby z drewnianych koralików i elementów zwierzęcych.

Helloise Rowle
#10
27.05.2026, 16:45  ✶ (Ten post był ostatnio modyfikowany: 27.05.2026, 17:13 przez Helloise Rowle.)  
Nigdy nie rozważała siebie w kategoriach ofiary, a jednak na krótką chwilę znalazła się na tej upokarzającej pozycji — i to z czyjej ręki. Oczy Helloise pociemniały gniewem, rysy twarzy ściągnęły się w grymasie pomiędzy furią a lękiem. Nie zamierzała się poddawać. Już unosiła rękę z różdżką, żeby atakować, uciekając się do swojej najlepszej szansy: magii…
Wtem agresora zmiotło wprost sprzed jej nosa. Znów ten łoskot obijających się ciał, zwierzęcej wręcz szamotaniny. Czarownica stała przez chwilę zaskoczona, ciężko oddychając, z oczyma otwartymi szeroko i różdżką w pół uniesioną do ataku. Buzowała w niej złość, która nie zdążyła znaleźć ujścia. Obserwowała, jak drugi z mugolaków puszcza kobietę. Ta kobieta… Helloise jeszcze przed chwilą chciała podążyć do niej, czule się nią zająć. Teraz tylko spojrzała na nią długo i dziwnie, gdy tamta uwolniona, podtrzymując się muru, próbowała pełznąć w stronę wejścia do kamienicy.
Helloise odwróciła się od niej i sztywno przeszła kawałek dalej, gdzie wśród sterty gruzów zdewastowanej kamienicy i zbitych okien leżały ostre odłamki szyb. Podniosła jeden z większych, podłużny, wyszczerbiony i zakończony ostro. Czarownica pociągnęła rękaw wierzchniej szaty w dół, żeby nie zaciskać na szkle nagiej dłoni.
Gdy zagłębiała się w zaułek, w stronę walczących, dudniło jej w głowie tylko jedno: zemsta. Miała wciąż przed oczami ten uśmiech żółtych zębów, gdy mugolak myślał, że będzie miał i ją. Chciała własną rękę przyłożyć do tego, aby ów uśmiech zerwać z twarzy bydlęcej. Nie było w jej złości miejsca na wdzięczność dla Lukasa za ratunek — nie miała pojęcia, kim był; nie dbała o niego. Ot, człowiek, który znalazł się obok.

// Tutaj jest rzut NPC AF (3) na to, czy uda mu się złapać Lukasa
Rzut Z 1d100 - 22
Akcja nieudana

Być może mugolak przeliczył się, a może Lukas okazał się szybszy i nie dał się zaskoczyć. Agresor został odepchnięty. Zrobił kilka pokracznych kroków w tył, aby utrzymać równowagę. Wtedy pojawiła się za jego plecami wiedźma dzierżąca szklany odłamek. Zamachnęła się na napastnika, aby wbić szkło z góry w bark.

// Tutaj rzut Helloise AF (1), która próbuje mugolaka zajść od tyłu i dźgnąć
Rzut O 1d100 - 75
Sukces!

Szkło nie weszło w ciało wcale łatwo ani tak głęboko, jak by sobie życzyła; co prawda rozerwało cienkie ubranie i skórę, ale zamiast się wbić, ześlizgnęło się wraz z jej ręką. Natychmiast cofnęła się o kilka kroków, aby spróbować się usunąć z zasięgu rąk tego człowieka, zanim on zorientuje się w tym, co się stało. Odrzuciła szkło, które rozerwało przy uderzeniu również rękaw jej szaty. Wymieniła je z powrotem na różdżkę.


dotknij trawy
« Starszy wątek | Nowszy wątek »

Użytkownicy przeglądający ten wątek: 1 gości

Podsumowanie aktywności: Przełącz sortowanie alfabetycznie/ilość słów Helloise Rowle (2885), Lukas Nott (3299)


Strony (2): 1 2 Dalej »


  • Pokaż wersję do druku
  • Subskrybuj ten wątek

Spis Treści
Zakładki
Tryb normalny
Tryb drzewa