• Londyn
  • Świstoklik
    • Mapa Huncwotów
    • Spis lokacji
    • Kalendarium
  • Dołącz do gry
  • Zaloguj się
  • Postacie
  • Accio
  • Indeks
  • Gracze
  • Accio
Secrets of London Poza schematem Retrospekcje v
1 2 3 4 5 … 17 Dalej »
[jesień 1968] My, Dzieci Kniei

[jesień 1968] My, Dzieci Kniei
szamanka
Kochajcie mnie, kochajcie, wy
—
 gęstwy zieleni
I wy, senne gromady powikłanych cieni
wiek
33
sława
III
krew
czysta
genetyka
—
zawód
zielarka, twórczyni eliksirów i sztuki w drewnie
Tchnie czymś dzikim, nosi na sobie okruchy lasu: czasem we włosy zaplącze się uschnięta gałązka, czasem w materiał szaty wczepią nasiona czy wkleją niteczki pajęczyn, a czasem sama czarownica dokłada intencjonalnie atrybuty natury: ozdoby z ptasich piór, polnych kwiatów czy zwierzęcych kłów. Ciągnie się za nią woń suszonych ziół i palonych kadzideł. Kobieta szczupła i przeciętnego wzrostu (164 cm), niebieskie oczy. Długie blond włosy o średnim skręcie, rzadko ułożone i wystylizowane, zwykle znajdzie się wśród nich kołtun. Spódnice szat Helloise są długie i mają głębokie kieszenie, w których zawsze znajdzie się nieco ziarna dla ptaków. Lubi mięsiste tkaniny, warstwy, ubrania swobodnie płynące za sylwetką, nie boi się wzorów ani koloru, choć wybiera głównie barwy głębokie i niezbyt nasycone lub bliskie ziemi: zielenie, brązy, zgaszone pomarańcze. Stawia przede wszystkim na praktyczność: materiały solidne, które posłużą długie lata i nie zaszkodzi im praca w ogrodzie. Zamiast sakwy często nosi pas na wzór dawnych châtelaine, do którego na skórzanych rzemykach przymocowane są drobne przedmioty: różdżka, futeralik z nożem, woreczek soli czy miniaturowe buteleczki eliksirów, w tym zawsze jedna z solami trzeźwiącymi. Helloise nie nosi klasycznej biżuterii. Posiada jedynie ozdoby z drewnianych koralików i elementów zwierzęcych.

Helloise Rowle
#11
03.02.2026, 12:28  ✶ (Ten post był ostatnio modyfikowany: 26.04.2026, 12:32 przez Helloise Rowle.)  
Chłopiec dawał Helloise wszystkie wskazówki, aby poczuła, że coś jest nie tak, lecz dziewczyna nigdy nie domyśliłaby się prawdziwego powodu. Pewnie był biedny — widziała w Hogwarcie dzieci, które robiły się nerwowe, gdy zapytało się o ich mamusie i tatusie. Zwykle gdy wcisnęło się nos w ich szaty, miały specyficzny zatęchły zapach. Gdy siadała koło nich w ławkach, widziała pocerowany po parę razy materiał ubranek. A może chłopiec po prostu był szlamą, a może jego rodzice byli lokalnymi dziwadłami. W tamtej chwili: nie obchodziło jej to.
Gdy rozstawali się tamtego dnia, za nic wzięła sobie wołanie Samuela, że jego las jest najlepszy — a okazało się prorocze. Nim nastała zima 1963 roku, Helloise zdążyła się o tym przekonać. Kochała Walię i okolice rezerwatu z niegasnącym sentymentem, lecz to, co odnalazła w Kniei, było bogatsze, głębsze. Wśród zarośli gęstej, podmokłej puszczy krył się bezlik sekretów, i każdego dnia odkrywać można było nowe. Góry Snowdonii były surowe, niegościnne, hartowały wszystkie żyjące tam stworzenia. W przeciwieństwie do domowych stron Knieja nie rzucała czarownicy bezwzględnego wyzwania. Las pokochał ją w szeptach liści, opowiadał jej o matce i opowiadał o tych, którzy szli przed nią. Wokół smoczego serca owinął się bluszcz, łuskę obrosły mchy, ogień zgasł. Helloise Rowle zzieleniała, zakochała się po uszy w lasku z Doliny.
Nie zmieniła się przez lata wiele z wyglądu, lecz w obyciu przygasła, jakby kto jej powyrywał pazury z całymi macierzami. Spętały ją zielone witki, stajał gniew i zniknęła gwałtowna zadziorność. Rowle przestała ryczeć jak nieokrzesane dzikie zwierzę, zaszumiała leśnym spokojem. Choć była to przemiana niosąca ukojenie i ciszę, to smutna u samego swojego źródła. Gdy Helloise zaczęła dostrzegać u siebie pierwsze jej oznaki, wciąż tlił się w niej gniew. Karała samą siebie za każdy jeden raz, gdy milczała, zamiast walczyć. Łzy cisnęły jej się do oczu, gdy nie znajdowała sił, żeby się stawiać. Oszalała z przeświadczenia, że traci siebie.
A potem osiadła. Nie patrzyła już wstecz inaczej niż z bladym uśmiechem. Może dorosła. Może okrzepła w niej mądrość lasu, którą odziedziczyła po matce Greengrass. A może to trucizna opium, którą poiła Helę opiekunka, poczyniła w niej takie spustoszenie. Może się pogodziła, może zapomniała, może przestało jej zależeć.

Tamtego dnia po nabożeństwie w Kowenie spacerowała po Dolinie, wdychając świeże powietrze. Nie spieszyło się jej do wnętrza zgrzanej chaty. Śnieg skrzypiał pod kozakami, śnieżynki roztapiały się na zaczerwienionych od mrozu policzkach, a oddech zbijał w obłoczki. Nie spodziewała się towarzystwa. Gdy ujrzała dzieło postawione w ogródku przy chacie oraz jego autora, uśmiechnęła się sama do siebie. Nie spodziewała się również pakunku.
— Och, dziękuję ci. Babcia straci całą radość z narzekania na to, że jej brakuje — zaśmiała się. — Chyba wyszła do lasu. — Przyjęła sadło, obróciła się na pustą chatę, po czym spojrzała nad ramieniem Samuela na niedźwiedzia. — Będę miała na kogo wyglądąć z okna. Nie zziębnie? — Odwinęła własny szalik udziergany z trzech różnych, niepasujących do siebie kolorów włóczki i okręciła go wokół szyi śniegowego miśka o szyszkowych kłach.
Przepadała za wizytami leśnego chłopca. Nie zadawała nigdy zbyt wielu pytań ani o niego, ani o matkę, choć może pytania powinny się nasunąć. Postrzegała go jako część tego miejsca, które pokochała przecież; a nie rozliczała niczego, co żyło w Kniei, ze statusu krwi. Knieja sama potrafiła uregulować hierarchię istot, którymi się opiekowała — nie trzeba jej było w tym pomocy. Hela cieszyła się więc tylko, że miewa tu towarzystwo, choćby sporadyczne.
— Chodź. — Czarownica stuknęła obcasem w ubity śnieg przy chacie, a kurze kolanko kucnęło wraz z całym domkiem, zapraszając do przytulnie ciepłego wnętrza. Helloise poszła prosto do kuchni i zaczęła myszkować w szafach. Spomiędzy zbiorów staruchy Teofili wygrzebała koszyczek i zadowolona podsunęła go Samuelowi pod nos. — Mam dużo cukierków. Dostałam na Yule. Nie przejem tego, wybieraj, na co masz ochotę.
Tak jak on częstował ją przed paru laty na straganach prostą landrynką, tak teraz Helloise zaoferowała Samowi kosz pełen najlepszych słodyczy z Miodowego Królestwa. Czego tam nie było: cukrowe pióra, lodowe myszy, pieprzne diabełki, musy-świstusy, czekoladowe różdżki i co tylko dusza zapragnie. Nawet trzy takie kosze zapewne miałyby dla dziewczynki, która dzieciństwo spędziła w czystokrwistym domu, mniejszą wartość niż jedna landrynka dla potajemnie podjadającego cukierki chłopca, lecz chociaż tak Hela mogła spróbować zrobić mu przyjemność.


dotknij trawy
przybłęda z lasu
The way to get started is to quit talking and begin doing.
wiek
26
sława
II
krew
półkrwi
genetyka
klątwa żywiołów
zawód
stolarz
Jasne jak zboże przydługie włosy, niechlujny zarost, jasnobłękitne oczy. 183 cm wzrostu, szczupła ale dobrze zbudowana sylwetka. Ubiera się prosto, we flanelowe koszule w kratę i wytrzymałe robocze spodnie. Jego rysy zdradzałyby arystokratyczne pochodzenie gdyby tylko się ogolił. Ma spracowane ręce i przyjazny uśmiech, gdy tylko ktoś poprosi go o pomoc.

Samuel McGonagall
#12
14.03.2026, 23:28  ✶ (Ten post był ostatnio modyfikowany: 14.03.2026, 23:28 przez Samuel McGonagall.)  
Zmieniła się. Nawet jeśli nie z zewnątrz, nie tak bardzo w korze, tak jej wnętrze stwardniało. Nabrało substancji, choć czy była to służąca jej substancja, trudno było powiedzieć, zwłaszcza komuś, dla kogo zasady rządzące ograniczonym dość przed nadopiekuńczą matkę światem były banalnie wręcz proste.

Ptaki zrzucały dziecięce pierze i obrastały w nowe piórka, barwne lotki pomagające w pewnym momencie uwić gniazdo i zdobyć partnerkę. Tak i on odrósł od ziemi zdecydowanie zmienił upierzenie na młodzieńcze, całkiem przystojne według wszelkich standardów, zwłaszcza gdy ojciec - ten o którym nigdy zgodnie z przykazaniem nie powiedział ani słowa - nauczył go obsługi brzytwy. Zmężniał. Poszerzył się też i w szczęce i w barkach, choć uśmiech jego wciąż był prostoduszny. I jego substancja nie zmieniła się nadto. Było tu i teraz, tak wypadało mieszkańcowi Kniei, szanować koło czasu i powracające pory roku, ich puls, puls ziemi, który był własnym. Samuelowi daleko było do buntu, do krewkości Helloise z czasów w których przyszło im się poznać. Tyle zim temu.

Cieszył się, że ją widział i cieszyłby się z tego nawet jeśli nie zaproponowałaby mu żadnego poczęstunku. Nie chciał nic w zamian za sadło, nic więcej ponad uniesione lekko policzki, oczy jak łezki układające się w aprobacie, w spokoju ducha, w zapewnieniu, że przyszłe dni będą choć odrobinę lżejsze dla jej barków.

Zwierzęta pomagały sobie w stadach, i Samuel bardzo żałował, że ona nie jest częścią jego stada. Pani matka nigdy by na to nie pozwoliła.

Ale teraz przez moment, przez króciutki momencik chciał poudawać, że tak właśnie by było.

W końcu oboje byli tego samego rodzaju. W pewnym sensie.

– Och niedźwiedzie mają wystarczająco dużo sadła i futra, nie wiem czy wiesz, że na ten przykład polarne odmiany mogą z powodzeniem pływać w zamarzającej wodzie i... – umilkł w końcu łapiąc, że był to żart i z ukłuciem zazdrości spoglądając jak dekoruje bladolicego niedźwiedzia szalikiem.

Czy gdyby sam pokazałby jej jak wprawnie opanował przemianę... czy dostałby taki sam szalik?

Czy matka pozwoliłaby mu go zatrzymać?

Zaraz jednak pojawiła się nowa sytuacja dla niego zupełnie, gdy domek kucnął, a wizja cukierków zamajaczyła na końcu wrażliwego nosa przyszłego stolarza, który na tamten moment raczej o las dbał niż czerpał nieco zachłanniej z jego darów.
– Ja... nie... ja... – poszedł wiedziony obietnicą, poszedł za nią do ciasnej chatki rozglądając się w zaciekawieniu, ale gdy odsłoniła przed nim swoje skarby, to wtedy błękitne jak lipcowe niebo oczy rozjaśniły się zachwytem, a ręce brudne od uczciwej pracy wysunięte z rękawic z drżeniem niedowierzenia sięgnęły ku koszykowi. Zatrzymał się jednak w pół drogi i spojrzał na Helloise z zastanowieniem.
– Czy Ty... Czy Ty chcesz mnie utuczyć i zjeść potem...? – czytał w książce, którą dostał od dziewczyny o włosach jak len. Dostał od niej prezent w ubiegłe wakacje i nie wiedział co ma o tym myśleć. Przełknął ślinę zezując na koszyk. Pokusa była ogromna, bowiem Sam uwielbiał słodycze. Były zakazanym owocem. Jedynym po który odważał się sięgać, choć przecież i ta wizyta nie była do końca zaplanowana i mile widziana przez jego trzyosobową rodzinę... – Co... co Ty lubisz z tego najbardziej? Chciałbym spróbować. Chciałbym spróbować to co Ty lubisz – poprosił cicho zastygając na łakociami, jak krogulec zastygał na gałęzi, nie patrząc nawet tylko stając się patrzeniem.
szamanka
Kochajcie mnie, kochajcie, wy
—
 gęstwy zieleni
I wy, senne gromady powikłanych cieni
wiek
33
sława
III
krew
czysta
genetyka
—
zawód
zielarka, twórczyni eliksirów i sztuki w drewnie
Tchnie czymś dzikim, nosi na sobie okruchy lasu: czasem we włosy zaplącze się uschnięta gałązka, czasem w materiał szaty wczepią nasiona czy wkleją niteczki pajęczyn, a czasem sama czarownica dokłada intencjonalnie atrybuty natury: ozdoby z ptasich piór, polnych kwiatów czy zwierzęcych kłów. Ciągnie się za nią woń suszonych ziół i palonych kadzideł. Kobieta szczupła i przeciętnego wzrostu (164 cm), niebieskie oczy. Długie blond włosy o średnim skręcie, rzadko ułożone i wystylizowane, zwykle znajdzie się wśród nich kołtun. Spódnice szat Helloise są długie i mają głębokie kieszenie, w których zawsze znajdzie się nieco ziarna dla ptaków. Lubi mięsiste tkaniny, warstwy, ubrania swobodnie płynące za sylwetką, nie boi się wzorów ani koloru, choć wybiera głównie barwy głębokie i niezbyt nasycone lub bliskie ziemi: zielenie, brązy, zgaszone pomarańcze. Stawia przede wszystkim na praktyczność: materiały solidne, które posłużą długie lata i nie zaszkodzi im praca w ogrodzie. Zamiast sakwy często nosi pas na wzór dawnych châtelaine, do którego na skórzanych rzemykach przymocowane są drobne przedmioty: różdżka, futeralik z nożem, woreczek soli czy miniaturowe buteleczki eliksirów, w tym zawsze jedna z solami trzeźwiącymi. Helloise nie nosi klasycznej biżuterii. Posiada jedynie ozdoby z drewnianych koralików i elementów zwierzęcych.

Helloise Rowle
#13
28.03.2026, 20:00  ✶ (Ten post był ostatnio modyfikowany: 26.04.2026, 12:33 przez Helloise Rowle.)  
Przez lata nie umknęło Helloise spostrzeżenie, że Samuel nie widział nigdy świata. Było coś fascynującego w chłopcu, który nie poznał Londynu, Hogwartu ani rodowych układów — wydawał się przez to tak czysty. Ona z tego świata co prawda również zniknęła, lecz w jej perspektywę zawsze miało być wpisane to, że znała go, a odrzuciła. Nigdy nie miała móc pochwalić się tym, że urodziła się wolna od cywilizacji.
Choć Samuel zmężniał i za każdym razem, gdy go widziała, przychodził zmieniony dorastaniem, to wciąż był w oczach Helloise młody. Pamiętała dokładnie moment, gdy musiała zacząć zadzierać głowę, żeby spojrzeć na chłopca z Kniei. Jakież to dziwne było patrzeć w górę na kogoś, kto pojawił się w jej życiu jako dzieciak. Wszyscy młodsi chłopcy, nad którymi Helloise stała przedtem wysoka i pełna różnych odcieni opiekuńczości nadanej jej z tytułu bycia starszą dziewczyną — ci chłopcy: Leviathan, Samuel, William — wszyscy ją przerośli. W tym dorastaniu Samuel nie zgubił jednak chłopięcej delikatności i Helloise wciąż czuła od niego ufność niesplamioną młodzieńczą zuchwałością.
— Ach, biały niedźwiedź — powtórzyła za nim dziewczyna, w lot rozumiejąc, o jakiego zwierza mu chodzi. Nie stroniła przecież od przeglądania atlasów. — Mają takie… — nie była pewna, jak to opisać — takie głowy długie i płaskie. Bardziej złowieszcze niż nasze niedźwiedzie. Podobno nie boją się człowieka i po prostu podchodzą. Jesteśmy dla białych niedźwiedzi tylko kolejnym jedzeniem. — Jeśli zauważyła, że Sam nie zrozumiał jej żartu, to zupełnie nie dała tego po sobie poznać i swobodnie rozwinęła temat.
W międzyczasie drzwi chatki zamknęły się, aby do wnętrza izby nie sypał śnieg. Czarownica odwiesiła ośnieżony płaszczyk na hak przy drzwiach. Pod spodem miała mięsistą wełnianą suknię, na którą zarzuciła dodatkowo luźny, gryzący sweter. Nie były to eleganckie, modne ubrania, lecz znało się po nich, że zostały uszyte porządnie, z dobrych materiałów.
Ostatnim, czego Helloise się spodziewała, było posądzenie jej o utuczenie Samuela w celach spożywczych. Zaśmiała się w pierwszej chwili szczerze i melodyjnie, opuszczając głowę w dół tak, że roześmiana twarz znikła na moment za kurtyną jasnych pukli.
— Myślisz, że wszedłbyś do naszego pieca? — Wyprostowała się wreszcie i obróciła na palenisko, nad którym stały kotły. Zimą nie wygaszały go, aby chata się nie wychładzała. — Och, Sam, choćbym chciała cię skosztować, nie miałby cię kto tam zaciągnąć. Powinnam była o tym myśleć na samym początku, jak jeszcze byłeś mniejszy. — Czarownica spuściła wzrok na koszyk, zastanawiając się krótko, co wybrać. — W porządku. Zamknij oczy, otwórz usta — zachęciła przebiegle chłopaka.
Gdy tylko powieki McGonagalla opadły, Helloise odstawiła koszyk na podłogę i wygrzebała z niego torbę musów-świstusów, którą rozerwała, co z pewnością nie uszło jego uszom. Czarownica dwoma palcami wyłowiła z paczki kulkę o smaku pomarańczowego sorbetu i położyła ją Samuelowi na języku. Magiczna lodowa przekąska była jeszcze zimniejsza niż palce czarownicy, która dopiero wróciła z dworu. Zaraz również sama Helloise uraczyła się jednym sorbetem, starając się jak najszybciej rozpuścić w ustach owocową kulkę.
— Za chwilę zobaczysz — powiedziała nieco zniekształconym przez musa-świstusa głosem.
I rzeczywiście oboje zobaczyli, gdy ich stopy niemal równocześnie oderwały się od podłogi. Lewitowali.


dotknij trawy
przybłęda z lasu
The way to get started is to quit talking and begin doing.
wiek
26
sława
II
krew
półkrwi
genetyka
klątwa żywiołów
zawód
stolarz
Jasne jak zboże przydługie włosy, niechlujny zarost, jasnobłękitne oczy. 183 cm wzrostu, szczupła ale dobrze zbudowana sylwetka. Ubiera się prosto, we flanelowe koszule w kratę i wytrzymałe robocze spodnie. Jego rysy zdradzałyby arystokratyczne pochodzenie gdyby tylko się ogolił. Ma spracowane ręce i przyjazny uśmiech, gdy tylko ktoś poprosi go o pomoc.

Samuel McGonagall
#14
02.04.2026, 15:26  ✶  
Poczucie humoru Samuela nie należało do najlżejszych, głównie ze względu na odcięcie od świata zewnętrznego i pogłębiający się stan chorobowy ojca, który był jedyną osoba w domu próbująca dowcipkować. Teraz każde słowo było na wagę złota, zatem musiał wystarczyć słabowity uśmiech i palce lekko zaciskające się na dłoni. Sam - mimo wielu oczywistych zalet - nie był zbyt lotny w tej materii. Gdy zapytała o piec odwrócił się z poważną miną i zaczął realnie kalkulować:

– Wiem jaki masz tasak, spokojnie poradzi się z moimi stawami, trochę gorzej może być z udem... – przeszedł kilka kroków, by móc zmierzyć piec łokciem. – No tu jednak wymagałoby to trybowania, ale myślę, że znalazłabyś na nie lepsze zastosowanie po wygotowaniu. – kiwnął w stronę wielkiego kotła, który ocenił już na oko, bez potrzeby zdejmowania z niego miary.

Zaraz potem jednak wszelkie jego myśli zajął koszyk ze słodyczami i ciężko, bardzo ciężko nie było stracić zainteresowania losem bycia pożartym przez Helloise, który to los zdawał się całkiem interesujący w bieżącej chwili, gdy wiązał się ze słodkim zapomnieniem. Słodycze były dla niego cenniejsze niż galeony. Waluta doskonała i ostateczna.

Zgodnie z prośbą czarownicy, w pełni ufnie zamknął oczy i otworzył usta, pozwalając opaść na język kulce o smaku pomarańczowego sorbetu.
– Jakbym... jakbym jadł słońce w letni poranek nad jeziorem tam wiesz... tam gdzie jest zniszczony pomost... – wyszeptał zafascynowany, niemalże topiąc się we własnej ślinie.

A potem ich nogi oderwały się od podłogi i po momencie konsternacji chłopak roześmiał się serdecznie testując swoje nowe możliwości. Oczywiście nie był to lot krogulca, jego gości wciąż były gęste i ciężkie, ale... ale...

– Czekaj mam pomysł! – krzyknął podekscytowany, nie zauważając, że może nie powinien krzyczeć, bo przecież jego dobrodziejka nigdzie się nie wybierała. Sięgnął po kasztanową różdżkę i pozwolił magii płynąć. Już po chwili, po sekundzie to nie patykowaty chłopak o jasnych włosach i przenikliwych niebieskich oczach lewitował obok a... niedźwiedź. Pół tony futra, cielska i grzmiącej pomrucznymi szczęknięciami szczęśliwości.

Taki to już z pewnością do pieca by się nie zmieścił.

Samuel tymczasem próbował jakoś się odwrócić tak, żeby lewitować na plecach, ale trochę mu to szło nieporadnie. Wciąż z jego pyska docierał ten dziwny zerwany dźwięk, jak u niedźwiedzia, który chce się śmiać jak człowiek, ale jego strony głosowe i możliwości anatomiczne ogólnie nie są do tego dostowsowane. Cóż... tak właściwie było.
szamanka
Kochajcie mnie, kochajcie, wy
—
 gęstwy zieleni
I wy, senne gromady powikłanych cieni
wiek
33
sława
III
krew
czysta
genetyka
—
zawód
zielarka, twórczyni eliksirów i sztuki w drewnie
Tchnie czymś dzikim, nosi na sobie okruchy lasu: czasem we włosy zaplącze się uschnięta gałązka, czasem w materiał szaty wczepią nasiona czy wkleją niteczki pajęczyn, a czasem sama czarownica dokłada intencjonalnie atrybuty natury: ozdoby z ptasich piór, polnych kwiatów czy zwierzęcych kłów. Ciągnie się za nią woń suszonych ziół i palonych kadzideł. Kobieta szczupła i przeciętnego wzrostu (164 cm), niebieskie oczy. Długie blond włosy o średnim skręcie, rzadko ułożone i wystylizowane, zwykle znajdzie się wśród nich kołtun. Spódnice szat Helloise są długie i mają głębokie kieszenie, w których zawsze znajdzie się nieco ziarna dla ptaków. Lubi mięsiste tkaniny, warstwy, ubrania swobodnie płynące za sylwetką, nie boi się wzorów ani koloru, choć wybiera głównie barwy głębokie i niezbyt nasycone lub bliskie ziemi: zielenie, brązy, zgaszone pomarańcze. Stawia przede wszystkim na praktyczność: materiały solidne, które posłużą długie lata i nie zaszkodzi im praca w ogrodzie. Zamiast sakwy często nosi pas na wzór dawnych châtelaine, do którego na skórzanych rzemykach przymocowane są drobne przedmioty: różdżka, futeralik z nożem, woreczek soli czy miniaturowe buteleczki eliksirów, w tym zawsze jedna z solami trzeźwiącymi. Helloise nie nosi klasycznej biżuterii. Posiada jedynie ozdoby z drewnianych koralików i elementów zwierzęcych.

Helloise Rowle
#15
06.05.2026, 21:18  ✶  
Wszystko to Helloise niepomiernie bawiło, więc chichotała, gdy Samuel snuł wokół jej kuchni analizę tego, jak mogłaby przygotować go do zjedzenia. Śmiała się słodko, mimo że w tej fantazji chłopak umieścił ją z tasakiem i krwią na dziewczęcych dłoniach. Lecz to było wszystko tak surrealistyczne, gdy opowiadał o ciętych stawach!
Sorbet rozpuścił się w ustach soczystą pomarańczą. Śmiali się więc oboje, dryfując po kuchni; grawitacja przestała dla nich istnieć. Wypełniali każdy kąt dźwięczną młodzieńczą radością, wkrótce uzupełnioną niedźwiedzimi szczeknięciami.
Płynęli przez izbę, i płynęli przez czas, a ów niedźwiedzi warkot płynął wraz z nimi ku teraz. Popłynęła za nimi do teraz również krew. Helloise miała na rękach jego krew — prawdziwą, lepką między palcami, którymi odgarniała włosy z gorącego czoła Samuela.
Teraz było ulewną nocą pod lasem. Nocą, której mroki próbowały zdławić migotliwy blask świec w chacie na kurzej stopie. Wśród tych mroków na podłodze wokół łóżka czarownicy rozwleczone były okrwawione ściery i wilgotne ręczniki; w samym zaś posłaniu legła poszarpana hybryda ptaka-mężczyzny-niedźwiedzia. Helloise połatała jego rany najlepiej, jak umiała, lecz nie była przecież uzdrowicielem. Podawała mu wody i miarki mikstur leczniczych wydobytych z zakurzonych czeluści kredensu. Zbijała gorączkę zimnymi okładami. Otoczyła chłopaka każdą opieką, jaką była w stanie mu zapewnić.
Czemu więc, gdy siadała obok Samuela na łóżku i jego głowę brała na swoje kolana, głowa ta była niezmiennie rozpalona i bezwładna? Gasł przy niej jej niedźwiadek i nieważne, ile czułej opiekuńczej troski na niego przelała. Widziała, jak on słabnie z minuty na minutę, jak coraz mniej w nim wątłego życia.
Jej własne życie, gdy tuliła do piersi chłopca-niedźwiadka, biło silnie i równo. Dzieliła go od jej serca klatka żeber i warstewka miękkich tkanek — tylko tyle. I gdy kobieta patrzyła, jak Samuel znika, czuła, jakby całe to jej życie skupiało się w sercu i domagało ujścia. Domagało się równowagi. Zlać z siebie tyle, aby jego wypełnić na równi z sobą. Dać mu siłę, aby przetrwał tę noc.
Mierziła Helloise jej własna tkliwość. Stroniła od zaburzania ziemskiej wędrówki istot — jeśli mimo starań przemijają, należy im pozwolić przemijać.
Odłożyła głowę Samuela na kolana. Wśród barłogu uwitego z błota, krwi i prześcieradeł odnalazła różdżkę. Spuściła wzrok w dół, na twarz cierpiącego przyjaciela, którego nie widziała od lat. Zasługiwał na szansę i mogła mu ją ofiarować. Miała przecież w sobie tak wiele...
Zaklęcie splotło się niby samo, jakby tylko czekało, aż czarownica zbliży różdżkę do swojego serca. Gdy ból życia wyrywanego z ciała rozszedł się promieniście po nerwach, Helloise nie wydała z siebie ani pół dźwięku. Jedynie drżenia napiętych mięśni i zaciśnięte powieki zdradzały toczącą się przez wiedźmę falę cierpienia.
A potem fala cofnęła się, napięcie odeszło, a wraz z nimi lwia część jej sił. Ogarnęła ją słabość — podobna do tej, którą czuła, gdy wpadała w opiumowe doły, lecz była to słabość głębsza, czystsza, totalna.
Helloise z półprzytomną fascynacją obejrzała lśniącą złotą niteczkę energii splecionej z własnego życia, która to okręciła się wokół jej różdżki. Zachwyciła się tym nagim tchnieniem życiodajnej energii — bo miało ono zdolność nasycić dowolną istotę posiadającą duszę. Czarownica odczuła nagłą pokusę, aby dotknąć nici, poczuć pod palcami własny puls, i uniosła już rękę, lecz brakło jej odwagi.
Bez zawahania złożyła ów fragment swojego życia w Samuelu.


dotknij trawy
przybłęda z lasu
The way to get started is to quit talking and begin doing.
wiek
26
sława
II
krew
półkrwi
genetyka
klątwa żywiołów
zawód
stolarz
Jasne jak zboże przydługie włosy, niechlujny zarost, jasnobłękitne oczy. 183 cm wzrostu, szczupła ale dobrze zbudowana sylwetka. Ubiera się prosto, we flanelowe koszule w kratę i wytrzymałe robocze spodnie. Jego rysy zdradzałyby arystokratyczne pochodzenie gdyby tylko się ogolił. Ma spracowane ręce i przyjazny uśmiech, gdy tylko ktoś poprosi go o pomoc.

Samuel McGonagall
#16
03.06.2026, 17:21  ✶  
Gorączka wypalająca trzewia milionami umierających cywilizacji zamieszkujących poskręcane korytarze jelit.

Gorączka gotująca mózg, czyniąca z niego nic nie wartą breję.

Gorączka zmiękczająca serce, kojącym szeptem zachęcającym do poddania się.

Nie widział jej twarzy, nie czuł zapachu, nie widział i nie wiedział na co ucieleśnienie Kniei się zdecydowało. Złocistą strużka energii płynęła leniwie, zobojętniała na ból rzucającej zaklęcie, zobojętniała na wolę walki wtłaczaną w umęczone obrażeniami i zatruciem ciało.

Początkowo nie mogła wiedzieć, czy jej działanie odnosi jakikolwiek skutek. Półprzytomny, toczący się po krawędzi życia i zgonu, zdawał się ignorować linę którą mu rzuciła, aż nagły chałat powietrza instynktem bardziej niż wolą został zaciągnięty przez pokiereszowanego młodzieńca.

– zdrowaś ziemio, łaskiś pełna – cichy szept przeszedł przez spierzchnięte wargi, gdy odwrócił się niespokojny szukając źródła z którego chciał napić się aż nazbyt łapczywie – wiatr z tobą, błogosławionaś ty, między roślinami… – długie ramię zagarnęło przestrzeń obejmując siedzącą obok Helloise w pasie, przyciągając ją do siebie, a może siebie do niej. Czołgał się nieświadom układu mebli, układu ciał uwikłanych w świętą komunię, którą przed laty pokazał mu ojciec. – i błogosławiony owoc żywota twojego… — szeptał dalej modlitwę, której kiedyś nauczyła go własna matka, gdy zazdrosna Knieja karała go za próbę przekroczenia terenu zgnilizny i zepsucia. Miasto… nienawidziło go z wzajemnością. – owoc żywota… twojego…święte drzewo Matko Kniejo…. – Wracały siły, choć zmysły wciąż pozostawały zamglone. Nagle nie chciał zasnąć, nagle chciał walczyć, przedzierać się dalej, mieć w sobie ciepło, mieć skórę owiniętą złocistą nicią, usta wypełnione sokiem ze świeżo ściętych traw.

Wczepił się zachłannie w swoją wybawicielkę, wtulił twarz w materiał, ocierając pot z rozprostowującego się czoła. Wdzięczność wypełniała mu pierś, jeszcze nienazwana, prymarna, instynktowna. Bezpieczeństwo. Gniazdo. Schronienie. Nie był świadom nawet, że na pochudłej łopatce, pod cienką materią sukna, surowa magia wdzięcznością za przetrwanie naczynia w którym się kotłowała od niemal dekady, wykwitła miękkim zielonym mchem.
szamanka
Kochajcie mnie, kochajcie, wy
—
 gęstwy zieleni
I wy, senne gromady powikłanych cieni
wiek
33
sława
III
krew
czysta
genetyka
—
zawód
zielarka, twórczyni eliksirów i sztuki w drewnie
Tchnie czymś dzikim, nosi na sobie okruchy lasu: czasem we włosy zaplącze się uschnięta gałązka, czasem w materiał szaty wczepią nasiona czy wkleją niteczki pajęczyn, a czasem sama czarownica dokłada intencjonalnie atrybuty natury: ozdoby z ptasich piór, polnych kwiatów czy zwierzęcych kłów. Ciągnie się za nią woń suszonych ziół i palonych kadzideł. Kobieta szczupła i przeciętnego wzrostu (164 cm), niebieskie oczy. Długie blond włosy o średnim skręcie, rzadko ułożone i wystylizowane, zwykle znajdzie się wśród nich kołtun. Spódnice szat Helloise są długie i mają głębokie kieszenie, w których zawsze znajdzie się nieco ziarna dla ptaków. Lubi mięsiste tkaniny, warstwy, ubrania swobodnie płynące za sylwetką, nie boi się wzorów ani koloru, choć wybiera głównie barwy głębokie i niezbyt nasycone lub bliskie ziemi: zielenie, brązy, zgaszone pomarańcze. Stawia przede wszystkim na praktyczność: materiały solidne, które posłużą długie lata i nie zaszkodzi im praca w ogrodzie. Zamiast sakwy często nosi pas na wzór dawnych châtelaine, do którego na skórzanych rzemykach przymocowane są drobne przedmioty: różdżka, futeralik z nożem, woreczek soli czy miniaturowe buteleczki eliksirów, w tym zawsze jedna z solami trzeźwiącymi. Helloise nie nosi klasycznej biżuterii. Posiada jedynie ozdoby z drewnianych koralików i elementów zwierzęcych.

Helloise Rowle
#17
04.07.2026, 15:27  ✶ (Ten post był ostatnio modyfikowany: 04.07.2026, 15:47 przez Helloise Rowle.)  
Minął moment, nim cokolwiek zaczęło się dziać, lecz czarownica nie miała czasu zwątpić w skuteczność swoich akcji. Powoli jej życie rozeszło się po umęczonym chłopcu i nasyciło go siłą. Gdy on zaczął lgnąć do niej, było to jakby owo życie pamiętało wciąż, skąd spłynęło. Helloise obserwowała przez chwilę z fascynacją przebijającą się przez warstwę tępego zmęczenia, które jej ciało uczyniło ciężkim jak z ołowiu.
Będzie dobrze — tyle tylko wymamrotała, zanim podała Samuelowi do wypicia kolejny eliksir. Strącił on chłopaka w senność, lecz nie w tę czarną i pustą, która miała go wcześniej powlec do Limbo. Sen był spokojny i regenerujący, a przez noc eliksir wzmocni wycieńczony organizm.
Helloise wyślizgnęła się z pokoju, pozostawiając śpiącego chłopca-niedźwiadka samego w sypialni. Zaszyła się w swojej pracowni, gdzie na starej kanapie przewracała się długo w półśnie z boku na bok. Nie miała sił sięgać po karafkę opium — bo i cóż by jej to dało? Zdawało się, że nie ma sił nawet na nałóg. Czasem kiedy polała sobie zbyt dużo kropel laudanum, podobnie potem leżała przez długie, długie godziny. Sama ze swoją zamgloną głową, zdjęta depresją i niemocą.
Burzowa noc toczyła się gniewnie wokół chaty, wiedźma słuchała walenia deszczu o dach. Czas płynął powoli, ociężale. Poranek, który wreszcie nastał, był mokry i szary, pachniał intensywnie wilgotną ziemią. Wiele Helloise zajęło, nim zmobilizowała się do opuszczenia miejsca na kanapie. Jej głowa była nieprzyjemnie pusta, jakby myśli budziły się z równym trudem co ciało. Czarownica odzyskała jednak część sił, jej stan był znośniejszy. Przyjęła to obojętnie. Często zdarzało jej się czuć słabo, więc nie postrzegała tego jako wielkiej nowości.
Zajrzała do sypialni, aby upewnić się, że Samuel przeżył noc — spał jeszcze, więc zostawiła go.
Nie miała ochoty na jedzenie, lecz odczuwała głód. Kobieta usiadła przy kuchennym stole z miską zimnej zupy pozostałej z obiadu dnia poprzedniego i syciła się nią powoli, łyżka po łyżce. Wspierała się na łokciu, przytrzymując dłonią głowę. Rozglądała się leniwie po pomieszczeniu, aż jej wzrok ugrzązł przy śladach pazurów, które poprzedniej nocy wyryto w kredensie. Kilka drobiazgów wokół było poprzewracanych, drogę do pokoju czarownicy znaczyły ślady błota i krwi. Helloise wreszcie dotarła do dna miski, więc przechyliła ją, żeby łatwiej zebrać resztki zupy.


dotknij trawy
przybłęda z lasu
The way to get started is to quit talking and begin doing.
wiek
26
sława
II
krew
półkrwi
genetyka
klątwa żywiołów
zawód
stolarz
Jasne jak zboże przydługie włosy, niechlujny zarost, jasnobłękitne oczy. 183 cm wzrostu, szczupła ale dobrze zbudowana sylwetka. Ubiera się prosto, we flanelowe koszule w kratę i wytrzymałe robocze spodnie. Jego rysy zdradzałyby arystokratyczne pochodzenie gdyby tylko się ogolił. Ma spracowane ręce i przyjazny uśmiech, gdy tylko ktoś poprosi go o pomoc.

Samuel McGonagall
#18
20.07.2026, 09:11  ✶  
Ten sen nie był czarny, ale i też nie było go zbyt wiele. Strzępki wspomnień, strzępki zieleni, jasnego prześwitu słońca spomiędzy konarów i gałęzi, spomiędzy prześwietlonych soczystych liści wiosennego lasu. Strzępki powietrza przeczesującego pióra, ekscytacji pierwszego lotu, porwania przez powietrzny prąd, który czynił całe przedsięwzięcie bezwysiłkowym. Strzępki posmaku jagodowego soku ściekającego przez język w głąb niedźwiedziego gardła, gdy lepki nektar lśnił na pazurach i futrze, ciche świadectwo wszystkich wcześniej nieudanych prób. Strzępki wodnego rozbryzgu lśniącego śmiechem dziecka, któremu udało się złapać pierwszą rybę, poczuć rozpychające uczucie dumy z pochwały jeszcze żywego ojca.

Strzępki…

… zapach grzybni obudził go, czy może raczej rozwarł zaklejone leczniczym snem powieki. Nie był w stanie powiedzieć, czy wciąż śni, nie był w stanie powiedzieć gdzie jest, zupełnie jakby wspomnienia wypadły mu z rąk i roztrzaskały się o kamień w burzliwą noc.

Tak… była wtedy burza. Piorun przeszywający niebo, który mógł napełnić lękiem i zachwytem w takiej samej mierze. Skostniała, na pół ścierpnięta dłoń sięgnęła do piersi, z pewną dozą braku wiary w to, że jego serce jeszcze jakkolwiek mogłoby bić. Poruszył też palcami stóp, a cichy jęk wymsyknął się ze spierzchniętych warg bólu ran, który jeszcze bynajmniej nie były zasklepione.

Chciał coś powiedzieć. Zawołać. Wyuczona bezradność ścisnęła mu jednak gardłem, ciężar przymknął powieki. Któż mógłby mu pomóc? Para kóz skubiąca siano wystające z prowizorycznego materaca? Czy może świergotniki, które jakiś czas temu pożegnały się ze swoimi dziećmi? A może mrówki, tak zajęte przecież podziemną walką w korzeniach sędziwych drzew? Białka i Miłka… powinien wstać i zająć się nimi. Powinien co prędzej się pozbierać, bo kto zajmie się jego rogatymi przyjaciółkami, jeśli nie on? Pchany obowiązkiem względem kóz spróbował wypchnąć się ze swojego legowiska, ignorując ból i otępiające pieczenie w różnych częściach własnego ciała.

Cały plan był jednak z góry skazany na porażkę i Samuel zamiast wstać, obalił się na podłogę z głośnym łupnięciem, jakby nie był człowiekiem a workiem wypełnionym ziemią. Być może, gdyby nie bolało tak bardzo, to zauważyłby, że ta podłoga jest mimo wszystko inna, niż w jego samotni. Być może zauważyłby, że zapach też bardzo się nie zgadza. I meble. I odgłosy dobiegające z zewnątrz… To było jednak wciąż poza jego pojmowaniem. Chyba nie powinien się ruszać, może jeszcze nie… Próbował się dźwignąć, ale osłabienie zmogło go i pozbawiło nadziei, że zrobi to w najbliższym czasie.
szamanka
Kochajcie mnie, kochajcie, wy
—
 gęstwy zieleni
I wy, senne gromady powikłanych cieni
wiek
33
sława
III
krew
czysta
genetyka
—
zawód
zielarka, twórczyni eliksirów i sztuki w drewnie
Tchnie czymś dzikim, nosi na sobie okruchy lasu: czasem we włosy zaplącze się uschnięta gałązka, czasem w materiał szaty wczepią nasiona czy wkleją niteczki pajęczyn, a czasem sama czarownica dokłada intencjonalnie atrybuty natury: ozdoby z ptasich piór, polnych kwiatów czy zwierzęcych kłów. Ciągnie się za nią woń suszonych ziół i palonych kadzideł. Kobieta szczupła i przeciętnego wzrostu (164 cm), niebieskie oczy. Długie blond włosy o średnim skręcie, rzadko ułożone i wystylizowane, zwykle znajdzie się wśród nich kołtun. Spódnice szat Helloise są długie i mają głębokie kieszenie, w których zawsze znajdzie się nieco ziarna dla ptaków. Lubi mięsiste tkaniny, warstwy, ubrania swobodnie płynące za sylwetką, nie boi się wzorów ani koloru, choć wybiera głównie barwy głębokie i niezbyt nasycone lub bliskie ziemi: zielenie, brązy, zgaszone pomarańcze. Stawia przede wszystkim na praktyczność: materiały solidne, które posłużą długie lata i nie zaszkodzi im praca w ogrodzie. Zamiast sakwy często nosi pas na wzór dawnych châtelaine, do którego na skórzanych rzemykach przymocowane są drobne przedmioty: różdżka, futeralik z nożem, woreczek soli czy miniaturowe buteleczki eliksirów, w tym zawsze jedna z solami trzeźwiącymi. Helloise nie nosi klasycznej biżuterii. Posiada jedynie ozdoby z drewnianych koralików i elementów zwierzęcych.

Helloise Rowle
#19
05.08.2026, 14:05  ✶  
Przez chatę przetoczyło się głuche łupnięcie. Helloise zamrugała powoli. Przez chwilę nasłuchiwała szumu własnego miarowego oddechu. Z podwórza docierało do wnętrza stłumione gdakanie. Czarownica przymknęła oczy. W domu było zimno. Wstała ociężale, deski podłogi zaskrzypiały, gdy poszła rozpalić w kominku. Dorzuciła kilka szczap i wiązkę cienkiego chrustu, po których już wkrótce pełgał pierwszy słaby płomień.
Przeczesała palcami włosy. Z tyłu głowy wciąż były wilgotne, nie zdążyły wyschnąć po deszczu. Szata, w której kobieta przespała noc, pogniotła się, śmierdziała kwaśno potem i krwią. Przypominała łachman zerwany z żebraczego grzbietu.
Helloise polała do drewnianej miseczki gęstej zupy jarzynowej. Warzywa były rozgotowane, kremowe, część się zupełnie rozpadła.
Czarownica weszła do sypialni. Minęła w ciszy leżącego na podłodze Samuela, aby miskę zupy i zabrane z kredensu opatrunki odłożyć na stolik przy łóżku. Odwróciła się do niego. Dziwaczny był widok dawnego przyjaciela rozciągniętego na podłodze — jednocześnie znajomy i obcy, a tę obcość wiedźma dojrzała dopiero w świetle dnia. Przez tyle lat Samuel nie odwiedził jej ani razu. Przepadł w Knieję, a ona uszanowała jego prawo do zniknięcia w nieprzebranej głuszy, tak jak szanowała wolność każdego dzikiego zwierzęcia. Wiedziała, gdzie on mieszkał, bo wiedziała o wszystkim, co w Kniei. Niekiedy we śnie mijała jego dom, lecz nigdy nie zbliżała się doń na jawie, aby nie naruszać naturalnego siedliska Samuela, skoro chłopiec-niedźwiedź wybrał zdziczenie nad oswojenie.
— Wracaj do łóżka — poleciła Helloise, podciągając Samuela za ramiona na tyle, na ile była w stanie. Pozwoliła mu się na sobie oprzeć, aby do łóżka rzeczywiście trafił. — Musisz jeść. Trzeba zaopatrzyć rany.


dotknij trawy
przybłęda z lasu
The way to get started is to quit talking and begin doing.
wiek
26
sława
II
krew
półkrwi
genetyka
klątwa żywiołów
zawód
stolarz
Jasne jak zboże przydługie włosy, niechlujny zarost, jasnobłękitne oczy. 183 cm wzrostu, szczupła ale dobrze zbudowana sylwetka. Ubiera się prosto, we flanelowe koszule w kratę i wytrzymałe robocze spodnie. Jego rysy zdradzałyby arystokratyczne pochodzenie gdyby tylko się ogolił. Ma spracowane ręce i przyjazny uśmiech, gdy tylko ktoś poprosi go o pomoc.

Samuel McGonagall
#20
05.08.2026, 14:52  ✶  
Pamiętał postać oświetloną gromem. Pamiętał zapach. Pamiętał życie. Pamiętał mrowienie pod skórą. Pamiętał zapach. Pamiętał postać. Pamiętał…

Mawiają, że wilka od psa odróżniają trzy niezjedzone posiłki. Samuel miał swoje powody, by wybrać głód i głuszę. Samuel miał powody, by uznać, że jest dla wszystkich obciążeniem. Samuel miał powody…

Ale ciało Samuela przylgnęło do Helloise, gdy tylko objęła go szczupłymi ramionami, ciało Samuela nie dbało, że pachnie jak potraktowana batem łachamaniarka, nie mogąc rozróżnić woni zaschniętej krwi, własnej cudzej, czując wciąż mrowienie pod skórą, fantomowe na tym etapie, ale intensywne, energii ofiarowanej, energii przyjętej, ratunku, ingerencji w krąg życia, braku szacunku do tego kręgu, który dawał mu kolejną szansę.

Był wciąż młody, lecz jego spracowane ręce nosiły odciski i blizny po drzazgach, zrogowacenia od narzędzi, których używał dla siebie, aby nie oszaleć w czasie, gdy odciął się od ludzi pozostając strażnikiem grobu swojego ojca, pozostając strażnikiem domu, do którego na pewno powróci jego matka.

Podjął decyzję, ale jego ciało podejmowało teraz decyzję za niego, wygłodniałe dotyku, wygłodniałe drugiej osoby, która nie jest zwierzęciem czy rośliną. Był jak rozbitek w tej zielonej wyspie, a Helloise pachniała mu domem, po latach nie do końca znajoma, ale tak bliska sercu przez to jak wyglądał jej dom. Jak wyglądała ona.

Nie miał siły się dźwignąć, nie miał siły odpowiedzieć na jej prośbę. Nawet gdy nie był niedźwiedziem, pozostawał rosłym mężczyzną, którego ciężko było podnieść, zwłaszcza gdy on sam nie chciał wstawać. Nie… on chciał przyciągnąć opiekuńcze gałęzie do siebie, zmusić ptaszynę, by przysiadła choć na moment, by objęła go, by pogłaskała po głowie i powiedziała że wszystko będzie dobrze, nawet jeśli nic nie było dobrze, a cały jego świat został zakopany gołymi rękoma pod rosłym dębem zbyt blisko leśniczówki by mógł jakkolwiek o tym zapomnieć. Chciał przyciągnąć tę bladoskórą brzozę, jego ochronę, uzdrowicielkę, chciał przyciągnąć i wtulić się w jej gładką i miękką, pachnącą mchem korę, by móc rozedrzeć sobie klatkę piersiową i opłukać swoje zbolałe serce w żywym zdroju jej istnienia.

Proszę…

Głos ugrzązł mu w gardle spragnionym rozmowy, w piekącej skórze głodnej dotyku, w gnącym się gorączką ciele, które przetrwało dzięki nekromanckiej sztuce noc, ale nie było pewne, czy chce przetrwać resztę życia…
« Starszy wątek | Nowszy wątek »

Użytkownicy przeglądający ten wątek: 1 gości

Podsumowanie aktywności: Przełącz sortowanie alfabetycznie/ilość słów Helloise Rowle (5065), Samuel McGonagall (4327)


Strony (3): « Wstecz 1 2 3 Dalej »


  • Pokaż wersję do druku
  • Subskrybuj ten wątek

Spis Treści
Zakładki
Tryb normalny
Tryb drzewa