27.04.2026, 14:04 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 06.05.2026, 12:55 przez Lukas Nott.)
Godzina 01.00
Pożoga nie miała kształtu, stała się normą. Czysta nienawiść zawładnęła ulicami Londynu. Niebo nad naszymi głowami, ono już dawno się rozpadło i teraz opadało w postaci pyłu, sadzy i rozgrzanych odłamków, które wbijały się w bruk. Kamienice stały w ogniu. Niektóre jeszcze się broniły, inne już tylko dogasały, zostawiając po sobie czarne szkielety. Krzyki ludzi nie ustawały. Były tłem. Stałym. Męczącym.
Lukas biegł.
Nie uciekał przed jedną sytuacją. Uciekał przed wszystkim naraz. Przed ulicami, które jeszcze kilka godzin temu były zwyczajne. Przed twarzami, które teraz wyglądały inaczej. Maski opadły. Zostało tylko to, co było pod spodem - zezwierzęcenie.
Skręcił w wąską uliczkę. Wpadł w jej cień i zatrzymał się gwałtownie, opierając dłonią o ścianę. Oddech był płytki, nierówny. Powietrze nie chciało wejść głębiej. Dym drapał gardło, a każdy wdech smakował spalenizną. Na chwilę zrobiło się ciszej. Za cicho.
Krzyk przeciął powietrze. Ostry. Bliski. Nie pierwszy tej nocy, ale ten był zbyt blisko, żeby go zignorować. Spojrzał w stronę kamienicy. Drzwi otworzyły się z hukiem. Kobieta wypadła na zewnątrz, potykając się o próg. Nie wstawała. Nie miała już siły biec. Po sekundzie wybiegli inni. Trzech. Twarze odkryte, osmolone, oczy rozpalone czymś, co dawno przestało być tylko strachem. Krzyczeli coś do siebie, przekrzykiwali się, ale sens nie miał znaczenia. Intencje były jasne. Pierwszy błysk. Zaklęcie uderzyło w jej ciało z sykiem. Szarpnęło nią. Krzyk wyrwał się natychmiast. Drugi błysk. Ciało drgnęło ponownie. W tej sytuacji nie było tu dwóch stron. Kobieta nie walczyła. Zostali tylko ci, którzy znaleźli sobie cel i realizowali bestialskie czyny.
Lukas cofnął się o krok, nie dlatego, że chciał. Ciało zrobiło to za niego. Po chwili jednak łapiąc resztki odwagi, wychylił się ponownie.
Brodaty mężczyzna stanął nad nią. Ciężki. Pochylony. Pierwszy cios spadł bez ostrzeżenia. Potem kolejny. I kolejny. Nie spieszył się. Nie wyglądał na kogoś, kto chce to szybko zakończyć.
— To twoja wina, wiedźmo! — wrzasnął. — Twoja i innych czystokrwistych śmieci!
— Ratun…! — zaczęła, jednak nim dokończyła cios trafił prosto w twarz. Głowa odskoczyła w bok. Krew rozlała się po bruku.
Obserwując to wszystko Lukas zacisnął pięść, mięśnie napięły się same. Wystarczyło już tylko postawić krok do przodu. I wtedy usłyszał szelest za plecami. Odwrócił się natychmiast, rzucając się do przodu. Złapał obcą sylwetkę i wbił ją w ścianę. Mocno. Bez miejsca na reakcję. Materiał zgniótł się pod jego dłonią. Druga ręka uniosła się odruchowo. Gotowa. W jego oczach nie było już wahania, nie było rozsądku.
— Nawet nie drgnij — warknął nisko, zaciskając uścisk i uważnie śledząc każdy ruch nieznajomego...
//Wykorzystuję przewagę Odwaga I
Pożoga nie miała kształtu, stała się normą. Czysta nienawiść zawładnęła ulicami Londynu. Niebo nad naszymi głowami, ono już dawno się rozpadło i teraz opadało w postaci pyłu, sadzy i rozgrzanych odłamków, które wbijały się w bruk. Kamienice stały w ogniu. Niektóre jeszcze się broniły, inne już tylko dogasały, zostawiając po sobie czarne szkielety. Krzyki ludzi nie ustawały. Były tłem. Stałym. Męczącym.
Lukas biegł.
Nie uciekał przed jedną sytuacją. Uciekał przed wszystkim naraz. Przed ulicami, które jeszcze kilka godzin temu były zwyczajne. Przed twarzami, które teraz wyglądały inaczej. Maski opadły. Zostało tylko to, co było pod spodem - zezwierzęcenie.
Skręcił w wąską uliczkę. Wpadł w jej cień i zatrzymał się gwałtownie, opierając dłonią o ścianę. Oddech był płytki, nierówny. Powietrze nie chciało wejść głębiej. Dym drapał gardło, a każdy wdech smakował spalenizną. Na chwilę zrobiło się ciszej. Za cicho.
Krzyk przeciął powietrze. Ostry. Bliski. Nie pierwszy tej nocy, ale ten był zbyt blisko, żeby go zignorować. Spojrzał w stronę kamienicy. Drzwi otworzyły się z hukiem. Kobieta wypadła na zewnątrz, potykając się o próg. Nie wstawała. Nie miała już siły biec. Po sekundzie wybiegli inni. Trzech. Twarze odkryte, osmolone, oczy rozpalone czymś, co dawno przestało być tylko strachem. Krzyczeli coś do siebie, przekrzykiwali się, ale sens nie miał znaczenia. Intencje były jasne. Pierwszy błysk. Zaklęcie uderzyło w jej ciało z sykiem. Szarpnęło nią. Krzyk wyrwał się natychmiast. Drugi błysk. Ciało drgnęło ponownie. W tej sytuacji nie było tu dwóch stron. Kobieta nie walczyła. Zostali tylko ci, którzy znaleźli sobie cel i realizowali bestialskie czyny.
Lukas cofnął się o krok, nie dlatego, że chciał. Ciało zrobiło to za niego. Po chwili jednak łapiąc resztki odwagi, wychylił się ponownie.
Brodaty mężczyzna stanął nad nią. Ciężki. Pochylony. Pierwszy cios spadł bez ostrzeżenia. Potem kolejny. I kolejny. Nie spieszył się. Nie wyglądał na kogoś, kto chce to szybko zakończyć.
— To twoja wina, wiedźmo! — wrzasnął. — Twoja i innych czystokrwistych śmieci!
— Ratun…! — zaczęła, jednak nim dokończyła cios trafił prosto w twarz. Głowa odskoczyła w bok. Krew rozlała się po bruku.
Obserwując to wszystko Lukas zacisnął pięść, mięśnie napięły się same. Wystarczyło już tylko postawić krok do przodu. I wtedy usłyszał szelest za plecami. Odwrócił się natychmiast, rzucając się do przodu. Złapał obcą sylwetkę i wbił ją w ścianę. Mocno. Bez miejsca na reakcję. Materiał zgniótł się pod jego dłonią. Druga ręka uniosła się odruchowo. Gotowa. W jego oczach nie było już wahania, nie było rozsądku.
— Nawet nie drgnij — warknął nisko, zaciskając uścisk i uważnie śledząc każdy ruch nieznajomego...
//Wykorzystuję przewagę Odwaga I