[28.10.72] To wszystko przez tego wrednego poltergeista

Poltergeist I i III
*
To miał być miły wieczór.
Taki z dobrym jedzeniem, czekoladą dla Victorii i dobrym winem dla niego, za to optymalnie bez bójek, i może bez rozmawiania o nadciągającym Samhain i wszystkim, co mogło pójść nie tak. I na pewno bez – tak totalnie, absolutnie, kategorycznie bez – rzucających klątwy poltergeistów.
Ten poltergeist chyba jednak wyjątkowo lubił Victorię Lestrange.
– Nie jest to wenecka restauracja, ale podobno wprowadzili do menu doskonałe tiramisu – rzucił Chris, gdy zmierzali ku Zorzy przez Pokątną. Wczesny, jesienny zmrok, już zaczynał kłaść się nad Londynem. Ulice nie opustoszały wprawdzie, ale zdawało się mu, że ruch jest nieco mniejszy niż bywał o tej porze przed Spaloną Nocą. – Chciałbyś wybrać się gdzieś w listopadzie?
Omal nie dodał odruchowo, że może gdzieś, gdzie temperatury są wtedy przyjemniejsze niż w Anglii, ale przypomniał sobie, że dla Victorii nie robiło to aż takiej różnicy.
– Gdzieś, gdzie nie jest tak szaro. W Anglii najbardziej nie lubię jesieni.
Zwykle wczesna jesień oznaczała liczne pokazy mody, podobnie jak końcówka zimy. To w tych porach odbywało się ich najwięcej, i Chris wtedy zajmował się przygotowywaniem kreacji, pokazów, odwiedzaniem tych od innych projektantów, brylowaniem na imprezach. To był główny urok jesieni: ten wrześniowy rozgardiasz, a potem chwila odpoczynku, zanim zabierze się za kreacje na Yule i pokazy w lutym. Ale w tym roku wszystko, co miało mieć miejsce we wrześniu w Anglii, odwołano, i nawet Rosierowie musieli odwołać swój udział w pokazać w Paryżu, bo nie szło ogarnąć tego zamieszania tuż po Spalonej Nocy. Zwłaszcza że część rzeczy tak przesiąkła zapachem dymu, że do niczego się już nie nadawała.
Byli już tak blisko.
Tak blisko…
Gdy do ich uszu dobiegł znajomy, złowieszczy śmiech, zawiał wiatr i z zaułka wyłoniła się półprzezroczysta istota. Znajoma przecież: spotkali ją wcześniej oboje, a Victoria to nawet więcej niż raz…

Prawdę powiedziawszy, to Victoria była całkiem zmęczona po tym dniu – nie fizycznie, a bardziej właśnie psychicznie. Kwestia tej niefortunnej plotki, w której jedynym ziarnem prawdy było to, że wraz z Atreusem byli w łowienie i odwiedzili Arcykapłana, jakoś wydrenowała z niej siły, tak jak i wszelkie reperkusje z tym związane. Perspektywa zwieńczenia dnia w miły sposób, jakoś poprawiała humor Victorii, tym bardziej, że Christopher nie działał jej na nerwy tak, jak potrafił to robić Atreus, i po prostu wiedziała, że nawet jeśli tylko miałaby słuchać tego, co mówi, to po prostu przy nim odpocznie. Zwróciła uwagę na policzek Chrisa, czy siniak mu zniknął, czy jakoś go zakamuflował, na pewno jednak, tak ogólnie, Rosier prezentował się znacznie lepiej, niż rano. Pewnie wypoczął, kac musiał mu już dawno przejść. Victoria jakoś mimowolnie się na tę myśl usmiechała.

– Robią sobie teraz reklamę na wspomnieniach lata? – tiramisu mimo wszystko kojarzyło się z Włochami, a one z wakacjami, stąd jej skojarzenie, nawet jeśli w jej pamięci miało to pozostać już po prostu wspomnieniem ich randki-niespodzianki z październikowego wieczoru, trochę jednak mniej ponurego niż dzisiejszy. – W listopadzie? Właściwie to tak, przydałby mi się w końcu jakiś urlop – zwłaszcza po tym szaleństwie, które zapanowało w Anglii po Spalonej Nocy. Victoria pracowała wtedy bardzo dużo, przeciągnęło się to również na październik, przez moment zdawało się, że w końcu zrobiło się trochę luźniej w połowie miesiąca, a teraz znowu miala pełne ręce roboty przez zbliżające się Samhain… ale odmówiła pracy jutrzejszego dnia. Nawet ona potrzebowała odpocząć, żeby być sprawna podczas sabatu, skoro spodziewali się ataku… ataku, o którym nie powiedziała Chrisowi, a ten nie miał pojęcia, jak niebezpiecznie będzie za dwa dni… starała się o tym jednak dzisiaj nie myśleć. I go, przynajmniej teraz, nie martwić. – Przydałaby się odskocznia od ciągłych mgieł i deszczu – przyznała mu i uśmiechnęła się delikatnie. – A ty byś chciał? – nie wiedziała, czy pytał ją, bo po prostu chciał poznać jej zdanie i punkt widzenia, czy dlatego, że badał teren, bo sam chciał się gdzieś wybrać i to oznaczało, że mogliby się wybrać razem?

Byli już tak blisko, że Victoria widziała już wejście do restauracji, to tylko kilkanaście… może troszkę więcej kroków, ale to prawie tak, jakby już byli w Zorzy, gdy wtedy usłyszeli ten śmiech.

I czarnowłosa już łapała Chrisa za ramię, by pociągnąć go za sobą, już miała im narzucić bieg, byleby tylko dopadli do drzwi, ale nie zdążyli. Tak naprawdę, to Victoria zdołała jedynie złapać blondyna za ramię, w wtedy właśnie poltergeist ich dopadł. Rozrechotał się jak nigdy, blysnęło, trzasnęło, śmieszny człowieczek wywinął salto w powietrzu i zaraz zaczął odlatywać, zanosząc się śmiechem, że odwinął taki wyborny żart.

Ale to trzaśnięcie… Victoria była przekonana, że dobiegło nie z powietrza, a gdzieś od ich strony. Od jej strony.

Nie, to wcale nie trzaskały szwy jej sukienki, prawda? Dlaczego ten płaszcz wydawał się taki ciasny? I buty…? Zakręciło jej się w głowie, puściła Christophera i zachwiała się, nie umiejąc znaleźć środka ciężkości swojego ciała i po chwili wylądowała na kolanach na bruku, podpierając się dłońmi zimnego kamienia.

Christopher i Atreus pod pewnymi względami byli do siebie podobni: obaj dość uparci, obaj bardzo pewni swego, obaj z wysoką (może nawet za wysoką) samooceną), ambitni, rozrywkowi i raczej nie należący ani do ludzi bardzo poważnych, ani do milczków. Było parę wad i zalet, które dzielili. Ale Chris chyba był trochę mniej skłonny do wypowiadania żartów czy ironicznych tekstów co do drugie słowo, trochę częściej myślał nad tym, co myśli i jednak traktował Victorię trochę inaczej… a i w jego życiu mniej było chyba rzeczy trudnych i paskudnych, co też wpływało na charakter.
Siniak z twarzy znikł dzięki magicznej maści i odrobinie kremu, który wyczarowała skądś jego asystentka. Włosy zostały uczesane, krótka drzemka i wielka kawa postawiły go na nogi, no i przebrał się, bo do eleganckiej restauracji nie chodziło się w byle czym. Wyglądał więc, przynajmniej we własnym mniemaniu, dokładnie tak, jak powinien.
– W listopadzie ma odbyć się pokaz mody w Paryżu i pomyślałem sobie… – zaczął Christopher, dla którego najwyraźniej to pytanie faktycznie miało być wstępem do dalszej części rozmowy i prawdopodobnie jakiejś propozycji. Ale nie było dane mu dokończyć.
Najpierw bowiem dobiegł jego uszu ten śmiech, którego nie mógłby zapomnieć nawet za sto lat (a przynajmniej Chris był gotów przysięgać, że właśnie tak to wyglądało), a potem Victoria chwyciła go za ramię. Odruchowo zrobił krok do przodu, nie zdążyła jednak pociągnąć go ku wejściu do restauracji. Poltergeist przeleciał obok nich i znowu Rosier poczuł ten charakterystyczny, chłodny powiew, co przed wizytą w Domu Mody. Odsunął się od Victorii i wzdrygnął, zastanawiając, czy znowu nie będzie w stanie poradzić sobie z językiem, ale… poczuł się jakoś tak dziwnie, mięśnie jakby trochę zaczęły go boleć. Poruszył się gwałtownie, usiłując odruchowo sięgnąć po różdżkę, złudne wrażenie zaraz minęło, a on zorientował się, że jego towarzyszka wylądowała na ziemi. Odruchowo wyciągnął ku niej rękę, zdał sobie jednak sprawę z tego, że…
To nie była Victoria. Na ziemi siedział jakiś mężczyzna.
A ręka, którą ku niej wyciągał, nie była jego ręką.
Uniósł ją ze zdumieniem do oczu. Jego wzrost zmienił się tylko nieznacznie, ot ubyło kilku centymetrów, ale wystarczyło to, aby mankiet okazał się trochę za długi. Gwałtownym ruchem zacisnął palce drugiej ręki na własnym nadgarstku: jakoś tak trochę chudszy niż wcześniej. I włosy… do licha… kiedy miał tak długie włosy ostatni raz? W Hogwarcie, kiedy nie dało się regularnie chodzić do fryzjera…

Victoria nie miała wątpliwości, że były takie cechy, które Christopher i Atreus dzielili – mimo wszystko spędzili ze sobą mnóstwo czasu i zgodnie z tym co mówili: przyjaźnią się, musieli więc w jakiś sposób nawiązać wspólny język. Według niej jednak, Chris nie był tak irytująco uparty jak Bulstrode i nie odwracał kota ogonem, tylko po to, żeby zrobić komuś wodę z mózgu i „wygrać” dyskusję. Nie mówiąc już o fikołkach logicznych, których Atreus był prawdziwym mistrzem. A przynajmniej Christopher nie dał się poznać od takiej strony Victorii, która po dzisiejszym dniu i zaprzeczaniu samemu sobie w wykonaniu Atreusa, miała serdecznie dość, zwłaszcza, gdy ten postanowił udawać, że jego zdanie jest najważniejsze, a to, że świat żyje w jakimś swoim ustalonym porządku, oznacza, że można to bez przeszkód ignorować.

Była bardzo ciekawa, co takiego Christopher sobie pomyślał o tym Paryżu, ale nie dane było jej się dowiedzieć. Wszystko zadziało się tak szybko… w jednej chwili szli do restauracji, a w drugiej patrzyła z poziomu bruku na Christophera. Widziała w nim tę zmianę, chociaż nie była jakoś bardzo gwałtowna – odrobinę niższy wzrost nie był tak zauważalny na i tak bardzo wysokim Chrisie, bardziej te jego dłuższe włosy i jakieś takie nieco mniej ostre rysy twarzy. Już miała zapytać, czy dobrze się czuje, gdy sama uniosła dłoń, by nerwowo przeczesać swoje włosy i wtedy…

I właśnie wtedy na jej twarzy zaczęło się rysować przerażenie.

Nie miała już wcale długich włosów. Och, ale te z pewnością były czarne, tylko krótkie, ścięte na męską modłę. Zabrała tę rękę gwałtownie, serce to jej chyba zamarło w piersi, gdy zobaczyła męską dłoń, zamiast kobiecej. I zaraz uniosła trzęsące się dłonie do swojej twarzy, którą zaczęła macać – nie poznawała tych kształtów. To była twarz kogoś, za kim z pewnością oglądałby się dziewczęta w szkole, i poza nią również. Niezaprzeczalne rysy rodziny Lestrange, których by się w tym wydaniu nie wyrzekła nawet, gdyby chciała.

– O nie – jęknęła, ale jej głos nie był tym miłym i kobiecym. To był zdecydowanie niższy, męski głos. – O nie nie nie nie – kontynuowała w narastającej panice, chociaż przecież doskonale wiedziała co się właśnie wydarzyło: bo widziała to już w odwrotną stronę. I tego mogłaby być akurat pewna, że minie samoistnie po dobie. Laurent był jednak zachwycony tym, że może pokazać się jako kobieta, zaś Victoria była przerażona. Wolała siebie taką, jaka była na co dzień, nawet jeśli jakaś tam jej część straciła pewność siebie, to teraz…? Gdyby wstała, okazałoby się że jest wyższa. Nie tak wysoka jak Christopher, ale dużo wyższa niż jej damska wersja. Teraz jednak nogi chyba odmówiły jej posłuszeństwa, a to, że stopy w butach pulsowały jej nieprzyjemnie, najwyraźniej zostało zapomniane przez szok. – Błagam, powiedz, że to tylko zły sen.

Chris nie czuł się dobrze. Czuł się fatalnie. Jego umysł nie przetworzył jeszcze w pełni sytuacji, ale przecież docierało do niego, że coś jest nie tak. Za krótkie mankiety, Victoria zniknęła, na chodniku siedział jakiś ubrany w porwany, damski strój facet, a ten poltegeist… ten poltergeist…
– Vi… Victoria? – wykrztusił w końcu z siebie, kiedy wreszcie mózg musiał zaakceptować, że tak, rozpoznaje te ubrania, i że raczej Victoria nie teleportowała się nagle, uznając, że zostawiła kociołek na ogniu. To byłoby bardzo niefortunne i mocno godziło w jego ego, ale prawdopodobnie nie czułby się tak zagubiony, jak w tej chwili. – To ty?
Jego głos też brzmiał jakoś inaczej.
Zmiana nie była tak zauważalna jak u Victorii, gdzie z damskiego stał się męskim, ale istniała. Stał się trochę wyższy. Chris zaczął obmacywać własną twarz, a potem ramiona, w jakiejś panice, sam niepewny, co bardziej wytrącało go z równowagi. To że Victoria stała się mężczyzną (gdzieś tam w umyśle przebiegła mu nawet myśl, że świetnie nadawałby się do promowania nowej kolekcji szat męskich na specjalnie okazje, koniecznie u boku jakiejś modelki, by kobiety zerkały na niego, a modelka przy okazji promowała stroje dla nich), czy to że on sam, stał się… dzieckiem?
Ubranie nie leżało na nim tak, jak powinno. Było za luźne. Uszyte na trochę wyższą osobę. Chris nigdy nie założyłby niedopasowanych ubrań: był człowiekiem, dla którego te miały ogromne znaczenie.
– Czy ja jestem dzieckiem? – spytał w końcu, przerażony samą tą myślą. Rzucił się w bok, ale nie, nie próbował nigdzie uciekać, po prostu dopadł najbliższej witryny i zaczął się w niej przeglądać. Ku swej niewysłowionej uldze odkrył, że dzieckiem się nie stał, ale jednak… wciąż był wyraźnie nieletni. Ile mogło mieć w tej chwili lat jego ciało? Szesnaście? Może siedemnaście? Za mało. O wiele za mało. Przesunął palcami po twarzy, znajomej i obcej zarazem, a potem bardzo, bardzo powoli obrócił się ku Victorii.
Ją też to spotkało i przeszło po dobie. Miał więc wielką nadzieję, że podobnie będzie w jego przypadku. Ale…
– Jesteś… mężczyzną. To… to minie? – wyszeptał, bardzo starając się nie brzmieć na przestraszonego. Nie był tak naprawdę gówniarzem! Nie mógł panikować!

Zareagowała na własne imię, a jakże! Uniosła głowę i ciężkie spojrzenie na Christophera, patrząc na niego przez moment trochę bezrozumnie. Bo jak to „to ty”? Czy to nie było oczywiste, że ona to ona? Nawet… Nawet jeśli nie wyglądała tak samo, ale czy to było naprawdę tak nadzwyczajne w ich świecie? Nie pomyślała tak oczywiście, w głowie miała jednocześnie milion myśli i pustkę, gdy docierało do niej, bardzo powoli, co właśnie ma miejsce.

– Ja, tak – wydusiła z siebie w końcu, na co oczywiście i tak się skrzywiła, nie słysząc swojego głosu, tylko ten obcy, męski.

I za chwilę potoczyła wzrokiem wokół, jakby to miało w czymś pomóc, ale oczywiście zupełnie nic to nie dało. Jeśli jacyś ludzie znajdowali się tu oprócz nich, to ominęli ich właśnie szerokim łukiem, a Victoria zaczęła się macać po kieszeniach zdecydowanie za małego płaszcza, by upewnić się, że ma różdżkę i ją wyciągnąć. Jakiekolwiek zaklęcie rozpraszające by nie rzuciła – nic by to nie dało i niby to wiedziała, ale przecież musiała spróbować. Świat zamigotał błyszczącą łuną, ale absolutnie nic to nie zmieniło. Jej – jego – dłoń opadła bezsilnie na kolano.

– Nie jesteś – odparła, patrząc ponownie na Christophera. Był młodszy, tak wyglądał, ale nie jak dziecko. Przyglądała mu się przez moment, gdy tak rzucił się do najbliższej witryny, samej nie mając odwagi wstać, by się sobie przyjrzeć. Mogłaby pewnie wyciągnąć z torebki lusterko… Ale po prostu zrezygnowana siedziała na zimnym bruku, nie czując jego chłodu i patrzyła trochę bezrozumnie w przestrzeń, a trochę na Christophera, który przeżywał teraz to, co ona kilka dni temu.

– Minie, tak. A przynajmniej powinno… Doba męczarni i wszystko wróci do normalności – ciągle nie mogła się przyzwyczaić, że to ona mówi i musiało to być widać w jej twarzy każdorazowo, gdy się odzywała. – Akurat to już kiedyś widziałam. Nie na sobie, oczywiście – musiało to być dziwne wrażenie, słuchać męskiego głosu, widzieć męską twarz i słyszeć słowa, które wypowiadała, gdy mówiła o sobie jako o „niej”. Dla niej to wszystko było surrealistyczne.

A w końcu podparła się dłonią o bruk, by spróbować pomóc sobie wstać, co nie było takie proste, bo damskie, zdecydowanie za małe w pewnych miejscach ubranie nieco krępowało jej (jego!) ruchy, nie mówiąc już o tych cholernych butach… I pewnie wszystko pójdzie do wyrzucenia, bo szwy się naciągną i coś gdzieś pękło.

To było straszne. I Christopher sam nie wiedział, co było straszniejsze, to że Victoria zmieniła się w mężczyznę, to że ona sam był nastolatkiem, czy to że prawdopodobnie Victor Lestrange wyglądał lepiej od niego. A już najstraszniejsza była wizja, która wtargnęła do jego głowy (bo Rosier wyobraźnię miał żywą i bujną): oni dwoje na kolacji w restauracji. Ten ciemnowłosy, blady drybalas, w przymałych, kobiecych ubraniach, u boku chłopaka na oko tak lat siedemnaście, w którym może i nie rozpoznano by Christophera, ale już dostrzeżono podobieństwo do Rosierów…
– Wyznaczę nagrodę za tego poltergeista – oświadczył Chris, wpatrując się we własne odbicie, i starając się opanować chęć wpadnięcia w szał. Tylko zwróciłby na nich więcej uwagi niż już zwracali, zwłaszcza Victoria, nie wspominając o tym, że nie bardzo miał czym rzucać. – Chcę go w butelce, zaklętej, nietłukącej się, którą potem wrzucę do jakiegoś bardzo, bardzo głębokiego kanionu gdzieś na krańcu świata. Victorio, jesteś pewna, że on się na ciebie nie uwziął?
Dwa razy napadł na niego, gdy był u boku Victorii, raz na Victorię, kiedy była sama, no i jeszcze teraz mówiła, że widziała zamianę płci. Wprawdzie odetchnął z ulgą, gdy oświadczyła, że to też minie, ale wciąż miał pewien problem ze spojrzeniem w jej stronę. Zrobił to, odwrócił wzrok, a potem z najwyższym wysiłkiem powstrzymał skrzywienie, bo zdało się mu, że słyszy pękający szef. Wreszcie westchnął i zsunął z siebie płaszcz, teraz na niego o wiele zbyt duży. Niemal natychmiast zadrżał z zimna, ale wyciągnął go w stronę Lestrange.
– Lepiej weź – mruknął. – Na mnie i tak jest za mały.
A znajdowali się w tej bardziej eleganckiej części magicznych dzielnic i zdecydowanie mężczyzna odziany w taki sposób, w jaki był teraz ubrany Victor Lestrange, zwracał na siebie uwagę.
– Myślę, że powinniśmy przełożyć kolację. I rozmowę. Wszystko powinniśmy przełożyć. Na najmniej dwadzieścia cztery godziny – oświadczył zdecydowanie, znów oglądając swoje ręce i już kombinując, gdzie mógłby się schować.

Nie wiedziała, jak wyglądała, jaką twarz miałaby, gdyby urodziła się chłopcem – tym wymarzonym synem, którego jej rodzice nie mieli, skończywszy z czterema córkami. Była też zupełnie nieświadoma kotłowaniny myśli, jaka biegła teraz przez głowę Chrisa, który jednocześnie był przerażony, że szedł na kolację z mężczyzną, że w jakiś sposób mogła wyglądać lepiej od niego (możliwe, skoro ona była teraz dorosłym mężczyzną, a on wyglądał jak nastolatek, ale kompletnie nie przyszło jej to teraz do głowy), ani, że nadałaby się w tym wydaniu na jakiś pokaz mody. A nawet gdyby wyobraziła ich sobie na kolacji, to myślałaby raczej, że wyglądają jak na spotkaniu biznesowym… Pod tym względem w jej głowie panował absolutny spokój. Ale to nie tak, że faktycznie była spokojna: bo nie była. Utknięcie w ciele mężczyzny na 24h nie było w jej tegorocznym bingo i rzeczywiście mieszało to jej szyki, i w ogóle psuło ten paskudny tydzień, wieńcząc go wielką, kosmatą kropką na końcu zdania.

Słuchała tej emocjonalnej tyrady o poltergeiście w nietłukącym słoiku trochę tak, jakby Chris nadawał ze źle dostrojonego radia. Słyszała, co mówi, ale trochę do niej to wszystko nie docierało, a kiedy się do niej zwrócił, to nie odpowiedziała od razu i dopiero po kilku sekundach mózg nadążył za pytaniem i skupiła na nim swoje spojrzenie. Oczy miała ciemne, tak, jak zawsze.

– Umm… Chyba nie? To znaczy… Wiem, że się tu kręci od dłuższego czasu – ale pierwszy raz zobaczyła tego poltergeista dopiero w tym miesiącu, w towarzystwie Christophera. Może wtedy uznał, że są idealnym materiałem do psikusów…? – Może to tak wygląda, bo mniej ludzi teraz chodzi po Magicznych Dzielnicach – odparła, ale wcale nie brzmiała na przekonaną co do tego, co właśnie powiedziała. Bo może… może jednak się uwziął? Ale czemu niby na nią? Była ofiarą jego klątwy drugi raz, to dokładne tyle samo co Chris… Chyba.

Skrzywiła się przy tym raz jeszcze i uniosła dłonie do swojej szyi, jakby to miało pomóc z tym, by nie brzmieć… tak. Nie pomogło rzecz jasna. A potem w końcu wstała i zachwiała się lekko. Tak, nadal trochę niższa od Chrisa, ale ta różnica pomiędzy nimi nie była teraz jakaś spektakularna. Victoria… a raczej Victor Lestrange musiał mieć przynajmniej metr osiemdziesiąt. Może trochę więcej… zwłaszcza w wiązanych botkach na obcasie.

Trochę mechanicznie wzięła od Chrisa płaszcz i dopiero po chwili dotarło do niej, co właśnie ma miejsce.

– Chris… Jeszcze tego brakuje, żebyś się przeziębił. Chyba jest zimno? – jeśli potrzebował ostatecznego potwierdzenia, że to nadal ona, to właśnie ono padło, bo… nadal nie czuła ciepła. A potem spojrzała po sobie, na to jak jest ubrana, na za małe… wszystko, co ma na sobie i westchnęła. Przecież nawet w płaszczu Chrisa nigdzie się tak nie pokaże. – Też tak sądzę – może nie wszystko musieli przełożyć, ale na pewno kolację, bo nie było mowy, by ubrana tak, pokazała się gdziekolwiek publicznie, nawet jeśli by jej nie rozpoznano. Mogłaby gdzieś z nim posiedzieć i porozmawiać, gdzie nikt by ich nie widział, ale widząc jego reakcję… nie było sensu się narzucać. Zaczynała szczerze nie znosić tego uczucia, w którym czuła się jak piąte koło u wozu. I tak musiała wykombinować, co teraz ze sobą zrobić przez następną dobę, bo przecież wszystkie jej ubrania będą za małe, nawet na siedzenie w domu. Przez moment patrzyła jeszcze na płaszcz, który wciąż trzymała w rękach. – Chyba po prostu… Chyba teleportuję się do domu. Więc może lepiej weź ten płaszcz?

Na brodę Merlina, jakie to było wszystko dziwne!

Chris zaczynał zauważać i wyłapywać niektóre rzeczy, wcześniej niedostrzegalne u Victorii, ale teraz nie miał żadnych szans choćby podejrzewać, że poczuła się piątym kołem u wozu ani że uznała, że mogłaby się mu narzucać. W tej chwili bowiem sam czuł się przez poltergeista upokorzony i aż się skręcał w środku na myśl o tym, że ktoś, w tym Victoria, go takim widzi. Nie było tak źle poprzednim razem: owszem, plótł od razu wszystko, co mu ślina na język przyniosła, ale przynajmniej pozostawał sobą, a nic z tego, co by wypowiedział, nie było nieprawdą.
Niby wyglądał kiedyś tak jak chłopak, który spoglądał na niego z witryny sklepowej, ale w tej chwili dla Chrisa to była obca skóra.
Miał też problem trochę innej natury, czyli na przykład, czy jeśli twoja dziewczyna in spe stała się mężczyzną, to umawiasz się z chłopakiem.
Odetchnął, uspokajając się trochę może dlatego, że pierwszy szał złości i przerażenia minął, zwłaszcza gdy potwierdziła, że wszystko potrwa tylko dobę, może po prostego dlatego, że Victoria zachowywała spokój i to się mu udzielało. Rosier niekiedy miewał skłonności ulegania gwałtownym emocjom, zwłaszcza w chwilach takich jak tak.

– Weź go, masz w ogóle coś odpowiedniego na… no na ciebie teraz? – zapytał, spoglądając na nią. Przez kolejną sekundę nastąpiła w jego umyśle pewna walka, bo przywykł do jej komplementowania, nie przywykł do komplementowania mężczyzn, i nie był pewien, czy powiedzenie, że jako mężczyzna też ma piękne oczy byłoby komplementem dla Victorii, czy zabrzmiałoby, jakby przejawiał zainteresowania bardzo źle widziane w ich towarzystwie, a do niedawna wręcz zakazane przez prawo. – Ja też się po prostu teleportuję. Chyba do nowego domu – powiedział, z nagłą ulgą, że go kupił. Tam nikt go nie zobaczy. W jego mieszkaniu w końcu wciąż hulał wiatr, nawet jeśli zamówił te gwoździe. – Dokończę te kilka zamówień na Samhain… Nie chcę, żeby ktoś mnie tak oglądał – wyrwało się mu. I nie chciał, żeby ona tak go oglądała. Te włosy! Ta fryzura była okropna. Jak on mógł kiedykolwiek czesać się w ten sposób? – Może jutro? To znaczy, może wyjdziemy gdzieś, jak nie będziemy przeklęci? Znajdziesz czas?