• Londyn
  • Świstoklik
    • Mapa Huncwotów
    • Spis lokacji
    • Kalendarium
  • Dołącz do gry
  • Zaloguj się
  • Postacie
  • Accio
  • Indeks
  • Gracze
  • Accio
Secrets of London Greater London Aleja Horyzontalna v
1 2 3 4 5 … 11 Dalej »
[10.10.1972] Wine not? | Prue & Benjy

[10.10.1972] Wine not? | Prue & Benjy
Wallflower
Please forgive me if I don't talk much at times.
It's loud enough in my head.

wiek
32
sława
III
krew
półkrwi
genetyka
widmowidz
zawód
Antropolożka/Uzdrowicielka
Prudence jest szczupłą kobietą, która mierzy 163 centymetry wzrostu. Ubiera się raczej niezbyt kontrowersyjnie, schludnie, miesza się z tłumem. Wybiera stonowane kolory. Jej włosy są długie, proste w odcieniu czekoladowego brązu, często wiąże je w kok na czubku głowy. Oczy ma jasnobrązowe. Zapach, który wokół siebie roztacza to głównie woń kojarząca się ze szpitalem, lub medykamentami, jednak przebijają się przez nią owocowe nuty - głównie truskawki.

Prudence Fenwick
#1
04.06.2026, 23:58  ✶ (Ten post był ostatnio modyfikowany: 14.07.2026, 19:23 przez Król Likaon.)  
adnotacja moderatora
Rozliczono - Prudence Fenwick - osiągnięcie Badacz Tajemnic II
Rozliczono - Benjy Fenwick - osiągnięcie Badacz Tajemnic II

Jakimś cudem udało jej się trafić do mieszkania po wizycie u Ellie. Namawiała ją, aby została na noc, Prudence jednak bardzo, ale to bardzo chciała wrócić do domu, w końcu miała do kogo. Była mężatką, od wczoraj, ale jednak była. Nie chciała spędzać tej nocy bez swojego świeżo poślubionego męża.

Nieco chwiejnym krokiem opuściła dom babci. Humor jej dopisywał, Ellie potrafiła wprawić ją w dobry nastrój, wesprzeć dobrym słowem jak nikt inny. Szła więc nieco chwiejnym krokiem uliczkami Londynu, aż dotarła do Horyzontalnej, gdzie znajdowało się jej mieszkanie. Benjy powinien być już w domu, napisała mu krótki list, że poszła na chwilę do babci, spotkanie odrobinę się przeciągnęło, ale miała nadzieję, iż jej wybaczy. Musiała jej opowiedzieć o wszystkim, okazało się, że Ellie również miała jej coś do powiedzenia, Prue nie miała pojęcia, jakim cudem udało się to trzymać kobiecie w tajemnicy, a może wiedziała? Jej babcia była mistrzynią sekretów, naprawdę ją dzisiaj zaskoczyła swoimi rewelacjami.

Musiała to wszystko przekazać mężowi, okazało się jednak, że wiatr wiał tej nocy wyjątkowo mocno, a może to ona miała drobne problemy z poruszaniem się? Była pijana, babcia wlała w nią naprawdę sporo alkoholu, Prue nie miała w zwyczaju doprowadzać się do takiego stanu, ale jakoś tak potoczył się ten wieczór, świętowały jej szczęście.

Dostrzegła znajomą kamienicę, była przed swoim domem. Fantastycznie - droga zajęła jej zdecydowanie więcej niż powinna, ale w końcu dotarła do celu. Otworzyła drzwi wejściowe, a później musiała wdrapać się na piętro, tu zaczęły się schody - te prawdziwe i metaforyczne, miała problem z trafieniem w schodki, ale dzielnie trzymała się poręczy dzięki czemu nie zaliczyła spektakularnej gleby.

Wreszcie dotarła pod znajome drzwi, czknęła głośno, kiedy się przed nimi zatrzymała. Nie przejmowała się tym jakoś szczególnie, wszyscy pewnie już dawno stali. Walczyła dłuższą chwilę z zamkiem, nie mogła trafić w niego kluczem, miała ochotę wyrzucić go za siebie, ale to nie było dobrym rozwiązaniem, złapała go więc między palce, aż w końcu udało jej się wsadzić go w zamek, przekręciła klucz i weszła do środka. Próbowała być cicho, jednak potknęła się o buty, które znajdowały się w przedpokoju, zatrzymała się na ścianie - doskonale, przynajmniej nie uderzyła twarzą w podłogę, oparła się o nią, potrzebowała chwilowego przystanku.



Confusion in her eyes that says it all

She's lost control

Local Dumbass
I’m gonna give you fair warning that I…
I’m not a saint, but I could be if I try
Lord knows I've got habits to break
wiek
33
sława
III
krew
zdrajca krwi
genetyka
—
zawód
klątwołamacz/najemnik/łowca
bardzo wysoki - 196 cm / potężnie zbudowany, szerokie barki, rozbudowany kark, ciężka masa mięśni bardziej przypominająca taran niż sylwetkę biegacza / ciemnobrązowe, półdługie włosy / brązowe oczy / cztery złote kolczyki (małe kółka) w lewym uchu / obrączka ślubna z grubego, topornie kutego złota na palcu / poparzenie na szyi od prawej strony i części prawego ucha / nadkruszona prawa trójka i pęknięty, częściowo brakujący fragment lewej jedynki / luźny, praktyczny styl ubioru / wytatuowany pod rękawami skórzanych albo materiałowych kurtek / sprężysty krok, jakby zawsze gdzieś się spieszył / "francuski" akcent - miękkie r, zmiękczone głoski, cichy głos

Benjy Fenwick
#2
05.06.2026, 19:19  ✶  
Siedziałem w salonie od dobrej godziny, może dwóch, sam już nie wiedziałem, bo kiedy wpadałem w rytm zawodowy, czas miał paskudny zwyczaj rozciągać się i kurczyć jednocześnie, aż nagle orientowałem się, że od dawna powinienem był wstać, rozprostować mięśnie, zrobić sobie herbatę albo pójść spać. Próbowałem skupić się na zapisanych drobnym pismem uwagach przysłanych mi sową przez koleżankę po fachu, analizowałem coś po raz trzeci albo czwarty, bo od momentu, kiedy przeczytałem wiadomość zostawioną przez Prudence, mówiącą o tym, że wyskoczy do Ellie tylko na chwilę, koncentracja nie była moją najmocniejszą stroną. Nie martwiłem się szczególnie, znałem moją żonę - dziwne słowa, ale prawdziwe - była dorosłą kobietą, antropolożką, uzdrowicielką, osobą rozsądniejszą od większości ludzi, którzy mnie otaczali, znałem też już odrobinę jej babcię i o ile nie zmieniła się diametralnie przez te kilkanaście lat, wiedziałem z czymś na kształt ugruntowanej pewności, że jeśli te dwie kobiety dorwały się do właściwych tematów, pojęcie „późnej pory” stawało się raczej luźną sugestią niż obowiązującą zasadą - ich spotkanie zapewne mogło przeciągnąć się o godzinę albo trzy, jeśli obie wpadły w odpowiedni nastrój, my za to jeszcze wpadliśmy w nic na kształt rutyny, po której mógłbym wnioskować, kiedy Pruey wróci do domu. Mimo wszystko co jakiś czas łapałem się na tym, że odrywałem wzrok od papierzysk i zerkałem w stronę zegara, a potem wracałem do czytania, udając przed samym sobą, że wcale tego nie robiłem.
Kot podniósł łeb pierwszy.
Oderwałem wzrok od notatek i spojrzałem na niego podejrzliwie, bo zwierzak zwykle reagował na rzeczy szybciej ode mnie, a chwilę później rzeczywiście usłyszałem jakiś hałas dobiegający z klatki schodowej - najpierw pojedyncze kroki, potem coś, co zabrzmiało jak całkiem konkretne uderzenie o poręcz, następnie kilka sekund ciszy i kolejne odgłosy, zdecydowanie mniej rytmiczne niż powinny być u człowieka poruszającego się po schodach. Nie minęło wiele zanim usłyszałem charakterystyczne skrobanie klucza o drzwi, które trwało zdecydowanie za długo i brzmiało zbyt chaotycznie, jak na to, czego mógłbym się spodziewać. Nie ruszyłem się od razu, było w tym coś fascynującego, ciekawiło mnie, ile jeszcze prób podejmie, zanim trafi we właściwe miejsce. Odchyliłem głowę i spojrzałem w stronę przedpokoju, choć ściana skutecznie zasłaniała mi widok, nasłuchując z coraz większym rozbawieniem, bo jeśli ktoś z boku obserwowałby tę scenę, zapewne uznałby, że pod naszymi drzwiami trwała właśnie próba włamania przeprowadzana przez wyjątkowo niekompetentnego złodzieja… Walka z zamkiem przeciągała się na tyle, że zdążyłem policzyć w myślach do dziesięciu, potem do piętnastu, a kiedy wreszcie rozległ się szczęk przekręcanego klucza i jeszcze większy łomot, parsknąłem cicho śmiechem. O nie. Ooo nie. O tak… Oooczywiście.
- Dziesięś punktów za lądowanie. - Oznajmiłem głośno z salonu, odłożyłem pióro, zebrałem kilka pergaminów w jeden stos i dopiero wtedy podniosłem się z kanapy, nie spieszyło mi się specjalnie - nie dlatego, że nie chciałem jej pomóc, po prostu miałem nieodparte wrażenie, że jeśli ruszę za szybko, sam zacznę się śmiać jeszcze zanim ją zobaczę. Wyszedłem do przedpokoju i oparłem się ramieniem o framugę, towarzyszący mi dotąd kot spojrzał na mnie z wyraźnym wyrzutem, że zakłócam mu spokój, po czym zeskoczył z kanapy i ruszył za mną do przedpokoju, najwyraźniej również zainteresowany rozwojem sytuacji. Widok był dokładnie tak piękny, jak się spodziewałem…
Prudence trwała przy ścianie z miną człowieka, który właśnie odbył heroiczną podróż przez siedem krain, trzy kontynenty i przynajmniej jedną burzę morską, a nie pokonał kilka ulic Londynu, przez chwilę przyglądałem jej się w milczeniu, zanim otworzyłem usta, uprzednio uderzywszy językiem o podniebienie.
- Witaj w domu. Losumiem, sze ściany plóbowały cię dziś zamoldowaś? - Stwierdziłem poważnie. - Dobsze, sze wykazałaś się lefleksem i zaatakowałaś je pielwsza. - Kącik ust drgnął mi niebezpiecznie, naprawdę próbowałem zachować powagę.
Naprawdę.


[Obrazek: 4GadKlM.png]
Wallflower
Please forgive me if I don't talk much at times.
It's loud enough in my head.

wiek
32
sława
III
krew
półkrwi
genetyka
widmowidz
zawód
Antropolożka/Uzdrowicielka
Prudence jest szczupłą kobietą, która mierzy 163 centymetry wzrostu. Ubiera się raczej niezbyt kontrowersyjnie, schludnie, miesza się z tłumem. Wybiera stonowane kolory. Jej włosy są długie, proste w odcieniu czekoladowego brązu, często wiąże je w kok na czubku głowy. Oczy ma jasnobrązowe. Zapach, który wokół siebie roztacza to głównie woń kojarząca się ze szpitalem, lub medykamentami, jednak przebijają się przez nią owocowe nuty - głównie truskawki.

Prudence Fenwick
#3
05.06.2026, 20:14  ✶  

Prudence starała się być dyskretna, zresztą nie wydawało się jej, aby narobiła zbyt wiele hałasu. Naprawdę starała się zachowywać jak najciszej potrafiła, wychodziło jej to jednak dzisiaj wyjątkowo pokracznie, chociaż sama tego nie dostrzegała. Zdawała sobie sprawę z tego, że ten powrót do domu nie należał do najprostszych, ale mogło być dużo gorzej. Dotarła do drzwi, wdrapała się na to nieszczęsne piętro, a nawet trafiła kluczem do drzwi, choć okazało się to być wyjątkowo trudnym zadaniem. Nie pomagało zamykanie jednego oka, mrużenie dwóch, dopiero złapanie klucza między palce przyniosło zamierzony efekt. Wturlała się więc bardzo spektakularnie do środka, mimo, że wcale, ale to wcale nie zależało jej na tym, aby zaliczyć pojawienie się podobne do wejścia smoka.

Kto postawił tu te buty? Były jej, czy nie? Nie miała pojęcia, postanowiły ją jednak zaatakować, kiedy tylko znalazła się w środku przez co runęła, zatrzymując się na ścianie, przytrzymała się jej, oparła o nią policzek, była taka przyjemna i zimna. Nie mogła lepiej trafić, podłoga na pewno nie byłaby taka miła w dotyku. Przymknęła na moment oczy. Tyle byłoby z jej cichego zakradnięcia się do sypialni. Na pewno miała być przyłapana, nie sądziła, żeby ktokolwiek mógł zignorować te hałasy, niestety. Czknęła ponownie, nieco zbyt głośno. Powinna się przestraszyć, wtedy by jej przeszło, tylko jak niby miała to zrobić w tym mieszkaniu? Raczej nie miała się tu czego bać.

- Tylko źddziesięć? - Nadal opierała się o ścianę. Nie była tu sama, oczywiście, że Benjy miał być świadkiem jej upadku, a wszystkiemu winna była Ellie i jej wino… gdyby nie jej babcia, to nie pojawiłaby się tutaj w takim stanie. No jasne, bo przecież wlewała jej to wino do gardła.

W końcu pozwoliła sobie oderwać swoje ciało od ściany, zrobiła to delikatnie bo obawiała się, że może mieć problem z zachowaniem równowagi. Nie myliła się, ledwie zrobiła krok, a jej ciało zachwiało się dość mocno, asekurowała się więc ręką - ponownie oparła ją o ścianę. - Dlaszego cały świat wiruje? - Niby wiedziała, czym mogło być to spowodowane, aczkolwiek nie wydawało jej się, aby faktycznie wlała w siebie, aż tyle alkoholu, żeby miała takie problemy.

- Mam wrażenie, że one ciągle to robią, ciągle chcą walczyć, a ja nie mam na to siły. - Nie była gotowa na ostateczne starcie i zdecydowanie nie chciała zostać przez nie zabita, zupełnie jej się to nie podobało.

- szCzekałeś na mnie? - Zapytała unosząc przy tym głowie, spoglądała na niego mrużąc jedno oko, bo obraz okropnie jej się rozjeżdżał, kiedy tego nie robiła widziała dwie sylwetki swojego męża, co nieco ją niepokoiło, bo niemożliwe było, żeby się tak po prostu rozdwoił. Jej pijany umysł musiał płatać jej figle. Dostrzegła też kota, który przyglądał się temu spektaklowi. - On nie może na to patrzeć, nie może widzieć, że jestem taka… jeszcze pomyśli sobie o mnie coś złego. - Wyjątkowo ważna wydawała jej się w tej chwili kocia opinia na jej temat, nie chciała, aby patrzył na nią z politowaniem, czy oceniał jej zachowanie. Naprawdę się tym przejęła.



Confusion in her eyes that says it all

She's lost control

Local Dumbass
I’m gonna give you fair warning that I…
I’m not a saint, but I could be if I try
Lord knows I've got habits to break
wiek
33
sława
III
krew
zdrajca krwi
genetyka
—
zawód
klątwołamacz/najemnik/łowca
bardzo wysoki - 196 cm / potężnie zbudowany, szerokie barki, rozbudowany kark, ciężka masa mięśni bardziej przypominająca taran niż sylwetkę biegacza / ciemnobrązowe, półdługie włosy / brązowe oczy / cztery złote kolczyki (małe kółka) w lewym uchu / obrączka ślubna z grubego, topornie kutego złota na palcu / poparzenie na szyi od prawej strony i części prawego ucha / nadkruszona prawa trójka i pęknięty, częściowo brakujący fragment lewej jedynki / luźny, praktyczny styl ubioru / wytatuowany pod rękawami skórzanych albo materiałowych kurtek / sprężysty krok, jakby zawsze gdzieś się spieszył / "francuski" akcent - miękkie r, zmiękczone głoski, cichy głos

Benjy Fenwick
#4
05.06.2026, 23:39  ✶  
Siedziałem z tymi cholernymi notatkami już dobre godziny i przez większość tego czasu bardziej słuchałem odgłosów dochodzących z klatki schodowej niż czytałem drobne pismo - kiedy człowiek zajmował się pracą w terenie wystarczająco długo, uczył się rozpoznawać zagrożenia po dźwięku. Skrzypnięcie deski, trzask pękającego kamienia, szelest piasku, zgrzyt mechanizmu. Okazywało się jednak, że równie łatwo można było rozpoznać kobietę swojego życia wracającą do domu po kilku kieliszkach wina u babci. Pierwsze stuknięcie jeszcze niczego nie przesądzało. Drugie wzbudziło moją czujność. Trzecie sprawiło, że zacząłem się uśmiechać. Nie interweniowałem od razu, słysząc hałas, lecz zdecydowanie nie byłem głuchy na to, co się działo - trudno by było zresztą tego nie słyszeć, Pruey nie była tak cichociemna, jak zamierzała być, nawet kot, który zwykle ignorował większość wydarzeń wokół siebie, uniósł łeb i śledził rozwój wydarzeń z zainteresowaniem, na jakie zazwyczaj zasługiwały co najwyżej otwierane puszki z jedzeniem, a potem ruszył za mną.
- Tylko źddzieśsięś, Sunny, pszyklo mi. - Potwierdziłem z kamienną twarzą. - Muszę jednak pszyznaś, sze końcówka była balso mocna. Szczególnie ten manewl na finale. Elegancki. Doplasowany. Widaś doświadczenie. - Przesunąłem spojrzenie po jej sylwetce, kiedy ponownie zachwiała się przy próbie wykonania kroku, po czym natychmiast wróciła do swojej wcześniejszej pozycji. Oparłem się barkiem o framugę i przez chwilę po prostu patrzyłem na ten osobliwy spektakl, jaki odbywał się w mieszkaniu, próbując zachować choć odrobinę powagi, ale z każdą kolejną sekundą stawało się to coraz trudniejsze. Byłem świadkiem wielu dziwnych rzeczy w swoim życiu, widziałem przeklęte grobowce, ludzi podejmujących katastrofalnie głupie decyzje i stworzenia, których istnienia większość społeczeństwa wolałaby nie potwierdzać, a jednak Prudence prowadząca negocjacje ze ścianą w swoim własnym przedpokoju znajdowała się zaskakująco wysoko na liście najbardziej absurdalnych widoków, jakie przyszło mi oglądać. Efekt był dokładnie taki, jakiego się spodziewałem - zaledwie jeden krok później zachwiała się tak mocno, że odruchowo napiąłem ramiona, gotów ruszyć jej na ratunek, gdyby przedpokój postanowił jednak wygrać tę rundę - im bardziej próbowała zachowywać się normalnie, tym gorzej jej to wychodziło, co tylko pogłębiało absurd całej sytuacji, naprawdę musiałem się pilnować, bo każdy kolejny szczegół tego powrotu coraz mocniej wystawiał moją powagę na próbę. Od chwili, kiedy usłyszałem jej heroiczną wspinaczkę po schodach, miałem wrażenie, że obserwuję niezwykle ambitną ekspedycję badawczą, której celem było - wbrew pozorom - zdobycie nie Mount Everest, tylko po prostu własnego mieszkania.
- Świat wiluje, poniewasz świat jest dziś balso podekscytowany twoim szczęściem. - Wyjaśniłem z całkowitą powagą, której absolutnie nie czułem.
Kot, który siedział kilka kroków dalej, najwyraźniej uznał, że sytuacja stawała się coraz ciekawsza, bo obserwował ją z absolutnym skupieniem istoty przekonanej, że za chwilę wydarzy się coś wartego uwagi, a potem Prudence spojrzała w dół i właśnie na niego…
- Hm? - Uniosłem wzrok z butów - „to o nich mówiła?” - z powrotem na nią i przez moment po prostu patrzyłem na jej twarz, na to charakterystyczne mrużenie jednego oka, które miało pomóc jej uporządkować rzeczywistość, a najwyraźniej jedynie pogłębiało chaos.
- Oczywiście, sze szczekałem. - Odpowiedziałem zupełnie naturalnie, bez żartów, bez wygłupów, była to najbardziej oczywista rzecz pod słońcem. - Zapytaj sąsiadów. Nie miałem zamialu kłaść się bez ciebie. - Zaraz jednak kącik ust zadrżał mi znowu. - Chociasz pszysnam, sze nie spodziewałem się asz tak widowiskowego wejścia. - Dopiero po chwili spojrzałem w kierunku kota, który siedział na dywanie kilka metrów dalej i rzeczywiście obserwował całe przedstawienie z zatrważającą uwagą oraz godnością właściwą stworzeniu przekonanemu o własnej wyższości nad ludzkością.
- Och, nie. Za póśno. On jusz wszystko widział… - Zauważyłem, Prudence wyglądała jednak tak śmiertelnie poważnie w swoim przejęciu kocią opinią, że przez moment naprawdę zastanawiałem się, czy nie powinna usłyszeć oficjalnego zapewnienia o braku potępienia ze strony zwierzęcia. - Jestem plawie pewien, sze nadal cię lubi. Plawdopodobnie nawet balsiej nisz mnie. To zlesztą balso ilytujące. - Przez chwilę zachowałem kamienną twarz, po czym westchnąłem teatralnie, Haint natomiast mrugnął powoli, jakby potwierdzał moje słowa.
Przez kilka sekund pozwoliłem jej jeszcze trwać w tym heroicznym pojedynku z pionem, głównie dlatego, że widok był zwyczajnie zabawny, w końcu jednak uznałem, że wystarczy tej rozrywki na jeden wieczór, oderwałem się od framugi i ruszyłem w stronę żony spokojnym krokiem. Zrobiłem jeszcze dwa długie susy naprzód, gotów przejąć ją od ściany, która od dobrych kilku minut wykonywała za mnie połowę roboty i zasłużyła już chyba na oficjalne podziękowania. Zatrzymałem się tuż przed nią, przyglądając się jeszcze przez moment zaróżowionym policzkom, zmrużonym oczom i tej absolutnej pewności, że wszystko jest pod kontrolą, mimo że ewidentnie nie było. Odczekałem jeszcze krótką chwilę, jakbym właśnie podejmował niezwykle ważną decyzję…
- Dobsze. Myślę, sze dałem ci wystalszająco duszo czasu na udowodnienie, jaką jesteś niezaleszną, samodzielną kobietą zdolną samodzielnie pokonaś tszy metly przedpokoju, plawda? - Pokręciłem głową, rozbawiony do granic możliwości, ale jednocześnie coraz bardziej przekonany, że pozostawienie jej samej sobie skończyłoby się próbą negocjacji ze ścianą albo kolejnym starciem ze schodami, przez całą tę rozmowę stała przecież w sposób, który sugerował, że równowaga była dziś jedynie luźną propozycją, a nie stanem faktycznym. - Na ląszki i wio do salonu, tak? Nie będziesz szygaś? - Wyciągnąłem ku niej oba ramiona, nie czekałem nawet na odpowiedź, bo miałem szczerze mówiąc bardzo ograniczone zaufanie do jej obecnych zdolności motorycznych.


[Obrazek: 4GadKlM.png]
Wallflower
Please forgive me if I don't talk much at times.
It's loud enough in my head.

wiek
32
sława
III
krew
półkrwi
genetyka
widmowidz
zawód
Antropolożka/Uzdrowicielka
Prudence jest szczupłą kobietą, która mierzy 163 centymetry wzrostu. Ubiera się raczej niezbyt kontrowersyjnie, schludnie, miesza się z tłumem. Wybiera stonowane kolory. Jej włosy są długie, proste w odcieniu czekoladowego brązu, często wiąże je w kok na czubku głowy. Oczy ma jasnobrązowe. Zapach, który wokół siebie roztacza to głównie woń kojarząca się ze szpitalem, lub medykamentami, jednak przebijają się przez nią owocowe nuty - głównie truskawki.

Prudence Fenwick
#5
06.06.2026, 19:41  ✶  

- Widaś, doświaszdczenie? - Starała się na niego patrzeć, jednak wzrok jej się rozmywał, zresztą ciało też nie do końca z nią współpracowało. Nie wiedziała, czy to dobrze, czy źle. Doświadczenie w końcu zawsze było mile widziane, jednak czy faktycznie dotyczyło to również lądowania na ścianach? Chyba nie do końca. Nie powinna się jednak tym przejmować, prawda? Nie zdarzało się jej to zbyt często, był jej mężem, więc musiał ją akceptować również w takim stanie, zresztą to było raczej rzadkością, więc nie było sensu tego jakoś specjalnie rozgrzebywać. No schlała się, świętowała, miała do tego pełne prawo.

Starała się trzymać pion, nie wychodziło jej to zbytnio. Im bardziej próbowała zachowywać się normalnie, tym gorzej jej to szło. Zupełnie straciła panowanie nad swoim ciałem, ściany wyjątkowo mocno ją do siebie przyciągały, czy tak działała grawitacja, dlaczego normalnie, aż tak jej nie odczuwała?

- To niedobrze, świat nie powinien wiedzieć o moim szczszęściu, bo wszystko zniszczy, lepiej jakby je ignorował. - Zmartwiło ją to nieco. Nie lubiła dzielić się swoją radością, wolała trzymać ją w tajemnicy, bo inaczej bardzo szybko komuś lub czemuś mogłoby się to nie spodobać, i co jeśli to szczęście zostałoby jej skradzione? Tak długo na nie czekała, musiała jak najbardziej o nie dbać, zdecydowanie nie było rozsądne.

- Sąsiedzi sprawdzali, czy na mnie szczekałeś? - Wiedziała, że ją lubili, ale aż tak, żeby się upewniali, że jej mąż nie zaśnie bez niej? Niesamowite, to było całkiem miło. Potrafiła sobie nawet wyobrazić panią Carter, uroczą staruszkę, która mieszkała tuż obok, w tej jej papilotach stukającą do drzwi i sprawdzającą, czy aby na pewno mąż Prue na nią czeka… skąd w ogóle mogła wiedzieć, że miała męża? To nie było istotne, grunt, że jej wyobraźnia działała.

- Cieszy mnie to, że spodobało Ci się moje wejście, nie spodziewałam się tego. - Naprawdę chciała pojawić się w mieszkaniu jak najciszej, nie zwracając na siebie uwagi, a chyba zdążyła obudzić wszystkich sąsiadów swoją szaleńczą wspinaczką po schodach, jutro na pewno będzie jej za to wstyd, bo Prue nie miała w zwyczaju zachowywać się w ten sposób. To był naprawdę wyjątkowy dzień, w sumie to noc.

- Zasłoń mu oszy! Nie może dalej na to paszczeć! - Najwyraźniej nie mogła znieść tego, że to biedne kocie dziecię musiało oglądać ją w takim stanie. - Nie chcę mu dawać złego pszrzykładu. - Chociaż chyba było już na to zbyt późno. Bardzo się tym przejęła. Jeśli ich kocur zacznie się buntować, czy źle zachowywać to będzie mogła mieć o to pretensje tylko do siebie.

- Co jeśli przestanie? - Wywinęła usta w podkówkę, nie chciała stracić swojego statusu kociej ulubieńcy, pracowała na niego przecież bardzo ciężko. Głupio byłoby to zaprzepaścić przez jeden wybryk.

Dzielnie walczyła o zachowanie równowagi, jednak na nic się to nie zdało. Kończyny nie chciały z nią współpracować, ściany bardzo chciały się przytulać, nie mogła się poddać, ale była temu bliska. Nie spodziewała się tego, iż pokonanie korytarza okaże się takim trudnym zadaniem.

Nawet nie zauważyła, kiedy znalazł się tak blisko niej, zajęta była tą dzielną walką o utrzymanie pionu. - Jestem bardzo niezależna, prawda? - Wolała się upewnić, że faktycznie tak uważał, ceniła sobie swoją samodzielność, nie do końca może dzisiaj udawało jej się to udowadniać, ale ogólnie nie było z nią przecież tak najgorzej.

- To o niczym nie świadczy. - Uniosła jedną rękę i wskazała na jego ramiona. - To wsale nie oznaszcza, że jestem niesamodzielna, prawda? a zresztą… - Odsunęła się od ściany, nie było sensu z nią dalej walczyć, w końcu Benjy stał przed nią i mógł ułatwić jej tę naprawdę ciężką przeprawę. - Nie chciałam rzygać, przed chwilą, ale jak teraz o tym mówisz, to już sama nie wiem. - Nie zastanawiała się nad tym wcześniej, bo jej jedynym celem było przemieszczanie się i utrzymywanie pionu, kiedy jednak nie musiała się tym dłużej przejmować, mogła zacząć myśleć o czymś innym, jak chociażby wymiotowanie. Westchnęła ciężko. - Póki co chyba nie, ale jak jednak będę chciała, to Ci powiem, so? Obiesuję na mały paluszek! - Wyciągnęła nawet dłoń przed siebie i wystawiła ją w jego kierunku, bo była to przecież bardzo poważna obietnica.



Confusion in her eyes that says it all

She's lost control

Local Dumbass
I’m gonna give you fair warning that I…
I’m not a saint, but I could be if I try
Lord knows I've got habits to break
wiek
33
sława
III
krew
zdrajca krwi
genetyka
—
zawód
klątwołamacz/najemnik/łowca
bardzo wysoki - 196 cm / potężnie zbudowany, szerokie barki, rozbudowany kark, ciężka masa mięśni bardziej przypominająca taran niż sylwetkę biegacza / ciemnobrązowe, półdługie włosy / brązowe oczy / cztery złote kolczyki (małe kółka) w lewym uchu / obrączka ślubna z grubego, topornie kutego złota na palcu / poparzenie na szyi od prawej strony i części prawego ucha / nadkruszona prawa trójka i pęknięty, częściowo brakujący fragment lewej jedynki / luźny, praktyczny styl ubioru / wytatuowany pod rękawami skórzanych albo materiałowych kurtek / sprężysty krok, jakby zawsze gdzieś się spieszył / "francuski" akcent - miękkie r, zmiękczone głoski, cichy głos

Benjy Fenwick
#6
07.06.2026, 13:10  ✶  
Pijana logika była zjawiskiem samym w sobie, a gdy sam byłem nad wyraz trzeźwy, miałem nieodparte wrażenie, że właśnie obserwowałem coś wyjątkowo rzadkiego. Miałem przed sobą jeden z najbardziej uroczych dowodów na to, że nawet najbardziej rozsądni ludzie potrafią od czasu do czasu podejmować bardzo nierozsądne decyzje, gdyż im bardziej Prudence próbowała sprawiać wrażenie osoby całkowicie panującej nad sytuacją, tym bardziej sytuacja wymykała jej się spod kontroli. Pomimo tego nie miałem najmniejszego zamiaru przerywać całej sceny zbyt szybką interwencją, bo był to zdecydowanie jeden z tych momentów, które należało po prostu docenić. Każde kolejne zdanie, które opuszczało usta zalanej w trzy dupy Pruey, wydawało się jeszcze mniej związane z poprzednim niż wcześniejsze, a jednak w głowie mojej żony wszystko najwyraźniej układało się w logiczną całość. Największym osiągnięciem tego wieczoru było jednak chyba to, że nadal utrzymywała się na nogach, nawet jeśli odbywało się to głównie dzięki współpracy ze ścianami - jednoczesnymi wrogami i najlepszymi sojusznikami, ciekawe połączenie - i sile jej własnej determinacji. Tej ostatniej, nie dało się zaprzeczyć, zawsze miała… Dużo, lecz dzisiaj zdecydowanie zdobywała w tym osobiste szczyty.
- Tak, dokładnie. Wieloletnie doświadczenie. Umiem je losposnaś, gdy mam je pszed oczami. Tlenowałem to latami. Pamiętaj. - Pokiwałem głową z przesadną powagą, po czym skrzyżowałem ręce na piersi i przyjrzałem jej się od stóp do głów, oceniając stan swojej świeżo poślubionej żony z miną zawodowego eksperta od pijanych powrotów do domu. Opuściłem brodę odrobinę niżej, żeby łatwiej było jej skupić na mnie wzrok, choć sądząc po tym, jak mrużyła oczy, podejrzewałem, że w tej chwili widziała mnie co najmniej podwójnie. Nawet pijana mówiła o niektórych rzeczach w sposób, który sprawiał, że trudno było żartować bez końca. Znałem ją wystarczająco długo, żeby wiedzieć, jak ostrożnie podchodziła do dobrych zdarzeń - zupełnie tak, jakby los tylko czekał, aż odwróci wzrok, żeby natychmiast je zabrać. Nie śmiałem się z tego, z tego akurat nie.
- Świat od zawsze wiedział o ludzkim szczęściu i uwiesz mi, ma znacznie mniej czasu na psucie go, nisz ci się wydaje. Poza tym jest jusz za późno. Wyszłaś za mnie. Takiej katastlofy nie da się uklyś pszed wszechświatem. - Pokręciłem głową, chociaż doświadczenie podpowiadało mi, że takie deklaracje zwykle miały ograniczoną skuteczność.
Na wzmiankę o sąsiadach nie wytrzymałem i roześmiałem się już całkiem otwarcie, obraz pani Carter stukającej po nocy do drzwi tylko po to, żeby upewnić się, że nie szczekam przeraźliwie, bo zostałem porzucony przez własną żonę, był zbyt dobry, żeby go zmarnować…
- Tak, oczywiście. Była specjalna kontlola. - Rozbawienie błyszczało mi w oczach, kiedy obserwowałem jej śmiertelnie poważną minę.
Spojrzałem następnie na kota, który siedział kilka kroków dalej, był zupełnie niewzruszony, i obserwował nas z tą charakterystyczną dla kotów mieszanką wyższości i zainteresowania, która sprawiała, że człowiek automatycznie czuł się oceniany. W normalnych okolicznościach Prudence była jedną z najbardziej rozsądnych osób, jakie znałem, potrafiła analizować, przewidywać, planować i dostrzegać rzeczy, które umykały innym, tym większe wrażenie robił fakt, że kilka kieliszków wina potrafiło zamienić ją w kobietę prowadzącą śmiertelnie poważną debatę na temat moralnego wpływu własnego zachowania na futrzaka.
- Obawiam się, sze jest jusz za późno. Widział wszystko. Nie da się odzobaczyś tego, co wydaszyło się w tym pszedpokoju. To będzie s nim do końca szycia. - Przeniosłem wzrok z kota na Pruey i westchnąłem teatralnie. - Ale jeśli cię to uspokoi, w tym momencie wygląda jak ktoś, kto ocenia nas oboje jednakowo negatywnie. - Wskazałem brodą zwierzę, które odpowiedziało na oskarżenie jedynie leniwym mrugnięciem, po czym rozłożyłem ręce w geście bezradności, jakbym jedynie przedstawiał oczywiste fakty. - Sunny, uwiesz mi, jego standaldy są balso elastyczne. Jutro dasz mu coś doblego do jedzenia i cała splawa zostanie zamknięta. - Musiałem przygryźć wnętrze policzka, żeby zachować choć cień powagi, znowu zerkając na Hainta i jego całkowite nieprzejęcie zaistniałą sytuacją, potem wróciłem wzrokiem do niej i do jej kolejnej próby udowodnienia własnej niezależności - im dłużej mówiła o swojej samodzielności, tym bardziej chwiała się na nogach, co tworzyło wyjątkowo zabawny kontrast.
- Oczywiście, sze jesteś niezaleszna. Niezalesznie od tego, w któlą stronę się zataczasz, lobisz to całkowicie samodzielnie. To budzi podziw. - Pokręciłem głową z powagą całkowicie niepasującą do treści własnych słów, przyglądając się, jak kolejny raz szukała stabilności tam, gdzie akurat udało jej się oprzeć rękę. Parsknąłem cicho pod nosem, opierając biodro o ścianę i obserwując jej heroiczną walkę z grawitacją, która najwyraźniej postanowiła tej nocy skoncentrować całą swoją uwagę właśnie na niej.
Spojrzałem na wyciągnięty w moją stronę mały palec, po czym bez większego namysłu zahaczyłem o niego własnym.
- Dopsz. Jeśli nadejdzie ten moment, masz mnie poinfolmowaś natychmiast. To balso odpowiedzialna i dolosła umowa, s któlej zamieszam cię później losliczyś. - Splotłem na chwilę nasze małe palce, dopiero potem ująłem jej wyciągniętą dłoń pewniej, przesuwając drugą rękę na plecy Pruey i przyciągając ją bliżej siebie, zanim zdążyła ponownie zawrzeć bliższą znajomość z najbliższą ścianą.


[Obrazek: 4GadKlM.png]
Wallflower
Please forgive me if I don't talk much at times.
It's loud enough in my head.

wiek
32
sława
III
krew
półkrwi
genetyka
widmowidz
zawód
Antropolożka/Uzdrowicielka
Prudence jest szczupłą kobietą, która mierzy 163 centymetry wzrostu. Ubiera się raczej niezbyt kontrowersyjnie, schludnie, miesza się z tłumem. Wybiera stonowane kolory. Jej włosy są długie, proste w odcieniu czekoladowego brązu, często wiąże je w kok na czubku głowy. Oczy ma jasnobrązowe. Zapach, który wokół siebie roztacza to głównie woń kojarząca się ze szpitalem, lub medykamentami, jednak przebijają się przez nią owocowe nuty - głównie truskawki.

Prudence Fenwick
#7
07.06.2026, 18:41  ✶  

- Ja wszysko pamiętam, znaczy prawie wszysko, nie pamiętam tylko tamtej nocy, kiedy znaleźliśmy się w wieszży astro-no-mo-no-micznej. - Chyba wcześniej nigdy mu się do tego nie przyznała, ale w tej chwili nieszczególnie przejmowała się tym, że kiedyś, w przeszłości coś jej umknęło. Wtedy było to dla niej ogromnym ciosem, bo nie pozwalała sobie na takie zachowania. To, że upiła się z nim podczas tamtego Yule i nie pamiętała, co robiła było dla Prudence uwłaczające, teraz jednak mogła się przyznać, że zdarzyło jej się kiedyś już coś zapomnieć, co w przypadku jej umysłu naprawdę było czymś wyjątkowym. Nawet jej mózg jednak nie był odporny na urywane filmy podczas pijackich eskapad. Zdarzyło jej się to jednak jak dotąd tylko raz, jeden jedyny raz i oczywiście to on musiał być osobą, która jej w tym towarzyszyła.

- ale to dobrze, jak profesjonalista mówi, że widać, że mam doświadszczenie, wspaniale. - Pokiwała jeszcze sama sobie głową z uznaniem, jakby naprawdę była dumna z tego faktu. Prudence nie miała zbyt wielkiego doświadczenia w pijaństwie, nie wracała w takim stanie do domu, nie doprowadzała swojego ciała do sytuacji, w którym nie była w stanie nad nim zapanować. Dzisiaj jednak świętowała, a że miała co świętować, to jakoś tak wyszło, że ledwie potrafiła utrzymać pion. Całkiem dzielnie jednak walczyła, bo tego nie można jej było odmówić nawet w takim momencie, potrafiła być dzielna, nawet gdy ściany chciały doprowadzić do jej upadku.

- Czyli on wie, ale już nic nie zrobi? Tak? - Starała się patrzeć na jego twarz, nadal jednak jej się nieco rozmywała. W sumie to co mówił chyba do niej docierało. Na pewno już się rozeszła po wszechświecie ta informacja, że w końcu postanowili być razem, jeśli ktoś chciałby im przeszkodzić, to miałby ku temu okazję. - Tak, jest za późno na psucie nam tego. - Odpowiedziała sobie sama na te myśli, które pojawiły się w jej głowie. Ulżyło jej, przestała się tym martwić.

Benjy się roześmiał, Prue nieco zmarszczyła nos zastanawiając się, co mogło go tak rozbawić, miała coś na twarzy? Odruchowo spojrzała w dół, sprawdzając, czy wygląda normalnie. Na pierwszy rzut pijanego oka, nie wydawało się jej, aby coś było z nią nie tak.

- Powinnam kupić pani Carter ciasto za to, że się o mnie martwi. - Powiedziała, gdy jej mąż wspomniał o tym, że doszło do kontroli. W sumie nie wydawało jej się to takie nieprawdopodobne, bo w tej kamienicy ściany miały uszy, pani Carter pilnowała tego, aby nikomu nic się nie stało, nie zdziwiłoby jej gdyby faktycznie pozwoliła sobie na podobne gesty, pijany umysł Prue znalazł na to swoje wytłumaczenie.

Westchnęła ciężko, była rozczarowana swoim zachowaniem. Skoro Benjy mówił, że kot tego nie odzobaczy to na pewno tak było. Biedne, małe kocie dziecię, że też musiało oglądać ją w takim stanie. - Jeśli zacznie nam sprawiać problemy, to będzie moja wina, jestem złym przszykładem. - Wydawała się być tym naprawdę przejęta, no i chyba zapomniała o tym, że kot był kotem, a nie dzieckiem.

- To nie jest pocieszające, dlaczego na Ciebie też tak patrzy, coś nabroiłeś? - Przeniosła wzrok na swojego męża, zastanawiając się czym było spowodowane to oceniające spojrzenie kocura.

- Trzymam Cię za słowo, nie znam się za bardzo na kotach, to mój piewrszy. - Do tej pory miała tylko szczura, który większość czasu spędzał w swojej klatce, a więc nie miał szansy widzieć jej życiowych porażek, zdecydowanie był prostszy w obsłudze od kota.

Uśmiechnęła się szeroko, kiedy wspomniał o tym, że to oczywiste, iż jest niezależna. Grunt, że określił ją tym słowem, kontekst nie był jakoś bardzo istotny. To było dla niej bardzo ważne. - Cieszy mnie to. - Faktycznie ciągle próbowała walczyć z równowagą, robiła to bardzo niezależenie, na szczęście dłużej nie musiała walczyć z wirującym światem w pojedynkę. Było całkiem blisko tego, aby przegrała tę walkę.

- W jaki sposób chcesz mnie z tego rozsliczyć? - Skoro dobijali targu, warto było dopytać, jakie były konsekwencje niedotrzymania umowy, nie, żeby chciała to zrobić, w końcu obietnica na mały palec była okropnie wiążąca, ale jednak wolała się zainteresować tematem.

Przyciągnął ją do siebie, dzięki czemu w końcu świat przestał wirować, zrobiło się stabilniej, przymknęła na chwilę oczy, bo może faktycznie otoczenie się uspokoiło, jednak przed oczami nadal działy się różne rzeczy. - Nie pozwolisz mi upaść, soooo? - Mruknęła jeszcze cicho, była o tym święcie przekonana.



Confusion in her eyes that says it all

She's lost control

Local Dumbass
I’m gonna give you fair warning that I…
I’m not a saint, but I could be if I try
Lord knows I've got habits to break
wiek
33
sława
III
krew
zdrajca krwi
genetyka
—
zawód
klątwołamacz/najemnik/łowca
bardzo wysoki - 196 cm / potężnie zbudowany, szerokie barki, rozbudowany kark, ciężka masa mięśni bardziej przypominająca taran niż sylwetkę biegacza / ciemnobrązowe, półdługie włosy / brązowe oczy / cztery złote kolczyki (małe kółka) w lewym uchu / obrączka ślubna z grubego, topornie kutego złota na palcu / poparzenie na szyi od prawej strony i części prawego ucha / nadkruszona prawa trójka i pęknięty, częściowo brakujący fragment lewej jedynki / luźny, praktyczny styl ubioru / wytatuowany pod rękawami skórzanych albo materiałowych kurtek / sprężysty krok, jakby zawsze gdzieś się spieszył / "francuski" akcent - miękkie r, zmiękczone głoski, cichy głos

Benjy Fenwick
#8
17.06.2026, 00:15  ✶  
Początkowo tylko uniosłem brwi, słysząc to przyznanie wypowiedziane z taką swobodą, jakby właśnie informowała mnie o zgubieniu rękawiczek, a nie o czymś, co jeszcze kilka lat wcześniej doprowadziłoby ją do autentycznej egzystencjalnej katastrofy. Przez moment po prostu patrzyłem na nią w milczeniu, próbując pogodzić ze sobą dwa obrazy Prudence, które znałem aż za dobrze - tę obecną, opierającą się co chwilę o ściany i prowadzącą niezwykle poważne rozmowy w stanie absolutnego braku powagi, oraz tamtą, młodszą, spiętą do granic możliwości, dla której utrata kontroli nad własną pamięcią była czymś niemal niewybaczalnym - pokręciłem głową z niedowierzaniem, bo nawet teraz, gdy wyjaśniliśmy sobie akurat ten temat i nasze podejście z przeszłości, trudno było mi wyobrazić sobie moją wyjątkowo pamiętliwą - bardzo, bardzo dosłownie - Prudence, która czegoś nie pamiętała. Tamten wieczór był naprawdę czymś szczególnym, nie dało się tego ukryć, była to jedna z nielicznych chwil, jakie spędziliśmy razem w murach Hogwartu, odkąd przestaliśmy się przyjaźnić, kiedy tak naprawdę nie próbowaliśmy ze sobą walczyć. A przynajmniej tak mi się wydawało, ponieważ mgła ogarniająca mój mózg wcale nie rozwiała się wraz z zupełnym wytrzeźwieniem i z kojącym upływem czasu, nie była też gęstsza, po prostu się utrzymywała. Nie żałowałem tego, nawet nie mając wspomnień o tym, co się wtedy mogło wydarzyć, jedynie przez kilka kolejnych miesięcy czułem przytłaczająco silną obawę przed tym, co ona wiedziała, a o czym ja nie miałem pojęcia. Najwyraźniej bezzasadnie - oboje byliśmy wtedy tak samo najebani, aby ten jeden raz znaleźć się na tym samym poziomie, w przeciwieństwie do tej rozmowy…
Byłem jej mężem, ufaliśmy sobie nawzajem, nie trzymaliśmy już gardy, jednak, ponieważ byłem sobą, a ona właśnie wręczyła mi amunicję, której rozsądny człowiek nigdy by nie wykorzystał, zrobiłem dokładnie to, czego należało się po mnie spodziewać. W świetle lamp jej policzki były zaróżowione, włosy nieco bardziej niesforne niż zwykle, a ten charakterystyczny błysk w oczach sprawiał, że wyglądała jednocześnie na niezwykle zadowoloną z życia, kompletnie nieprzewidywalną i bardzo, bardzo zaangażowaną w to, o czym rozmawialiśmy. Przez krótką chwilę milczałem, specjalnie budując napięcie, bo przecież nie mogłem przepuścić takiej okazji, zwłaszcza kiedy znajdowała się w stanie, który czynił ją wyjątkowo podatną na wszelkie głupoty.
- To jest doplawdy skandaliczne, Pluey. - Zacząłem, celowo obniżając głos do tonu pełnego głębokiego, absolutnie wyssanego z palca dramatyzmu. Przyłożyłem dłoń do piersi i spojrzałem na nią z udawanym żalem, który utrzymywałem dokładnie do chwili, w której nie zaczął mi drgać kącik ust, przypominając sobie tamten wieczór, w rzeczywistości pamiętałem głównie chaos, alkohol, świąteczne dekoracje i fakt, że oboje byliśmy znacznie mniej rozsądni, niż powinniśmy. - Nigdy nie pszestanie byś… S nas dwojga to ty miałaś byś tą tsześwą stloną, encyklopedią naszej przeszłości. I co? - Pokręciłem głową z wyraźnym zawodem, chociaż moje drżące kąciki ust zdradzały, że walczyłem z rozbawieniem równie zaciekle, jak ona chwilę wcześniej walczyła z grawitacją - równie mocno, co ona walczyła o zachowanie dobrego smaku i respektu w oczach naszej kociej przylepy.
- Wiesz, sze telas jusz nigdy nie dowiemy się plawdy? - Westchnąłem ciężko. - A co, jeśli byliśmy wtedy wyjątkowo lomantyszni? Co, jeśli wymienialiśmy poetyckie wyznania pod gwiazdami? Co, jeśli zatańczyliśmy walca na ślodku wieszy? - Zamyśliłem się na moment. - Albo, co wydaje mi się znacznie balsiej plawdopodobne, zachowywaliśmy się jak kompletni idioci. - Uśmiechnąłem się pod nosem, przyglądając się jej uważniej. - Chociasz… Muszę pszyznaś, sze blak wspomnień s twojej stlony otwiela pszede mną naplawdę imponujące moszliwości fabulalne. - Poruszyłem znacząco brwiami, niby nie musiałem jej o tym uprzedzać, nie było to nawet zbyt rozsądne z mojej strony, ale oj tam, oj tam. Prawdę mówiąc, gdzieś pod tym żartobliwym tonem nadal kryło się autentyczne zaskoczenie, gdyż dotychczas pamiętała wszystko - daty, nazwiska, szczegóły rozmów sprzed miesięcy, drobne niuanse, które większości ludzi umykały bezpowrotnie - fakt, że właśnie ona utraciła fragment wspomnień, nawet jeśli chodziło o jedną noc sprzed lat, był czymś niewiarygodnym i miał takim pozostać. Wszechświat naprawdę miał poczucie humoru, prawda?
-No, ech, tak. - Roześmiałem się cicho i przesunąłem dłonią po karku, bo co innego miałem na to odpowiedzieć? Pruey była wręcz przeurocza w takim stanie, lecz nie chciałem nadużywać logicznej przewagi, jaką teraz nad nią miałem - nie pragnąłem jej niepotrzebnie nakręcać ani martwić. Jutro prawdopodobnie będzie umierała ze wstydu, ale dziś… Dziś była po prostu szczera w sposób, na jaki rzadko sobie pozwalała.
Słysząc o pani Carter i cieście, od razu wyobraziłem sobie tę scenę tak wyraźnie, że aż musiałem odwrócić głowę.
- Absolutnie nie kupuj jej ciasta. - Westchnąłem ciężko, teatralnie, wróciwszy do niej wzrokiem, gdyż obawiałem się, że jeśli na trochę zbyt długo ją z niego spuszczę, wyląduje gdzieś znacznie dalej niż na pobliskiej ścianie. - Jeśli zaczniesz nagladzaś takie zachowanie, do końca miesiąca cała kamienica będzie monitolowała nasze szycie. Jeszcze tego blakuje, szeby stalsze panie zaczęły plowadziś halmonogram naszych powlotów do domu. - Skinąłem głową z przekonaniem człowieka, który mówił z doświadczenia, chociaż w praktyce wcale go nie miałem, wyobrażenie sobie podobnej sytuacji było jednak na tyle realistyczne, że sam prawie w nie uwierzyłem.
Przeniosłem wzrok na kota, który właśnie rozpoczął wyjątkowo dokładne mycie łapy, a potem z powrotem na nią - spojrzałem na Prue uważniej, próbując ocenić, czy mówiła to z typową dla siebie powagą, czy może był to kolejny efekt działania alkoholu, problem polegał na tym, że Prudence nawet po pijaku potrafiła wypowiadać rzeczy, które brzmiały całkowicie serio. W swoim obecnym stanie wydawała się też przyjmować znaczną część moich słów z dużo większą łatwością niż zazwyczaj.
- Nabloiłem wielokrotnie. W jego ocenie popełniam niewybaczalne błędy kaszdego dnia. - Pokręciłem głową z rezygnacją i z przekonaniem człowieka, który naprawdę wierzył w kocią pamiętliwość.
- W takim lasie oficjalnie infolmuję, sze ladzisz sobie całkiem nieźle. Kot nadal tu jest, nadal pszychodzi do ciebie i jeszcze nie plóbował spszedaś cię za puszkę tuńczyka. To naplawdę obiecujące oznaki. Jeszcze kilka lat i będziesz w stanie odlószniś miauczenie oznaczające głód od miauczenia oznaczającego egzystencjalne losczalowanie jakością szycia. - Ja tego nie umiałem, ale przecież szło się domyślić, iż jedynymi zwierzętami, z jakimi kiedykolwiek miałem jakieś dłuższe interakcje były ptaki noszące korespondencję i portowe szczury, moi rodzice raczej nie pochwalali typowego podejścia klasy średniej do posiadania pupili, toteż chociaż na posesji trzymaliśmy parę rasowych psów, nie były one typowymi przytulankami, o kotach natomiast w ogóle nie było mowy - ten też był moim pierwszym. Właściwie… Wiele doświadczeń budowaliśmy razem, to nadal miało w sobie coś całkiem magicznego, czego zupełnie się nie spodziewałem po własnej przyszłości. A jednak… Przy kimś wyjątkowym wszystko stawało się lepsze, zwłaszcza to, jak bardzo akceptowaliśmy się nawzajem.
Słuchając sposobu i tonu, w jakim dopytała mnie o konsekwencje złamania obietnicy dotyczącej ostrzeżenia mnie przed potencjalnym spotkaniem z zawartością jej żołądka, udałem, że głęboko się nad tym zastanawiam.
- Nadal myślę nad opcjami - pokręciłem głową z udawaną surowością - ladziłbym jednak dotrzymywaś obietnic na mały palec. To balso powaszne zobowiązanie. - Przesunąłem kciukiem po jej dłoni. Dopiero gdy usłyszałem ciche pytanie o coś, co wymagało znacznie większej powagi, spojrzałem na nią bez żartobliwego błysku w oczach - wciąż walczyła z własnym ciałem, które najwyraźniej uznało, że współpraca jest dziś opcjonalna, wyciągała rękę ku ścianie częściej niż ku mnie, ale mimo wszystko próbowała utrzymać się samodzielnie. Tak - była zacięta i niezależna, jak zresztą zawsze.
- Nie pozwolę. - Odpowiedziałem spokojnie, bez zawahania, jakbym stwierdzał coś równie oczywistego jak to, że jutro wzejdzie słońce. - Ani dzisiaj, ani jutlo. Nigdy. - Nie były to tylko czcze deklaracje, byliśmy razem, mieliśmy się wspierać już zawsze, nawet w tak nierównej walce jak ta ze zbuntowanymi lakierkami.
Nie dodawałem nic więcej, zamiast tego przyciągnąłem ją bliżej, pozwoliwszy się jej o mnie oprzeć i przymrużyć oczy, dopiero wtedy wsunąłem jedno ramię pod jej kolana, drugie za plecy i bez dalszych negocjacji uniosłem ją z podłogi, odbierając żonie możliwość prowadzenia kolejnych nierównych pojedynków ze ścianami, schodami i całym pozostałym wyposażeniem budynku. Przytrzymałem ją pewnie przy sobie, po czym ruszyłem w stronę salonu, nie zwalniając nawet wtedy, gdy musiałem schylić się, by nie napotkać głową futryny. Chociaż to miejsce było zdecydowanie najbliższą mi namiastką domu, jaką miałem od… tak naprawdę kiedykolwiek, należało coś z tym zrobić, lecz dzisiaj nie było to nic, o czym chciałem rozmawiać - dużo bardziej interesowało mnie coś zupełnie innego.


[Obrazek: 4GadKlM.png]
Wallflower
Please forgive me if I don't talk much at times.
It's loud enough in my head.

wiek
32
sława
III
krew
półkrwi
genetyka
widmowidz
zawód
Antropolożka/Uzdrowicielka
Prudence jest szczupłą kobietą, która mierzy 163 centymetry wzrostu. Ubiera się raczej niezbyt kontrowersyjnie, schludnie, miesza się z tłumem. Wybiera stonowane kolory. Jej włosy są długie, proste w odcieniu czekoladowego brązu, często wiąże je w kok na czubku głowy. Oczy ma jasnobrązowe. Zapach, który wokół siebie roztacza to głównie woń kojarząca się ze szpitalem, lub medykamentami, jednak przebijają się przez nią owocowe nuty - głównie truskawki.

Prudence Fenwick
#9
18.06.2026, 10:41  ✶  

Nigdy się do tego nie przyznała. Uważała to bowiem za swój moment słabości, którego nie chciała pokazywać. Nie bez powodu tak trudno było jej się odnaleźć kolejnego dnia w Wielkiej Sali. Nie miała pojęcia, co się wydarzyło, a że zdawała sobie sprawę, że wieczór był inny od wszystkich innych, cóż - trochę nie mogła się pogodzić z tym, że on widział coś, co jej umknęło. Przyznała się do tego dopiero dzisiaj, bo ponad dekadzie, zupełnie nieświadomie. Zresztą już przecież nie musiała się niczego bać, mogła być z nim szczera i nie było to wcale spowodowane zbyt wielką ilością alkoholu, którą w siebie dzisiaj wlała.

- Szepraszam, że Cię zawiodłam. - Faktycznie to ona powinna być chodzącą encyklopedią, to jedno wspomnienie jednak gdzieś jej umknęło. Próbowała do niego wracać, jednak nigdy nie udało jej się odkryć, co faktycznie wydarzyło się tamtej nocy. Nie spodziewała się jednak, że on również niczego nie pamiętał, miała wrażenie, że miał dużo większe doświadczenie jeśli chodzi o alkohol, w sumie nigdy nie dowiedzieli się i tego ile właściwie wlali w siebie tamtej nocy. - Myślałam, że Ty wiedziałeś, wiesz? Wiedziałeś, że ja nie wiem. - To poniekąd było powodem jej zachowania. Obawiała się tego, że wiedział coś, czego ona nie wiedziała. Straciła kontrolę, a nigdy sobie na to nie pozwalała, więc zakładała, że wydarzyło się coś o czym jej nie mówił, chociaż o tym wiedział. Najwyraźniej jednak to też nie było takie proste.

- Musimy jakoś z tym żyć. - Była nieco zawiedziona, bo to ona powinna wiedzieć wszystko, a niestety nie potrafiła sobie nic przypomnieć, naprawdę próbowała. - Jest jeszszcze szansa, że kiedyś to do mnie wróci. - Nie chciała dawać mu złudnych nadziei, ale w sumie nikt nie wiedział, jak działał jej mózg, mógł ją zaskoczyć w najmniej oczekiwanym momencie, przywrócić to jedno wspomnienie, czy coś.

- Z tego so mówisz, to idioci brzmią najbardziej praw - praw-dopodobobnie - Wcale by jej to nie zdziwiło, gdyby zachowali się właśnie w jakiś idiotyczny sposób, to nie był dla nich najlepszy okres i nie spodziewałaby się po nich zbyt wiele.

- Chyba lepiej to zostawić. - Starała się na niego patrzeć, ale nieco chwiała się na nogach, wolałaby, aby jednak nie próbował odnajdywać prawdy, nie gdybał, bo to dawało mu zbyt wiele możliwości. Chętnie dowiedziałaby się, jak wyglądała tamta noc, ale najwyraźniej to nie miało się nigdy wydarzyć, przeżyli bez tych informacji tyle lat, więc nie powinno to niczego zmieniać. Pogodziła się z tym, że ta jedna rzecz jej umknęła.

- Myślisz, że mogłoby się to tak skońszczyć? - Kiedy mówił o tym w ten sposób, to faktycznie pomysł z ciastem wydawał jej się nie do końca przemyślany. Wolałaby, aby sąsiedzi nie interesowali się nimi za bardzo, zdecydowanie ceniła sobie prywatność, a to mogłoby ich skłaniać do wsadzania nosa w nieswoje sprawy.

- Nie spodziewałam się, że posiadanie kota może być takim wyzwaniem. - Nie miała wcześniej zbyt wielkiego doświadczenia ze zwierzętami, nie była specjalistką, kot mieszkał w domu jej rodziców, odwiedzała ich czasami, sama miała tylko szczura, bo w pewien sposób ją zaciekawił i postanowiła się nim zaopiekować. Nie był jednak tak absorbujący jak kocur, który właśnie ich obserwował. Nie chciała mu dawać złego przykładu, naprawdę zależało jej na tym, by wyrósł na szczęśliwego kota, to wszystko.

- Szyli będzie źle, jak będzie chciał mnie sprzedać? - Była wyjątkowo przejęta tym, co mówił Benjy. czy kot w ogóle mógłby z kimś dobić targu i próbować zamienić ją na jedzenie… wolałaby jednak tego nie sprawdzać.

- Chociaż w sumie może masz rację, na razie, poza dzisiaj chyba nie radzę sobie najgorzej. - Starała się wyłapywać chociaż odrobinę sensu z tego, co mówił. Kot faktycznie do niej przychodził, nie uciekał przed nią, więc chyba nie było wcale tak źle. Po tym wieczorze mogło się to zmienić, wierzyła jednak, że wcale nie będzie gorzej.

- To najpoważniejsze zobowiązanie. - Miała tego świadomość, wiedziała, że będzie musiała dotrzymać słowa. Miała nadzieję, że będzie to pamiętać, chociaż z drugiej strony, może i lepiej dla Prue gdyby jej mózg znowu postanowił się zbuntować, bo jutro pewnie mogłaby się nieco przerazić tym, jak wyglądał jej powrót do domu.

- Dziękuję. - Mimo tego upojenia alkoholowego zrobiło jej się jakoś tak cieplej na sercu. Nie musiała już radzić sobie ze wszystkim sama, walczyć ze ścianami, czy siłą grawitacji, to było całkiem przyjemną odmianą i co najważniejsze wcale nie musiała o to prosić, po prostu sam chciał się zaangażować. Nie tak łatwo było przywyknąć do tego, że miała męża, to było całkiem świeże, pewnie trochę zajmie jej oswojenie się z tym wszystkim.

Później wziął ją na ręce i przerwał jej nie do końca równą bitwę z otoczeniem. Położyła głowę na jego klatce piersiowej, przymknęła oczy, było jej tak przyjemnie, że mogłaby odpłynąć, chociaż w sumie jeszcze chwilę wcześniej nie myślała o tym, że jest senna. - a wiesz, że Ellie jest jak Ty? - Zapytała jeszcze, bo w sumie dowiedziała się dzisiaj czegoś ciekawego i chciała się z nim tym podzielić.



Confusion in her eyes that says it all

She's lost control

Local Dumbass
I’m gonna give you fair warning that I…
I’m not a saint, but I could be if I try
Lord knows I've got habits to break
wiek
33
sława
III
krew
zdrajca krwi
genetyka
—
zawód
klątwołamacz/najemnik/łowca
bardzo wysoki - 196 cm / potężnie zbudowany, szerokie barki, rozbudowany kark, ciężka masa mięśni bardziej przypominająca taran niż sylwetkę biegacza / ciemnobrązowe, półdługie włosy / brązowe oczy / cztery złote kolczyki (małe kółka) w lewym uchu / obrączka ślubna z grubego, topornie kutego złota na palcu / poparzenie na szyi od prawej strony i części prawego ucha / nadkruszona prawa trójka i pęknięty, częściowo brakujący fragment lewej jedynki / luźny, praktyczny styl ubioru / wytatuowany pod rękawami skórzanych albo materiałowych kurtek / sprężysty krok, jakby zawsze gdzieś się spieszył / "francuski" akcent - miękkie r, zmiękczone głoski, cichy głos

Benjy Fenwick
#10
18.06.2026, 23:53  ✶  
Jeszcze kilka lat wcześniej prawdopodobnie sprzeczalibyśmy się dla samej zasady, gdyby więc powiedziała, że niebo jest niebieskie, miałbym nagłą potrzebę przeprowadzenia szczegółowej analizy wszystkich odcieni błękitu występujących w atmosferze - nie dlatego, że naprawdę się nie zgadzałem, po prostu takie były zasady gry, którą przez lata prowadziliśmy. Teraz nie czułem już potrzeby wygrywania każdej rozmowy, co ciekawe, wcale nie oznaczało to, że nasze dyskusje stały się mniej interesujące, wręcz przeciwnie, zwłaszcza wtedy, kiedy była ewidentnie pijana…
- Zakładałaś, sze wiedziałem, bo byłem stalszy, pszystojniejszy i balsiej odpowiedzialny od ciebie. Losumiem. To całkiem logiczne załoszenie. - Uniosłem brodę z przesadną dumą. Patrzyłem na nią z góry, próbując zachować powagę wobec człowieka, który właśnie przepraszał mnie za coś, czego sam nie pamiętałem ani odrobinę lepiej - gdybym miał więcej rozsądku, pewnie przyznałbym się do tego od razu, lata temu, ale rozsądek nigdy nie był moją najmocniejszą stroną. Duma natomiast, owszem, duma i wyjątkowo głupie przekonanie, że musiałem wiedzieć więcej, musiałem wyglądać na pewniejszego siebie, musiałem sprawiać wrażenie chłopaka, którego nic nie zaskakiwało. Szczególnie przy niej.
Przez moment zastanawiałem się nad tamtą nocą, nad mglistymi urywkami, które pamiętałem bardziej jako emocje niż konkretne wydarzenia - wieża astronomiczna, alkohol, chaos, głupie decyzje i jeszcze głupsze rozmowy, reszta od dawna rozpłynęła się gdzieś w czasie. Prawda była taka, że jeszcze kilka tygodni temu nigdy nie przyznałbym się jej, jak bardzo tamta niewiedza mnie kiedyś drażniła, byłem wprost zafiksowany na utrzymywaniu pozorów, że wszystko poszło wtedy całkowicie po mojej myśli - co „wszystko”? kurwa, nie wiedziałem - nie dlatego, że podejrzewałem coś konkretnego, po prostu nie znosiłem luk. Nie znosiłem sytuacji, w których nie miałem kontroli nad własną historią, a jeszcze bardziej nie znosiłem okazywania tego komukolwiek, już szczególnie Pannie Perfekcyjnie Przygotowanej. W naszym wykonaniu tamta noc mogła zakończyć się na setki głupich sposobów, a skoro żadne z nas nie wróciło z trwałym uszczerbkiem na zdrowiu - o ile nasza wspólna amnezja nie była jakimś rodzajem stresu pourazowego - mogliśmy uznać to za sukces.
Przesunąłem wzrokiem po jej twarzy, obserwując ten charakterystyczny sposób, w jaki próbowała składać myśli w całość, mimo alkoholu krążącego w żyłach - miała policzki zaróżowione od wina, wzrok odrobinę nieobecny, a jednak pod tym wszystkim nadal była sobą, tą samą kobietą, która przez lata była zdolna pamiętać więcej niż wszyscy ludzie wokół razem wzięci.
- To akulat balso pochlebna opinia o moich zdolnościach aktolskich. - Parsknąłem cicho stłumionym śmiechem. - Gdybyś wiedziała, ile lasy w szyciu implowisowałem absolutną pewność siebie, nie mając pojęcia, co lobię, stlaciłabyś do mnie lesztki szacunku. - Oczywiście nie wierzyłem, że byłoby tak naprawdę, poza tym nadal nie zamierzałem rozwijać tego tematu bardziej niż było to konieczne, zwłaszcza że przez lata wcale aż tak się nie zmieniłem - nadal znacznie łatwiej było mi udawać, że pewne rzeczy były oczywiste, niż przyznać przed kimkolwiek, że samemu nie znałem na nie odpowiedzi - teraz też poniekąd próbowałem zachować twarz, zwłaszcza przed nią, chociaż przecież świadomie została moją żoną i wiedziała, co piszczało w trawie. Naprawdę byłem w stanie sobie wyobrazić, że pewnego dnia faktycznie przypomni sobie wszystko, nie byłem pewien, czy bardziej mnie to bawiło, czy niepokoiło.
- Jeśli twój mózg postanowi pewnego dnia oddaś ci to wspomnienie, chciałbym zostaś poinfolmowany. Najlepiej natychmiast. Nie dlatego, sze jestem szczególnie ciekawy. Oczywiście nie jestem. To wyłącznie kwestia naukowa. - Skinąłem głową z przesadną powagą, po czym westchnąłem teatralnie, gdy wspomniała, że może lepiej zostawić temat w spokoju - rozsądek podpowiadał, że miała rację, problem polegał na tym, że moja wyobraźnia od dawna miała własne zdanie.
- No, dopsz. Zostawimy to. Ale tylko dlatego, sze obawiam się, isz plawda okasze się znacznie mniej ekscytująca od teolii. - Zmrużyłem oczy podejrzliwie, po prawdzie mówiąc, zdążyłem już wymyślić kilka naprawdę imponujących wersji wydarzeń, jak wspomniałem, w większości zachowywaliśmy się jak kompletni idioci, co akurat brzmiało całkiem wiarygodnie. Przesunąłem dłonią po karku, przypominając sobie jedyny konkretny ślad, jaki pozostał po tamtej nocy - nie dowód, nie odpowiedź, raczej zagadkę - i no… Nie wytrzymałem, musiałem to zakończyć inaczej.
- Wyoblaszasz sobie? Tygodniami mogłem szyś w pszekonaniu, sze zostałem uwiedziony, podczas gdy plawda była taka, sze szuciłaś we mnie lunetą albo mapą w tubie. - Pokręciłem głową. - To byłoby wyjątkowo w twoim stylu. - Niby trochę wyolbrzymiałem, odrobinę koloryzowałem, ale jeśli chodziło o nas dwoje, różne rzeczy mogły kryć się pod scenariuszem, w którym „byliśmy idiotami” - między innymi to, że „malinka” na mojej szyi wcale nią wtedy nie była - może rzeczywiście lepiej było to zostawić.
Kolejny raz poruszyłem głową z lekkim uśmiechem, opierając dłoń o ścianę obok niej, bo wyglądała tak, jakby za moment znowu zamierzała zawrzeć z nią bliższą znajomość. Pytanie o panią Carter i całą lożę starszych pań brzmiało równie uroczo, co większość jej wcześniejszych rozważań, a ja wcale nie umiałem być przez to bardziej poważny.
- Nie doceniasz siły stalszych sąsiadek. To balso glośna olganizasja i, mogę cię zapewniś, najsplawniej działająca sieś infolmacyjna w Londynie. - Mówiłem śmiertelnie poważnym tonem, jakbym właśnie ostrzegał ją przed działalnością tajnego stowarzyszenia, a nie przed grupą emerytek wyglądających przez okna kamienicy. - Nigdy nie lekcewasz wyoblaźni sąsiadów. - Rozłożyłem ręce, po czym wzruszyłem ramionami, chociaż prawda była taka, iż naprawdę wierzyłem w siatkę, jaką był monitoring osiedlowy, zwłaszcza w obecnych czasach.
Patrzyłem na nią i naprawdę próbowałem zachować powagę, ale nie ułatwiała mi zadania - jej przejęcie sprawą kota stawało się coraz bardziej rozczulające z każdą minutą.
- Tak, byłoby źle, gdyby chciał cię spszedaś. Szczególnie sze jestem plawie pewien, isz nie negocjowałby doblej ceny. - Zmarszczyłem nos. - Znam go. Oddałby człowieka za pielwszą lepszą lybną puszkę i nawet nie plóbowałby talgowaś się o więcej. - Dopiero po wypowiedzeniu tych słów, doszedłem do tego, iż raczej kiepsko to zabrzmiało, zwłaszcza że przecież tak naprawdę lubiłem naszego futrzaka, był całkiem wdzięcznym stworzeniem. - W końcu to kot. Nie zna się na ekonomii. Laszej nie patszy pelspektywisznie. - Dodałem praktycznie zaraz, gdyż przecież nie chodziło o nią ani o ich relację, czyż nie? Koty po prostu były raczej słabo wyedukowane…
Nie próbowałem mówić „nie ma za co”, gdy podziękowała mi za nasz układ i za to, co wydawało się dla mnie zaskakująco normalne - jeszcze kilka tygodni temu nie sądziłem, iż mogło nam to przychodzić aż tak łatwo i naturalnie, jeszcze kilka lat wcześniej nie przyszłoby mi do głowy, że ktoś będzie patrzył na mnie w ten sposób, z takim spokojnym przekonaniem, że zostanę, że złapię, że pomogę, i że ona sama zrobi to dla mnie, lecz teraz naprawdę byliśmy razem, byliśmy dla siebie nawzajem, nic nie miało już tego zmienić, nic, na co mieliśmy wpływ. Przez moment patrzyłem na nią w milczeniu, opartą jeszcze o ścianę, zanim zdecydowałem się ostatecznie odebrać jej możliwość dalszego negocjowania z własnymi nogami - było w tym coś absurdalnie znajomego - nie sam alkohol, bo wiedziałem już, iż to zdarzało się jej rzadko, ale ten upór, z jakim próbowała brać odpowiedzialność nawet za rzeczy, nad którymi nie miała żadnej kontroli.
Słysząc jej pytanie, spojrzałem w dół.
- Ellie jest jak ja? - Powtórzyłem z wyraźnym zainteresowaniem, kierując się już w stronę kanapy. - To balso odwaszne załoszenie. Mam nadzieję, sze masz na to jakieś dowody, bo bszmi powasznie. - Poprawiłem uchwyt pod jej plecami i spojrzałem na nią podejrzliwie, przenosząc ją przez próg salonu, nie przestając się przy tym uśmiechać pod nosem. Robiło się interesująco - naprawdę…


[Obrazek: 4GadKlM.png]
« Starszy wątek | Nowszy wątek »

Użytkownicy przeglądający ten wątek: 1 gości

Podsumowanie aktywności: Przełącz sortowanie alfabetycznie/ilość słów Benjy Fenwick (4843), Prudence Fenwick (3773)


Strony (2): 1 2 Dalej »


  • Pokaż wersję do druku
  • Subskrybuj ten wątek

Spis Treści
Zakładki
Tryb normalny
Tryb drzewa