• Londyn
  • Świstoklik
    • Mapa Huncwotów
    • Spis lokacji
    • Kalendarium
  • Dołącz do gry
  • Zaloguj się
  • Postacie
  • Accio
  • Indeks
  • Gracze
  • Accio
Secrets of London Poza schematem Pokój Życzeń Sny v
1 2 Dalej »
[1957] Nothing is ever as empty as it seems | Aloysius, Prudence

[1957] Nothing is ever as empty as it seems | Aloysius, Prudence
Local Dumbass
I’m gonna give you fair warning that I…
I’m not a saint, but I could be if I try
Lord knows I've got habits to break
wiek
33
sława
III
krew
zdrajca krwi
genetyka
—
zawód
klątwołamacz/najemnik/łowca
bardzo wysoki - 196 cm / potężnie zbudowany, szerokie barki, rozbudowany kark, ciężka masa mięśni bardziej przypominająca taran niż sylwetkę biegacza / ciemnobrązowe, półdługie włosy / brązowe oczy / cztery złote kolczyki (małe kółka) w lewym uchu / obrączka ślubna z grubego, topornie kutego złota na palcu / poparzenie na szyi od prawej strony i części prawego ucha / nadkruszona prawa trójka i pęknięty, częściowo brakujący fragment lewej jedynki / luźny, praktyczny styl ubioru / wytatuowany pod rękawami skórzanych albo materiałowych kurtek / sprężysty krok, jakby zawsze gdzieś się spieszył / "francuski" akcent - miękkie r, zmiękczone głoski, cichy głos

Benjy Fenwick
#1
02.07.2026, 14:14  ✶  
12.1957, sen
Znasz to uczucie, kiedy idziesz w półmroku rozproszonym wyłącznie przez poblask kilku mdłych płomieni pod szklanymi kloszami zaśniedziałych lamp, otoczony przez absolutną ciszę, dookoła ciebie czają się cienie, a mróz jest tak wściekły, że aż boli w płucach? Wystarczyło, że tylko na moment wyciągnąłem dłoń z kieszeni kurtki, by poczuć momentalnie kostnienie w palcach, skóra pod skórzanymi rękawiczkami, które nosiłem, z pewnością zrobiła się czerwona, a moja twarz wydawała się odrętwiała od zimna. Śnieg pod moimi ciężkimi butami nie był po prostu puszysty, nie, skrzypiał groźnie, uginając się pod każdym krokiem z tym charakterystycznym, suchym trzaskiem pękającej zmarzliny. To była ta cienka, zdradliwa skorupa na samej górze zbitego puchu, która tworzyła się wyłącznie wtedy, gdy temperatura spadała daleko poniżej zera, a świat wokół zastygał w bezruchu. Tak było też tego wieczoru - lodowato, ale bezwietrznie - nawet gwiazdy na krystalicznie czystym, czarnym nieboskłonie wydawały się świecić jakoś ostrzej, mniej zachęcająco, jakby ktoś podkręcił ich jasność do granic możliwości.
Brukowany dziedziniec rozciągał się przede mną na co najmniej kilkanaście metrów otwartej przestrzeni, po której normalnie hulały podmuchy wiatru, lecz dzisiaj wydawał mi się całkiem martwy. Zazwyczaj tętniący życiem, pełen głośnych rozmów, śmiechu i rzucanych ukradkiem śnieżek, teraz sprawiał wrażenie nienaturalnie pustego i niemal przerażająco ciemnego. Latarnie rzucały tylko pojedyncze, pomarańczowe snopy światła, w których skrzyły się drobinki lodu. Cały zamek wyglądał tak, jakby nagle zapomniał o istnieniu nas wszystkich - uczniów, nauczycieli, woźnego, skrzatów - był niczym zastygły w czasie, ciemny i pozbawiony śladów obecności jakichkolwiek istot, nawet jeśli normalnie tej porze zawsze ktoś przecież szwendał się po korytarzach albo chociaż wyglądał przez okno, zwłaszcza że mróz stałe malował na szybach niesamowite, białe wzory, przypominające lodowe paprocie albo nagie gałęzie drzew.
A teraz? Nic. Cisza, która aż dzwoniła w uszach - jedyne, co słyszałem, to echo moich własnych kroków odbijające się od wysokich, kamiennych murów, nic więcej. Najdziwniejsze w tym wszystkim było jednak to, że… Właściwie nie pamiętałem, skąd się tu wziąłem. Tu, tu, na zewnątrz, w Hogwarcie, ale poza nim. Nad głową miałem ciężkie, granatowe niebo, z którego nie spadał ani jeden płatek, a pod nogami śliską, niebezpieczną ścieżkę. Normalnie pewnie dopadłaby mnie lekka, acz niezaprzeczalna panika - w końcu nie codziennie budzisz się z letargu w środku nocy, na mrozie, sam na sam z pustym gmachem rozciągającym się wokół ciebie - ale w tej chwili nie wydało mi się to ani trochę podejrzane. Czułem wręcz absolutny spokój, miałem przecież jakiś powód, by tu być, prawda? Nawet jeśli mój własny mózg jeszcze nie potrafił mi go racjonalnie podsunąć, znałem ten dziedziniec od lat, potrafiłem z zamkniętymi oczami rozpoznać niemal każdą nierówność między starymi, kamiennymi płytami, przechodziłem tędy codziennie w ten sam, rutynowy sposób, idąc na lekcje albo wracając do dormitorium, dlatego teraz nie kwestionowałem swojej obecności tutaj. Nie ciągnęło mnie do wnętrza zamku, do ciepłego kominka - nic z tych rzeczy - chociaż mróz bezlitośnie szczypał mnie w policzki, a mój oddech zamieniał się w gęstą, mlecznobiałą parę, intuicja podpowiadała mi, że to, czego szukałem, czekało na mnie na zewnątrz, wystarczyło tylko patrzeć uważniej i… Właśnie wtedy to zobaczyłem…
Moim oczom ukazało się coś, czego wcześniej nie widziałem - dokładnie pośrodku dziedzińca stała stara, kamienna fontanna, której nigdy wcześniej nie było w tym miejscu. Wszystko wskazywało na to, iż dawno już zamarzła, zamieniając się w lodową rzeźbę pełną sopli, lód pokrywający jej szeroką misę był jednak niesamowity, tak idealnie przezroczysty, że bez trudu dostrzegłem pod nim ciemną wodę i… Tu pojawił się pierwszy zgrzyt, który sprawił, że na karku ponownie zjeżyły mi się włoski - woda pod spodem się poruszała - mimo wszechobecnego mrozu, mimo grubego lodu pokrywającego ją z zewnątrz, wewnątrz fontanna płynęła powolnym, leniwym rytmem. A ja? Zamiast oddalić się w trybie ekspresowym, zignorowawszy wrażenie niepokoju, zatrzymałem się przy kamiennej krawędzi, pochyliłem się odrobinę, opierając dłonie na zimnym obramowaniu, i spróbowałem dostrzec w tej dziwnej tafli własne odbicie. Chciałem zobaczyć cokolwiek znajomego - swoją twarz, potargane włosy, czubek nosa, brzeg szalika, cokolwiek - jednak zamiast tego dostrzegłem jedynie rozmyty, bezkształtny cień, sięgnąłem więc głębiej, nachyliłem się mocniej, a potem… Zamrugałem gwałtownie, potrząsając głową - przez ułamek sekundy, wydawało mi się, że w głębi lodu, tuż pod wodą, poruszyła się czyjaś sylwetka - aż ciemność znowu stała się nieruchoma. To było… Niepokojące… W końcu nie miałem skłonności do widzenia rzeczy, nie byłem typem dziwaka, pojebańca, schizofrenika, a jednak mimo to rozsądek - cichy, nudny głos w mojej głowie, który zazwyczaj ignorowałem, zanim robiłem coś spektakularnie głupiego - podpowiadał mi, że wpatrywanie się w zamarzniętą fontannę w środku nocy nie mogło przynieść niczego dobrego. Tafla była uparta, nie chciała mi pokazać tego, czego oczekiwałem, więc powinienem był się odwrócić i odejść - tak zrobiłaby każda normalna osoba - tyle tylko, że ta chora ciekawość, od zawsze pakująca mnie w kłopoty, z których potem ciężko było się wytłumaczyć, kazała mi zostać w tej pozycji jeszcze przez kilka sekund. Jeszcze tylko chwilę… Krótki momencik…
Nim się obejrzałem, zanim zdążyłem cokolwiek przemyśleć, kolejny raz zrobiłem coś impulsywnego, dostrzegając to dopiero po fakcie - wyciągnąłem rękę i przyłożyłem opuszkę palca bezpośrednio do gładkiego lodu - spodziewałem się parzącego, lodowatego chłodu, zamiast tego… Poczułem coś innego. Kamienna misa fontanny zadrżała - to było ledwo wyczuwalne, delikatne drżenie, coś jak uderzenie głębokiego basu - pod przezroczystą taflą, w uwięzionej wodzie, zaczęły rozchodzić się szerokie, ciemne kręgi, choć sam lód na powierzchni ani na moment nie zmienił swojej formy, nie stał się mniej przezroczysty, nie pękł…
„Tap!’’
Cofnąłem dłoń, jakbym się oparzył, i odruchowo obejrzałem się przez ramię - byłem pewien, absolutnie pewien, że usłyszałem za sobą czyjeś kroki, jednak za moimi plecami nadal ciągnął się tylko ten sam pusty, pogrążony we śnie dziedziniec. Śnieg był nienaruszony, tak równy i czysty, jak wcześniej, nie było na nim żadnego śladu, oprócz wzoru wyrytego przez podeszwy moich własnych butów. Zmarszczyłem brwi, znowu kręcąc głową i wracając do fontanny, z jakąś dziwną, magnetyczną fascynacją. Zbliżyłem się do misy jeszcze bardziej, niemal dotykając nosem lodowej tafli, dostrzegając, iż ciemna woda pod lodem przestała być spokojna. Powoli, z nienaturalną, wręcz hipnotyzującą płynnością, zaczęła unosić się ku powierzchni… Logika mówiła mi, że to było niemożliwe, że zaraz miała uderzyć w grubą barierę, ale płynęła dalej, strużka po strużce, kropla po kropli, coraz bardziej zbliżając się do granicy lodu…


[Obrazek: 4GadKlM.png]
Wallflower
Please forgive me if I don't talk much at times.
It's loud enough in my head.

wiek
32
sława
III
krew
półkrwi
genetyka
widmowidz
zawód
Antropolożka/Uzdrowicielka
Prudence jest szczupłą kobietą, która mierzy 163 centymetry wzrostu. Ubiera się raczej niezbyt kontrowersyjnie, schludnie, miesza się z tłumem. Wybiera stonowane kolory. Jej włosy są długie, proste w odcieniu czekoladowego brązu, często wiąże je w kok na czubku głowy. Oczy ma jasnobrązowe. Zapach, który wokół siebie roztacza to głównie woń kojarząca się ze szpitalem, lub medykamentami, jednak przebijają się przez nią owocowe nuty - głównie truskawki.

Prudence Fenwick
#2
02.07.2026, 16:43  ✶  

Oddychanie bolało. Starała się więc nie zaciągać zimnym powietrzem zbyt mocno, żeby nie zaczęło ją kłuć w płucach. To powietrze było naprawdę okropne, nie wiało jednak, więc istniały jakieś dostrzegalne plusy. Podejrzewała, że gdyby pojawił się wiatr to poczułaby to bardzo boleśnie na swojej twarzy. Takie momenty nie bywały przyjemne, chociaż może od czasu do czasu całkiem miło było poczuć, że ciało potrafi doskwierać, i że jest się w tym wszystkim całkiem żywym.

Co skłoniło ją do wyjścia na zewnątrz? Tak właściwie to sama nie wiedziała. Lubiła czasem niczym cień poruszać się po zamku, zwłaszcza gdy większość osób tkwiła w swoich dormitoriach i nie myślała nawet o tym, że mogłaby teraz szlajać się po okolicy próbując znaleźć jakieś tajemnice do rozgryzienia.

Hogwart miał wiele do zaoferowania, nie sądziła, że kiedykolwiek uda jej się dowiedzieć wszystkiego o tym miejscu, jednak chętnie podejmowała wyzwania. Właśnie dlatego zdarzało jej się spacerować po tym miejscu nocami, przynajmniej nikt nie interesował się tym, co robiła, dokąd szła, nie, żeby zazwyczaj tak było - nie należała do szczególnie popularnych osób, ale zawsze znalazł się ktoś, kto lubił się wtrącać w nieswoje sprawy.

Nie bała się ciszy, czy mroku, uważała go za swojego sprzymierzeńca, łatwo było się w nim schować, gdyby pojawiła się taka potrzeba, nie zwracać na siebie uwagi - w tym i bez ciemności była świetna. Potrafiła znikać, chować się, kiedy pojawiała się taka potrzeba, łatwo przychodziło jej gubienie się w tłumie, kiedy jednak go nie było to mrok okazywał się być jej sprzymierzeńcem.

Nogi zaprowadziły ją na zewnątrz, jakoś tak wyszło. Światło księżyca oświetlało jej drogę, dokąd szła? Tak właściwie to sama nie wiedziała. Dobrze było od czasu do czasu przewietrzyć umysł, nawet kiedy warunki wydawały się być nie do końca korzystane. Stawiała kroki powoli, niestety nie dało się poruszać po tym podłożu po cichu, miała wrażenie, że robi zbyt wiele hałasu, jednak nie dało się z tym niczego zrobić, takie już dzisiaj panowały na zewnątrz warunki.

Zatrzymała się na dziedzińcu, bo zauważyła, że nie jest tutaj sama. Na środku dostrzegła również fontannę, której tu wcześniej nie było, na pewno jej nie było, pamiętała bowiem każdy szczegół, doskonale wiedziała jak wygląda to miejsce, potrafiła je odtworzyć idealnie w swojej głowie, bo spędziła tutaj wystarczającą ilość czasu.

Z takiej odległości trudno jej było dostrzec coś więcej poza sylwetką osoby, która nachylała się nad fontanną. Postanowiła jednak nieco bardziej się zbliżyć, nie mogła sobie tego odpuścić, bo zaciekawił ją ten przedmiot. Skąd się tutaj wziął? Nie miała pojęcia, ale chciałaby się tego dowiedzieć. Ukryła się w cieniu, szła wolniej niż wcześniej, nie chcąc zwracać na siebie uwagi, nie chciała, aby ten kto już się tam znajdował zbyt szybko dowiedział się o jej obecności, najlepiej, jakby wcale nie wiedział, że się tutaj pojawiła. Być może niedługo postanowi wrócić do zamku, w końcu pogoda nie sprzyjała spacerom, czy eksploracji okolicznego terenu, prędzej, czy później ten ktoś pójdzie po rozum do głowy i sobie pójdzie, a wtedy ona będzie mogła zobaczyć tę fontannę z bliska. Całkiem sprytny plan, mniejsza o to, że sama mogła nieco się wyziębić, czego się nie robiło dla dobra nauki.

Szła bardzo powoli przed siebie, przemyślanie stawiała każdy kolejny krok, by nie zwrócić na siebie uwagi. Tyle, że w pewnym momencie jej noga się poślizgnęła, szamotała się krótką chwilę i walczyła z grawitacją, złapała w końcu równowagę, jednak nie było to ciche, wręcz przeciwnie - raczej nie dało się nie usłyszeć tego, że się zbliżała. - Szlag. - Mruknęła pod nosem, tyle było z jej skradania. Dość szybko jednak znalazła się przy jednej ze ścian, udając, że wcale jej tu nie ma, że wcale nie skradała się tak, by nie zostać zauważoną. Na pewno zostałaby wzięta za dziwaka - w jej przypadku to niby nic nowego, ale jeszcze brakowało jej tego, aby plotkowano o tym, że łazi po nocy po okolicy i obserwuje ludzi i bez tego nie miano o niej raczej szczególnie przyjemnego zdania.

Schowała się na chwilę, jednak w pewnym momencie nieco wysunęła głowę, musiała sprawdzić, czy faktycznie zwróciła na siebie uwagę, czy jednak nie - ciekawość ją zżerała. Może te dźwięki, które spowodowała wystraszyły tego, kto znalazł się tu przed nią - tak byłoby najlepiej.



Confusion in her eyes that says it all

She's lost control

Local Dumbass
I’m gonna give you fair warning that I…
I’m not a saint, but I could be if I try
Lord knows I've got habits to break
wiek
33
sława
III
krew
zdrajca krwi
genetyka
—
zawód
klątwołamacz/najemnik/łowca
bardzo wysoki - 196 cm / potężnie zbudowany, szerokie barki, rozbudowany kark, ciężka masa mięśni bardziej przypominająca taran niż sylwetkę biegacza / ciemnobrązowe, półdługie włosy / brązowe oczy / cztery złote kolczyki (małe kółka) w lewym uchu / obrączka ślubna z grubego, topornie kutego złota na palcu / poparzenie na szyi od prawej strony i części prawego ucha / nadkruszona prawa trójka i pęknięty, częściowo brakujący fragment lewej jedynki / luźny, praktyczny styl ubioru / wytatuowany pod rękawami skórzanych albo materiałowych kurtek / sprężysty krok, jakby zawsze gdzieś się spieszył / "francuski" akcent - miękkie r, zmiękczone głoski, cichy głos

Benjy Fenwick
#3
02.07.2026, 17:17  ✶  
Zamarłem dokładnie w chwili, w której zza moich pleców dobiegł mnie chrzęst śniegu, gwałtowniejszy od wszystkich odgłosów, które towarzyszyły mi do tej pory. Drgnąłem natychmiast, zanim jeszcze zdążyłem pomyśleć, co właściwie usłyszałem, bo ten krótki, urwany odgłos poślizgnięcia się na oblodzonym bruku przeciął ciszę z taką wyrazistością, że zabrzmiał niemal jak krzyk. Serce uderzyło mi mocniej, a mój wzrok automatycznie oderwał się od zamarzniętej tafli fontanny i powędrował ku ciemniejszej części dziedzińca, gdzie pomiędzy filarami oraz cieniem rzucanym przez krużganki zdawało się poruszać coś więcej niż tylko nocne stworzenie pokroju wyrośniętego nietoperza. Przez krótką chwilę stałem całkowicie nieruchomo, z dłonią wciąż zawieszoną nad lodem, próbując przekonać samego siebie, że to pewnie któryś z uczniów postanowił wybrać się na równie głupi spacer jak ja, jednak gdzieś z tyłu głowy uporczywie kołatała mi myśl, że przecież jeszcze przed momentem miałem wrażenie, iż na tym dziedzińcu nie było nikogo poza mną.
Obróciłem się powoli wokół własnej osi, marszcząc brwi, chłodne powietrze natychmiast wdarło mi się do płuc, pozostawiając po sobie nieprzyjemne szczypanie. Przez kilka sekund nie dostrzegałem niczego poza nieruchomymi ścianami zamku oraz ciemnością zalegającą pomiędzy arkadami, ale miałem dziwne wrażenie, że ktoś właśnie zdążył schować się przed moim spojrzeniem. Nie potrafiłem wyjaśnić, skąd brało się to przekonanie, ponieważ cień wyglądał dokładnie tak samo jak chwilę wcześniej, a mimo to miałem nieodparte poczucie, że nie byłem już sam. Zacisnąłem szczękę i zrobiłem kilka ostrożnych kroków w najbardziej prawdopodobnym kierunku, z którego mógł dochodzić tamten świst i szurnięcie, uważając, żeby samemu nie wylądować na plecach, bo kamienie pokrywała cienka, niemal niewidoczna warstwa lodu.
Nie odezwałem się od razu, bo darcie ryja wydawało się tutaj czymś nie na miejscu, dopiero kiedy zatrzymałem się kilka kroków od miejsca, w którym wydawało mi się, że coś się poruszyło, zmrużyłem oczy, przechyliłem głowę odrobinę w bok i przez kilka sekund po prostu przyglądałem się otoczeniu, próbując znaleźć jakąś anomalię.
- Jeżeli planujesz udawać fragment ściany, to muszę cię rozczarować. Hogwart budowano chyba z odrobinę mniej ruchliwych kamieni. - Mój własny głos zabrzmiał dziwnie głucho, jakby mury wokół mnie połknęły echo, zamiast je odbić, to podobało mi się jeszcze mniej niż sama fontanna, której przecież, byłem tego pewien, nigdy wcześniej tutaj nie widziałem.
Przez moment nic się nie wydarzyło, lecz kiedy już miałem uznać, że zwyczajnie poniosła mnie wyobraźnia, kątem oka dostrzegłem delikatny ruch przy jednej ze ścian - sylwetka była niewielka, częściowo ukryta w cieniu, a jednak wystarczająco wyraźna, żebym zrozumiał, że nie rozmawiałem z własnymi omamami - nie potrafiłem rozpoznać twarzy z tej odległości, ledwo dostrzegałem wysunięty czubek głowy intruza, ale po postawie odniosłem wrażenie, że osoba, która mnie obserwowała, równie mocno nie miała ochoty zostać zauważona, jak ja nie miałem ochoty spotkać kogokolwiek o tej porze. Nie ruszyłem zatem bliżej, coś podpowiadało mi, że wystarczył jeden nieostrożny krok, aby wydarzyło się coś, czego żadne z nas nie będzie potrafiło wyjaśnić.
Właśnie wtedy za moimi plecami rozległ się cichy trzask pękającego lodu, dźwięk był ledwie słyszalny, a jednak przeszył mnie od karku aż po krzyż tak gwałtownym dreszczem, że odruchowo odwróciłem głowę z powrotem ku fontannie. Na jej powierzchni pojawiła się cienka, ciemna rysa, której wcześniej z całą pewnością tam nie było, spod przezroczystej tafli zaczęły powoli unosić się pojedyncze pęcherzyki powietrza, jakby znajdująca się pod spodem, dziwnie zachowująca się woda wreszcie postanowiła trysnąć w górę, chociaż jeszcze tego nie zrobiła.


[Obrazek: 4GadKlM.png]
Wallflower
Please forgive me if I don't talk much at times.
It's loud enough in my head.

wiek
32
sława
III
krew
półkrwi
genetyka
widmowidz
zawód
Antropolożka/Uzdrowicielka
Prudence jest szczupłą kobietą, która mierzy 163 centymetry wzrostu. Ubiera się raczej niezbyt kontrowersyjnie, schludnie, miesza się z tłumem. Wybiera stonowane kolory. Jej włosy są długie, proste w odcieniu czekoladowego brązu, często wiąże je w kok na czubku głowy. Oczy ma jasnobrązowe. Zapach, który wokół siebie roztacza to głównie woń kojarząca się ze szpitalem, lub medykamentami, jednak przebijają się przez nią owocowe nuty - głównie truskawki.

Prudence Fenwick
#4
02.07.2026, 17:35  ✶  

Nie była do końca zadowolona ze swojej próby skradania. Nie miała też nadziei, że ta nie zostanie niezauważona. Nie zdziwiłoby jej nawet gdyby ktoś w zamku się przez to obudził (nie no, to byłaby raczej przesada). Lubiła jednak nieco wyolbrzymiać swoje porażki, bo we wszystkim co robiła starała się być idealna. No, jak widać na załączonym obrazku nie zawsze jej się to jednak udawało, nie była szczególnie zwinna, a śliskie podłoże zrobiło swoje. Był w tym jednak drobny sukces - nie przegrała do końca walki z grawitacją, jej tyłek nie wylądował na ziemi, więc nie było z nią, aż tak źle, jak się jej wydawało. Pozbierała się dość szybko i zniknęła w cieniu, a przynajmniej wydawało jej się, że udało jej się w nim skryć. To byłoby jednak zbyt proste, czyż nie?

Odezwał się do niej, no jasne, że się odezwał. Na swoje nieszczęście poznawała ten głos, doskonale go znała, wiedziała, że ma kłopoty. Zrobiła krok w tył, poczuła za plecami zimną ścianę, nie mogła ruszyć się dalej. Wiedział, że ktoś tu jest, nie wiedział kto, przynajmniej jak na razie, szkoda, że nie mogła całkowicie wtopić się w te cegły - wtedy byłoby zdecydowanie prościej. Nie powinna się odzywać, z drugiej strony w jego obecności zawsze zachowywała się irracjonalnie. - Zapomniałeś chyba o ruszających się schodach, skąd wiesz, że niektóre fragmenty ścian też nie są ruchome? - Powiedziała cicho, nie zamierzała niepotrzebnie się wydzierać, bo mogłoby to zainteresować kogoś ze środka, a nie zamierzała przez jeden nocny wypad dostać szlabanu, zdecydowanie wolała go uniknąć.

Nie podszedł jednak bliżej, być może stracił zainteresowanie jej osobą, spowodowało to, że ona zrobiła krok w przód, wyłoniła się z mroku, wpatrywała się przed siebie chcąc zobaczyć, co działo się przed nią. Nie mogła tak po prostu stać w tyle i nie wiedzieć, co działo się na dziedzińcu, miała dziwne przeczucie, że dzisiaj mogło się tutaj zdarzyć coś ciekawego.

Do jej uszu doszedł dźwięk pękającego lodu. Dlaczego pękł? Skoro nikt po nim nie chodził. Zrobiła kolejny krok przed siebie - zaciekawiona tym dźwiękiem. Później następny, tak, że w końcu jej sylwetka była widoczna. Tyle by było z udawania, że wcale jej tu nie ma.

Widziała, że on również odwrócił się w stronę fontanny, pewnie też zaciekawił go ten dźwięk, bo pojawił się zupełnie znikąd, woda nie powinna zachowywać się w ten sposób, nie w takiej temperaturze. Musiała znaleźć się bliżej, zobaczyć, co właściwie działo się w tej nieszczęsnej fontannie. Ciekawość to pierwszy stopień do piekła, czy coś, pewnie kiedyś będzie się przez nią w nim smażyć.

Zrobiła kolejny krok w przód, chyba zadecydowała już o tym, że chęć zobaczenia tego zjawiska była silniejsza niż jej niechęć do chłopaka, który był bliżej fontanny. - Co to? - Zapytała jeszcze, bo skoro był tu wcześniej, to może coś już widział, chociaż nie spodziewała się po nim zbyt wiele… - Od jak dawna się tak zachowuje? - Zakładała, że był tu dużo dłużej niż ona, więc zdążył coś zauważyć, nie dało się przecież ignorować takich dźwięków.



Confusion in her eyes that says it all

She's lost control

Local Dumbass
I’m gonna give you fair warning that I…
I’m not a saint, but I could be if I try
Lord knows I've got habits to break
wiek
33
sława
III
krew
zdrajca krwi
genetyka
—
zawód
klątwołamacz/najemnik/łowca
bardzo wysoki - 196 cm / potężnie zbudowany, szerokie barki, rozbudowany kark, ciężka masa mięśni bardziej przypominająca taran niż sylwetkę biegacza / ciemnobrązowe, półdługie włosy / brązowe oczy / cztery złote kolczyki (małe kółka) w lewym uchu / obrączka ślubna z grubego, topornie kutego złota na palcu / poparzenie na szyi od prawej strony i części prawego ucha / nadkruszona prawa trójka i pęknięty, częściowo brakujący fragment lewej jedynki / luźny, praktyczny styl ubioru / wytatuowany pod rękawami skórzanych albo materiałowych kurtek / sprężysty krok, jakby zawsze gdzieś się spieszył / "francuski" akcent - miękkie r, zmiękczone głoski, cichy głos

Benjy Fenwick
#5
02.07.2026, 19:16  ✶  
Przez ułamek sekundy bardziej zdziwiło mnie to, że ktoś odpowiedział na moje słowa, niż sama treść tej odpowiedzi, bo dopiero wtedy uświadomiłem sobie, kto też postanowił zaszczycić mnie swoją nieoczekiwaną, acz mało subtelną obecnością. Prudence… Oczywiście, że to - „kurwa mać, no, do chuja pana” - musiała być właśnie ona… Gdy ujawniła swoją osobę, jeszcze bardziej oczywiste stało się też zatem to, że kto jak kto, ona nie była w stanie tak po prostu się wycofać, zniknąć, uciec, cokolwiek, zdecydowanie czując się osobiście zobligowana ku temu, aby odpowiedzieć na zaczepkę, którą rzuciłem w próżnię… „Kurwa…” Hogwart był wystarczająco duży, żebyśmy przez większość czasu mogli skutecznie schodzić sobie z drogi, a jednak ilekroć działo się coś choć odrobinę niezwykłego, z uporem stawiał nas obok siebie, jakby uznał, że obserwowanie naszych sprzeczek było wyjątkowo zabawnym zajęciem. Prychnąłem cicho pod nosem, kręcąc lekko głową, ponieważ nawet w środku nocy, w zimnie i pośród czegoś, czego nie potrafiłem wyjaśnić, moja droga koleżanka potrafiła znaleźć argument wystarczająco rozsądny, by przez krótką chwilę rzeczywiście zastanowić się, czy zamek mógł mieć też magiczne, samoprzesuwne ściany.
- Jeżeli te ściany zaczną chodzić, to obiecuję, że pierwszy cię o tym poinformuję. Na razie wyglądają na bardziej stabilne od ciebie. - Prychnąłem cicho i pokręciłem głową, unosząc brew z udawanym powątpiewaniem, nawet jeśli ze swojej perspektywy raczej nie mogła tego dostrzec. Nie zamierzałem ustąpić ani nawet próbować być przyjemniejszy, chociaż gdzieś z tyłu głowy musiałem stwierdzić, że nie myliła się aż tak bardzo - w zamku, w którym schody zmieniały kierunek według własnego humoru, nie wszystkie drzwi otwierały się kluczem lub klamką, równie dobrze cegły również mogły któregoś dnia dojść do wniosku, że też chciałyby trochę poeksperymentować ze swoim ułożeniem - w Hogwarcie właściwie nic nie mogło mnie już całkowicie zdziwić, ale nie miałem zamiaru przyznawać, że w takim miejscu jak to rzeczywiście trudno było wykluczyć podobną możliwość. Nie, jeśli moim rozmówcą była akurat ona…
Przez krótką chwilę po prostu patrzyłem na nią kątem oka, kiedy wysunęła się z cienia, bursztynowe światło pobliskiej lampy wraz z bladoniebieską poświatą księżyca pozwoliły mi wreszcie w pełni dostrzec twarz, której głos zdążyłem już wcześniej przypisać do bardzo konkretnej osoby, chociaż jeszcze przed momentem miałem nadzieję, że się myliłem. Oczywiście musiała to być właśnie Prudence Cholerna Bletchley - w całym zamku nie brakowało bardziej rozrywkowych, skorych do łamania reguł ludzi, na których mógłbym natknąć się przypadkiem podczas nocnego spaceru, ale los najwyraźniej uznał, że największą przysługę zrobi mi, stawiając na mojej drodze dokładnie tę osobę, z którą najłatwiej było wejść w sprzeczkę nawet wtedy, gdy żadne z nas nie miało na to najmniejszej ochoty - miałem zatem doświadczyć wątpliwej przyjemności obcowania z jej uroczą osobą, odpowiedzieć na tysiąc pytań o moje „podstępne zamiary”, a do tego jeszcze na koniec dostać szlaban i stracić punkty…
Trach! Odwróciłem wzrok z powrotem ku fontannie, dokładnie w chwili, gdy przez lód przebiegło pierwsze pęknięcie, zaraz za którym pojawiła się następna, znacznie dłuższa rysa, rozchodząca się z cichym trzaskiem przypominającym pękanie grubego szkła.
Trach! Echo zgrało się z kolejnym odgłosem, bez wątpienia będącym krokami, dopiero wtedy ponownie zerknąłem na Prue kątem oka, zauważywszy, że zbliżyła się do mnie całkowicie nieproszona, robiąc to niemal bez wahania, jakby jej wcześniejsza ostrożność wyparowała dokładnie w chwili, kiedy wydarzyło się coś naprawdę interesującego. Było to do niej podobne i, ku mojemu niezadowoleniu, równie dobrze pasowało do mnie. Najwyraźniej żadne z nas nie zamierzało tak tu tego po prostu zostawić…
Nie odpowiedziałem od razu na pytania, które mi zadała, ponieważ sam próbowałem zrozumieć to, co widziałem. Trudno byłoby powiedzieć to na głos, zwłaszcza do niej, lecz praktycznie fizycznie poczułem moment, w którym stało się coś nieoczekiwanego, gdyż wszystkie włoski na karku stanęły mi na raz dęba. Nie wyglądało to naturalnie - siarczysty mróz powinien utrzymywać taflę w bezruchu, zamiast pozwalać jej zachowywać się niczym pod wpływem czegoś żywego, ukrytego głęboko pod powierzchnią, a jednak ciemna woda poruszała się coraz wyraźniej, chociaż ani odrobina lodu nie zapadła się dotychczas do środka - wstrzymałem oddech, próbując dostrzec to, co wcześniej mignęło mi tylko przez ułamek sekundy, lecz zamiast odpowiedzi zobaczyłem jedynie własny, niewyraźny cień mieszający się z czymś, co zdecydowanie nie należało do mnie.
Zmarszczyłem brwi i instynktownie wyciągnąłem ramię przed Prudence, nie dotykając jej, ale z jakiegoś irracjonalnego powodu wyraźnie dając dziewczynie do zrozumienia, żeby nie podchodziła bliżej, chociaż sam nie potrafiłbym rozsądnie wyjaśnić, przed czym właściwie chciałem ją powstrzymać. Dopiero wtedy odpowiedziałem jej półgłosem, nie odrywając wzroku od fontanny.
- Nie wiem, co ty tu widzisz. Ja widzę fontannę. - Przyznałem bez większego oporu, nie było co kłamać w tak trywialnej sprawie, bo przecież raczej potrafiła poprawnie zidentyfikować „takie większe poidełko dla ptaków”. - Kiedy przyszedłem, już tu stała. Jestem prawie pewien, że wcześniej jej nie było, ale… - „Im dłużej na nią patrzę, tym trudniej przypomnieć sobie, czy naprawdę jej tu nie było.” - Nieważne. Zajrzałem do środka i… - Urwałem ponownie, marszcząc czoło, bo dopiero próbując ubrać to w słowa zorientowałem się, jak niedorzecznie miało to zabrzmieć, więc wzruszyłem ramionami. - Jeśli chodzi ci o to, że robi „trach!” - Merlinowi dzięki, dźwiękonaśladownictwo miałem doskonale opanowane, bo wyszło to zajebiście, zgrywawszy się z trachnięciem faktycznym - to właśnie zaczęła tak robić. Na pewno nie z mojej winy. - Nie musiałem się jej tłumaczyć - co nie? Nie byliśmy kolegami. Nie potrzebowała wiedzieć, że tego dotykałem, ani że nadal korciło mnie wsadzać tam palce…
Instynkt podpowiadał mi, żeby odsunąć się od kamiennej misy, ale ciekawość skutecznie zagłuszała rozsądek, dlatego zamiast zrobić krok do tyłu, zbliżyłem się jeszcze odrobinę i ostrożnie wyciągnąłem dłoń, zatrzymując ją kilka centymetrów nad lodem - miałem wrażenie, że chłód bijący od jego powierzchni przestał być zwykłym zimnem, stając się czymś cięższym, przenikającym przez materiał rękawiczek, warstwy ubrań i płaszcza aż do kości.


[Obrazek: 4GadKlM.png]
Wallflower
Please forgive me if I don't talk much at times.
It's loud enough in my head.

wiek
32
sława
III
krew
półkrwi
genetyka
widmowidz
zawód
Antropolożka/Uzdrowicielka
Prudence jest szczupłą kobietą, która mierzy 163 centymetry wzrostu. Ubiera się raczej niezbyt kontrowersyjnie, schludnie, miesza się z tłumem. Wybiera stonowane kolory. Jej włosy są długie, proste w odcieniu czekoladowego brązu, często wiąże je w kok na czubku głowy. Oczy ma jasnobrązowe. Zapach, który wokół siebie roztacza to głównie woń kojarząca się ze szpitalem, lub medykamentami, jednak przebijają się przez nią owocowe nuty - głównie truskawki.

Prudence Fenwick
#6
02.07.2026, 19:48  ✶  

Hogwart był wielkim zamkiem, łatwo było się w nim zgubić, jednak jakimś cudem oni zawsze trafiali na siebie, mimo, że bardzo tego nie chcieli. Miała wrażenie, że los śmiał jej się w twarz za każdym razem, kiedy trafiała na Rookwooda, no bo ileż można? Z początku można było uznać to za przypadek, ale to zdarzało się zbyt często, jakaś siła wyższa musiała stawiać ich na swojej drodze, na pewno całkiem nieźle bawiła się, kiedy mogła obserwować ich sprzeczki. Przynajmniej dla kogoś lub czegoś to było rozrywką… w sumie dla niej czasami też, mimo, że te spotkania kosztowały ją wiele nerwów, to czasem wbicie mu drobnej szpileczki niosło ze sobą również radość, którą ukrywała bardzo głęboko, żeby nikt nie daj Morgano nie domyślił się, że czerpała z tego jakąkolwiek przyjemność.

Prychnęła gdy usłyszała jego komentarz. No jasne, teraz będzie sobie porównywał jej stabilność, do ścian, które mogłyby się ruszać, fantastycznie. - Jeśli ktoś z nas jest niestabilny to na pewno nie ja. - Nie zamierzała dać mu ostatniego słowa w tej dyskusji, nigdy tego nie robiła. Musiała się odszczeknąć, bo inaczej nie byłaby sobą. Tak to już u nich wyglądało, uwielbiali sobie udowadniać swoje racje. Powoli przestawała odczuwać chłód, gdy zobaczyła, że to on znajduje się na dziedzińcu zaczęło jej się robić nieco cieplej, pewnie z nerwów, że jak zawsze musiała na niego wpaść.

Nie wydawało jej się, aby ruchome ściany faktycznie były czymś, czego nie można by znaleźć w Hogwarcie. Na pewno istniała gdzieś chociaż jedna taka ściana, znajdzie ją i go tam zaprowadzi tylko po to, by udowodnić mu, że się nie myliła. W tak ogromnym i pełnym tajemnic miejscu wydawało się to być całkiem proste do ogarnięcia.

Wyszła w końcu z cienia, nie było sensu się w nim dalej ukrywać skoro już wiedział, że to właśnie ona - jak zawsze stanęła mu na drodze, nasuwało się na myśl, że chciała pokrzyżować mu plany. Miała nadzieję, że nie pomyśli sobie, że go śledziła, to byłoby uwłaczające, naprawdę miała dużo ciekawszych rzeczy do roboty niż obserwowanie jego poczynań, a dziwnym trafem to zawsze wyglądało tak samo. On znajdował się gdzieś, gdzie nie powinien, a później ona wyłaniała się zupełnie znikąd przyłapując go na czymś, na czym nie powinna, a nawet jeśli nie, to zawsze była skłonna znaleźć na niego jakiś paragraf. Rookwood miał tendencje do pakowania się w kłopoty, taki już był, one zawsze go znajdowały.

Nie miała pojęcia, czego tu szukał, na pewno jednak miał jakieś niegodziwe intencje, nie mogło być inaczej, zdaniem Prue to zawsze wyglądało tak samo. Nie spodziewała się po nim i jego paczce kumpli zbyt wiele - uwielbiali ignorować regualminy, udawali, że one nie istnieją. Oczywiście on znajdował się na samym szczycie listy, przynajmniej w jej oczach, bo to jego najwięcej razy przyłapała w miejscach, w których nie powinien być. W tej chwili zupełnie ignorowała fakt, że ona również nie powinna się włóczyć po nocy.

Z tych rozmyślań wyrwał ją odgłos pękającego lodu, przeniosła swój wzrok w kierunku fontanny, której nigdy tu nie widziała. Interesujące, oczy jej błyszczały, widać było, że przedmiot wyjątkowo ją zaciekawił. Prue lubiła odkrywać tajemnice, mimo, że z pozoru mogła się wydawać raczej zupełnie tym niezainteresowana. Nie dało się jednak ukryć ciekawości, która malowała się właśnie na jej twarzy.

Już miała zrobić kolejny krok, kiedy na jej drodze pojawiła się przeszkoda w postaci jego ręki. Przeniosła na nią wzrok, wpatrywała się w nią dłuższą chwilę. Dlaczego to zrobił? Zmrużyła oczy, coś jej tutaj nie pasowało. Pewnie obawiał się, że jeśli coś jej się stanie, to zostanie oskarżony o udział w tym zdarzeniu, na pewno robił to, aby chronić siebie samego, tacy jak on nigdy nie byli bezinteresowni.

- Geniusz z Ciebie, to jest fontanna, chodziło mi o wodę, która zachowuje się dziwnie. - Przewróciła jeszcze oczami, bo oczywiście, że musiał potraktować ją lekceważąco. - Ale? - Powtórzyła za nim, bo nie dokończył - ale co? Być może to jednak ważne. - Weszła mu w słowo, bo nie podobało się Prue, że nie dokończył swojej myśli. - Nie było jej tutaj, ja jestem tego stuprocentowo pewna, prawie jest tu niepotrzebne. - Najwyraźniej i on zauważył, że tej fontanny nie było tutaj wcześniej. Ona doskonale zdawała sobie z tego sprawę, bo jej umysł nigdy się nie mylił, nie co do takich rzeczy, ale tego oczywiście nie zamierzała mu wyjaśniać, to miało pozostać jej tajemnicą, nie dzieliła się informacjami na temat swojej przypadłości praktycznie z nikim, a na pewno nie miała o niej opowiedzieć akurat jemu, nie wątpiła, że zacząłby to wykorzystywać przeciwko niej.

- Zaglądałeś do środka? - Czy było to rozsądne, pewnie niekoniecznie, zwłaszcza, kiedy woda w fontannie zachowywała się w taki dziwny sposób. - To dlaczego nie pozwolisz mi też zajrzeć? - Przeniosła wzrok znowu na jego rękę, która oddzielała ją od tej nieszczęsnej fontanny. Posłuchała go do końca i ciężko westchnęła. - No jasne, zaczęła robić trach - starała się wydać przy tym z siebie taki sam dźwięk jak on [b] - zaczęła tak robić, jak ja się pojawiłam, oczywiście, że to moja wina, jak zawsze Rooky, mógłbyś choć raz mnie zaskoczyć, wiesz? - Skoro to nie była jego wina, to na pewno jej, tak już to działało.

Postanowił się ruszyć, ona zrobiła to samo, wychyliła się zza niego, żeby również móc zobaczyć, co właściwie się tam działo. Nie było to wcale takie proste, bo Aloysius był wielki i skutecznie przeszkadzał jej w obserwacji wody, robiła co mogła, żeby mieć szansę na rzucenie na to wszystko okiem.



Confusion in her eyes that says it all

She's lost control

Local Dumbass
I’m gonna give you fair warning that I…
I’m not a saint, but I could be if I try
Lord knows I've got habits to break
wiek
33
sława
III
krew
zdrajca krwi
genetyka
—
zawód
klątwołamacz/najemnik/łowca
bardzo wysoki - 196 cm / potężnie zbudowany, szerokie barki, rozbudowany kark, ciężka masa mięśni bardziej przypominająca taran niż sylwetkę biegacza / ciemnobrązowe, półdługie włosy / brązowe oczy / cztery złote kolczyki (małe kółka) w lewym uchu / obrączka ślubna z grubego, topornie kutego złota na palcu / poparzenie na szyi od prawej strony i części prawego ucha / nadkruszona prawa trójka i pęknięty, częściowo brakujący fragment lewej jedynki / luźny, praktyczny styl ubioru / wytatuowany pod rękawami skórzanych albo materiałowych kurtek / sprężysty krok, jakby zawsze gdzieś się spieszył / "francuski" akcent - miękkie r, zmiękczone głoski, cichy głos

Benjy Fenwick
#7
03.07.2026, 15:33  ✶  
Przewróciłem oczami z przesadnym znużeniem, chociaż gdzieś z tyłu głowy musiałem przyznać, że gdyby upór dało się zamieniać na galeony, Prudence byłaby najbogatszą uczennicą w całym Hogwarcie. Wystarczyło jedno moje zdanie, żeby natychmiast znalazła powód do sprzeciwu, nawet jeśli chodziło o coś równie głupiego jak ruchome ściany, a przecież oboje doskonale wiedzieliśmy, że żadne z nas nie zamierzało odpuścić tylko dlatego, że drugie mogło mieć rację - gdyby ktoś nas teraz obserwował, pewnie doszedłby do wniosku, że większym zagrożeniem od tajemniczej fontanny była nasza niekończąca się potrzeba udowadniania sobie nawzajem, kto się mylił. Nie potrafiłem już nawet przypomnieć sobie, kiedy ostatni raz zgodziliśmy się w jakiejkolwiek sprawie bez wcześniejszego przerzucenia się przynajmniej kilkoma uszczypliwościami, a sądząc po jej tonie, tej nocy również nic nie zapowiadało zmiany. Mimo wszystko znajomość tego schematu działała na mnie dziwnie uspokajająco, bo dopóki się sprzeczaliśmy, wszystko wydawało się odrobinę bardziej normalne niż jeszcze chwilę wcześniej. Hogwart, który nawet nocą skrzypiał, stukał i żył własnym rytmem, teraz milczał całkowicie - zaledwie przed chwilą czułem się tu jedynym człowiekiem, samotnym żywym duchem w opuszczonym zamku, i jakaż to była szkoda, że nie doceniłem tego uczucia, gdyż tak łatwo mi je odebrała… Może było coś w tym, co powiedziała, w końcu rozmowy z Prudence Bletchley na swój sposób przypominały próbę przekonania muru, żeby dobrowolnie zmienił swoje położenie - chyba nie istniała na świecie siła zdolna przekonać ją, że mogła się mylić, nawet w najbardziej błahych sprawach. Miałem ochotę powiedzieć jej, że czasami dobrze byłoby zostawić odrobinę miejsca na wątpliwości, ale wiedziałem, że byłaby to strata czasu - przecież znaliśmy się od dawna.
Naprawdę nie rozumiałem, jakim cudem zawsze na siebie trafialiśmy, skoro przecież żadne z nas tak naprawdę tego nie chciało. Szkoła była olbrzymia, miała korytarze, wieże, lochy, dziesiątki schodów i setki zakamarków, a mimo to wystarczyło, żebym wymknął się z dormitorium w środku nocy, a prędzej czy później zza któregoś filaru wychylała się właśnie ona. Coraz częściej dochodziłem do wniosku, że zamek robił to specjalnie i że bawił się naszym kosztem, bo trudno było uwierzyć w aż tyle przypadków.
- Oczywiście, że nie ty. To zapewne cały dziedziniec przesuwa się pod twoimi stopami, żeby zrobić ci na złość. - Odpowiedziałem z wyraźnym przekąsem, unosząc jedną brew, bo chociaż nie zamierzałem wdawać się z nią w kolejną bezsensowną wymianę zdań, doskonale wiedziałem, że pozostawienie jej ostatniego słowa oznaczałoby porażkę, na którą żadne z nas nigdy nie chciało sobie pozwolić - poza tym znałem ten ton, którym mnie obdarzyła, aż za dobrze i podejrzewałem, że gdybyśmy stali właśnie na środku walącego się mostu, nadal próbowałaby udowodnić mi, że to ja źle oceniłem sytuację, więc po prostu nie mogłem nie zareagować - właśnie dlatego nasze rozmowy trwały zawsze dłużej, niż powinny, i zwykle kończyły się dokładnie tam, gdzie się zaczynały. Zwykle… No, właśnie. Podchodziłem do naszej interakcji inaczej niż zazwyczaj, bo nawet jeśli zwykle chętnie ciągnąłbym podobną wymianę zdań jeszcze przez kilka minut, tym razem nie potrafiłem potraktować jej z należytą uwagą - coś w tej sytuacji, w miejscu i w kamiennej budowli skutecznie odbierało mi ochotę do zwyczajnych przepychanek, a to samo w sobie było wystarczająco niepokojące, bym poczuł się wytrącony z równowagi i zaczął… No, właśnie, instynktownie ją odgradzać… Sam nie wiedziałem, dlaczego nie powiedziałem jej od razu wszystkiego, co mną kierowało, może dlatego, że wypowiedziane na głos zabrzmiałoby jeszcze bardziej absurdalnie. Znałem to uczucie aż za dobrze, pojawiało się zawsze wtedy, kiedy instynkt wyprzedzał rozsądek, a później okazywało się, że wcale nie był taki głupi.
Zmarszczyłem czoło, gdy poprawiła mnie z tą swoją charakterystyczną, zarozumiałą pewnością w tonie głosu, jakby oczywistym było, że źle zrozumiałem pytanie, chociaż wypowiedziała je tak lakonicznie, jak tylko się dało, więc wykorzystałem okazję. Przez moment chciałem powiedzieć coś wyjątkowo złośliwego, ale stuknięcie spod lodu skutecznie odebrało mi ochotę na dalsze przekomarzanie się, ponieważ przypomniało mi, że byliśmy tutaj z zupełnie innego powodu niż wzajemne doprowadzanie się do szału, nadal jednak nie mogłem powstrzymać lekkiego prychnięcia.
- Dobrze, pani wyjątkowo precyzyjna, następnym razem będę formułował odpowiedzi z większą precyzją, żeby nie było żadnych wątpliwości semantycznych. - Kiwnąłem głową, zaciskając zęby, z wyraźną niechęcią do przyznawania jej racji. - Woda zachowuje się dziwnie. Robi „trrrach!” zamiast „plumk!” albo „szszszsz”, jak to fontanny mają w zwyczaju. Zadowolona? Możemy wrócić do tej części, w której znikąd wyrasta fontanna i coś próbuje wydostać się spod lodu, czy nadal będziemy prowadzić wykład o doborze przysłówków? - Odmruknąłem, po czym przeniosłem na nią wzrok, kiedy z tą samą stanowczością oznajmiła, że fontanny wcześniej tutaj nie było, przez krótką chwilę naprawdę zastanawiałem się, skąd brała tę absolutną pewność we wszystkim, co mówiła - ja pamiętałem dziedziniec całkiem dobrze, ale mimo wszystko zostawiałem sobie cień wątpliwości, bo pamięć potrafiła płatać figle, Prudence najwyraźniej uważała, że jej własna nigdy tego nie robiła, i co najbardziej irytujące, mówiła o tym z takim spokojem, że człowiek niemal zaczynał jej wierzyć.
- Nie było jej tutaj, jasne, w ogóle. Ani godzinę temu, ani wczoraj, ani nigdy wcześniej, ale to nie ma sensu. Po co ktoś miałby ją tu nagle stawiać? To właśnie jest to „ale”. Usatysfakcjonowana? - Odpowiedziałem, machając wolną dłonią. - I tak, zaglądałem. Gdybym nie zajrzał, nie mówiłbym ci, że to zrobiłem. - Dodałem, powstrzymując się przed kolejnym ciężkim westchnieniem i dodaniem czegoś nieprzemyślanego o tym, co mną kierowało, przecież w jej świecie najwyraźniej wszystko, co mówiłem, należało interpretować w możliwie najbardziej niekorzystny sposób. Nawet teraz, kiedy oboje staliśmy przed czymś, czego żadne z nas nie potrafiło wyjaśnić, potrafiła skupić się na jednym słowie, którego użyłem, zamiast na konstrukcji wyrastającej pośrodku szkolnego dziedzińca, jakby pojawianie się nowych budowli w Hogwarcie było całkowicie normalnym zjawiskiem. Nie podobało mi się również to, z jaką łatwością próbowała podejść bliżej, jakby ciekawość całkowicie zagłuszała jej instynkt samozachowawczy, którego i ja nie miałem przecież przesadnie rozwiniętego, ale ona zawsze była bardziej… Bardziej swoja.
- Bo jeżeli coś tam jest, to wolałbym, żeby najpierw dopadło mnie, a nie ciebie? To chyba nie jest szczególnie skomplikowane do zrozumienia. - Odpowiedziałem, zanim w ogóle zdążyłem zastanowić się nad własnymi słowami, dopiero po chwili dotarło do mnie, co właściwie powiedziałem, więc odchrząknąłem cicho i natychmiast odwróciłem wzrok z powrotem ku fontannie, udając, że najważniejszy był właśnie lód. Nie drgnąłem nawet, gdy usłyszałem jej kolejne pytanie, dodatkowo uświadomiwszy sobie, że wciąż trzymałem rękę wyciągniętą przed nią, odgradzając ją od fontanny, bardziej odruchowo niż przemyślanie. Kilka sekund później spojrzałem na własne ramię z wyraźnym zaskoczeniem, mrugając nieznacznie, jakby dopiero teraz dotarło do mnie, co zrobiłem, po czym powoli je opuściłem, nie bardzo wiedząc, jak wytłumaczyć zachowanie, którego sam nie planowałem - nie chciałem przyznawać nawet przed sobą, że instynkt okazał się szybszy od rozsądku, i że przez kilka chwil naprawdę nie obchodziło mnie, czy kilka minut znowu będzie twierdziła, iż robiłem z siebie bohatera albo że próbowałem nią rządzić. Po prostu nie chciałem, by stała jej się krzywda…
Przewróciłem oczami, gdy zaczęła przedrzeźniać moje słowa i natychmiast doszukiwać się oskarżeń pod swoim adresem - oczywiście musiała dopowiedzieć sobie resztę historii, choć niczego takiego nawet nie zasugerowałem - czasami miałem wrażenie, że prowadziła ze mną dwie rozmowy jednocześnie, jedną prawdziwą i drugą, która istniała wyłącznie w jej głowie. Naprawdę nie rozumiałem, jakim cudem w jej głowie niemal każda moja wypowiedź potrafiła przeobrazić się w osobisty atak.
- Merlinie… Czy ty naprawdę słuchasz tylko połowy tego, co mówię? - Mruknąłem z lekką irytacją, wydawało mi się całkiem jasne, że gdybym chciał ją o coś oskarżyć, zrobiłbym to znacznie mniej subtelnie, i że oboje zdawaliśmy sobie z tego sprawę. - Niesamowite. Oszczędzasz mi mnóstwo czasu. - Pokręciłem głową z niedowierzaniem - była wprost urodzoną legilimentką, przynajmniej według własnej logiki - powiedziałem dwa zdania, podczas kiedy ona zdążyła usłyszeć w nich pięć, których w ogóle nie wypowiedziałem. - Jeszcze nie zdążyłem się do ciebie o nic przyjebać, a ty już zdążyłaś się oburzyć.- Wzruszyłbym ramionami, gdyby nie to, że w tym samym momencie fontanna ponownie zatrzeszczała, na moment odwracając moją uwagę od tego, co zamierzałem przekazać. - Zluzuj majty. Nie oskarżyłem cię o nic. Jeszcze. - Dodałem z rozmyślnym naciskiem na ostatnie słowo, pozwalając sobie na ledwie dostrzegalny uśmieszek. - Nie sądzę, żebyś dysponowała takim rodzajem magii. Oboje wiemy, że jesteś pałą z transmutacji. - Spojrzałem na nią z ukosa. - Poza tym, nie oszukujmy się, prawda wcale tak nie wygląda. Nie wszystko na świecie kręci się wokół ciebie, Bletchley. Chociaż przyznaję, odkąd się pojawiłaś, zrobiło się zdecydowanie głośniej. - Zaprzeczyłem bez głębszego zaangażowania, przynajmniej z zewnątrz, wcale nie zmieniając znudzonego tonu głosu, którym ją dotychczas obdarzałem, gdy na nowo podjąłem wątek. - To ja znajduję coś dziwnego, a pięć minut później pojawiasz sięty i próbujesz udowodnić, że to moja wina. Nie odwrotnie. To już tradycja. Tak jak to, że zaraz ujebiesz mi punkty. - Oznajmiłem grobowym tonem, nawet nie próbując udawać, iż mogłoby mnie to zranić. Przez krótką chwilę miałem za to ochotę odwrócić się i wrócić do zamku, zostawiając ją sam na sam z tą przeklętą fontanną, nie zabrałem jednak całkowicie ciała z jej drogi. Sam nie do końca rozumiałem, dlaczego to robiłem, bo przecież Prudence była ostatnią osobą, którą powinienem próbować przed czymkolwiek chronić, skoro przez większość czasu mieliśmy ochotę wzajemnie doprowadzić się na skraj białej gorączki i poza skalę, mimo wszystko coś we mnie uparcie podpowiadało, że lepiej będzie, jeśli przez kilka następnych sekund pozostanie za mną, choćby miała później wypominać mi to do końca roku szkolnego. Nie miałem złudzeń - wiedziałem nazbyt dobrze, że długo jej nie zatrzymam - gdy coś ją interesowało, potrafiła być bardziej uparta od hipogryfa, nawet jeśli rozmiarami znacznie bardziej przypominała skrzata, a podejściem - testrala.
Zanim zdążyłem powiedzieć cokolwiek więcej, wychyliła się zza mojego ramienia, wyciągając szyję z taką determinacją, jakby od zobaczenia wnętrza fontanny zależało co najmniej zaliczenie wszystkich egzaminów do końca edukacji. Przez moment obserwowałem te wysiłki z kamienną twarzą, aż w końcu nie wytrzymałem.
- Co właściwie próbujesz zrobić? - Przesunąłem się odruchowo o pół kroku w tę samą stronę, skutecznie zasłaniając jej widok po raz drugi, i dopiero wtedy odwróciłem ku niej głowę z wyraźnie niedowierzającą miną. Była ode mnie wyraźnie niższa, więc mimowolnie zasłaniałem jej widok praktycznie samą swoją obecnością. - Co teraz? Chcesz, żebym wziął cię na barana? Może stamtąd będziesz miała lepszy widok. - Rzuciłem, teoretycznie niewinnie, chociaż w moim głosie aż nazbyt wyraźnie pobrzmiewała ironia. - Albo przyniosę ci stołek. Myślę, że gdzieś w zamku jakiś się znajdzie. - To mówiąc, obróciłem się z powrotem do fontanny, nie czekałem nawet na jej odpowiedź, bo znałem ją wystarczająco dobrze, żeby przewidzieć przynajmniej kilka bardzo nieprzyjemnych określeń, które za chwilę mogły paść pod moim adresem. Zamiast tego ponownie spojrzałem na lód i momentalnie poczułem ten sam wszechogarniający dreszcz, który i za tym razem sprawił, iż moje rozbawienie znikło bez śladu…
Przez kilka sekund oboje patrzyliśmy na nieruchomą taflę, która nagle przestała wydawać z siebie jakiekolwiek dźwięki - ta nagła cisza zrobiła się wręcz nienaturalna, ponieważ nawet śnieżna pokrywa przestała skrzypieć pod naszymi butami, gdy przestaliśmy się ruszać - miałem wrażenie, że cały dziedziniec czekał na coś razem z nami, choć nie potrafiłem powiedzieć, na co. A potem wszystko znowu się wydarzyło…
Trach!
Trach!
Trach! Trrrach!

W głębi fontanny powoli zaczął rysować się okrąg, idealnie równy, ciemniejszy od otaczającej go wody, przypominający źrenicę ogromnego oka wpatrującego się prosto w nas - nie poruszał się gwałtownie, nie próbował wydostać się na powierzchnię, po prostu trwał tam w całkowitym bezruchu, a mimo to miałem nieodparte wrażenie, że byłem obserwowany.
-Co do… - Ledwie skończyłem mówić, mój wzrok ponownie uciekł ku tafli lodu, okrągłe ślady widziane przeze mnie przez ułamek sekundy pod powierzchnią zniknęły bez śladu, za to przez środek fontanny przebiegła kolejna rysa, znacznie szersza od poprzednich, a ciemna woda poruszyła się gwałtownie, jakby coś dużego zmieniło pod nią pozycję. Przez chwilę wydawało mi się nawet, że pod lodem mignęły długie, blade palce, które przesunęły się tuż pod przezroczystą taflą, zamarznięta powierzchnia nie rozsypała się jednak na kawałki, zamiast tego zaczęły pojawiać się na niej następne cienkie linie, wijące się po lodzie z zadziwiającą precyzją, aż po kilku sekundach ułożyły się w kształt, który wyglądał bardziej jak misternie wyryty symbol niż przypadkowa sieć pęknięć - byłem pewien, że nie był to naturalny wzór, ale co znaczył? Nie wiedziałem.


[Obrazek: 4GadKlM.png]
Wallflower
Please forgive me if I don't talk much at times.
It's loud enough in my head.

wiek
32
sława
III
krew
półkrwi
genetyka
widmowidz
zawód
Antropolożka/Uzdrowicielka
Prudence jest szczupłą kobietą, która mierzy 163 centymetry wzrostu. Ubiera się raczej niezbyt kontrowersyjnie, schludnie, miesza się z tłumem. Wybiera stonowane kolory. Jej włosy są długie, proste w odcieniu czekoladowego brązu, często wiąże je w kok na czubku głowy. Oczy ma jasnobrązowe. Zapach, który wokół siebie roztacza to głównie woń kojarząca się ze szpitalem, lub medykamentami, jednak przebijają się przez nią owocowe nuty - głównie truskawki.

Prudence Fenwick
#8
03.07.2026, 18:00  ✶  

Wystarczyło, że się odezwał, rzucił wyzwanie, a cały jej plan z trzymaniem się od wszystkiego z boku, przeczekaniem - szlag trafił. Nie potrafiła stać z boku zupełnie obojętnie, kiedy dotarło do niej kto znajdował się na dziedzińcu. Lubiła sobie komplikować życie, w sumie to on lubił je jej komplikować, a ona nie znosiła być bierna, więc wyłoniła się spod ściany. Nie było żadnej przyjemności w graniu w tę grę bez obserwowania jego osoby, chociaż nawet gdy teraz była w stanie dostrzec jego sylwetkę, to nie do końca widziała wyraz twarzy, w sumie potrafiła go sobie wyobrazić.

Doprowadzali do podobnych sytuacji tak często, że doskonale wiedziała, jak teraz wygląda, jak zaciska się jego szczęka, jak oczy robią się ciemniejsze, gdy sięgał po kolejne argumenty. Znała mechanizmy, które nim kierowały bardzo dobrze, nie umiała sobie odpuścić tej przyjemności obserwowania go, kiedy znowu krzyżowała jego plany. To wzbudzało w niej zbyt wiele emocji, żeby tak po prostu sobie odpuściła i miała świadomość, że nie było to wcale takie proste, będzie musiała się odrobinę wysilić, aby zajść mu za skórę, ale było to dla niej tylko i wyłącznie zachętą. Lubiła pakować się w ogień nawet, kiedy wiedziała, że ją poparzy, a z tym jej się kojarzył, z płomieniem, który bardzo trudno było ugasić.

- Nie zdziwiłoby mnie to wcale. - Wiedziała, że to co mówi jest abstrakcyjne, ale kiedy z nim dyskutowała nie do końca myślała nad tym, czy to co mówi ma większy sens. Liczyło się tylko to, żeby mieć ostatnie zdanie, nie zamilknąć jako pierwsza, odbić piłeczkę w jakikolwiek sposób. Nawet jeśli byłoby to bardzo głupie i irracjonalne.

Potrafili się wymieniać podobnymi argumentami godzinami, kiedy już dochodziło między nimi do konfrontacji to bardzo trudno było doprowadzić ją do końca. Mogli stać przed sobą, strzelać piorunami z oczu mimo, że przecież tak bardzo się nie znosili, czy gdyby faktycznie tak było nie próbowaliby się unikać? Nie uciekaliby widząc, że to drugie znajduje się gdzieś obok? To byłoby zdecydowanie prostsze. Nie potrafiła jednak przejść obojętnie, kiedy dostrzegała jego sylwetkę, musiała się pokazać, unieść głowę do góry, nie umiała odpuścić sobie chociaż drobnego komentarza, który był zaczepką do kolejnej konfrontacji. W przypadku innych osób gotowa była machnąć ręką na ich wybryki, przejść obok jakby nie widziała, że coś się dzieje, ale z nim nigdy tak nie było.

Zupełnie ignorowała już chłód, który wcześniej był irytujący, wzbudzał w niej tak wiele emocji, że nawet nieprzyjemna pogoda nie była w stanie nic z tym zrobić. Ignorowała to jednak, wolała się na tym nie skupiać, chociaż czuła, że zaczynają ją piec policzki, że znowu w oczach pojawił się ten charakterystyczny błysk, którego nikt inny nie potrafił wywołać.

- Odpowiednie formułowanie zdań powoduje, że nie pojawiają się niedopowiedzenia. - Być może była upierdliwa, łapała go za słówka, ale dzięki temu przynajmniej mogła dowiedzieć się, co właściwie się działo. Nie była się w stanie tego domyślić, bo nie było jej tutaj wcześniej, przez co nie widziała całego obrazka. Wolała mu o tym wspomnieć, bo miał dziwne tendencje do zostawiania jej w niewiedzy, nie byłby to jego pierwszy raz, czyż nie? Nadal nie do końca wiedziała, co się z nimi stało, jak doszło do tego, że z dwójki dzieciaków, które uwielbiały spędzać ze sobą czas doszli do tego.

Skoro już znaleźli się tu podczas tej zimnej nocy, otoczenie nie do końca sprzyjało to wolała, aby ich rozmowa była jak najbardziej precyzyjna, żeby nic jej nie umknęło. Nie wiedziała z czym mają do czynienia, w tym przypadku konkrety mogły jedynie pomóc zrozumieć to, co się działo.

- Tak, zadowolona. - Nie obeszło się bez złośliwości, ale ta jej nie ruszała, była przyzwyczajona do tego, że traktował ją w ten sposób. Nie było to dla niej niczym nowym, nigdy nie odmawiał sobie uszczypliwości, gdy pojawiła się ku temu okazja, to wcale jej nie ruszało, wcale, a wcale.

Skupiła się na tym charakterystycznym dźwięku, zmrużyła oczy i wsłuchiwała się w niego przez dłuższą chwilę. Naprawdę nie był typowy, woda nie zachowywała się w ten sposób. Nie do końca wiedziała, czy powinni tak tu stać, bo mogło to być dla nich niebezpieczne, ale z drugiej strony? Ciekawość wygrywała. Naprawdę chciała się dowiedzieć dlaczego się tak działo i skąd właściwie wzięła się tutaj ta fontanna, bo na pewno nie było jej tu jeszcze w dzień. Była zupełnie nowym elementem otoczenia, chociaż wyglądała jakby miała już swoje lata.

- Nie wiemy, czy ktoś ją tu postawił, czy może sama się tutaj pojawiła, tak po prostu. - Ton jej głosu był bardzo spokojny, zawiesiła na moment wzrok na przedmiocie, który wzbudził ich zainteresowanie. Odpłynęła, przed jej oczami znajdowały się księgi o historii szkoły, które przeczytała, próbowała znaleźć w swojej głowie coś, co mogłoby jej zasugerować czym był ten przedmiot, chciała odnaleźć jakąś legendę, chociaż krótką wzmiankę na ten temat. Wzrok miała zamglony, zdecydowanie nie była w tej chwili tutaj obecna duchem, a tylko i wyłącznie ciałem. W końcu mrugnęła, wyrwała się z tego krótkiego transu. Niczego się nie dowiedziała, gdyby tylko mogła jej dotknąć, być może przedmiot sam opowiedziałby jej swoją historię, nie powinna jednak tego robić przy nim, nie chciała pokazywać mu tej części siebie, wziąłby ją za jeszcze większego dziwaka. Westchnęła ciężko, bo wyjątkowo nie potrafiła znaleźć odpowiedzi. - Fontanna zachowuje się dziwnie, może być przeklęta, zaczarowana, jest wiele możliwości, zwłaszcza, że tak po prostu nagle się tutaj znalazła. - Było wiele opcji, chciała poznać tę prawdziwą, chciała dowiedzieć się dlaczego się tu znalazła i dlaczego zachowywała się w ten sposób. Prue lubiła wiedzieć, nie zastanawiała się nigdy specjalnie na tym, ile może ją ta wiedza kosztować i jakie mogą być konsekwencje jej posiadania - w tym przypadku zupełnie ignorowała swój zdrowy rozsądek.

- Zobaczyłeś coś ciekawego? Coś nietypowego? W ogóle coś zobaczyłeś? - Zmieniła ton swojego głosu, nie była już tak negatywnie do niego nastawiona, bo wiedział coś, czego ona jeszcze nie miała szansy się dowiedzieć, to spowodowało tę zmianę.

- To dziwne, przecież byłbyś zadowolony, gdyby coś pozbyło się problemu za Ciebie. - Ona była jego problemem. Gdyby w fontannie było coś i ją dopadło to więcej nie uprzykrzałaby mu życia. Dla niej to było raczej logicznym podejściem, więc nieco zdziwiło ją zachowanie chłopaka. Naprawdę Prudence wydawało się, że jej nie znosi i gdy tylko nadarzy się ku temu okazja, to nie będzie stawał na drodze temu, aby stała jej się krzywda, zwłaszcza, że sama się o to prosiła, naprawdę chciała się temu przyjrzeć z bliska. Była więc zaskoczona jego słowami. - Nie spodziewałam się tego, że będziesz udawał przede mną rycerza, zresztą nie potrzebuję żadnego, jestem w stanie sobie poradzić z ewentualnym zagrożeniem. - Nie potrzebowała by stawał między nią, a tym przedmiotem.

- Nie, ale wiem jak działasz, znam Cię, tak, czy siak byś się do mnie przyjebał, więc wolałam mieć to już z głowy. - Im prędzej będą mieli to za sobą, tym prędzej zajmą się tym, co faktycznie było problemem. - Nie jestem pałą z transmutacji… - Oburzyła się i nieco uniosła ton głosu. Była pałą z transmutacji, ale nie znosiła, kiedy ktoś wyciągał jej słabe strony w ten sposób, niestety nie mogła być doskonała we wszystkim, transmutacja okazała się być dla niej nie do przeskoczenia… ale nie podobało jej się to, że ujął to w ten sposób. - Zresztą i bez transmutacji można byłoby coś zrobić, nie jestem słaba. - Kontynuowała, bo miała wrażenie, że lekceważy jej umiejętności magiczne, a wcale jej się to nie podobała, chociaż przecież wiedziała, że póki co raczej nie dysponowali takimi umiejętnościami, aby postawić tu podobny przedmiot. - Nie uważasz, że to dziwne, że zawsze to Ty znajdujesz coś dziwnego? To nie ja pojawiająca się pięć minut później jestem problemem, tylko Ty i to, że za każdym razem wokół Ciebie coś takiego się dzieje. - Odwróciła kota ogonem, bo dlaczego by nie. To był fakt, za każdym razem znajdował się w centrum wydarzeń, które w ogóle nie powinny mieć miejsca. To nie mógł być zbieg okoliczności, nie zdaniem Prue.

Mruknęła cicho, gdy zaszedł jej drogę. Chciała tylko zajrzeć do środka, a zasłonił jej wszystko swoim wielkim cielskiem. Fantastycznie, miała dalej stać z boku, zupełnie nieświadoma tego, co właściwie się tam działo. - Chciałam tylko zajrzeć do środka, mógłbyś się przesunąć, proszę? - Raczej nie sięgała po podobne słowa, jednak nie sądziła, że w tym przypadku się bez tego obejdzie. - Tak, marzę o tym, żeby znaleźć się u Ciebie na barana, wystarczy, że przestaniesz mi przeszkadzać. - Westchnęła, bo naprawdę miała wrażenie, że znalazła się teraz przed żywą ścianą, która nie chciała nawet drgnąć. Nie podobało jej się to wcale.

Dźwięk wydobywający się z fontanny skutecznie odwrócił jego uwagę, znowu spoglądał na ten dziwny przedmiot, a nie na nią, to pozwoliło się jej nieco przesunąć, i wychylić zza jego ramienia głowę, aby mogła również zobaczyć nieco więcej, nie zrobiła jednak póki co kroku do przodu, nadal znajdowała się odrobinę za nim.

Odruchowo oplotła rękoma jego ramię, kiedy na tafli wody pojawiło się ten dziwny okrąg, nigdy wcześniej nie widziała czegoś podobnego, jakby dzięki temu mogła być pewna, że nic jej się nie stanie. Póki co w ogóle nie zauważyła tego co zrobiła, to było całkiem bezwiedne, wpatrywała się ciągle w taflę wody, była zafascynowana tym zjawiskiem.

- Myślisz, że to pęknie? - To mógł być jakiś dziwny symbol, którego ona również wcześniej nie widziała, albo dzieło przypadku. Miała jednak dziwne uczucie, że nie powinni zbyt długo tutaj zostać, poczuła niepokój, miała wrażenie, że wokół nich zrobiło się wyjątkowo cicho. - To chyba nie jest bezpieczne. - Była śmiertelnie poważna, nie skupiała się już wcale na tym jak bardzo powinna go nie lubić, bo znaleźli się tutaj razem i razem powinni stąd odejść.



Confusion in her eyes that says it all

She's lost control

Local Dumbass
I’m gonna give you fair warning that I…
I’m not a saint, but I could be if I try
Lord knows I've got habits to break
wiek
33
sława
III
krew
zdrajca krwi
genetyka
—
zawód
klątwołamacz/najemnik/łowca
bardzo wysoki - 196 cm / potężnie zbudowany, szerokie barki, rozbudowany kark, ciężka masa mięśni bardziej przypominająca taran niż sylwetkę biegacza / ciemnobrązowe, półdługie włosy / brązowe oczy / cztery złote kolczyki (małe kółka) w lewym uchu / obrączka ślubna z grubego, topornie kutego złota na palcu / poparzenie na szyi od prawej strony i części prawego ucha / nadkruszona prawa trójka i pęknięty, częściowo brakujący fragment lewej jedynki / luźny, praktyczny styl ubioru / wytatuowany pod rękawami skórzanych albo materiałowych kurtek / sprężysty krok, jakby zawsze gdzieś się spieszył / "francuski" akcent - miękkie r, zmiękczone głoski, cichy głos

Benjy Fenwick
#9
04.07.2026, 15:22  ✶  
Znałem ten dziedziniec równie dobrze jak ona, może nie dlatego, że zapamiętywałem każdy szczegół, tylko dlatego, że nie raz i nie dwa włóczyłem się po zamku wtedy, kiedy regulamin wyraźnie sugerował, żebym siedział w dormitorium - jak dzisiaj - jeżeli istniało miejsce, do którego nie powinienem zaglądać, prędzej czy później i tak tam trafiałem, tak już było, kłopoty nie tyle mnie znajdowały, ile najwyraźniej uznawały, że jestem całkiem przyjemnym towarzystwem. Ponadto już od paru lat miałem przy tym wrażenie, że nieszczęścia rzeczywiście chodziły parami, a skoro jeden potencjalny problem znajdował mnie z mojej własnej inicjatywy, gdyż pakowałem się w różne dziwne miejsca z typową dla siebie regularnością, drugi - rzecz jasna - też się znajdował i jakoś zawsze miał twarz Prudence Bletchley, która pojawiała się dokładnie wtedy, gdy robiłem coś, czego później nie umiałem sensownie wytłumaczyć ani uargumentować. Co nie znaczyło, iż tego nie robiłem, nie mogłem tak po prostu oddać jej dyskusji… Przewróciłem oczami z ostentacją, kiedy po raz kolejny uczepiła się pojedynczych słów i zaczęła rozbierać moje wypowiedzi na części.
- Mhmmm, jaaasne… - Westchnąłem przeciągle, unosząc oczy ku ciemnemu niebu, jakbym szukał w sobie resztek cierpliwości, której przecież od lat skutecznie mi brakowało. - Oczywiście. Następnym razem będę uprzednio redagował każdą wypowiedź na pergaminie i ci ją przedłożę, żebyś mogła sprawdzić, czy nie zostawiłem przypadkiem żadnego pola na niedopowiedzenia. - Naprawdę nie potrafiła odpuścić ani jednego słowa, ani jednego zawahania, ani jednego niedokończonego zdania, zawsze wyłapywała najmniejsze szczegóły i z uporem maniaka rozkładała je na części, dopóki nie uznała, że wie już wszystko, jakby odpowiadała właśnie na egzaminacyjne pytanie, a nie tkwiła ze mną po kostki w śniegu przy czymś, co najprawdopodobniej przeczyło wszystkim znanym zasadom magii. Oczywiście, że musiała mnie pouczać, nawet pośrodku nocy, nawet stojąc przed czymś, czego żadne z nas nie potrafiło wyjaśnić, znajdowała jeszcze motywację, żeby wytykać mi sposób, w jaki mówiłem. Przez krótką chwilę miałem wręcz absurdalne wrażenie, że gdyby świat właśnie się kończył, pewnie najpierw poprawiłaby moją składnię, wyciągając jakiś błąd ze stoku pośpiesznie wyrzucanych przeze mnie przekleństw, a dopiero potem zaczęłaby uciekać na tych swoich króciutkich nóżkach.
Zmarszczyłem lekko brwi, kiedy zaczęła mówić o przeklętych przedmiotach, zaczarowanych konstrukcjach i możliwościach, które z każdą chwilą brzmiały coraz mniej absurdalnie. W normalnych okolicznościach pewnie wzruszyłbym ramionami i powiedział, że znowu za dużo czytała, ale tym razem sam nie miałem żadnego rozsądniejszego wyjaśnienia. Fontanna wyglądała staro, jakby stała tutaj od setek lat, a przecież oboje wiedzieliśmy, że jeszcze wcześniej jej nie było. Nie potrafiłem jej tego odmówić - jeżeli istniała choć jedna osoba w całym Hogwarcie, która mogła przeczytać pół biblioteki tylko po to, żeby znaleźć wzmiankę o czymś równie absurdalnym, to stała właśnie obok mnie, z policzkami zaczerwienionymi od zimna i wzrokiem utkwionym w starej kamiennej misie. Jeśli ona posuwała się do zgadywania, sytuacja wyglądała znacznie bardziej skomplikowanie…
- Jeżeli sama postanowiła wyrosnąć na środku dziedzińca, to mam nadzieję, że równie szybko stwierdzi, że jednak woli stać gdzie indziej. - Wzruszyłem ramionami, chociaż wcale nie było mi do śmiechu, nie podobało mi się to uczucie, lubiłem wiedzieć, z czym miałem do czynienia, a tutaj każda kolejna odpowiedź rodziła dwa następne pytania. - Im dłużej tu stoję, tym mniej jestem pewien czegokolwiek. To akurat nowość. - Potarłem kark, nie odrywając wzroku od lodu, może byłem z tym nieświadomie zbyt szczery, ale naprawdę próbowałem przypomnieć sobie wszystkie anegdoty, legendy i opowieści, jakie słyszałem o Hogwarcie - niestety żadna nie mówiła o kamiennej fontannie wyrastającej pośrodku dziedzińca podczas mroźnej, zimowej nocy. Nie potrafiłem znaleźć rozsądnego wyjaśnienia, ale jeszcze bardziej nie podobało mi się to, że nie potrafiła go znaleźć również ona, bo jeśli Prudence, która potrafiła wygrzebać z pamięci połowę szkolnej biblioteki, wyglądała na zdezorientowaną, to znaczyło, że naprawdę mieliśmy problem.
- Gdybyś chociaż raz posłuchała bez zadawania setek pytań, świat chyba by się nie zawalił. - Mruknąłem, ale nie zdecydowałem odsunąć się ani o cal, by umożliwić jej samodzielną eksplorację. - Twarz. - Odpowiedziałem krótko, łapiąc spojrzenie dziewczyny, zanim ponownie przeniosłem wzrok na lód. - Bladą. Zupełnie nieruchomą. Jakby ktoś był uwięziony pod taflą i patrzył prosto na mnie, chociaż jego oczy pozostawały zamknięte. Tak, wiem, że to głupie i nie można patrzeć z zamkniętymi oczami. - Uprzedziłem ją najbardziej zarozumiałym tonem, na jaki tylko było mnie stać w tej chwili, bo i tak z pewnością sama by z niego skorzystała, aby poinformować mnie, że „z zamkniętymi oczami trudno coś zobaczyć” i że „pewnie widziałeś siebie”. - Nie odbicie. Kogoś. To była sekunda, może mniej.  I zniknęła, zanim zdążyłem się upewnić, że naprawdę tam była. Wystarczająco precyzyjnie? - Nawet wypowiadając te słowa czułem, jak idiotycznie brzmiały, ale tej nocy rozsądek najwyraźniej postanowił zrobić sobie wolne, natomiast moja towarzyszka wyraźnie nie - miałem wrażenie, że gdyby kiedyś przesłuchiwał ją Departament Przestrzegania Prawa Czarodziejów, po godzinie role odwróciłyby się całkowicie i to oni zaczęliby tłumaczyć się przed nią z każdego pominiętego szczegółu. Może z tymi swoimi krótkimi nóżkami i zacinaniem się w połowie zdania, nie nadawała się na aurora, ale sędzią byłaby już urodzonym, bez wątpienia, w końcu wręcz uwielbiała wydawać osądy i wyroki…
Spojrzałem na nią z ukosa, kiedy stwierdziła, że pewnie byłbym zadowolony, gdyby coś pozbyło się za mnie problemu, przez chwilę nawet nie odpowiedziałem, to zdanie zabrzmiało znacznie gorzej, niż zapewne planowała, i z jakiegoś powodu ukłuło mnie bardziej, niż powinno.
- Serio właśnie to przyszło ci do głowy? - Prychnąłem, trochę ciszej i mniej pasywno-agresywnie, niż zamierzałem. - Żenada. Jak już mam z tobą wygrać, to sam. Nie będę pozwalał, żeby jakaś przeklęta fontanna wykonywała za mnie całą robotę. Byłoby to zwyczajnie żałosne. - Mimowolnie przewróciłem oczami, choć gdzieś pod tą irytacją kryło się coś znacznie trudniejszego do nazwania, coś, co pojawiało się zawsze wtedy, gdy odruch wyprzedzał rozsądek - nie analizowałem tego jednak, nigdy tego nie robiłem. - Fenomenalna logika, nawet jak na ciebie. Drażnisz mnie, to prawda. Czasem najchętniej wysłałbym cię na drugi koniec zamku, żebyś przez tydzień się nie odzywała. Ale to nie znaczy, że mam ochotę patrzeć, jak robisz z siebie topielicę. - Ostatnie zdanie wypowiedziałem znacznie ciszej i niemal od razu odwróciłem wzrok, jakby ciekawszy nagle stał się lód niż jej reakcja.
Zmarszczyłem brwi, kiedy stwierdziła, że nie potrzebowała żadnego rycerza - oczywiście, że to powiedziała - po czym wzruszyłem ramionami, gdyż tego akurat mogłem się spodziewać. Właściwie powinienem się już przyzwyczaić.
- Nie udaję żadnego rycerza. Po prostu nie mam ochoty tłumaczyć McGonagall, dlaczego pozwoliłem jednej wyjątkowo upierdliwej Krukonce wpakować się do przeklętej fontanny. To zasadnicza różnica. - Podkreśliłem, darując sobie komentarz, iż nie potrzebowaliśmy tutaj drugiej Marty, ani konkurencji dla niej w nawiedzaniu okolicznych zbiorników i infrastruktury wodno-kanalizacyjnej. - Wystarczy, że i tak regularnie trafiam na dywanik. - Kącik ust drgnął mi lekko.
Na wspomnienie transmutacji nie wytrzymałem i uśmiechnąłem się szerzej.
- Och, przepraszam. Zapomniałem, że to wyjątkowo drażliwy temat. - Oczywiście, było to kłamstwo, nigdy nie zapominałem szczegółów, które mogłem wykorzystać później.
Zaśmiałem się krótko, kiedy stwierdziła, że to dziwne, iż zawsze znajdowałem dziwne rzeczy - cóż, trudno było temu zaprzeczyć - od dzieciństwa miałem talent do otwierania drzwi, których nikt rozsądny nie otwierał, zaglądania tam, gdzie wisiały zakazy, i wracania z historiami, którym później nikt nie chciał wierzyć. Ojciec uważał, że przynoszę rodzinie wstyd, ja uważałem, że życie byłoby nieznośnie nudne, gdybym choć raz zachował się tak, jak ode mnie oczekiwano.
- To nie moja wina, że dziwne zjawiska najwyraźniej mają dobry gust. - Rozłożyłem bezradnie ręce. - Może po prostu wolą pojawiać się przy kimś, kto ma odwagę wyjść z zamku po zmroku, zamiast siedzieć pod kocem z książką. A skoro nieszczęścia chodzą parami, to szkoda tylko, że drugie i tak zawsze pojawia się pięć minut później i zaczyna zadawać mi głupie pytania. - Zerknąłem na nią znacząco. - Nie moja wina. Ja cię nie wołam. Nie wiem, czy zauważyłaś, ale odkąd się znamy, dokładnie tak to wygląda. W sumie zaczynam podejrzewać, że to jakaś klątwa. - Trudno było się powstrzymać przed komentarzem urągającym jej obecności i przydatności w takich chwilach, ona robiła dokładnie to samo przy każdej możliwej okazji. Była taka przewidywalna, że…
Usłyszałem jej „proszę” i przez sekundę byłem tak zaskoczony, że niemal odruchowo rzeczywiście zrobiłem miejsce, zatrzymałem się jednak w połowie ruchu, przypominając sobie, dlaczego w ogóle stanąłem przed nią - nie zamierzałem pozwolić jej podejść bliżej tylko dlatego, że wyjątkowo użyła jednego uprzejmego słowa. Ostatecznie przesunąłem się zaledwie o kilka centymetrów, zdecydowanie mniej, niż oczekiwała, lecz na tyle, by mogła wychylić głowę.
- Widzisz? Idę na kompromis. Nie mów potem, że nigdy ci nie ustępuję. - Mruknąłem zapobiegawczo, nadal nie mając najmniejszego zamiaru dać jej podejść bliżej krawędzi, niż uznawałem to za zasadne. Owszem, doprowadzała mnie do szału z częstotliwością godną podziwu, którego - rzecz jasna - nie zamierzałem jej okazać, ale istniała wyraźna różnica pomiędzy irytowaniem mnie a życzeniem jej czegokolwiek złego. - Poza tym zasłaniam ci widok wyłącznie dlatego, że jestem wyższy. To nie wada, tylko dar natury. Pretensje kieruj do swoich przodków. - Następny trzask sprawił jednak, że uśmiech zniknął mi z twarzy równie szybko, jak się pojawił, odwracając moją uwagę od reszty komentarzy…
„Trrrrach!”
Przez kilka długich sekund nie wydarzyło się nic, paradoksalnie właśnie to wydawało mi się najgorsze, bo cisza zawisła nad dziedzińcem ciężko i nienaturalnie, jakby cały zamek wstrzymał oddech razem z nami. Nie słyszałem już skrzypienia śniegu ani odległego pohukiwania sowy, nawet wiatr, który zazwyczaj przesypywał drobinki lodu po kamieniach, zniknął bez śladu. A potem… Te dźwięki… Wpatrywałem się w ciemny wir pod lodem z taką uwagą, że dopiero po chwili dotarło do mnie, iż coś zmieniło się również obok mnie - poczułem na ramieniu lekki ciężar jej dłoni, potem drugiej, ale moje mięśnie nie napięły się odruchowo, wręcz przeciwnie, podświadomie przesunąłem dłoń tak, by przykryć swoją ręką jej rękę, zanim zdążyłem w ogóle pomyśleć, skąd wzięła się ta reakcja. Nie spojrzałem na nią od razu, nie zrobiłem zupełnie niczego, by w jakikolwiek inny sposób zareagować na ten gest, który w pierwszej sekundzie wydał mi się czymś tak naturalnym, że mój umysł nawet go nie zakwestionował. Na chwilę krótką niczym mrugnięcie okiem wróciło coś, czego od dawna już między nami nie było, wszystko to było dziwnie znajome, jakby gdzieś daleko istniały jeszcze zimowe popołudnia, podczas których żadne z nas nie zastanawiało się, po której stronie stoi. Dopiero potem dotarło do mnie, że przecież od lat nie staliśmy obok siebie w taki sposób. Przełknąłem ślinę i zamiast odsunąć rękę czy zrobić krok w bok, odruchowo przesunąłem się jeszcze odrobinę przed nią, niemal niezauważalnie, wciąż nie odrywając wzroku od fontanny. Spojrzałem na wirującą pod lodem ciemność i dopiero wtedy odpowiedziałem na jej pytanie.
- Tak… Chyba pierdolnie… - Przełknąłem ślinę, pierwszy raz od bardzo dawna miałem wrażenie, że oboje powinniśmy zrobić coś naprawdę rozsądnego - powoli się wycofać, nie odwracać się do tego plecami i mieć nadzieję, że cokolwiek czaiło się pod tym lodem, zostanie tam jeszcze przez chwilę. Ledwie skończyłem mówić, gdy spod lodu dobiegło głuche uderzenie, znacznie silniejsze od wszystkich poprzednich. Przez taflę przebiegła nowa sieć cienkich pęknięć, rozchodzących się promieniście od samego środka fontanny, a ciemna woda pod nimi poruszyła się gwałtownie, jakby coś z całej siły naparło na lód od spodu. Cofnąłem się odruchowo o krok, odrywając wreszcie wzrok od kamiennej konstrukcji i przenosząc go na towarzyszkę, patrząc na nią z wymownie zesztywniałym wyrazem twarzy, bo po raz pierwszy tej nocy miałem nieodparte wrażenie, że jeżeli zostaniemy tu choć kilka sekund dłużej, to przestaniemy jedynie obserwować coś niewytłumaczalnego, a sami staniemy się częścią tego, co właśnie budziło się pod zamarzniętą taflą.


[Obrazek: 4GadKlM.png]
Wallflower
Please forgive me if I don't talk much at times.
It's loud enough in my head.

wiek
32
sława
III
krew
półkrwi
genetyka
widmowidz
zawód
Antropolożka/Uzdrowicielka
Prudence jest szczupłą kobietą, która mierzy 163 centymetry wzrostu. Ubiera się raczej niezbyt kontrowersyjnie, schludnie, miesza się z tłumem. Wybiera stonowane kolory. Jej włosy są długie, proste w odcieniu czekoladowego brązu, często wiąże je w kok na czubku głowy. Oczy ma jasnobrązowe. Zapach, który wokół siebie roztacza to głównie woń kojarząca się ze szpitalem, lub medykamentami, jednak przebijają się przez nią owocowe nuty - głównie truskawki.

Prudence Fenwick
#10
13.07.2026, 18:53  ✶  

- Liczyłam jednak na to, że nie będzie następnego razu. - Uśmiechnęła się do niego krzywo, chociaż doskonale zdawała sobie sprawę z tego, że na pewno będzie jeszcze niejeden raz, kiedy znowu znajdą się w podobnej sytuacji. To ciągle im się przytrafiało, jeśli miała przyłapać kogoś szlajającego się tam, gdzie nie powinien to zawsze był on i zawsze robił co, czego nie dało się tak po prostu zignorować, nieraz wpadała przez niego w kłopoty, w sumie pakowali się w nie razem, bo Prue również nie do końca umiała odpuszczać, czy przechodzić obok niego zupełnie obojętnie. Być może często straszyła go utratą punktów, ale tak naprawdę rzadko kiedy spełniała swoje groźby, bo musiałaby również pozbawiać Krukonów ich punktów.

Miała tendencje do rozkładania wszystkiego na części pierwsze, w ten sposób działał jej umysł, lubiła wiedzieć wszystko, przez to właśnie starała się nie doprowadzać do niedopowiedzeń, co w przypadku rozmów z Rookwoodem było naprawdę trudne, bo najchętniej nie dzieliłby się z nią żadną ze swoich tajemnic, udawałby, że nic takiego się nie dzieje, Prue za to potrafiła wywiercić dziurę, aby uzyskać potrzebne przez siebie informacje, poniekąd trafiła kosa na kamień, przez to też często dochodziło między nimi do konfrontacji, bo nie umieli odpuścić, byli okropnie uparci.

- Och, prawda, nowość, bo przecież zawsze wszystko wiesz najlepiej. - Prychnęła, kiedy usłyszała jego komentarz. Oczywiście, że musiał to podkreślić, nie mogła być obojętna wobec tych słów. - Pojawiła się pewnie po coś, zniknie jak to dostanie, nie pojawiałaby się przecież jakby nie miała żadnego celu. - Przynajmniej tak się wydawało Bletchley. Skoro fontanna wyrosła tutaj sama z siebie, to miała w tym jakiś cel, nie wydawało jej się, aby miała zniknąć bez osiągnięcia go, co właściwie nieco ją martwiło. Nie można było uznać, że ma dobre zamiary, właściwie, czy rzecz mogła mieć zamiary? No nie do końca, ale nie wydawało jej się, aby warto było ufać przedmiotowi, który pojawił się tu nagle, zupełnie niespodziewanie, a teraz zaczął wydawać jakieś dziwne dźwięki. Nie pasowało jej coś w tym wszystkim.

- Nie zawaliłby się, ale co jeśli coś by mi umknęło przez to, że nie postawiłam odpowiedniego pytania? - Obawiała się, że mogłaby coś przegapić, właśnie dlatego wolała od razu pytać o to, co przychodziło jej na myśl, to mogło być dosyć męczące dla rozmówców, ale dzięki temu przynajmniej miała pewność, że zapytała o wszystko, co w danej chwili wydawało się jej być istotne.

Zmrużyła oczy, kiedy zaczął mówić. Nie brzmiało to dobrze. Jakim cudem pod lodem mogła znajdować się twarz? Nim zdążyła zadać pytanie o patrzenie przez zamknięte oczy, sam ją uprzedził, niby jak to było właściwie możliwe? Później zniknęła, no pięknie, w głębi fontanny? Jak bardzo głęboka musiała być skoro ktoś tak po prostu mógł sobie w niej zniknąć, czy było to jakieś dziwne przejście? Fontanny miały przecież pewne ograniczenia, chociaż od początku wiedzieli, że nie była to zwykła fontanna, bo pojawiła się sama na środku dziedzińca, kto wie, kto mógł chcieć, by ten przedmiot się tu znalazł. To wszystko nie brzmiało jednak szczególnie optymistycznie, wręcz przeciwnie - aż zimny dreszcz przeszedł jej po plecach.

- Jeśli ktoś tam był, to powinien być zamarznięty, w sensie, skoro znajdował się pod lodem, co nie? - Starała się wierzyć w to, co mówiła, podchodziła do tego z jak największą ilością rozsądku, ale nie trzymało się jej to kupy zupełnie. Pojawił się, zniknął, tak samo jak ta nieszczęsna fontanna.

- Muszę brać pod uwagę wszystkie możliwości, jesteś nieprzewidywalny, soreczka. - Wzruszyła jeszcze ramionami, nie sądziła, że tak się oburzy jej sugestią. Tak naprawdę to trochę jej ulżyło, kiedy tak zareagował, w sumie nie przypuszczałaby, że tak naprawdę będzie chciał ją skrzywdzić, wiedziała, że lubił doprowadzać ją do szału, ale nigdy nie przesunęłoby się to dalej, zbyt wiele przyjemności z tego czerpał, a też nie był jakimś zwyrolem.

- Tęskniłbyś za mną, co? - Powinna się ugryźć w język, ale oczywiście tego nie zrobiła, ona pewnie też by za nim tęskniła, gdyby nagle zniknął, chociaż nigdy nie przyznałaby tego w głos.

- Kto by się spodziewał, że będziesz taki przezorny, dobrze wiedzieć, że czegoś się nauczyłeś przez te wszystkie lata… - Argument o uniknięciu dywanika był całkiem akceptowalny, przecież nie pomyślała, że chociaż trochę ją lubi…

Nie ciągnęła dalej tematu transmutacji, nie zamierzała sama sobie strzelać w kolano, na początku swojej edukacji naprawdę bardzo się tym przejmowała, bo lubiła kiedy wszystko, czego się uczyła jej wychodziło, a tej jednej dziedziny magii nie była w stanie pojąć, drażniło ją to, spędziła godziny na najróżniejszych próbach, ale nic z tego nie wyszło - nie pozostało jej nic innego, jak zaakceptować tej drobnej ułomności magicznej. Nie znosiła jednak poruszać tego tematu.

- Nie bardzo mają wybór, skoro jako jedyny kręcisz się w tych miejscach. - Skomentowała jeszcze jego słowa, sam prosił się o kłopoty, a że ona zawsze pojawiała się w momencie w którym i one się zaczynały… cóż - może faktycznie była to jakaś klątwa. - Coś może w tym być, uważam jednak, że to ja zostałam przeklęta, a nie Ty, skoro ciągle na Ciebie wpadam. - Nie odniosła się do tego, że określił ją jako nieszczęście, chociaż miała ochotę mu to wygarnąć, mieli w tej chwili dużo większy problem przed sobą i musieli jakoś go rozwiązać.

Zamierzała tylko zerknąć okiem na tę nieszczęsną fontannę, niestety nieco jej to utrudnił, zlitował się jednak w końcu, dzięki czemu mogła chociaż odrobinę przyjrzeć się przedmiotowi. - Wyjątek potwierdzający regułę. - Oczywiście, że musiał to podkreślić, będzie miał teraz argument za swoją tezą. Fantastycznie.

- Dziwne, gdybym to ja była wyższa skoro jesteś facetem… - Tak już działał ten świat, a że do tego był jednym z wyższych osobników jakich znała… to cóż, niewiele mogła z tym zrobić, musiała stawać na palcach, żeby mieć lepsze spojrzenie na świat, kiedy on znajdował się przed nią.

Później ich jakże uroczą pogawędkę przerwał ten głośny dźwięk pękającego lodu. Zamarła niekoniecznie wiedząc, jak powinni się zachować, czy to był moment, w którym powinni się stąd zwijać? Jeśli by to zrobili to nie poznaliby odpowiedzi na wszystkie nurtujące ich pytania, byłoby to może rozsądniejsze, no ale właśnie, Prue lubiła wiedzieć.

Zareagowała odruchowo, złapała go za rękę, a on się nie odsunął, zaakceptował jej ruch, dobrze było czuć pod ręką ciepło drugiego ciała, czuła się bezpieczniej, zwłaszcza, gdy jeszcze się przesunął. Łatwiej było jej się skupić mając świadomość, że nie jest tutaj sama, zresztą ledwie chwilę wcześniej zapewniał ją, że nie zamierza jej tu skrzywdzić i naprawdę w to wierzyła, szczególnie, gdy zachowywał się w ten sposób. Nie zamierzała tego w tej chwili przesadnie analizować - po prostu znaleźli się razem przed tym dziwnym przedmiotem, dobrze by było, jakby razem wyszli stąd w jednym kawałku.

Spod lodu dobiegło głuche uderzenie, kiedy ustalili, że to chyba pierdolnie, potwierdzało to, że mieli rację. - Już pierdolnęło. - Dodała, chociaż na pewno to zauważył. Tafla zaczęła pękać, a ciemna, zimna woda powoli zaczynała wylewać się poza fontannę, w pewnej chwili między lodem i gęstą wodą pojawiła się ręka, blada, chuda, z bardzo długimi paznokciami, chyba ktoś kogo widział Aloysius postanowił się obudzić.



Confusion in her eyes that says it all

She's lost control

« Starszy wątek | Nowszy wątek »

Użytkownicy przeglądający ten wątek: 1 gości

Podsumowanie aktywności: Przełącz sortowanie alfabetycznie/ilość słów Benjy Fenwick (9691), Prudence Fenwick (6016)


Strony (2): 1 2 Dalej »


  • Pokaż wersję do druku
  • Subskrybuj ten wątek

Spis Treści
Zakładki
Tryb normalny
Tryb drzewa