[06.10.1972] Keep you in the dark, what had you expected? | Prue, Benjy

Nie był to jej najlepszy dzień. Od samego rana towarzyszyło jej dziwne uczucie, że ktoś ją śledził. Odwracała się za siebie, spoglądała przez ramię, jednak nikogo na tym nie przyłapała. Dałaby sobie rękę uciąć, że wcale sobie tego nie wymyśliła. Pewne rzeczy się po prostu czuje. Już kiedyś tak miała, było to we wrześniu, tylko, że wtedy nie dotyczyło wyłącznie jej. Benjy miał tak samo, na samą myśl o nim zrobiło jej się najzwyczajniej źle. Odszedł bez słowa, no praktycznie bez słowa, zostawił przecież list, list! Nie miał nawet w sobie tyle odwagi, żeby powiedzieć, że wyjeżdża.

Leżała na niewielkim łóżku w domu swoich rodziców. To też uważała za katastrofę, jej mieszkanie zostało zdewastowane przez co musiała wrócić do rodzinnego domu, co wydawało się jej być porażką. Miała trzydzieści trzy lata, nie piętnaście. Westchnęła jeszcze zirytowana. Próbowała zasnąć, najlepiej będzie to wszystko przespać, czyż nie? Chwilę jej to zajęło, ale w końcu udało jej się to zrobić. Śniła.

Prudence znalazła się w znajomym miejscu. Szła przed siebie powolnym krokiem. Padał śnieg, tak właściwie to delikatnie prószył. Bardzo dobrze znała ten dziedziniec - spędziła w Hogwarcie przecież siedem lat. Tylko dlaczego się tutaj znalazła tym razem? Nie wiedziała. Wysłało ją Ministerstwo? To było prawdopodobne. Być może nie pamiętała jakoś specjalnie celu swojej wizyty, jednak wiedziała dokąd ma iść. Nogi tak w zasadzie same ją prowadziły. Zatrzymała się, gdy zobaczyła, że na środku znajduje się kamienna fontanna. Już kiedyś ją tutaj widziała. Stała tak przez chwilę wpatrując się w fontannę, tym razem jednak nie była zamarznięta. Nie zdążyła tego zrobić. Przełknęła głośno ślinę. Pamiętała, że uciekali przed tym, co znajdowało się pod lodem, skoro jednak aktualnie nie byla oblodzona, to pewnie nie było przed czym uciekać? Powinna to sprawdzić, czyż nie. Była już dorosła, nie mogła bać się tego, co znajduje się w jakiejś pierwszej, lepszej fontannie.

Wzięła głęboki wdech, zaciągnęła się mroźnym powietrzem. Nie mogła się bać tam podejść, czuła się dosyć dziwnie. Miała wrażenie, że ktoś ją obserwuje, jednak kiedy taksowała wzrokiem okolicę nie zobaczyła niczego nietypowego. Zrobiła krok przed siebie, a później następny, aż znalazła się przy tej nieszczęsnej fontannie.

Woda była ciemna, najpewniej też bardzo chłodna, wydawał się być też bardziej gęsta od zwyczajnej wody. Światło księżyca się w niej odbijało. Prue uniosła jeszcze głowę, aby spojrzeć w niebo. Zauważyła, że była pełnia, jakby to coś właściwie zmieniało. Nachyliła się nieco nad fontanną, zajrzała w taflę wody, wydawała się być bardzo spokojna, jednak ta ciemność i głębia nieco wzbudzały w niej lęk, chociaż przecież to, co się kiedyś wydarzyło nie było prawdą, to był sen. Zawiesiła się na moment wracając do tamtej nocy. Nie usłyszała przez to kroków, które informowały o tym, że faktycznie nie była tutaj sama. Jej myśli były czasem bardzo głośne, głosy w głowie nie pozwalały skupić się na tym, co działo się obok niej. To był właśnie ten moment - dała się zaskoczyć. Ktoś ją popchnął, tak, że jej głowa znalazła się pod zimną wodą, zdążyła jakoś złapać się rękoma kamiennych krawędzi fontanny i zaprzeć nogami, jednak osoba, która to robiła była silna, bez problemu utrzymywała jej głowę pod powierzchnią. Mimo, że próbowała, to nie była w stanie się wyrwać. Wiedziała, że nie miała zbyt wiele czasu, niedługo skończy jej się powietrze w płucach.

Nie miałem szczególnych wymagań wobec miejsca, do którego zamierzałem się udać po zakończeniu naszej wyprawy w góry, zależało mi przede wszystkim na tym, żeby znalazło się dostatecznie daleko od Londynu, od spraw, które zostawiłem za sobą oraz od ludzi, którym musiałbym tłumaczyć, dlaczego podjąłem taką, a nie inną decyzję, ponieważ gdybym dał sobie czas na rozważenie wszystkich za i przeciw, prawdopodobnie skończyłbym w znacznie bardziej skomplikowanym położeniu niż z butelką czegoś mocnego w jednej ręce i listem, którego nie potrafiłbym napisać, w drugiej. List przynajmniej napisałem, chociaż trudno było mi uznać to za szczególny powód do dumy - wyszło jak wyszło, przy odrobinie złej woli, której sam sobie nie szczędziłem, pozostawałem zwyczajnym dupkiem, który uznał, że list wystarczy za rozmowę, ponieważ łatwiej było napisać kilka zdań, niż patrzeć komuś w oczy, kiedy te zdania zaczynały nabierać rzeczywistego znaczenia - mogłem sobie wmawiać, że postąpiłem odpowiedzialnie, że w ten sposób oszczędziłem nam obojgu kłótni, podczas której powiedzielibyśmy rzeczy, których nie dałoby się już cofnąć, ale prawda była znacznie mniej wygodna. Nie chciałem patrzeć Prue w oczy, nie chciałem widzieć, co wyczytałaby z mojej twarzy - a sumienie podpowiadało mi, iż byłoby to wszystko to, czego nie potrafiłem jej powiedzieć - nie chciałem słuchać własnego głosu, kiedy próbowałbym wyjaśnić coś, czego sam nie rozumiałem i tym bardziej nie chciałem sprawdzać, czy wystarczyłoby jedno jej słowo, żebym porzucił cały ten pośpiesznie przygotowany plan i został. „Tak”, zwłaszcza tego ostatniego wolałem nie dowiadywać się w praktyce, bo znałem Prudence wystarczająco długo, żeby wiedzieć, jak niewiele potrzeba jej było, by podważyć moje najbardziej stanowcze postanowienia, nawet kiedy wcale nie zamierzała tego robić - wystarczyło, że na mnie patrzyła, że wyciągała rękę, kiedy przechodziłem obok, albo że zasypiała obok mnie, ufna w ten szczególny sposób, który wciąż wydawał mi się czymś niemal zakazanym, zważywszy na to, jak niewiele rzeczy w moim życiu zasługiwało na zaufanie takiego rodzaju, „więc to spieprzyłem”.
Tej nocy spałem kiepsko, choć nie mogłem powiedzieć, żeby stanowiło to jakąś nowość. W salonie było chłodno, ogień w kominku przygasł już jakiś czas wcześniej, deszcz uderzał o szybę z irytującą regularnością, która powinna była szybko mnie ukoić, lecz zamiast tego przewracałem się z boku na bok, próbując znaleźć pozycję, w której przestałoby mnie ciągnąć w barku, a potem…
Nie od razu zrozumiałem, gdzie się znalazłem, co zresztą należało uznać za całkiem racjonalną reakcję, biorąc pod uwagę, że jeszcze niedawno znajdowałem się w Rumunii - teoretycznie z dala od brytyjskiej pogody, brytyjskich problemów, brytyjskiej… brytyjskości i wszystkiego, co mogłoby mi przypominać, że zostawiłem za sobą więcej, niż byłem gotów przyznać nawet przed samym sobą - śnieg osiadał mi na ramionach, wlatywał za kołnierz płaszcza, topniał na włosach, kiedy stałem na dziedzińcu, próbując zrozumieć, co właściwie robiłem w miejscu, w którym nie powinno mnie być. Od szkolnych lat zdążyłem odwiedzić wystarczająco wiele miejsc, w których niegdyś przeżywałem dobre chwile, potem zaś próbowano mnie tam zabić, żebym przestał darzyć sentymentem jakiekolwiek znajome otoczenie, ale kamienne mury, wysokie okna, kamienne łuki i ławki przyprószone białym puchem, wszystko to wyglądało na tyle zwyczajnie, że przez pierwsze sekundy nie poczułem niepokoju, tylko konsternację, rozglądając się dookoła, zanim ruszyłem wzdłuż arkad - nie dostrzegałem niczego, co mogłoby wyjaśnić, dlaczego właściwie znalazłem się tutaj, zamiast leżeć na kanapie gdzieś po drugiej stronie Europy - nie pamiętałem, skąd przyszedłem ani dokąd powinienem iść, nie miałem różdżki w dłoni, nie słyszałem żadnych głosów dobiegających z zamku, cisza panująca na dziedzińcu była wręcz na tyle głęboka i niepokojąca, że po kilku krokach odruchowo zwolniłem, spoglądając w stronę przejścia prowadzącego ku schodom.
Wtedy ją zobaczyłem…
Prudence stała przy fontannie, pochylona nad kamiennym obrzeżem, z włosami opadającymi w stronę ciemnej tafli. Przez ułamek sekundy nie zrobiłem niczego, po prostu patrzyłem, usiłując pogodzić jej obecność z własnym położeniem, ponieważ ostatnim razem, kiedy miałem okazję zobaczyć Prue, nie znajdowaliśmy się w Hogwarcie, nie padał śnieg, a ja byłem już dostatecznie daleko na drodze do piekła, żeby uznać, że przynajmniej w kwestii podejmowania fatalnych decyzji osiągnąłem pewną pokrętną stabilizację - było w tym coś żałosnego, chociaż nie miałem zamiaru urządzać sobie teraz rachunku sumienia, zwłaszcza że sam fakt, iż znalazłem się w tym miejscu, nie oznaczał jeszcze, że miałem przed sobą prawdziwą Prudence, nie jakiś wyjątkowo złośliwy wytwór własnego umysłu - w końcu spałem, chociaż nie wiedziałem o tym jeszcze na tyle świadomie, by uznać tę okoliczność za wystarczające wyjaśnienie - mogłem równie dobrze znajdować się pod wpływem zaklęcia, zostać wciągnięty w iluzję, we własne rozmyte wspomnienie czegoś, o czym już kiedyś przecież śniłem albo mieć do czynienia z czymś, czego wolałbym nie poznawać bliżej. Żadna z tych możliwości nie skłaniała mnie do podejmowania pochopnych działań, dlatego przez moment po prostu obserwowałem ją z kilku metrów, próbując dostrzec cokolwiek, co pozwoliłoby mi ustalić, czy wiedziała o mojej obecności.
Zrobiłem krok w jej stronę, potem drugi, nie chcąc jej spłoszyć, chociaż nie miałem pojęcia, dlaczego miałaby się mnie przestraszyć - to pytanie zdążyło zresztą nabrać wyjątkowo nieprzyjemnego wydźwięku, kiedy przypomniałem sobie, że ostatnio sam zadbałem, żeby nie miała powodu spodziewać się po mnie czegokolwiek dobrego - sposób, w jaki planowałem wypowiedzieć jej imię uformował mi się w głowie na kilka sekund przed tym, zanim dostrzegłem jakiś ruch za jej plecami i pierwotne zamiary poszły się gonić…
Nie usłyszałem jego nadejścia, trzasku teleportacji, niczego w tym rodzaju, nie zauważyłem, skąd napastnik się wziął, ani jak długo znajdował się w pobliżu, zobaczyłem jedynie obcą sylwetkę, która dopadła do Prue i gwałtownie popchnęła ją w stronę fontanny. Przez krótką, przeklętą sekundę mój umysł zarejestrował wszystkie szczegóły, których nie potrzebowałem - sposób, w jaki jej ramiona napięły się pod ciężarem napastnika, jak palce szukały oparcia na mokrym kamieniu, jak ciemna tafla wody zamknęła się nad jej włosami - ręce Bletchley zacisnęły się na kamiennej krawędzi, nogi zaparły o podłoże, lecz napastnik docisnął ją w dół, nie pozwalając jej podnieść głowy. Potem ruszyłem.
Nie zastanawiałem się, kim był, po prostu złapałem go za kark i ramię, po czym szarpnąłem z całej siły do tyłu - opór okazał się większy, niż przewidywałem, więc zamiast odciągnąć go od Prudence, jedynie zmusiłem go do przesunięcia stóp po oblodzonej nawierzchni - zakląłem pod nosem, poprawiłem chwyt i wbiłem kolano w jego bok, wykorzystując moment, w którym musiał przenieść ciężar ciała, tym razem puścił, nie czekałem, aż odzyska równowagę, tylko uderzyłem go barkiem, spychając go w kierunku środka dziedzińca. Poczułem ból, ten sam, który dokuczał mi jeszcze przed zaśnięciem, przez moment zakręciło mi się w głowie, ale zacisnąłem zęby, nie pozwalając sobie na choćby sekundę przerwy, tylko szarżując dalej. Usłyszałem szorstki, chrapliwy oddech, poczułem pod palcami materiał jego ubrania, sekundę później napastnik wyrwał się z mojego chwytu i cofnął się o kilka kroków. W zaskakująco szybkim tempie odzyskał równowagę i odwrócił głowę w moją stronę, lecz zanim zdążył zrobić cokolwiek więcej, ruszyłem na niego ponownie, chcąc odciągnąć go od fontanny na tyle daleko, by nie mógł znów sięgnąć swojej ofiary, tyle tylko, że… Zniknął, dosłownie wyparował, moje palce zacisnęły się na pustce, zamiast uderzyć w twarde ciało…
Nie zobaczyłem jego twarzy, nie potrafiłbym nawet powiedzieć, czy miał ją tak dobrze ukrytą pod kapturem, czy po prostu nie byłem w stanie skupić wzroku na szczegółach, ponieważ wszystko działo się zbyt szybko, obudziła się we mnie ta paskudna, dobrze znana gotowość do zrobienia komuś krzywdy, kiedy uznawałem, że nie pozostawiono mi innego wyboru. Gdy tylko odwróciłem głowę w stronę fontanny, żeby sprawdzić, czy Prudence zdołała się podnieść, usłyszałem za plecami szelest, po którym nastąpiła cisza. Obejrzałem się natychmiast, gotów ponownie rzucić się do walki, ale na dziedzińcu nikogo już nie było, nie widziałem śladów prowadzących ku przejściu, nie dostrzegłem żadnej sylwetki między kolumnami, napastnik po prostu zniknął, pozostawiając mnie z zaciśniętymi pięściami i ze świadomością, że nie miałem pojęcia, co właściwie przed chwilą wydarzyło się na moich oczach.
Zorientowawszy się, iż przynajmniej chwilowo zagrożenie już nas nie dotyczyło, dopadłem kamiennej niecki, opierając jedną dłoń o brzeg, drugą zaś wyciągając w stronę Prue. Nie próbowałem od razu jej podnosić, ponieważ nie wiedziałem, czy była w stanie samodzielnie utrzymać się na nogach, czy zakrztusiła się wodą, ani nawet czy zdążyła zaczerpnąć powietrza, zanim napastnik spróbował ją utopić. Woda spływała z jej włosów i ubrania, a ja miałem ochotę przekląć wszystko, co doprowadziło nas do tej sytuacji, poczynając od samej fontanny, na własnej głupocie kończąc.
- Już dobrze. - Powiedziałem, chociaż nie miałem pojęcia, czy rzeczywiście było dobrze i czy w ogóle mogłem obiecać jej coś takiego. - Mam cię. Wyciągnąłem cię stamtąd. Już dobrze. - Słowa zabrzmiały dziwnie w moich ustach, ponieważ przypominały obietnicę, którą składałem jej już kiedyś, w innej sytuacji, kiedy wystarczyło wyciągnąć rękę, odsunąć ją od niebezpieczeństwa „albo po prostu zostać przy niej, zamiast pakować swoje rzeczy i wyjeżdżać do obcego kraju”. Nie wiedziałem, czy mnie słyszała, ani czy w ogóle rozumiała, że napastnik zniknął, ponieważ sam wciąż byłem gotów odwrócić się w każdej chwili i ponownie rzucić na kogoś, kto mógłby wyłonić się zza fontanny, rozglądałem się co kilka sekund, odruchowo sprawdzając przejścia między murami i ciemne okna zamku, lecz nie dostrzegałem niczego poza śniegiem oraz pustką, która w tej chwili wydawała mi się znacznie bardziej niepokojąca niż obecność jakiegokolwiek człowieka…

Nie miała zielonego pojęcia dlaczego wysłano ją akurat do Hogwartu, dlaczego była tutaj sama, czemu nikt inny jej nie towarzyszył, ale podskórnie wiedziała, że to sprawa zawodowa. Padał śnieg, ostatnio dopiero rozpoczynała się jesień, coś jej umykało, ale nie analizowała tego jakoś specjalnie. Na pewno znalazła się tutaj z jakiegoś konkretnego powodu. Gdy zobaczyła tę fontannę, która znajdowała się na środku dziedzińca wiedziała, że to właśnie tam powinna się znaleźć. Nie czuła się pewnie, bo była sama, ale nie takie rzeczy już robiła w swoim życiu, czyż nie.

Śnieg prószył, bardzo przyjemnie, drobne płatki zdążyły już osiąść na jej ramionach, w świetle latarni, która znajdowała się obok te płatki śniegu spadające z nieba wyglądały naprawdę uroczo. Pomimo tego, że wszystko wyglądało jak z zimowego obrazka czuła się tutaj niezbyt dobrze. Coś nie pasowało jej w atmosferze panującej w tym miejscu, aura była nie taka, czy jakoś tak. Pomimo tego dziwnego, podskórnego uczucia postanowiła podejść do fontanny.

Tym razem woda nie była zamarznięta. Wpatrywała się w nią dłuższą chwilę, wiedziała, że to nie był pierwszy raz kiedy znalazła się przy fontannie, wtedy wiele lat wcześniej uciekała przed tym, co z niej wyszło. Nie robiła tego sama, oczywiście Aloysius był tam z nią, jak zawsze gdy działo się coś złego.

Teraz go nie było, bo postanowił ponownie wyjechać. Nie znalazł się tutaj z nią, nie miała pojęcia, gdzie przebywał, zostawił ją bez pożegnania. To znaczy dostała list, liczyła jednak na to, że będzie miał odwagę spojrzeć jej w oczy nim wyjdzie, cóż - przeliczyła się. Tak to już w życiu bywa. Nie mogła jednak o nim myśleć, bo przecież miała sprawę do załatwienia, nie wiedziała jeszcze jaką, ale na pewno była nagląca. Musiała zebrać się w sobie i jakoś sobie z tym wszystkim poradzić, to, że jej serce przypadkiem przy tym wszystkim pękło było zupełnie inną sprawą, czyż nie.

Jej myśli zaczęły krążyć tam, gdzie nie powinny, przez co zupełnie ignorowała otoczenie, a nie powinna tego robić, nie po tym, jak przez cały dzień czuła, że ktoś ją śledzi, ktoś się w nią wpatruje. To było bardzo lekkomyślne, tyle, że niestety nie do końca panowała nad swoją przypadłością, nie mogła nic zrobić z tym, co działo się z jej umysłem.

Przegapiła moment, w którym ktoś podszedł do niej od tyłu, zaskoczył ją - nie miała szansy się obronić. Nim zdążyła krzyknąć jej głowa znalazła się pod lodowatą wodą, na szczęście udało jej się chociaż chwycić kamiennej krawędzi, żeby jakoś się ustabilizować. Tyle, że właściwie nic to nie dawało. Ręka która wepchnęła jej głowę pod wodę ciągle przytrzymywała ją pod nią. Prue zaczęła wierzgać nogami, nie była w stanie się podnieść. Nie mogła krzyczeć, naprawdę miała umrzeć w ciszy? Nie tego się spodziewała.

Próbowała wyciągnąć głowę ponad powierzchnię, ale nie była w stanie tego zrobić, brakowało jej powietrza, nie była w stanie odetchnąć, do jej płuc zaczęła dochodzić woda. Właściwie to nie pozostawało jej nic innego, jak pogodzić się ze śmiercią. Gdy zaczęła to robić ten uścisk zelżał, aż w końcu całkiem odpuścił. Od razu podniosła się do góry. Wyciągnęła głowę ponad taflę wody i głęboko zaciągnęła się powietrzem. Była roztrzęsiona, nie wiedziała, co się działo, dlaczego nagle przestało, to znaczy dobrze, że nagle przestało. Było jej zimno, próbowała uspokoić oddech, ale wcale nie było to łatwe, bo łapczywie brała kolejne oddechy tego zimnego powietrza.

Usłyszała znajomy głos. Już dobrze. Odwróciła się wtedy, a oczy otworzyły jej się szeroko w zdumieniu. Jakim cudem, był tu teraz z nią, dlaczego mówił, że wszystko będzie dobrze, skoro nie było to prawdą. Nic nie było dobrze. To znaczy najwyraźniej ją uratował, przed kim? Rozejrzała się wokół, próbując znaleźć tego, który przed chwilą próbował ją utopić w tej lodowatej wodzie, ale najwyraźniej rozpłynął się w powietrzu. - Nie jest dobrze. - W końcu z siebie wyrzuciła, było to dla niej ciężkie, bo paliły ją płuca, do tego zaczęła drżeć przez zimno, które zaczęło być odczuwalne. Była mokra, ledwie oddychała, wokół był śnieg, a on siedział tutaj i mówił o tym, że ją uratował. Naprawdę? Teraz ją ratował, kiedy całkiem niedawno postanowił ją tak po prostu zostawić, co za zrządzenie losu. - Gdzie? - on jest miała zapytać, ale wtedy obraz jej się rozmył. Zniknął Hogwart, zniknęła nieszczęsna fontanna, zniknął też i Benjy - znowu.

Szła przed siebie bardzo żwawym krokiem. Miała cel, odwiedzić jednego ze swoich stałych klientów na Nokturnie. Przepisała mu nieco eliksirów i leków, liczyła na to, że stosował do jej zaleceń, a jeśli nie - zamierzała udzielić mu stosowną reprymendę. Czuła się pewnie na Nokturnie, było to miejsce, które znała nie najgorzej, spędzała tutaj sporo czasu świadcząc medyczne usługi, czego to się nie robiło dla zdobywania wiedzy. Weszła w jedną z krętych, wąskich alejek, kiedy ktoś pojawił się przed nią, nie zdążyła nawet mrugnąć, gdy znajdowała się przyparta do ściany z nożem znajdującym się przy jej gardle. Czuła zimne ostrze na swojej szyi, wiedziała, gdzie musiało trafić, aby zabić ją od razu. To było w tym wszystkim najgorsze, zdecydowanie nóż znajdował się zbyt blisko tego miejsca, końcówka ostrza zahaczyła o jej skórę. Przymknęła oczy, nie miała szansy z tym walczyć. W sumie może i nawet to było jakimś wyjściem, przynajmniej nie będzie się musiała niczym przejmować.

Nie było dobrze, miała rację, sam przecież zadbałem o to, żeby moje słowa straciły na wiarygodności, zanim jeszcze zdążyłem wypowiedzieć je na głos.
- Wiem. - Odpowiedziałem ciszej niż wcześniej, zdecydowanie bardziej gorzkawo, przyglądając się jej twarzy, aby zobaczyć, jak źle tak naprawdę było. Zamierzałem pomóc jej stanąć pewniej, osłonić ją własnym płaszczem, potem znaleźć sposób, żeby wydostać nas z tego przeklętego miejsca, chociaż nie miałem pojęcia, czy w ogóle istniało jakieś wyjście, nie zdążyłem jednak zrobić żadnej z tych rzeczy, bo Prue zaczęła rozglądać się za napastnikiem, po czym spojrzała na mnie z pytaniem na ustach i w oczach, którego nie zdołała już dokończyć - jej sylwetka rozmyła się na moich oczach - wyciągnąłem rękę, próbując złapać ją za nadgarstek, lecz moje palce zacisnęły się na pustym powietrzu, dziedziniec zniknął tak nagle, jak się pojawił.
- Pruey? - Rzuciłem odruchowo, chociaż podświadomie wiedziałem, że nie miałem obok siebie nikogo, kto mógłby mi odpowiedzieć, zostałem sam, bez fontanny, śniegu, jakiegokolwiek punktu odniesienia, potem wszystko pochłonęła ciemność. Poczułem nagłą, obezwładniającą frustrację, ponieważ po raz kolejny coś wymykało mi się z rąk, zanim zdążyłem zrozumieć, co właściwie powinienem zrobić, próbowałem jeszcze zrobić krok, choć nie wiedziałem dokąd i… Kiedy się obudziłem, bark bolał mnie zdecydowanie bardziej niż wcześniej, zupełnie niczym po fizycznym starciu, w kominku strzeliła jakaś zbłąkana iskra wcześniejszego żaru, za oknem nadal padał deszcz. Przez dłuższą chwilę leżałem nieruchomo, wpatrując się w sufit, z nieprzyjemnym wrażeniem, że nawet we śnie nie potrafiłem zostać przy Prue dostatecznie długo, po czym wstałem, by zapalić na balkonie, zaraz znowu się kładąc.
Mieliśmy przed sobą długi dzień, musiałem spróbować zaznać chociażby trochę odpoczynku, ale właściwie nie miałem pewności, czy w ogóle było mi to dane, ponieważ ciemność wynajętego lokum ustąpiła miejsca obrazowi tak wyraźnemu, że bezwiednie przyjąłem go za rzeczywistość - stałem pośrodku wąskiej uliczki, z rękami opuszczonymi wzdłuż ciała, ubrany w zdecydowanie za duży płaszcz, który ktoś musiał mi wcześniej zapiąć pod samą szyję, było ciepło, duszno od zapachów dochodzących z otwartych sklepów, gdzieś w pobliżu ktoś targował się o cenę czegoś, czego skomplikowanej nazwy nie umiałbym powtórzyć. Nie pamiętałem, jak długo błąkałem się po okolicy, zanim strach zaczął wypierać moje wcześniejsze przekonanie, że wszystko będzie dobrze, pamiętałem za to, że nie chciałem płakać, ponieważ matka zawsze powtarzała, że powinienem zachować spokój, kiedy coś szło nie tak, toteż potraktowałem tę radę jako zobowiązanie do udawania, że wcale nie byłem przerażony.
Miałem może sześć lat, może siedem, trudno było mi ocenić, jak poważny to był wiek, ponieważ wspomnienia z tamtego okresu zawsze mieszały mi się ze sobą, zwłaszcza te, w których występowałem jako wyjątkowo uparty gówniarz, przekonany, że skoro potrafiłem samodzielnie przejść przez ulicę, to równie dobrze mogłem poradzić sobie z każdym innym problemem. Matka puściła moją dłoń tylko na moment, żeby załatwić coś w jednym ze sklepów, więc uznałem, że skoro i tak miałem stać bezczynnie, równie dobrze mogłem sprawdzić, co znajdowało się za rogiem - potem był jeszcze jeden róg, kolejny zakręt i przejście, które wyglądało znajomo, dopóki nie spróbowałem wrócić tą samą drogą - wtedy odkryłem, że wszystkie uliczki wyglądały podobnie, kiedy patrzyło się na nie z wysokości dziecka, które nie miało pojęcia, gdzie właściwie się znalazło, ale to miejsce już raczej nie było Pokątną…
Ruszyłem przed siebie, szukając czegoś znajomego, aż w końcu zobaczyłem… kobietę przypartą do ściany przez mężczyznę z nożem przy jej gardle i zatrzymałem się tak gwałtownie, że prawie stanąłem w miejscu. Nie rozumiałem wszystkiego, co widziałem, ale wiedziałem, czym był nóż i potrafiłem rozpoznać, kiedy ktoś robił drugiej osobie krzywdę, szczególnie że ta pani miała zamknięte oczy, ostrze dotykało jej szyi, a ja stałem kilka kroków dalej, zbyt mały, żeby pomóc i wystarczająco przestraszony, by natychmiast zapragnąć znaleźć się gdziekolwiek indziej. Napastnik tymczasem odwrócił głowę w moją stronę, nie wiedziałem, co zobaczył, bo przecież nie mogłem mu zajrzeć do głowy, ale jego zachowanie zmieniło się tak wyraźnie, że nawet dziecko potrafiłoby to zauważyć - cofnął się o krok, potem następny, odsunął nóż od gardła kobiety i puścił ją bez słowa, jakby nagle uznał, że cała ta sprawa przestała być warta zachodu - patrzyłem na niego z rosnącym zdumieniem, nie mając pojęcia, dlaczego zrezygnował, ani dlaczego zamiast uciekać, wciąż spoglądał na mnie z czymś, czego nie umiałem nazwać, w oczach. Dopiero kiedy odwrócił się i zniknął za zakrętem, zauważyłem, że zaciskałem dłonie tak mocno, aż paznokcie wbijały mi się w skórę, nie wiedziałem, czy powinienem był do podejść do niedoszłej ofiary, czy też natychmiast uciekać, ale zrobiłem jeden ostrożny krok naprzód.

Jeszcze przed chwilą znajdowała się na dziedzińcu w Hogwarcie, przy tej nieszczęsnej fontannie, która pojawiła się tam po raz kolejny zupełnie znikąd. Tym razem niebezpieczeństwo nie czaiło się w jej wnętrzu, a nadeszło zupełnie z innej strony. Została zaskoczona, jej głowa znalazła się pod lodowatą wodą - prawie się utopiła. Czuła, że wystarczyłoby jeszcze kilka sekund pod powierzchnią, a jej życie dobiegłoby końca. Nie mogła złapać oddechu, zaciągnąć się powietrzem, zaczęła odpuszczać, luzowała uścisk dłoni. Tyle, że nagle to napastnik zrezygnował. Kiedy wyciągnęła głowę na wierzch, łapczywie zaciągnęła się powietrzem. Zobaczyła też, że ktoś ją uratował, pojawił się zupełnie znikąd, jak miewał w zwyczaju, nie mógł chyba wrócić do niej w lepszym momencie, czyż nie? Była krok od przekroczenia zasłony.

Nie było dobrze, nie miało być dobrze, chociaż próbował jej sugerować coś zupełnie innego. W końcu usłyszała Wiem, które padło z jego ust, dobrze, że przyjął to do wiadomości. Miała się odezwać, zapytać kto jej to zrobił, tyle, że nagle wszystko się rozmyło. Dziedziniec Hogwartu zniknął, zniknął też śnieg, teraz znajdowała się w zupełnie innym miejscu, równie znajomym co to wcześniejsze.

Bywała na Nokturnie, nie czuła się tutaj nieswojo, wiedziała, że to miejsce jest pełne mętów, ale nigdy nikt się jej nie naprzykrzał, potrafiła przemieszczać się tak, aby nikt nie zwracał na nią uwagi, nie rzucać się w oczy. W sumie zachowywała się w podobny sposób od lat, potrafiła znikać, kiedy jej na tym zależało.

Szła przed siebie całkiem pewnie, szybkim krokiem. Czekał na nią pacjent, miała sprawdzić jak się miewał. Robiła to wcześniej wiele razy, nie było to dla niej żadną nowością. To, co wydarzyło się chwilę później jednak było bardzo wyjątkowe. Została zaatakowana, zupełnie znienacka, ktoś przycisnął ją do ściany, zbliżył nóż do jej gardła, ostrze zdążyło zahaczyć o jasną skórę. Czuła, że to może być koniec. Mężczyzna wydawał się być bardzo zdeterminowany, była od niego mniejsza, nie miała różdżki w dłoni, nie była w stanie nic z tym zrobić. Wolała pogodzić się ze śmiercią, to też wymagało przecież odwagi. Każdy kiedyś umrze. Jej życie najwyraźniej miało się zakończyć tego wieczora, w jednej z obskurnych uliczek Nokturnu, no życie, to znaczy no śmierć.

Mężczyzna jednak nagle opuścił nóż. Zrobił krok w tył, nie miała pojęcia dlaczego tak nagle zrezygnował, odwróciła głowę i wtedy dostrzegła dziecko stojące tuż obok, chłopca - znajomego chłopca. - Aoysius. - Powiedziała cicho. Dlaczego nawiedzał ją w snach? Dlaczego pojawił się w tej postaci. Morderca najwyraźniej nie chciał zabijać jej przy dziecku, odwrócił się i uciekł. Zniknął w ciemności. Dotknęła dłonią szyi, gdzie chwilę wcześniej czuła ciężar zimnego ostrza. Spojrzała na swoje palce, były czerwone od krwi. Miała świadomość, że nie było to głębokie, ledwie ją drasnął, jednak było bardzo blisko tego, żeby skończyło się to dużo gorzej.

- Przepraszam, przypominasz mi kogoś. - To nie mógł być on, prawda, chociaż tak okropnie jej go przypominał. Nie miała jednak pewności, czy w ogóle da się kogoś przypominać, aż tak bardzo. Zmrużyła oczy, aby przywołać z pamięci obraz chłopca, z którym jechała pierwszy raz pociągiem do szkoły. Pojawił się, to musiał być on, wyglądali identycznie. Mrugnęła, już miała się odezwać, gdy świat znowu zawirował, a ona przeniosła się w zupełnie inne miejsce.

Pożar pochłaniał wszystko, popiół sypał się z nieba. Ludzie przepychali się, aby znaleźć drogę ucieczki. Prudence stała przy jednej z kamienic, wpatrywała się w znajomy szyld. Przypominała sobie każdą wizytę w tym miejscu, ich asortyment, wszystko co kiedykolwiek tutaj kupiła. Zawiesiła się na moment. Nie miała pojęcia, co działo się właśnie nad nią. Okno było otwarte, a jakiś mężczyzna przy pomocy magii chciał zrzucić na nią wielkie kowadło, które najpewniej zmiażdżyłoby kobietę. Nie miała pojęcia, że znajduje się w niebezpieczeństwie. Nie zdawała sobie z tego sprawy, chociaż niepokój znowu jej towarzyszył, ale jak miał nie towarzyszyć, kiedy świat płonął.

Właściwie wciąż próbowałem ustalić, czy powinienem był uciekać, wołać o pomoc, czy może zrobić coś jeszcze innego, głupszego i bardziej impulsywnego, na przykład zapytać kobietę, której chwilę wcześniej groził tamten mężczyzna z nożem, dlaczego tamten facet tak właściwie postanowił przerwać swoją działalność akurat w chwili, kiedy pojawiłem się w zasięgu jego wzroku. Na szczęście nawet w tym wieku miałem wystarczająco dużo instynktu samozachowawczego, żeby nie zadawać pytań, na które odpowiedź mogłaby mi się nie spodobać, więc ostatecznie odrzuciłem tę trzecią możliwość. Kiedy jednak niedoszła ofiara nożownika wypowiedziała moje imię, zmarszczyłem brwi i spojrzałem na nią z narastającą konsternacją - Aloysius - wiedziałem, jak się nazywam, znałem swoje imię, oczywiście, słyszałem je od matki tyle razy, że zdążyłem się do niego przyzwyczaić, chociaż wolałem, kiedy zwracano się do mnie krócej, zwłaszcza jeśli akurat coś przeskrobałem i należało spodziewać się reprymendy. Nie znałem natomiast tej pani, przynajmniej tak mi się wydawało, bo dźwięk jej głosu wywołał we mnie nieprzyjemne poczucie, że powinienem ją kojarzyć, podobnie jak zrobiła to jej twarz, choć nie potrafiłem przywołać żadnego konkretnego wspomnienia. Stałem więc przed nią, z brudnymi butami, rozpiętym płaszczykiem i z miną kogoś, kto bardzo chciałby zachować się dorośle, może nawet odpowiedzialnie, ale nie miał najmniejszego pojęcia, od czego powinien był zacząć.
- Nic się pani nie stało? - Zapytałem w końcu, wskazując brodą jej szyję, bo jakoś nie przyszło mi do głowy nic mądrzejszego, poza tym przecież powinna była wiedzieć lepiej ode mnie, czy coś jej się stało i czy wymagała pomocy, więc takie pytanie nie wydało mi się wyjątkowo głupie. - Mogę kogoś zawołać. T–tylko… Nie wiem, gdzie jesteśmy. - Dodałem, czując, że policzki zaczynają mi płonąć ze wstydu - „świetnie” - najpierw zgubiłem się w obcym miejscu, potem przyglądałem się, jak ktoś próbował zabić kobietę, a teraz jeszcze informowałem ją, że nie miałem pojęcia, jak wydostać nas z tej uliczki, matka z pewnością byłaby zachwycona. Właśnie… Matka…
- Skąd pani zna moje imię? - Zapytałem, marszcząc brwi, bo nawet w tym wieku miałem wystarczająco dużo rozumu, żeby nie uznawać za normalne, kiedy nieznajomi zwracali się do mnie tak, jakbyśmy byli starymi znajomymi, po czym nagle zmieniali zdanie. - Zna pani moją mamę? - Nie zdążyłem powiedzieć niczego więcej, ponieważ otoczenie zaczęło się rozmywać i poczułem znajome, nieprzyjemne wrażenie utratu gruntu pod nogami, więc odruchowo wyciągnąłem rękę w stronę kobiety, choć nie wiedziałem, czy chciałem jej pomóc, czy po prostu złapać się czegokolwiek, co mogłoby powstrzymać mnie przed kolejnym upadkiem - uliczka zniknęła, jej twarz rozpłynęła się w ciemności, a ja zostałem z dłonią wyciągniętą przed siebie i z jeszcze jednym pytaniem, którego nie zdążyłem zadać - kiedy obraz wreszcie się ustabilizował, nie byłem już dzieckiem zagubionym w obcym mieście, nie miałem jednak czasu nacieszyć się tą informacją, bo miejsce, w którym się znalazłem, wyglądało na kolejne, w którym nikt nie powinien był przebywać dobrowolnie.
Pierwszym, co poczułem, było wszechogarniające mnie ciepło, nie było ono jednak tym przyjemnym, rozchodzącym się po skórze gorącem bijącym na przykład od rozpalonego kominka, które doceniało się po całym dniu spędzonym w zimnym, siąpiącym deszczu, tylko duszącym żarem, od którego piekły mnie oczy, gardło zaś wypełniało się smakiem pyłu i sadzy. Próbowałem przypomnieć sobie, co wydarzyło się wcześniej, lecz w głowie miałem jedynie urywki obrazów, kilka niepasujących do siebie miejsc i irytujące przekonanie, że powinienem znajdować się gdzieś indziej, tymczasem nad głową miałem miejskie niebo zasnute dymem, z którego sypał się popiół, osiadając na wszystkim wokoło. Ostatnim, co pamiętałem, była wąska alejka, kobieta z krwią na szyi i moje własne, niezbyt udane próby zachowania się jak odpowiedzialny dorosły, mimo że byłem przecież dzieciakiem w za dużym płaszczu, który zgubił matkę, ponieważ uznał, że samodzielne zwiedzanie okolicy stanowiło znacznie ciekawszą rozrywkę niż pilnowanie się jej spódnicy. Teraz miałem swoje dorosłe ciało, normalne ubranie, które coraz mocniej przesiąkało dymem i wystarczająco dużo doświadczenia, żeby wiedzieć, że jeśli w jakimś miejscu płonęły budynki, najlepszym i najbardziej dorosłym rozwiązaniem było znalezienie drogi ucieczki, zanim sytuacja stała się jeszcze gorsza.
Ktoś przebiegł obok mnie praktycznie na oślep, z zakrwawionym czołem i krwią cieknącą mu po oczach, ktoś inny krzyczał, żeby przepuścić jego i jego żonę, lecz jednocześnie nie zrobił niczego, co pomogłoby mu poradzić sobie z drogą przez coraz bardziej ogarniętą paniką ulicę, ja tymczasem odruchowo zasłoniłem usta przedramieniem, próbując zorientować się, którędy najlepiej było wydostać się z tej części ulicy, zanim jeden z budynków postanowiłby runąć prosto na przechodniów. Ogień trawił bowiem kolejne budynki, z okien wydobywały się kłęby dymu, ludzie wypadali przez drzwi, przepychali się, potrącali się nawzajem, gubili swoje rzeczy i krzyczeli na siebie z taką zapalczywością, jakby wciąż mieli przed sobą wystarczająco dużo czasu, żeby móc rozstrzygnąć, kto pierwszy powinien dostać się do bezpiecznego miejsca. Próbowałem ominąć grupę czarodziejów, którzy napierali na siebie w poszukiwaniu przejścia, odruchowo tylko je zawężając, kiedy dostrzegłem Prudence i nie myśląc zbyt wiele, ruszyłem szybciej w jej stronę, całkowicie porzuciwszy pierwotną niechęć do torowania sobie drogi przy pomocy najbardziej brutalnych, fizycznych środków - nie musiałem długo zastanawiać się nad tym, co widziałem, bo nie był to pierwszy raz, „nie”, nie teraz i nie wtedy przy tamtej fontannie - otworzyłem usta, żeby ją zawołać, lecz wtedy dostrzegłem ruch w oknie nad jej głową.
- Prue! - Wrzasnąłem, starając się przebić przez panujący hałas, który mógł pochłonąć mój głos. - Odsuń się! Podnieś głowę, do kurwy! - Zakląłem, rzuciłem się naprzód i wyciągnąłem rękę w stronę Prudence, gotów szarpnąć ją za ubranie, jeśli nie zdążyłaby odwrócić się sama, nie zamierzałem pozwolić, żeby po raz kolejny zniknęła mi sprzed oczu, zanim zdążyłem zrobić cokolwiek, co miało znaczenie.

Chłopiec zapytał się, czy nic jej się nie stało. W sumie to nie. Drobna strużka krwi spływała jej po szyi. Nic więcej, mogło być dużo gorzej, gdyby się nie pojawił, nie zainteresował. Mrugnęła, kiedy zapytał skąd zna jego imię, czyli dobrze jej się wydawało, to był on. Tylko jak, dlaczego? Dlaczego pojawił się tutaj jako dziecko? Nie miała pojęcia. Nie zdążyła odpowiedzieć na zadane przez niego pytania, bo rozpłynęła się w powietrzu. Nie miała pojęcia, co właściwie się stało, czemu widziała go po raz kolejny, tylko w innej postaci? Czy aż tak za nim tęskniła? To nie było zdrowe, nie rozumiała co się działo, a później znalazła się w Londynie, tylko w innej jego części.

Wpatrywała się w szybę, kiedy świat wokół płonął. Zawiesiła się na dłuższą chwilę, jej przypadłość nie znała litości, atakowała ją w najmniej odpowiednim momencie, tak było i teraz. Mrugnęła dwa razy, kiedy usłyszała swoje imię. Przeniosła wzrok w stronę z której je usłyszała, później spojrzała nad siebie. Do góry, tak jak jej powiedział. Zauważyła znikającą w oknie twarz mężczyzny - tego samego, który chwilę wcześniej przykładał jej nóż do gardła. To znowu był on. Chciał ją zabić, tylko dlaczego? Ile jeszcze razy miał zamiar próbować. Dostrzegła też kowadło, które leciało w jej stronę, zamarła. Powinna się ruszyć, nie zrobiła jednak tego od razu. Poczuła szarpnięcie. Benjy. To znowu był on. Po raz kolejny jej pomógł. Kowadło uderzyło w ziemię tuż obok nich. Nic im się nie stało. Tylko dlaczego ktoś podejmował te próby.

- Nie wiem, co się dzieje, nie wiem dlaczego, czy jesteś tu naprawdę? - Powiedziała jeszcze cicho. Później po raz kolejny wszystko jej się rozmyło. Obraz zniknął, a ona obudziła się łapiąc łapczywie powietrze.

To był sen, to był tylko sen. Jej mózg robił sobie z niej żarty, wcale go nie potrzebowała, nie chciała być jego kłopotem. Nikt jej nie groził, nic takiego jej się nie stało. Dotknęła jednak szyi, po czym przesunęła dłoń przed oczy i zobaczyła na niej ślady krwi. Była obolała, ale przecież to nie było możliwe. Wstała z łóżka, po czym stanęła przed lustrem. Obejrzała się bardzo dokładnie. Na jej szyi widać było ślad po ostrzu, miejsce, które udało się zranić tamtemu obcemu mężczyźnie, pamiętała jego twarz, nigdy miała nie wyprzeć jej z pamięci. Widziała też ślady palców, które zaciskał kiedy próbował ją utopić. To nie było normalne, nic nie było normalne, tylko co właściwie miała z tym zrobić?

Koniec sesji