[25.10.72. Great Hangleton] Szukamy odrobiny światła

Zaczęło się od informatora Albusa, a potem od porannego sprawdzenia zaułku, w którym przebywało dwóch „bezdomnych”. Jeden z tych bezdomnych, którzy okazali się raczej przeklęci niż pijani, zaś dziwnie przypominał Henry’ego Owensa, którego jasne oczy patrzyły z list zaginionych. Zapamiętała go głównie dlatego, że pojawił się tam nie od razu po Spalonej Nocy, a jakiś czas później. Brenna zdecydowała się więc popytać o człowieka o tym nazwisku w okolicy, kiedy usiłowała ustalić, czy może to być on, zanim wepchnie rodzinę Owensa w coś, co mogłoby sprowadzić na nich niebezpieczeństwo. To w końcu zaprowadziło ją i Dorę do mugolskiego hotelu, gdzie jakiś czas temu ktoś wynajął pokój na to nazwisko. Gdy więc zapadł już zmierzch pojawiły się w pobliżu. Pomieszczenie, szczęśliwie, po pierwsze było na parterze, po drugie w mugolskim budynku, dzięki czemu można było zajrzeć po prostu do niego przez okno, a później się tam teleportować z jakiegoś zaułka. Dorę zabrała ze sobą głównie dlatego, że o wielu sprawach dotyczących magii wiedziała znacznie więcej niż ona, mogła więc wypatrzeć coś, co ona przegapi.
– Ciekawe czy opłacili go na tak długo, czy zostawili tu jakieś zabezpieczenie antymugolskie i zapomnieli tutaj wchodzić czy coś… – mruknęła, kiedy już teleportowały się do środka. Od razu podeszła do okna, aby zasunąć ciężkie zasłony. Dopiero, gdy upewniła się, że nikt z ulicy ich nie zobaczy, na ślepo namacała lampkę.
Wnętrze zalało blade światło. Nie zapalała tego górnego: tego nikt nie powinien zauważyć. Potarła oczy wierzchem dłoni i rozejrzała się. Dwa wąskie łóżka, dwa krzesła, nieduża szafa, stół zasłany papierami, jedna, nieduża szafka nocna, na której wciąż stał talerz z jedzeniem, teraz już spleśniałym. Niczego czarodziejskiego, przynajmniej nie na pierwszy rzut oka. Skierowała się ku szafie, a gdy ją otworzyła, zobaczyła ubrania: idealnie, mogła coś stąd zabrać by ich „bezdomni” mogli się w coś przebrać.

Zebranie na którym zebrał ich Dumbledore, wywołało pewne zmartwienie w Dorze. Oto bowiem mieli przed sobą nowe wyzwanie, a jej zawsze ściskało się nieco bardziej serce na widok tych, którzy musieli poradzić sobie na ulicy. Czasem wydawało się jej, że gdyby nie dobroć Godryka, jej rodzina mogłaby skończyć podobnie, o ile oczywiście nie zostałaby wcześniej usunięta z tego świata. Współczuła, bo zwyczajnie się bała. Ale współczuła tez, bo taka byłą jej natura i obok cudzego nieszczęścia nie mogła przejść obojętnie.

Razem z Brenną zajrzały przez okno hotelowe, a potem ruszyły do zaułka, by z niego teleportować się do wnętrza pomieszczenia. Dobrze w sumie, że to nie było żadne piętro, bo wtedy musiałyby bardzo kombinować.

— W sumie w hotelach jest obsługa która sprząta, więc może to drugie? Inaczej ktoś dawno powinien się zainteresować, czemu tutaj taki bezruch — odpowiedziała, rozglądając się dookoła, ale na pierwszy rzut oka nic nie wydawało się przesadnie odstawiać od normy. Może narzucali bardzo dużo zaklęć, albo mieli poręczny i niezwykle niepozorny przedmiot. To jednak nie było chyba aż tak istotne. No bo przecież nie były mugolkami.

— Wzięłam powiększaną torbę — rzuciła jeszcze cicho do Brenny, może myśląc o tym samym co ona. Nie uważała jednak, ze zostawianie tutaj wszystkiego jak było, było czymś absolutnie koniecznym. Bezdomni czarodzieje nie mogli wiecznie trzymać swoich rzeczy w hotelu, szczególnie że teraz Zakon się nimi zajmował. Crawley wyobrażała sobie to wszystko tak, że znajdą im jakieś nowe miejsce, więc wszystko co było w pomieszczeniu, mogło im się przydać.

Sama podeszła do standardowego biurka i wysunęła szuflady. Było w nich nieco napchanych papierów, a reszta z nich walała się też po samym blacie. Dziewczyna wyciągnęła jedną z teczek i rozłożyła ją, przeglądając znajdujące się w niej notatki.

— Bardzo dużo jest tutaj o mugolskich kopalniach — powiedziała wreszcie, przeglądając kolejne ciągi tekstów, zapisanych nierównym tekstem.