• Londyn
  • Świstoklik
    • Mapa Huncwotów
    • Spis lokacji
    • Kalendarium
  • Dołącz do gry
  • Zaloguj się
  • Postacie
  • Accio
  • Indeks
  • Gracze
  • Accio
Secrets of London Greater London Ulica Pokątna v
1 2 3 4 5 … 10 Dalej »
[19.10.72] Plans that either come to nought or half a page of scribbled lines P.F B.F

[19.10.72] Plans that either come to nought or half a page of scribbled lines P.F B.F
Wallflower
Please forgive me if I don't talk much at times.
It's loud enough in my head.

wiek
32
sława
III
krew
półkrwi
genetyka
widmowidz
zawód
Antropolożka/Uzdrowicielka
Prudence jest szczupłą kobietą, która mierzy 163 centymetry wzrostu. Ubiera się raczej niezbyt kontrowersyjnie, schludnie, miesza się z tłumem. Wybiera stonowane kolory. Jej włosy są długie, proste w odcieniu czekoladowego brązu, często wiąże je w kok na czubku głowy. Oczy ma jasnobrązowe. Zapach, który wokół siebie roztacza to głównie woń kojarząca się ze szpitalem, lub medykamentami, jednak przebijają się przez nią owocowe nuty - głównie truskawki.

Prudence Fenwick
#1
10.11.2026, 22:28  ✶  

Świat ponownie zawirował, wspomnienie się rozmyło, a oni znowu znaleźli się na Pokątnej. Przytrzymała się Benjy'ego, aby złapać równowagę, głowa ją bolała przez te dziwne wędrówki między rzeczywistością, a przeszłością. Dziewczynka przez którą znaleźli się w tej alejce nadal tutaj była. Nikt ciągle się nią nie interesował, ona jednak wydawała się być zaciekawiona małżeństwem, które znowu się przed nią pojawiło. - Chyba powinnaś nam coś wyjaśnić. - Nie miała wątpliwości, że stojąca przed nimi dziewczynka musiała mieć z tym wszystkim coś wspólnego, bo takie zbiegi okoliczności nie istniały, na pewno nie w rzeczywistości Prue. Mała tylko się uśmiechnęła, bardzo niewinnie, nie odpowiedziała nic, zamiast tego po raz kolejny zapaliła zapałkę. Tym razem Prudence była już jednak przygotowana na to, co miało nadejść. Znowu rozbolała ją głowa, znowu Pokątna się rozmyła, a oni znaleźli się gdzieś indziej.

Spodziewała się tego, że znajdą się w kolejnym wspomnieniu. Zważając na to, jak wyglądało wszystko wcześniej mogła zakładać również, że będzie to coś z jej przeszłości. Nie pomyliła się. Miejsce było doskonale jej znane, spędziła tam przecież sporą część swojego dorosłego życia. Był to Mung.

Za dużymi oknami znajdującymi się w szpitalnej sali padał śnieg, można było też dostrzec na zewnątrz światełka mieniące się różnymi kolorami, co sugerowało, że był to okres blisko Yule. Bardzo przyjemna aura, przynajmniej na zewnątrz, bo w środku… na sali znajdowała się Prudence, która właśnie walczyła o życie Liama. Robiła, co mogła, aby go uratować.


Tamta Prue miała włosy spięte wysoko, aby nie przeszkadzały jej w pracy, ubrana była w limonkowy fartuch, który był typowy dla uzdrowicieli w Mungu. Na jej twarzy widać było skupienie. Chciała uratować pacjenta, nie mogła pozwolić na to, żeby umarł. Czy spędzając Yule w pracy spodziewała się tego, że na jej oddział trafi narzeczony? Niekoniecznie. Nie miała pojęcia, że może do tego dojść. W szpitalu było mniej medyków niż zazwyczaj, więc to ona musiała go ratować. Raczej nie praktykowano podobnych działań, wiadomo, jak to bywa z rodziną. Niełatwo było się skupić przeżywając ten cały strach i stres. Jej twarz pokazywała jednak, że nie podchodziła do tego emocjonalnie, umiała się wyłączyć, on był pacjentem, a ona jego lekarzem. Musiała zachowywać się profesjonalnie i walczyć o życie mężczyzny. Robiła, co mogła. Naprawdę korzystała z wszystkich dostępnych metod, no nie wszystkich, w Mungu nie mogła przecież korzystać z pomocy nekromancji, nie tutaj, jeszcze ktoś by to zauważył, więc robiła co mogła legalnymi metodami, aby go uratować. Tyle, że tak właściwie nie było czego ratować, wiedziała o tym, kiedy znalazł się pod jej rękoma. Walczyła jednak dzielnie, liczyła na świąteczny cud, tyle, że on nie nadszedł. Zawiodła wszystkich, nie miała co do tego najmniejszych wątpliwości, tylko, że rozsądek mówił jej, że nie dało się nic więcej zrobić.

Prudence odskoczyła od łóżka, kiedy do sali wbiegł mężczyzna, który chwilę wcześniej znajdował się przed drzwiami. Nie da się ukryć, idealnie wybrał sobie moment. Ronald. Partner Liama, od wielu lat ze sobą pracowali, byli blisko, bardzo blisko. Wbiegł do pomieszczenia, przepchnął ją w głąb sali, sam zaś znalazł się przy martwym mężczyźnie i zaczął płakać. Wpadł w histerię, kiedy to ona niekoniecznie zareagowała w ten sposób. Co było z nią nie tak, skoro ten facet, być może również mu bliski odczuwał to, aż tak mocno. Po krótkiej chwili podniósł się na nogi i zbliżył się do niej bardzo blisko. - Zabiłaś go! Nawet tego nie potrafiłaś zrobić, jaki z Ciebie uzdrowiciel skoro nie umiałaś uratować swojego narzeczonego? Co? - Zrobił krok w przód, przez co ona cofnęła się o krok i znalazła niedaleko ściany - Miał rację, co do Ciebie, jesteś beznadziejna, do niczego się nie nadajesz, zmarnował z Tobą tyle lat, a Ty nie potrafiłaś mu się odwdzięczyć, kiedy tego potrzebował. ZABIŁAŚ GO. - Popchnął ją, przez co uderzyła w ścianę, nachyliła głowę, bo obawiała się jego kolejnego ruchu. Była tu zupełnie sama, stał przed nią wielki mężczyzna, z którym raczej nie miała jak sobie poradzić. Czuła, że nie jest dobrze, a przecież sama go przed chwilą straciła, dlaczego nie reagowała podobnie? - Poniesiesz za to konsekwencje, zobaczysz, zniszczę Cię, nie będziesz miała dokąd wracać. - Wysyczał jeszcze przez zęby, ponownie uniósł ręce, jednak się opamiętał i cofnął o krok. - Rzygać mi się chce jak na Ciebie patrzę, wynoś się stąd i nigdy tu nie wracaj, nie masz tu czego szukać morderczyni. - Bała się odezwać. Miała świadomość tego, że ludzie różnie przeżywali stratę, tylko, czy to nie ona w tej chwili powinna cierpieć, dlaczego to Ronald zachowywał się, jakby on przeżył największą tragedię swojego życia, przecież Liam był bliski i jemu i jej, miała zostać jego żoną, a ten traktował ją jakby była nikim.



Confusion in her eyes that says it all

She's lost control

Local Dumbass
I’m gonna give you fair warning that I…
I’m not a saint, but I could be if I try
Lord knows I've got habits to break
wiek
33
sława
III
krew
zdrajca krwi
genetyka
—
zawód
klątwołamacz/najemnik/łowca
bardzo wysoki - 196 cm / potężnie zbudowany, szerokie barki, rozbudowany kark, ciężka masa mięśni bardziej przypominająca taran niż sylwetkę biegacza / ciemnobrązowe, półdługie włosy / brązowe oczy / cztery złote kolczyki (małe kółka) w lewym uchu / obrączka ślubna z grubego, topornie kutego złota na palcu / poparzenie na szyi od prawej strony i części prawego ucha / nadkruszona prawa trójka i pęknięty, częściowo brakujący fragment lewej jedynki / luźny, praktyczny styl ubioru / wytatuowany pod rękawami skórzanych albo materiałowych kurtek / sprężysty krok, jakby zawsze gdzieś się spieszył / "francuski" akcent - miękkie r, zmiękczone głoski, cichy głos

Benjy Fenwick
#2
11.11.2026, 00:06  ✶ (Ten post był ostatnio modyfikowany: 11.11.2026, 00:31 przez Benjy Fenwick.)  
„Pokątna”. Znów ten sam bruk, te same kamienice i dziewczynka stojąca w alejce prowadzącej gdzieś na zaplecza pobliskich sklepów. Przyglądała nam się z tym samym zaciekawieniem, jakbyśmy stanowili dla niej interesujący spektakl, którego zakończenia nie chciała przegapić. Odruchowo przyciągnąłem Prue bliżej siebie, pozwalając ukochanej oprzeć się na moim ramieniu, kiedy się zakołysała, samemu również spróbowawszy odzyskać równowagę. Miałem już serdecznie dość tych przeklętych podróży w przeszłość i powrotów do przyszłości, zwłaszcza że zaczynałem podejrzewać, iż kolejny przystanek również nie będzie należał do szczególnie przyjemnych - jeśli nadejdzie, czemu wolałbym zapobiec - te wędrówki między wspomnieniami nie służyły żadnemu z nas, podejrzewałem, że w moim przypadku część winy ponosiła zwyczajna dezorientacja, lecz dla Prudence musiało być to znacznie, znacznie gorsze, bo każda kolejna zdawała się odkrywać przed nami coś, czego moja żona zdecydowanie nie zamierzała mi pokazywać podczas zwyczajnego popołudnia spędzonego na zakupach. Mimo wszystko spróbowała jeszcze raz nawiązać kontakt z małą, która z pewnością miała z tym coś wspólnego, „te jej zapałki”…
Zdążyłem pomyśleć, że zaczynałem mieć serdecznie dość tego cholernego pudełka, zanim ból przeszył mi skronie i wszystko ponownie się zmieniło.
„Szpital Świętego Munga”, nigdy nie lubiłem w nim przebywać, zawsze źle mi się kojarzył i to nie tylko ze względu na przeznaczenie, któremu służyły takie miejsca, lecz rozpoznałem wysokie okna, charakterystyczne wyposażenie sali i zimowe światło wpadające do środka. Niewiele się tu zmieniło przez lata, może tylko pogoda była zupełnie inna, za szybami sypał śnieg, gdzieś na zewnątrz migotały świąteczne dekoracje, miasto zostało obsypane milionami skrzących się śnieżnych drobinek i tysiącami światełek, w pomieszczeniu panował jednak ten szczególny rodzaj napięcia, który znałem zbyt dobrze z własnej pracy.
Nigdy nie posiadłem wglądu w meandry przeszkolenia medycznego, nie odbyłem kursów leczniczych, zazwyczaj kierowałem się improwizacją na podstawie wcześniejszych doświadczeń i brutalnej logiki, ale potrafiłem rozpoznać moment, w którym wysiłek przestawał przynosić jakiekolwiek rezultaty, bo widziałem to już wcześniej, może nawet zbyt wiele razy jak na kogoś w moim wieku, widziałem ludzi, którzy robili wszystko, co mogli i nadal musieli patrzeć na życie wymykające im się spod rąk, widziałem trupy jeszcze chwilę wcześniej będące czyimiś bliskimi, widziałem śmiertelne rany i światło gasnące w cudzych oczach. Nie było w tym niczyjej winy, żadnego zaniedbania, czasami po prostu nie zostawało nic, co można było zrobić. Nie musiałem też znać się na uzdrowicielstwie, żeby rozpoznać determinację widniejącą w wyrazie twarzy i w postawie kogoś, kto nie zamierzał odpuścić, nawet kiedy sytuacja wyglądała beznadziejnie. Nie wiedziałem, co dokładnie przydarzyło się Liamowi, ale widziałem jego ciało, widziałem działania Prue i sposób, w jaki próbowała przywrócić mu życie. Nie było w tym nic, co pozwalałoby komukolwiek oskarżać ją o zaniedbanie. Jej narzeczony odszedł, została sama, ale czy tak naprawdę już wcześniej taka nie była… Mogłem nie być poetą, nie doceniałem melodramatów, nie doszukiwałem się znaczeń i metafor, nie szukałem znaczeń we wszechświecie, lecz trudno było nie dostrzec, iż zarówno wcześniej, jak i w tej chwili, podejmowała samotną walkę o tę relację…
Tymczasem do sali wpadł jakiś mężczyzna, przepchnął ją, zanim zdążyłem zarejestrować, co właściwie zamierzał zrobić, po czym rzucił się do łóżka, pochyliwszy się nad martwym Liamem, płacząc z taką rozpaczą, że można było pomyśleć, iż cały świat właśnie się skończył. Mogłem nawet zrozumieć, że widok martwego, prawdopodobnie jego przyjaciela lub członka rodziny, odebrał mu zdolność racjonalnego myślenia - naprawdę - wszystko to jednak przestało mieć znaczenie, kiedy odwrócił się w stronę jedynej osoby, która próbowała utrzymać śmiertelnie rannego przy resztkach życia…
Pierwsze oskarżenie sprawiło, że zesztywniałem, nadmiernie wyprostowawszy plecy. Drugie wywołało we mnie coś znacznie gorszego od fizycznego dyskomfortu spowodowanego moim własnym gestem. Wyobraziłem sobie, jak chwytam go za przód ubrania, przyciskam go do ściany i pozwalam mu przekonać się, jak niewiele trzeba, żeby samemu znaleźć się po drugiej stronie - miałem ochotę złapać go za kark i z całą dostępną mi siłą wbić mu twarz w ścianę, najlepiej kilka razy, żeby później miesiącami mógł przypominać sobie każde wypowiedziane słowo przy okazji jedzenia papki przez brakujące zęby. Nie byłoby żadnych wyszukanych zaklęć ani długich przemówień, zwyczajnie rozbiłbym mu gębę, a później sprawdziłbym, czy nadal miałby tyle do powiedzenia na temat cudzej bezradności. Byłem jednak wyłącznie obserwatorem, intruzem w cudzym wspomnieniu, ta świadomość zaczynała doprowadzać mnie do szału - zacisnąłem palce na dłoni Prue, tym razem mocniej niż wcześniej, nie reflektując się, że to zrobiłem - nie mogliśmy ingerować w wydarzenia, które już się dokonały, lecz ta świadomość wcale nie pomagała mi utrzymać nerwów na wodzy. Nie potrafiłem też zrozumieć, dlaczego nikt nie pojawił się w sali, dlaczego nie było tam nikogo, kto przerwałby tę scenę, zanim mężczyzna zdążył ją popchnąć. „To powinna była być poważna placówka, do kurwy nędzy!” Już sam fakt, iż ktoś wdarł się na salę, nie wzbudziwszy reakcji ochrony, świadczył o tym, ile warte było to miejsce.
Nie widziałem w niej kobiety, którą znałem, widziałem uzdrowicielkę po nieudanej próbie ratowania pacjenta, która została sama z cudzym gniewem, zanim zdążyła w ogóle zrozumieć własną stratę. Słuchałem, jak ten skurwiel nazywał ją morderczynią, jak wypominał jej zmarnowane lata Liama, jak groził zniszczeniem jej życia, podczas gdy ona cofała się pod ścianę, nie próbując nawet odpowiedzieć, lecz najgorsze było chyba to, że ten chuj najwyraźniej uznał jej milczenie za przyzwolenie, i choć nie znałem wszystkich szczegółów ich relacji, zaczynałem rozumieć, dlaczego wcześniejsze wspomnienia wyglądały tak, jak wyglądały. „Kto z kim przystawał”… Tamta młoda kobieta w atelier, broniąca zachowań, które nie zasługiwały na akceptację, ten człowiek tutaj - Liam nie musiał już niczego robić, zostawił po sobie wystarczająco dużo szkód, żeby inni mogli kontynuować jego pracę.
- Ty pieldolony skulwysynu. - Wycedziłem przez zęby, prawie z sykiem, nie wiedziałem, czy Prue mnie usłyszała, nie zależało mi na tym szczególnie. Miałem już za sobą wystarczająco wiele sytuacji, w których musiałem pilnować własnego temperamentu, ale akurat ta nie budziła we mnie najmniejszej ochoty do zachowania ogłady. W głowie zaczęły mi się układać scenariusze, każdy kolejny mniej przyjemny od poprzedniego, wystarczyłoby mi jedno spotkanie z tym typem w rzeczywistości, żebym mógł sprawdzić, czy nadal potrafił tak swobodnie rzucać oskarżeniami, kiedy ktoś kilkukrotnie większy od niego stał przed nim i nie zamierzał cofnąć się pod ścianę. Nie powiedziałem jednak Prue, co chodziło mi po głowie, nie teraz, nie potrzebowała kolejnej osoby, która zamierzała urządzać jej życie według własnych wyobrażeń, nawet jeśli tym razem miałem wyjątkowo dobre powody, żeby nie pytać o przyzwojenie. Zamiast tego przesunąłem dłoń na jej plecy i przyciągnąłem ją nieznacznie do siebie, nadal z zesztywniałą twarzą i zaciśniętymi dłońmi obserwując scenę. Stał tak blisko niej, miał okazję jej dotknąć, podczas gdy ona nie zrobiła nic, żeby się bronić… Oczywiście rozumiałem, że była wtedy w pracy, że właśnie straciła narzeczonego, i że prawdopodobnie nie miała nawet czasu przetworzyć tego, co się wydarzyło, mimo wszystko wszystko we mnie domagało się akcji, której nie mogłem podjąć. Zacisnąłem szczękę tak mocno, że poczułem napięcie promieniujące aż do skroni, podobne temu, które pojawiło się, nim daliśmy się zabrać w podróż pełną mrocznych duchów, akurat odpowiednią klimatowi nadciągającego Samhain. Nieświadomie potarłem wolną dłonią napięty kark i wypuściłem powietrze przez nos, rozprostowałem palce, tylko po to, żeby po chwili ponownie je zwinąć. Przeniosłem ciężar ciała na jedną nogę, zrobiłem pół kroku w przód, ale zatrzymałem się, czując przy boku obecność Prue - spojrzałem na nią kątem oka, przełknąłem ślinę i dopiero wtedy zmusiłem się do rozluźnienia szczęki - nie pomagało, miałem ochotę rozszarpać drania, by nie zostało z niego nic, prócz krwawej miazgi na i tak splamionej krwią podłodze. Nie mogłem tego zrobić, oczywiście, lecz nie przestawałem o tym myśleć, jak gdybym mógł samą siłą woli sprawić, iż dopadłaby go brutalna pięść sprawiedliwości, której nigdy tu przecież nie było.
Ratunek nie nadszedł. Koleś cofnął się wreszcie, wypluwając z siebie ostatnie obelgi, po czym wyszedł z sali, zostawiając młodszą Prudence przy ścianie. Przesunąłem całkowicie nienawistnym spojrzeniem po jego sylwetce, zanim zniknął całkowicie z pola widzenia, dopiero wtedy odetchnąłem, choć trudno było nazwać to „uspokojeniem się” - stałem nieruchomo, zesztywniały i spięty, patrząc na drzwi, za którymi zniknął.
- Kto to był? - Zrobiłem krótką pauzę, mój głos zabrzmiał znacznie ostrzej, niż zamierzałem. Nie spuszczałem wzroku drzwi, nie zamierzałem udawać, że nie zrobiło na mnie żadnego wrażenia. - Ten śmieć. Kto to, do kulwy, był? - Spróbowałem rozluźnić szczękę, z marnym skutkiem. Coś mi mówiło, że widziałem go wcześniej, może na którymś ze zleceń, może wśród ludzi, z którymi przyszło mi kiedyś załatwiać interesy, nie potrafiłem jeszcze wskazać, gdzie dokładnie przecięły się nasze drogi. Próbowałem przypomnieć sobie, skąd znałem tę twarz, bo zdecydowanie ją znałem, nie potrafiłem jeszcze umiejscowić jej w pamięci, ale coś w jego rysach, w sposobie poruszania się, w głosie, który przed chwilą słyszałem, wywołało we mnie bardzo konkretne skojarzenie i zamierzałem bardzo dokładnie odświeżyć sobie pamięć. Niektóre rachunki nie traciły ważności, nigdy, nie chodziło wyłącznie o to, co powiedział Prudence w chwili, kiedy była sama, zmęczona i bezbronna - chodziło o sposób, w jaki ją potraktował, o godną psychola łatwość, z jaką uznał, że mógł ją przepychać, zastraszać i obarczać winą za śmierć człowieka, którego nie dało się uratować. Widziałem już wystarczająco dużo śmierci, żeby wiedzieć, że czasem nikt nie był w stanie niczego zrobić, widziałem też wystarczająco wielu ludzi, którzy po stracie szukali kogoś, kogo mogliby obwinić, bo łatwiej było nienawidzić żywego niż pogodzić się z martwym, ale ten tutaj posunął się znacznie dalej, przekroczył nieprzekraczalną granicę…


[Obrazek: 4GadKlM.png]
Wallflower
Please forgive me if I don't talk much at times.
It's loud enough in my head.

wiek
32
sława
III
krew
półkrwi
genetyka
widmowidz
zawód
Antropolożka/Uzdrowicielka
Prudence jest szczupłą kobietą, która mierzy 163 centymetry wzrostu. Ubiera się raczej niezbyt kontrowersyjnie, schludnie, miesza się z tłumem. Wybiera stonowane kolory. Jej włosy są długie, proste w odcieniu czekoladowego brązu, często wiąże je w kok na czubku głowy. Oczy ma jasnobrązowe. Zapach, który wokół siebie roztacza to głównie woń kojarząca się ze szpitalem, lub medykamentami, jednak przebijają się przez nią owocowe nuty - głównie truskawki.

Prudence Fenwick
#3
11.11.2026, 00:31  ✶  

Prudence starała się podchodzić do tego wspomnienia z dystansem. Tak, jak do każdego poprzedniego, które widzieli tego popołudnia, jednak to wcale nie było takie proste. Poniekąd czuła się jakby cofnęła się do przeszłości i znowu miała to przeżywać. Wracała do tego czasami w swojej głowie, ale patrzenie na to wszystko z tej perspektywy… było zupełnie inne. Znaleźli się w końcu w tym wspomnieniu, weszli do niego. Zazwyczaj widziała wszystko, co kiedyś się wydarzyło poprzez swoje własne oczy, teraz stała obok i patrzyła na to z zewnątrz, jak postronny obserwator, no i nie wyglądało to dobrze.


Jej młodsza wersja nie wyglądała najlepiej. Stała przyparta do ściany, nie reagowała na to, co miał jej do powiedzenia znajomy mężczyzna. Wydawała się być obojętna, chociaż to były tylko pozory. Nie do końca wiedziała, jak ma zareagować, jak powinna sobie poradzić z zaistniałą sytuacją, co najgorsze obok nie było nikogo kto mógłby jej pomóc. Wszystko przez to, że był sabat. Mung wtedy świecił pustkami, niewielu uzdrowiecieli i reszty personelu było na miejscu, obsada naprawdę sięgała minimum, co widać było na załączonym obrazku. To, że sama musiała walczyć o życie swojego narzeczonego nie powinno mieć miejsca, a jednak się wydarzyło. Nie udało jej się go uratować, co naprawdę w nią uderzyło, chociaż przecież widziała, jak wyglądała sytuacja. Gdyby spojrzeć na to zupełnie racjonalnie… nie miała najmniejszych szans na to, aby mu pomóc, a jednak walczyła, robiła co tylko mogła, żeby mu pomóc. Poległa. Nie wątpiła w to, że pojawią się tacy, którzy podważą jej kompetencje, tak właściwie wydarzyło się to szybciej, niż mogła się spodziewać. Ronald wbiegł bowiem do sali, w której się znajdowali, zobaczył, co się stało i wybrał osobę, na której miał zamiar się wyżyć. Padło na nią, powinna to zrozumieć, prawda? Była lekarzem, nie udało jej się spełnić swoich obowiązków, on był bliskim pacjenta… tyle, że przecież ona też. Chyba o tym zapomniał. Nie, nie zapomniał, bo przecież inaczej nie powiedziałby jej tych wszystkich gorzkich słów. On również uważał ją za nic, czy powinno to ją dziwić? Niekoniecznie. Był najbliższym współpracownikiem jej narzeczonego, to z nim Liam spędzał najwięcej czasu, na pewno dzielił się z tym mężczyzną obawami na jej temat, mówił mu o tym, że była niewystarczająca. Nie miała co do tego żadnych wątpliwości po tym, w jaki sposób się do niej odezwał. Popchnął ją, jakby nic nie znaczyła. Był przecież aurorem, nie powinien zachowywać się w ten sposób, oni mieli dbać o niewinnych ludzi, zdecydowanie przekraczał swoje kompetencje, tyle, że nie mogła nic z tym zrobić, nie miała nawet jak sięgnąć po różdżkę, czy się obronić, bo była od niego słabsza i mniejsza, była kobietą…


Niedobrze jej się robiło, gdy na to spoglądała. Poczuła, że dłoń męża zacisnęła się mocniej. Powinna się tego spodziewać, miała świadomość, jak reagował na jej krzywdę. - To nikt ważny, to nikt. - Powiedziała, kiedy o to zapytał. Zdawała sobie jednak sprawę, że w tym przypadku to nie wystarczy, na pewno ta odpowiedź nie była wystarczająca. Westchnęła ciężko i ponownie się odezwała. - Ronald Weasley, auror, partner mojego zmarłego narzeczonego, ostatnio dotarło do mnie, że być może był jego partnerem nie tylko w pracy… - Mówiła bardzo cicho, bo trochę jej było za to wstyd. Dotarło to do niej na przestrzeni ostatniego czasu, kiedy teraz spoglądała na tę scenę nie miała już żadnych wątpliwości - w ten sposób zachowywał się ktoś, kto kogoś kochał, i nie chodziło o miłość przyjacielską, tylko tę romantyczną. Przebłysk w aptece, fotografia w pubie… wszystko składało się w jedną całość, nabierało sensu, ale czy tłumaczyło jego zachowanie, właściwie to ich zachowanie? Czuła się okropnie z tym, czego się dowiedziała… ktoś wybrał ją sobie jako przykrywkę dla swoich niekoniecznie mile widzianych upodobań, wykorzystał ją, do tego gnębił, zmieniał, powodował, że zatraciła gdzieś siebie i ciągle czuła się niewystarczająca, kiedy to on miał problem. To było naprawdę okrutne.

- To minęło, już jest dobrze, będzie tylko lepiej. - Widziała zdenerwowanie na twarzy swojego męża, nie dziwiło jej to, bo sama się irytowała kiedy patrzyła na to wszystko, ależ była głupia i ślepa, ale mądry czarodziej po szkodzie, czyż nie? Gdyby tak od razu dało się wszystko przewidzieć, niestety nawet jasnowidz nie do końca tak potrafił.

Ponownie, zupełnie niespodziewanie obraz zaczął się rozmywać, pojawił się ból głowy, a oni zostali wyciągnięci z tego wspomnienia. Znaleźli się w tej samej alejce na ulicy Pokątnej, tyle, że tym razem dziewczynki już tutaj nie było. Zniknęła. Znalazła rodziców? Nie wydawało jej się, miała wrażenie, że nie była do końca materialna, nie kiedy mieszała im w głowach w ten sposób, to musiał być duch, duch, po którym na bruku zostały tylko trzy wypalone zapałki - nic więcej, no i wspomnienia, których nigdy nikt miał nie zobaczyć, a jednak stało się inaczej.


Koniec sesji


Confusion in her eyes that says it all

She's lost control

« Starszy wątek | Nowszy wątek »

Użytkownicy przeglądający ten wątek: 1 gości

Podsumowanie aktywności: Przełącz sortowanie alfabetycznie/ilość słów Benjy Fenwick (1535), Prudence Fenwick (1549)




  • Pokaż wersję do druku
  • Subskrybuj ten wątek

Spis Treści
Zakładki
Tryb normalny
Tryb drzewa