[25-28.10.1972, Cisza przed burzą II] Drag me

25 października 1972

Elegancka restauracja ulokowana w jednej z cichszych i bardziej ekskluzywnych uliczek odchodzących od Ulicy Pokątnej stanowiła idealne miejsce dla spraw wymagających absolutnej dyskrecji. Wnętrze tonęło w stonowanym półmroku, pachnąc drogowskazami luksusu: polerowanym mahoniem, drogim tytoniem i wyszukanym winem. Przy okrągłym stoliku w odosobnionej loży zasiadał Rodolphus Lestrange, powracając do swojej roli perfekcyjnego arystokraty. Ubrany był w dopasowany, trzyczęściowy garnitur z najprzedniejszego, ciemnego sukna, przeszywany dyskretną, srebrną nitką. Jego postawa, wyprostowana i majestatyczna, emanowała chłodną pewnością siebie, która bez słów narzucała szacunek.

Naprzeciwko niego siedziała trójka młodych czarodziejów czystej krwi, wywodzących się z wpływowych, kontynentalnych rodów francuskich. Ich aparycja nie ustępowała Rodolphusowi – wszyscy trzej nosili skrojone według najnowszej, paryskiej mody garnitury z najdroższych materiałów, a ich maniery były dopracowane do perfekcji. Każdy ruch, każde ułożenie serwety czy gest dłoni zdradzały lata wychowania w elitarnych domach. Jedyne co zdradzało ich wiek, był wzrok i postawa. Byli ciekawi, gotowi do działania.

Zgodnie z wymogami najwyższej etykiety oraz ze względów bezpieczeństwa, cała konwersacja na temat badań nad ciałem ludzkim odbywała się wyłącznie po francusku. Język ten, płynny i melodyjny, pozwalał na ukrycie drastycznych czy wręcz niepokojących niuansów za woalem wysublimowanych, naukowych sformułowań. Rodolphus posługiwał się nim bezbłędnie, z aksamitnym, aczkolwiek chłodnym akcentem, który nadawał całej dyskusji pozór zwyczajnej, akademickiej debaty.

– Les limites de la chair humaine ne sont que des illusions pour ceux qui manquent de volonté – zauważył miękko Lestrange, obracając w palcach smukłą nóżkę kieliszka z czerwonym winem. – Nos recherches ne doivent pas être freinées par des dogmes obsolètes.

Młodzi czarodzieje słuchali go z ogromnym skupieniem, potakując z powagą. Jeden z nich, najstarszy z trójki o ostrych, drapieżnych rysach twarzy, nachylił się nieznacznie nad blatem, by cichym głosem przedstawić ich dotychczasowe obserwacje dotyczące regeneracji tkanek mózgu pod wpływem specyficznych, zakazanych klątw. Rozmowa płynęła sprawnie – poruszali kwestie wytrzymałości ludzkiego organizmu na bólowe bodźce, barier magicznych tkwiących w układzie nerwowym oraz możliwości modyfikacji witalności bez użycia eliksirów. Dla bezstronnego obserwatora wygłaszane teorie mogłyby brzmieć jak czysta, szlachetna medycyna magiczna, jednak w oczach całej czwórki tlił się ten sam mroczny, zimny błysk. Wszyscy doskonale wiedzieli, że te subtelne, anatomiczne wywody mają służyć znacznie potężniejszym i bardziej bezwzględnym celom. Nikt też, nawet w innym języku, nie pochwalał metodologii. A jednak dało się wyczuć, że całą czwórkę fascynowała. Spotkali się już dnia poprzedniego - Lestrange miał całe dwa dni, żeby zapoznać się z ich dorobkiem naukowym. Co uczynił. Nie spał po nocach, ale eliksiry pomogły mu trzymać jasność umysłu.

Rodolphus odnotowywał w pamięci każde słowo swoich rozmówców. Oceniał nie tylko ich wiedzę, ale przede wszystkim opanowanie i zdolność do przekraczania moralnych granic bez mrugnięcia oka. Kiedy spotkanie dobiegało końca, złożył serwetę z idealną precyzją, dając do zrozumienia, że omówili wszystko, co było na ten dzień przewidziane. Młodzi mężczyźni odpowiedzieli uprzejmymi ukłonami. Umówili się na kolejny dzień. Lestrange zapłacił za wszystko.

Przewaga: język francuski (I), bogacz (II)

26 października 1972

Kolejnego wieczoru spotkali się w tej samej kameralnej loży, choć atmosfera przy stole uległa subtelnej zmianie. Kolację otworzyło serwowane przez kelnera wyborne, dojrzałe wino z prywatnych piwnic restauracji. Podczas gdy trójka młodych czarodziejów z widoczną przyjemnością napełniała swoje kieliszki, doceniając głęboki bukiet trunku, Rodolphus z chłodnym, uniesionym kącikiem ust podziękował gestem dłoni. Zamówił jedynie krystalicznie czystą wodę. Jako człowiek stawiający absolutną kontrolę nad własnym umysłem i ciałem ponad wszelkie pokusy, nie pijał alkoholu – zasadę tę utrzymał i tym razem, nie wzbudzając jednak cienia skrępowania u swoich gości.

Gdy podano główne dania, rozmowa – wciąż prowadzona wyłącznie w płynnej, eleganckiej francuszczyźnie – naturalnie zboczyła z czysto anatomicznych zagadnień na tematy bieżące.

– Les rumeurs qui courent dans les rues de Londres deviennent de plus en plus inquiétantes… – zaczął niechcący jeden z młodszych Francuzów, obracając w dłoni smukły kieliszek i przyglądając się rubinowej tafli wina. – On parle d'agitations, de factions dissidentes qui défient l'ordre établi. Quelle est la vraie nature de ces troubles, Rodolphus?
Rodolphus powoli odstawił swoją szklankę, pozwalając, by w powietrzu zawisła krótka chwila wyczekiwania. Jego twarz pozostała nieprzeniknioną maską. Z absolutnym opanowaniem i dystyngowanym wdziękiem zaczął lawirować pomiędzy swoimi głębokimi, mrocznymi przekonaniami a oficjalnym, asekuracyjnym stanowiskiem Ministerstwa Magii oraz sentymentami czarodziejskiego społeczeństwa.
– Le Ministère s'efforce de maintenir une illusion de sérénité, comme il le fait toujours – odparł wyważonym, miękkim tonem, w którym próżno było szukać jakiejkolwiek deklaracji. – Pour la société britannique, ce ne sont que des incidents isolés, des actes de quelques extrémistes insensés. Mais la réalité est souvent plus complexe que les communiqués officiels.
Przechylił głowę, przesuwając chłodnym, badawczym spojrzeniem po twarzach swoich trzech rozmówców. Wybadał ich uważnie, cedząc słowa tak, by nie zdradzić własnych kart, a jednocześnie sprowokować ich do odsłonięcia swoich prawdomównych intencji. Chciał wiedzieć, po której stronie opowiedzą się ci młodzi, wpływowi ludzie, gdy podział stanie się ostateczny.
– Et vous? – zapytał cicho, a w jego stalowych oczach błysnęło głębokie skupienie. – Comment percevez-vous ces secousses depuis le Continent? Y voyez-vous un simple désordre… ou le présage d'un changement nécessaire?

przewagi: język francuski, kłamstwo, bogacz. Rzucam też na percepcję (2k) żeby wybadać rozmówców

Rzut N 1d100 - 82
Sukces!

Nie mogę znaleźć rzutów kością offtopowych więc rzucam tutaj bo mam sukces - jakie intencje mają czarodzieje? tak/nie, rzucam trzy razy, po jednym na każdego z nich. tak to voldek, nie to mm i zakon

Rzut TakNie 1d2 - 1
Tak

Rzut TakNie 1d2 - 2
Nie

Rzut TakNie 1d2 - 2
Nie

Trunek z każdym kolejnym kieliszkiem rozluźniał gorset surowej etykiety, wprowadzając w szeregi rozmówców wyczuwalną swobodę. Najmłodszy z nich, z lekka pociągnięty rumieńcem i ożywiony alkoholem, nachylił się nieznacznie nad blatem. Zaparł się łokciami o obrus, porzucając dotychczasową ostrożność.
– En France, les avis sont partagés, c'est vrai… – zaczął, gwałtownie gestykulując dłonią, w której wciąż trzymał kieliszek wina. – Mais si vous voulez mon avis, je soutiens pleinement cette cause. C'est une abomination! Les moldues ne devraient jamais avoir la possibilité d'apprendre la magie, encore moins de fouler les mêmes pavés que nous. Il est grand temps d'imposer un ordre juste.

Pozostała dwójka zmrużyła oczy. W ich ruchach widać już było lekkie wstawienie, ale ta wypowiedź wywołała u nich wyraźny opór. Leniwie, bez gwałtowności, ale z niezaprzeczalnym zniecierpliwieniem machnęli dłońmi, kręcąc głowami.
– Voyons, tu exagères… Le statut du Secret suffit largement. Pourquoi provoquer un chaos inutile? – mruknął drugi z nich, pociągając kolejny łyk trunku i niedbale machając dłonią, jakby chciał odpędzić nierozsądną myśl.

Rodolphus nie musiał słuchać dalszych utargów. Jego stalowe oczy, chłodne i absolutnie trzeźwe, bezbłędnie przesuwały się po ich twarzach. Pod powierzchnią tej leniwej, powierzchownej sprzeczki bez trudu odczytał to, co najważniejsze. Najmłodszy był podatnym materiałem – radykalnym, nieco ignoranckim i gotowym do urobienia. Jednak pozostała dwójka, mimo wyrażanej wcześniej fascynacji mrocznymi badaniami anatomicznymi, w gruncie rzeczy lękała się zmian. Ich sprzeciw nie był tylko pozą przy winie; wynikł z głębokiego, mieszczańskiego pragnienia spokoju.

Lestrange upił łyk wody, a w jego głowie zapadł już cichy, definitywny wyrok. Ci dwaj Sprawie się nie przysłużą. Byli jedynie naukowymi hobbystami bez iskry prawdziwego fanatyzmu – ludźmi, których przy pierwszej poważniejszej próbie złamie strach przed konsekwencjami. Ale ten jeden…

Zapłacił za kolację, za kolejne butelki wypitego wina. Zaprosił ich do swojego domu w Little Hangelton, żeby pokazać im część swoich badań następnego dnia. Ugościł ich - tak jak tego chciał Lord Voldemort. Ale jego umysł już wybrał swój cel.

27 października 1972

Poranek następnego dnia przyniósł dotkliwe konsekwencje wieczornego ucztowania. Trzej francuscy czarodzieje obudzili się z ciężką głową i dojmującym kacem, który skutecznie odebrał im wczesny zapał. Rodolphus, jak na idealnego gospodarza przystało, przybył na poranne spotkanie absolutnie świeży i przygotowany na taką ewentualnością. Wyciągnął z zapasów małe, eleganckie fiolki z własnoręcznie zdobytym eliksirem na orzeźwienie umysłu – trunkiem tak silnym i precyzyjnie przyrządzonym, że dolegliwości po alkoholu niemal natychmiast ustąpiły, pozostawiając jedynie lekkie zmęczenie.

Gdy najmłodszy z Francuzów – ten sam, który ubiegłej nocy tak żarliwie krytykował obecność mugolaków – przeprosił od stołu i wyszedł na chłodne, poranne powietrze przed lokal, by zapalić, Lestrange dostrzegł idealną okazję. Cicho przeprosił pozostałych dwóch towarzyszy i wyszedł bezszelestnie za nim na zewnątrz.

Poranek był rześki, a wioska powoli budziła się do życia. Rodolphus stanął obok młodego czarodzieja, spowity w swój nienaganny płaszcz. Francuz, wypuszczając z ust smugę dymu, szybko poczuł potrzebę usprawiedliwienia się – mruknął z lekkim zakłopotaniem, że poprzedniego wieczoru wyraźnie przesadził z winem i dał się ponieść emocjom. Lestrange jedynie powoli, ze zrozumieniem pokiwał głową, nie dając po sobie poznać ani grama osądu. Zamiast tego zniżył głos i wyważonym, acz wielce znaczącym tonem dał mu do zrozumienia, że nie jest sam w swoich poglądach. Wyjaśnił, że coraz więcej wpływowych osób w Anglii patrzy na te kwestie w identyczny sposób. Zaznaczył, że rosnąca obecność mugolaków w strukturach Ministerstwa Magii przynosi znacznie więcej problemów, podziałów i zagrożeń niż jakiegokolwiek pożytku, a samo brytyjskie społeczeństwo stoi dziś na progu głębokiego pęknięcia. Młody czarodziej wciągnął dym, słuchając ze skupieniem, po czym wypuścił go powoli i mruknął z mroczną aprobatą, że gdyby raz a skutecznie pozbyć się ich z urzędów oraz szkół, wszelkie problemy po prostu by zniknęły.

Zasiawszy odpowiednie ziarno, Rodolphus skinął głową i obaj panowie wrócili do domu. Choć przy stole spróbowano powrócić do dyskusji na temat badań nad anatomicznymi granicami ludzkiego ciała, atmosfera uległa zmianie. Poratowani eliksirem, ale wciąż nieco rozbici Francuzi wyraźnie tracili wigor – zmęczenie i chęć odpoczynku wzięły górę. Po kilkunastu minutach uprzejmej wymiany zdań zadeklarowali, że wolą udać się do swojego wynajętego apartamentu, by w pełni dojść do siebie przed udziałem w sabacie.

28 października 1972

Następny dzień przyniósł ponurą, deszczową aurę, która wręcz idealnie pasowała do planów Rodolphusa. Wczesnym rankiem sowia poczta dostarczyła do jego posiadłości krótki, dyskretny list z prośbą o prywatne spotkanie w wynajętym apartamencie przy Pokątnej. Nadawcą był Julien – ten sam porywczy, młody czarodziej, z którym ubiegłego dnia uciął tak obiecującą pogawędkę.

Lestrange pojawił się w apartamencie punktualnie. Dwaj pozostali Francuzi, znużeni brytyjską pogodą, spędzali ten czas w Ministerstwie Magii, załatwiając sprawy papierkowe przed powrotem na Kontynent. Pokoje były ciche, spowite miękkim półmrokiem, a w kominku ledwo tliły się resztki drewna. Julien wskazał Rodolphusowi fotel i sam usiadł naprzeciwko. W jego ruchach nie było już śladu wczorajszego wahania czy alkoholowej przesady. Zamiast tego malowała się na jego twarzy wyraźna, niemal determinująca powaga.
– Dziękuję, że przyszedłeś, Rodolphusie – zaczął cicho Julien, błądząc wzrokiem po dłoniach spoczywających na kolanach. – Wyczuwam w tobie kogoś godnego zaufania… Kogoś, kto rozumie wagę sytuacji, zamiast chować głowę w piasek jak ci dwaj. Prawda jest taka, że Francji przydałaby się rewolucja. Prawdziwe, czyste porządki. Lecz do tego wciąż nam niewyobrażalnie daleko. Nasza elita jest ślepa i zbyt wygodna.
Lestrange wysłuchał go w głębokim milczeniu. Przysłuchiwał się tym słowom z lodowatym, analitycznym spokojem. Przekrzywił delikatnie głowę, a w jego stalowych oczach Błysnął powściągliwy, lecz drapieżny błysk.
– Być może znam rozwiązanie tego problemu, Julien – odezwał się gładkim, pewnym głosem. – Największe przewroty nigdy nie zaczynają się od gwałtownych wybuchów. Liczą się małe, precyzyjne kroki oraz właściwi ludzie we właściwych miejscach.
Przesunął po nim badawczym spojrzeniem, po czym zadał pytanie, cedząc słowa z obrachowaną precyzją:
– Powiedz mi… czy Francja boryka się dokładnie z tymi samymi problemami z mugolakami, z którymi Anglia zmagała się jeszcze do niedawna? Czy wasze urzędy i tradycje również są powoli niszczone przez obcych?
– Zdecydowanie tak – odparł bez wahania Julien, a w jego tonie wzmocniła się nuta goryczy. – Z każdym rokiem jest tylko gorzej. Zacierają nasze dziedzictwo, traktując naszą magię jak zwykłe rzemiosło.
Rodolphus podniósł się wolno z fotela, podchodząc do okna i spoglądając na krople deszczu spływające po szybie.
– W takim razie mogę ci zaoferować naszą pomoc i wsparcie – powiedział, odwracając się ku niemu z dostojnym, cieniem uśmiechu na ustach. – Mamy środki, wiedzę i wpływy, by pomóc wam przetrzeć te ścieżki. Jednak nie ma nic za darmo. W zamian oczekuję twojej bezwzględnej współpracy naukowej. Twoje badania nad ludzką anatomią i magią tkankową są wyjątkowo cenne. Jeśli zaoferujesz nam swoje umysł i lojalność, zyskasz sprzymierzeńców, jakich Francja jeszcze nie widziała.
Julien wpatrywał się w niego przez krótką chwilę, po czym w jego oczach zapłonął ogień prawdziwego, niebezpiecznego entuzjazmu. Wstał i wyciągnął dłoń w stronę Lestrange’a.
– Zgadzam się – powiedział twardo, bez śladu wahania. – Masz moje słowo i moje badania, Rodolphusie.
Rodolphus ujął dłoń młodego czarodzieja, ale zamiast zwolnić uścisk, zacieśnił go nieznacznie. Jego stalowe spojrzenie przeszyło Juliena na wskroś, stając się chłodne i ciężkie niczym grobowiec.
– Zanim przypieczętujemy ten układ, musisz zrozumieć jedno, Julien – zaczął Lestrange, a jego głos, choć cichy, brzmiał z bezwzględną dominacją. – Zmiana zdania nie wchodzi w grę. Ród Lestrange jest potężny, a nasze wpływy we Francji sięgają głębiej, niż ci się wydaje. Ja i moi przyjaciele ugruntowaliśmy taką pozycję, że ewentualna zdrada ze strony kogoś takiego jak ty nawet nas nie draśnie. Dla ciebie jednak… skończy się to bardzo źle. Nie będzie dokąd uciekać.
Julien przełknął ślinę, ale nie cofnął dłoni. W jego oczach zamiast strachu pojawił się jeszcze głębszy, niemal fanatyczny szacunek.
– Wydajesz się człowiekiem godnym zaufania – kontynuował Rodolphus, luzując wreszcie chwyt. – Lecz to, kim naprawdę jesteś i ile warta jest twoja deklaracja, okaże się w swoim czasie. Podczas sabatu.
– Jestem w pełni oddany tej idei – odparł gorączkowo Francuz, unosząc podbródek. – Jeśli mi nie wierzysz, jestem gotów wypić Veritaserum. Pytaj o cokolwiek. Nie mam nic do ukrycia.
Lestrange uniósł lekko kącik ust w uśmiechu, w którym nie było ani krzty ciepła. Zagrał va banque.
– Veritaserum jest niewiarygodne – odparł gładko, wykonując niedbaly gest dłonią. – Ten eliksir zdradza jedynie to, co uważasz za prawdę. W tej chwili możesz szczerze wierzyć w każde swoje słowo, a za miesiąc ulec wątpliwościom. Nie interesują mnie twoje intencje z dzisiejszego poranka, Julien. Interesuje mnie twoja bezwzględna, absolutna lojalność. Mam inny, znacznie pewniejszy sposób na weryfikację naszej umowy.
– Zgodzę się na wszystko – odpowiedział bez wahania młody czarodziej, zafascynowany potęgą i pewnością siebie stojącego przed nim mężczyzny. – Mów, co mam robić.
– Przede wszystkim: tamta dwójka o niczym nie może wiedzieć – zastrzegł twardo Rodolphus. – Nie wtajemniczamy ich w nasze plany. Będziemy w kontakcie osobistym, z omijaniem oficjalnej poczty. A teraz… chodź ze mną.

Julien skinął głową w niemym posłuszeństwie. Rodolphus chwycił go mocno za przedramię, i zanim w apartamencie zdążył wybrzmieć chociażby oddech Francuza, obaj zniknęli z cichym, suchym pęknięciem teleportacji. Chwilę później chłodne, wilgotne powietrze Yorkshire uderzyło ich w twarze. Znaleźli się przed domem, w którym Julien był jeszcze niedawno. Weszli do środka. Dźwięk ciężkich, dębowych drzwi zamykających się za ich plecami zabrzmiał niczym wyrok, odcinając obydwu mężczyzn od świata zewnętrznego. W sterylnych, chłodnych wnętrzach posiadłości w Little Hangleton panowała niemal grobowa cisza, mącona jedynie cichym tykaniem zegara i odgłosem ich własnych kroków.

Rodolphus przeszedł przez hol ze swoją zwyczajową, majestatyczną swobodą, po czym odwrócił się powoli ku młodziutkiemu Francuzowi. Julien rozglądał się z mieszanką zachwytu i niepokoju, chłonąc surowy, dostojny charakter wnętrza.
– To miejsce sprzyja dyskrecji, Julien – odezwał się Lestrange, a jego głęboki, powściągliwy głos poniósł się gładko po kamiennych ścianach. – I to właśnie tutaj przypieczętujemy nasze porozumienie. Mówiłeś, że jesteś gotów na wszystko, by udowodnić swoją oddanie naszej Sprawie. Chcę mieć pewność, że twój umysł nie kryje żalu, wahań ani ukrytych intencji, o których sam możesz jeszcze nie wiedzieć.
– Nie mam nic do ukrycia, Rodolphusie – odparł pewnie Julien, chojrakując mimo chłodu, jaki emanował od gospodarza. Wyprostował się i spojrzał mu prosto w oczy. – Moja lojalność jest bezdyskusyjna.
– Przekonajmy się zatem – rzekł gładko Lestrange.
Zanim Francuz zdążył w ogóle zorientować się, co się dzieje, Rodolphus z absolutną, bezszelestną precyzją uniósł różdżkę i wbił swoje stalowe spojrzenie w oczy rozmówcy.
– Legilimens.

Rzucam na zauroczenie, 4K, przewaga legilimencja. Rozmowa odbywa się po francusku (język francuski I) ale dla wygody swojej i sprawdzających ten wątek dialogi opisuję już po polsku.

Rzut PO 1d100 - 85
Sukces!

Zaklęcie wdarło się w umysł Juliena bez oporu. Rodolphus nie użył brutalnej, niszczącej siły, lecz z maestrią wprawnego chirurga zaczął rozcinać kolejne warstwy świadomości młodego czarodzieja. Przed oczami Lestrange'a przemknęła mozaika wspomnień Francuza: dzieciństwo w dumnym, ale zubożałym rodzie, poczucie wyobcowania, głęboko ukryta zazdrość wobec zamożniejszych rówieśników, ubiegłoroczne wykłady naukowo-anatomiczne i wreszcie autentyczny, nieposkromiony podziw dla samego Rodolphusa oraz fascynacja ideą nowego porządku.

Julien drgnął, a z jego piersi wyrwał się krótki, zduszony oddech, gdy poczuł obcą, chłodną i bezwzględną obecność penetrującą jego najskrytsze myśli. Trwał jednak w bezruchu, nie śmiąc zerwać kontaktu wzrokowego. Lestrange gruntownie przeszukał każdy zakamarek jego umysłu, sprawdzając, czy nie kryją się tam ślady powiązań z francuskimi aurorami lub fałsz. Gdy upewnił się, że zapał młodzieńca jest całkowicie czysty i pozbawiony podstępu, powoli wycofał się z jego głowy, opuszczając różdżkę.

Julien zachwiał się lekko na nogach, przecierając czoło dłonią, ale w jego spojrzeniu wykwitł ulga połączona z jeszcze większym, głębokim respektem. Rodolphus jedynie uśmiechnął się chłodno, przyjmując postawę bezwzględnego zwycięzcy.
– Przeszedłeś próbę, Julien – powiedział głosem cichym i absolutnie pewnym. – Teraz jesteś gotów, by poznać prawdziwy wymiar tego, co dla was szykujemy.

Francuskie dialogi zostały wygenerowane przy pomocy czata dżipiti oraz sprawdzone w google tlumacz, mogą zawierać błędy xd sorry ale chciałam zachować klimacik. Zachowanie Juliena zostało przeze mnie wykreowane na podstawie sukcesów na kostkach. Pozostała dwójka (rzuty kostką na tak/nie oraz sukces na kości) nie jest godna zaufania.

Koniec sesji