[28.10.1972] Kiedy ranne wstają zorze

Wywrócił na nią oczami. Okropnie i perfidnie, specjalnie przerysowując ten gest, bo oczywiście, jeśli sprawa dotyczyła jego samego, to to było zupełnie co innego. On podlegał nico innym zasadom, nie wspominając już o tym, że jego zdaniem sytuacja wcale nie była taka sama. On nie wychodził z siebie, żeby pobiec do niej poza godzinami pracy i zdać relację z wydarzeń poprzedniej nocy. A Christopher zrobił dokładnie to.

— Ale Amortencja sprawi, że będzie się chciało bardzo zatańczyć z jego partnerką — zauważył ponuro, chociaż mgliście mu się wydawało, że strzelił go w mordę jeszcze za coś. Coś, co powiedział, tylko nie był pewien co konkretne. Coś o Lorraine? Nic dziwnego że się zdenerwował za insynuacje, że się wciąż z nią prowadził, kiedy działał na niego ten durny eliksir, który kazał mu robić maślane oczy do Millie jebanej Moody.

— A nie? Na pewno nie działa na moją niekorzyść! — zauważył, bo jednak dla niektórych te gazety i ich rankingi mogły mieć całkiem spore znaczenie. I też wydawało mu się to bardzo zabawne, że Brenna w rankingu panien też miała trzecie miejsce.

— Ta, Millie. Ta, walnąłem mu… — rozłożył ręce, bo przecież nigdy w świecie by się nie angażował w walki o Moody. Z jej niewyparzoną gębą, to się sama mogła bić. Co prawda wyglądała wtedy jak nie ona, ale przez tę chęć wgapiania się w nią jak w obrazek zdążył się jej dobrze przyjrzeć. I ją rozpoznać.

— Ale mnie głowa nakurwia. Kaca mam, no zlituj się przecież! — odpowiedział jej z cierpiętniczą miną. — Spoko, już zdążyłem to zrobić i ich nie przyjęła, więc najwyżej spróbuję innym razem. To co z tą maścią?

To wywracanie oczami nie zrobiło na niej wrażenia, bo doskonale wiedziała, że osiągnęła swój efekt i Atreus przynajmniej się przymknął. Bo dla niej nie było tutaj żadnych innych zasad – Christopher chciał wyjaśnić z nią kwestię ślubu z Atreusem oraz tego, czy ten jej przypadkiem nie podrywa, a Atreus chciał się poskarżyć na kolegę, który złoił mu skórę za plotkę, która nie miała w sobie ani ziarna prawdy.

– I to powód do bicia się? W każdym razie, moje zdanie, jako osoby trzeciej, już znasz – i nie chciała w to bardziej wchodzić, w to jak normalne było dla nich, że podchodzisz do przyjaciela i dajesz mu w mordę bo: i tutaj wpisz sobie powód…

– Działa bardzo niekorzystnie, skoro rozmawiamy o tym, że ma czerpać o tobie informacje z plotek – położyła ogromny nacisk na ostatnie słowo, mrużąc przy tym lekko oczy, bo nie zamierzała się dać wrobić w jakiś odwracanie kota ogonem przez Atreusa. – Próbuję ci pokazać, że według plotek z ostatniego półrocza, to skaczesz z kwiatka na kwiatek i opieranie się na nich prowadzi do bardzo błędnych wniosków – dodała, bo czy było być z czego dumnym? Victoria bardzo szybko zapomniała o artykułach w tych gazetach, pojawiały się tam nazwiska osób, które wcale nie były znane i niczego to wcale nie dowodziło. Zresztą co, według tych gazetek, ona sama nie była dobrą partią, za to Loretta jak najbardziej? Dobre sobie.

– Zlitowałam, dostałeś eliksir – poza tym to był jego wybór, że wypił tyle, że miał teraz kaca. Nikt go do tego nie zmuszał.

A potem… potem po prostu zamrugała, zawiesiła się na długie pięć sekund, kiedy jej mózg przetwarzał „już zdążyłem to zrobić i ich nie przyjęła”.

– Co? – wyrwało jej się. Naprawdę… te jej przyjaciółki. O niczym same nie mówią, od Atreusa wiedziała więcej co się dzieje w życiu Brenny niż od niej samej. Bo to w końcu, gdyby Atreus się nie wygadał, że idą razem na wesele do Yaxleyów i że nie dostał zaproszenia, to by nie wiedziała, że w ogóle coś jest na rzeczy. – Kiedy? – dodała, po czym się zreflektowała i zawróciła do swojej szafki, żeby wygrzebać z niej kolejną maść, która była w stanie przykryć nawet najmocniejsze tatuaże i dopasować się do koloru skóry (tak, kolejne dzieło jej autorstwa). To nie tak, że było to całkowicie niewidoczne, bo gdy dobrze się spojrzało, można było zauważyć, że coś jest skryte, ale lepsze to, niż paradowanie z różnymi odcieniami zieleni i fioletu na twarzy. Wzięła też lusterko. – Trzymaj. Rozprowadź cienką warstwę i odczekaj chwilę, aż się dopasuje. Smarowałeś sobie te siniaki wcześniej czymś? – zapytała jeszcze.

Atreus widział swoje powody zupełnie inaczej, ale mimo bólu i cierpienia dostrzegał, że nie było sensu by dalej z nią o tym dyskutować. Już sobie wyczarowała w głowie własne zdanie na jego temat i całą tę sytuację. Trudno. Przynajmniej dostał eliksir. I maść.

Powód do bicia się natomiast, zawsze był dobry. Jeden lepszy, drugi gorszy, oczywiście, ale wciąż całość tych działań znajdowała się jako jedna z fundamentalnych w piramidzie jego potrzeb.

— No nie wiem, mamy ewidentnie inne zdanie na ten temat — odpowiedział, unosząc lekko brew ku górze. Wyraźnie nie chciało mu się wykonywać kolejnego fikołka logicznego, by jakoś wykaraskać się z rogu, w który sam niechcący się zapędził, twierdząc że przyjaciel powinien posłuchać nieco plotek na jego temat. Ważne, żeby mówili, tak? I teraz chyba troche żałował, ale tylko dlatego że Victoria brała wszystko tak okropnie poważnie.

Wyglądał, jakby do końca nie zarejestrował tego, że informacja nieco wybiła ją z równowagi. Patrzył na nią ze swojego miejsca na ławeczce i nawet na moment kącik ust nie uniósł się w jakiś złośliwym czy zadowolonym z siebie uśmieszku, który świadczyłby o tym że powiedział to tylko po to, żeby sprawdzić co się stanie.

— A nie wiem jakoś w tym miesiącu — wzruszył ramionami, przekręcając lekko głowę dopiero wtedy, kiedy odwróciła się i ruszyła znowu do swojej szafki. Twarz wyraźnie mu się rozjaśniła, kiedy wróciła do niego z lusterkiem i maścią. — Jakąś maścią na siniaki w nocy. Chyba tylko dzięki temu nie wyglądam gorzej — przyznał, łapiąc za lusterko i przy jego pomocy rozprowadzając maść po sińcach.

– Mmmhm, widzę – że skończyły ci się argumenty – nie powiedziała na głos, ale och, jakże o tym pomyślała! Na szczęście Atreus czytać w myślach nie umiał, a nawet gdyby umiał, to nie było to wcale takie proste, bo miał przed sobą oklumentę. Oklumentę, który nie był na kacu. Oboje wiedzieli, że Atreus tej potyczki słownej po prostu nie wygra i lepiej było się wycofać, bo Lestrange miała siłę i rozpęd, by to kontynuować, a gdy się uparła, to nie zwykła odpuszczać ot tak. A teraz się uparła.

I oczywiście, że brała to na poważnie, bo chodziło o Brennę! A w takich sytuacjach, oczywiście, że prawdziwa przyjaciółka brała stronę tej drugiej. No i po części chodziło też o Chrisa…

– Co masz na myśli mówiąc „nie wiem”? Hm? – zmrużyła oczy, odwracając do niego głowę, żeby sobie nie myślał, że mu tak o odpuści. – Nie wiem w tym miesiącu? Jakoś? Co, zrobiłeś to na odpierdol? – jak tak, to nic dziwnego, że się nie zgodziła, bo co to miało kurna być. „Nie wiem, nie pamiętam, jakoś w tym miesiącu” Bulstrode kurwa mać. Alkohol mu już całkiem wypłukał szare komórki na dzisiaj? A robota czekała!

A potem westchnęła krótko, ale tez przy tym ciężko.

Czuła, że to będzie ciężki dzień. Nie wiedziała tylko jeszcze, jak bardzo właśnie wykrakała.

– Okej, to powinno pomóc. To to przykryje, to nie będą się na ciebie gapić jak na dziwadło. Ale po pracy radzę ci to znowu posmarować maścią na siniaki albo rany, albo coś takiego… Weź sobie na razie to – „to” znaczy tę maść, żeby to ukryć.

Argumenty się skończyły i w sumie rozmowę też mógł uznać za skończoną. Tak na niego naskoczyła, że aż mu się na tyle lepiej zrobiło, że mógłby wstać i iść, najlepiej w pizdu. Niestety, trzeba było jeszcze dzisiejszego dnia popracować, a potem jeszcze wpaść do Srebrnych Różdżek na spotkanie.

— Mam na myśli, że nie chcę o tym rozmawiać — odpowiedział krótko i, o zgrozo, całkiem rzeczowym tonem. Mógł się z zasady z ludźmi przepychać, albo rzucać słowa na odpierdol, ale czasem zdarzało mu się jasno i wyraźnie stawiać granicę, a w przypadku Lestrange nie obawiał się aż tak, że wykorzystałaby to potem przeciwko niemu.

— Okej. Posmarować po pracy, instrukcja wystarczająco prosta. Dzięki — schował maść do kieszeni i podniósł się z ławeczki. — Idziemy? Posiedziałbym sobie dla odmiany na wygodniejszym fotelu — dodał jeszcze, a potem oboje opuścili szatnię.

Koniec sesji