Poczta Helloise

Odpowiedź na ten list przyszła 28 października 1972 r. Treść… była dziwna.

Droga moja,
Dziękuję Ci za szkatułkę. Jest piękna.

Nie potrafię jeszcze powiedzieć, co w niej schowam, ale myślę, że nie ma to większego znaczenia. Są przecież rzeczy, które potrzebują zamknięcia i takie, które potrzebują go tylko po to, aby człowiek mógł uwierzyć, że nie są już jego problemem. Obawiam się, że moje wróżby należą do tej drugiej kategorii. Można je oprawić w srebro, schować pod wiekiem, obwiązać jedwabną wstążką, a one i tak znajdą sposób, aby dostać się do środka człowieka. Zresztą, czy nie na tym polega cała moja przypadłość? Nie potrafię zostawić niczego na zewnątrz. Wszystko, co dostrzegam, wchodzi we mnie, a później nie chce wyjść.

Twoja troska nie czyni Kniei mniej niebezpieczną, podobnie jak moje przywiązanie do Matki nie czyni mnie bardziej odporną na to, co może się tam wydarzyć. Sądzę nawet, że gdybym potrafiła zrezygnować z tej wyprawy, zrobiłabym to dla Ciebie, ale muszę iść do Kniei. Nie umiem wyjaśnić Ci tego w sposób, który nie zabrzmiałby jak usprawiedliwienie, a przecież nie chcę się usprawiedliwiać.

Córko.
Niezmiernie trapi mnie, że nawiedziły cię komplikacje i ciążące nad tobą zagrożenie. Oczyść dom, zapal zioła, odpraw ochronny rytuał – pozbądź się tego, co cię trapi. Odetnij się od jego źródła.
W Walii jest wiele drzew, które noszą w sobie coś więcej, niż tylko historię, wyginającą ich konary. Tak samo wiele opowieści, które dotyczą tego, co może się w nich kryć. Nadesłany przez ciebie rysunek nie mówi mi tak dużo jak bym chciała, ale myślę że swoje oczy powinnaś skierować w okolice Doliny Ffestiniog.
Pamiętaj, że nasze księgozbiory są zawsze dla ciebie otwarte, gdybyś potrzebowała czegoś więcej.

Bądź bezpieczna.

09/10/1972

Klituś-bajduś, mama powiedziała, że nic nie kazała tylko mocno zasugerowała… sam wyraziłem zgodę.
W ogóle, podobno w Dolinie jacyś wieśniacy widzieli niedawno czarną panterę. Słyszałem to od kogoś, kto nie pije od 20 lat, więc jest szansa, że to prawda. Ubierz się w coś mniej świątobliwego. No wiesz, bez frędzelków. 

Nara
G.

Popołudniowy lot zaaferowanej płomykówki był szybki mimo niewielkiego pakunku jaki niosła. Z trudem domachała skrzydełkami niemal upuszczając paczkę w dłonie adresatki. Wyraźnie lżejsza poderwała się kilkoma ruchami by zaczepić szponami o najbliższy możliwy uchwyt i odpocząć.
Do zawiniątka dołączona była butelkowa zielona koperta z purpurowym okrągłym lakiem.

Londyn, 30.10.1972

Droga Helloise,

Nasza wspólna acz nieplanowana wyprawa pozostaje żywa w mojej pamięci. Las niesie ze sobą wspomnienie jak ciepły może być deszcz. Była to wyjątkowa wyprawa i w swej wyjątkowości tym smaczniejsza.

Istota tej sprawy rozbudziła moją ciekawość. Symbol jak i jego etymologię rzeczywiście znam. W rękach wprawnego czarodzieja można rzekomo zakląć w nią moc ochronną. Symbole będące jej składową rzeczywiście są typowo ochronne. Nie mniej nazwa wywodzi się od Fafnira, który posiadać miał artefakt o takiej nazwie. Jego rolą miało być chronić poprzez wzbudzanie strachu przed podjęciem działania.

Porównując z wzorami z różnych wersji muszę przyznać, że większość wydaje się być odpowiednio wykonana. Jeżeli jednak celem było odwzorowanie wersji z bliższych nam grimuarów to każde ramię powinno mieć idealny i precyzyjny kształt Algiz. Pozwoliłam sobie oznaczyć dwa, które wiernie oddają dostępne mi wzorce oraz osobno trzy, których proporcje nieco się różnią ale kształt pozostaje zgodny z opisami. Pozostałe niestety z racji zaburzeń układu linii tracą swój podstawowy wydźwięk.

Gdyby twoją wolą było pieczętowanie w nich rzeczywistej magii ochronnej to niestety nie mogę pomóc. Sam Algiz chętnie bym podjęła dla praktyki, ale układ Hełmu Terroru wymaga bardziej równomiernego rozłożenia mocy i więcej czasu.

Z wyrazami sympatii, błogosławionego Samhain

Ceolsige Burke

Wewnątrz zawiniątka spoczywały wcześniej przesłane amulety, z których dwa przewiązane były zieloną wstążką a trzy żółtą wstążką.